အကြောင်းအကျိုးကံကြမ္မာ တာအိုနှင့် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် တာအိုတို့၏ ယှဉ်ပြိုင်မှု

အချိန်မြစ်၏ အပိုင်းအစတစ်ခုဖြစ်သည့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း(၂၀၀၀)က သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခု အတွင်းတွင် ထူးခြားချက် မရှိသော လူ့မြို့တော်တစ်ခု ရှိနေသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် လူများပြည့်နှက်လျက် နေ့စဉ်ဘဝ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဝန်ထမ်းများ၊ အရောင်းသမားများ၊ လယ်သမားများ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များနှင့် အလှကုန်ဆိုင်များ အားလုံး ရှိနေကြသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် မုန့်ချင်ကျိုးက မျက်မမြင်တုတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်၍ တစ်ယောက်တည်း သောက်နေသည်။

“သမိုင်းမှတ်တမ်းထဲကို ဝင်တာက ရေထဲကလကို ကြည့်နေရသလိုပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အနာဂတ် ဒါမှမဟုတ် အတိတ်ကို ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ ဖြတ်သန်းသွားသူသက်သက်၊ လေ့လာသူ သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း(၂၀၀၀)မှာ ခဏတာ တည်းခိုနေတာပဲ။”

မုန့်ချင်ကျိုးက ခွက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ကို လှည့်ပတ်နေသော်လည်း လှိုင်းဂယက်များ မထွက်ပေါ်လာ။ အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့လက်ဖက်ရည်မှာ ပယင်းကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေ၏။

လမ်းပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားသူများက သူ့ကို မမြင်နိုင်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့တွင် လှဲလျောင်းနေသော ခွေးနက်ကြီးက သူ့ကို အနံ့မရနိုင်ပေ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ လက်ဖက်ရည်အတွက် တစ်ပြားမျှမတောင်းခံပေ။ ခန်းမထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်ပင် မုန့်ချင်ကျိုး၏ ရင်ဘတ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“အချိန်နဲ့နေရာလွတ်တာအိုကို သုံးပြီးတော့ အနာဂတ်နဲ့ အတိတ်ကို တကယ်ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုရင်... ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်ထက် မြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်ကို ရောက်ရမယ်ထင်တယ်။”

“အခုတော့ ငါက အဲဒါနဲ့ အဝေးကြီးလိုသေးတယ်။ အချိန်နဲ့နေရာလွတ်တာအိုရဲ့ အပိုင်းအစအချို့ကိုပဲ ကိုင်တွယ်နေတာ။”

မုန့်ချင်ကျိုးက သက်သောင့်သက်သာနှင့် ပေါ့ပါးပုံရပြီး လူ့လောကတွင် ဖြတ်သန်းသွားသူ သက်သက်ကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရုတ်တရက်...

ဘယ်ကမှန်းမသိ၊ အဖြူရောင်မြူခိုးများ စတင်၍ ဝဲပျံလာပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မြို့သူမြို့သားများက လုံးဝမသိရှိကြဘဲ ၎င်းတို့၏ အလုပ်ရှုပ်နေသော ဘဝများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြပြီး လက်ကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ထူထပ်သော မြူခိုးများကို မသတိပြုမိကြပေ။

“အကြောင်းအကျိုး... ကံကြမ္မာ...”

“ကျုပ် အချိန်မြစ်ထဲမှာ ပုန်းနေတာကို ခင်ဗျား မတားတာ မအံ့သြတော့ပါဘူး။”

မုန့်ချင်ကျိုးက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မမြင်နိုင်သော်လည်း၊ တိမ်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး အပေါ်မှ စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

သူ့ကို ဝန်းရံထားသော အဖြူရောင်မြူခိုးများက ပတ်ဝန်းကျင်၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများမှ ခွဲထုတ်ထားပြီး လောကကြီးက စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသော်လည်း မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ထရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

“အညံ့ခံလိုက်ရင် မင်းရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။ ဆက်ပြီးတော့ ခေါင်းမာနေရင် ရက်စက်တာကို အပြစ်မတင်နဲ့။”

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ယင်ယန်အကြီးအကဲ၏အသံမှာ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အသံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ဖက်ရည်နှင့် ပရိဘောဂများသာ အဖော်ရှိလျက် လက်တစ်ဖက်တွင် ခွက်ကိုကိုင်ကာ မြူခိုးများကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“လာခဲ့စမ်းပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ အကြောင်းအကျိုး ကံကြမ္မာက ပိုအစွမ်းထက်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ရဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ်တာအိုက ပိုသာလားဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်။”

“အမိုက်မဲလေး၊ ငါ မင်းဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”

ယင်ယန်အကြီးအကဲ နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏အသံမှာ ပြတ်သားလာ၏။

နှစ်ယောက်စလုံး စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် မုန့်ချင်ကျိုးက တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု ခံစားရကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း၊ ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ယင်ယန်အကြီးအကဲ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းလှုပ်ရှားမှု ရောက်လာလေပြီ။

“နဂါးရှာဖွေအရိုးစမ်းနည်း...”

မုန့်ချင်ကျိုးက ခွက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ထားပြီး အခြားသော လက်တစ်ဖက်က လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို စု၍ သူ၏နဖူးကို ထိလိုက်သည်။

၎င်းက အကြောင်းအကျိုးနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူ၏တစ်ခုတည်းသော ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး၊ များသောအားဖြင့် ဟောကိန်းထုတ်သော မျက်မမြင်တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရန် သုံးသော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ၏ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ရန် သုံးသည်။

“နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဟာ ကျယ်ပြောပြီးတော့ အနာဂတ်ဟာ လင်းလက်နေဆဲပဲ...”

“မန်ဒရင်ဘဲကြယ်က သန်မာတယ်... ငါနဲ့ ငါ့ဇနီးက ချစ်နေတုန်းပဲလို့ ပြနေတယ်...”

“ကြယ်တွေက ခရမ်းရောင်အလင်းနဲ့ တောက်ပနေတယ်။ သေစေနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် ဘေးဒုက္ခ လက္ခဏာမရှိဘူး...”

“မျဉ်းခြောက်ခုက ပုံမှန်ပဲ၊ မဖျက်ဆီးထားဘူး...”

မုန့်ချင်ကျိုး ပို၍သံသယဝင်လာသည်။

အားလုံးက လုံးဝပုံမှန်ပဲ... ဘာမှမထူးခြားဘူး...

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

ပုံမှန်ဖြစ်လေလေ၊ ပို၍ပုံမမှန်လေလေဖြစ်ပြီး ယင်ယန်အကြီးအကဲ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း လှုပ်ရှားမှုမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ထားပြီး အလွန်ရက်စက်ကြောင်း ပြသနေ၏။

“အော့...”

ထိုအချိန်တွင် မုန့်ချင်ကျိုး၏မျက်နှာ နီမြန်းလာပြီး လည်ချောင်းတွင် ချိုမြိန်မှုကို ခံစားရကာ တောက်ပသော သွေးနီများကို စားပွဲပေါ်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သွေးစက်များသည် ခွက်ထဲသို့ကျကာ လက်ဖက်ရည်ကို အနီရောင် ပြောင်းသွားစေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက တ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

“ငါ့ရဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားအသိက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းလို့ ငါ့သွေးတောင်မှ အဆုံးမဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ်တာအိုတွေ ပါနေတယ်။”

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒါကို မခံနိုင်ဘူး။ ဒီလောက်သိပ်သည်းတဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ်တာအိုကို မခံနိုင်ဘူး။”

မုန့်ချင်ကျိုး၏ အသက်ရှူသံ အားနည်းလာပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ဖျော့တော့လာသည်။

သူက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓားအသိများ ဟိန်းဟောက်နေသည်ကို ခံစားရပြီး လရောင်ထွန်းလင်း နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံမှုနှင့်ပင် မနည်းထိန်းထားရသည်။

သူ၏ရုပ်ခန္ဓာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ...

ထိုအချိန်တွင်။

ပစ္စုပ္ပန်ရွာသားများသည် နတ်ဘုရားမျက်လုံးများဖြင့် တိုက်ပွဲကို ဝေးဝေးမှ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များက ဧကရီ၏ကြင်ရာတော်ကို ကူညီရန် အလွန်နည်းလွန်းသည်။

ကူညီနိုင်သော တစ်ခုတည်းသောသူဖြစ်သည့် ဧကရီပင် အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲပေ။

သူတို့က ဧကရီ၏ကြင်ရာတော် သွေးအန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အသက်ရှူသံ ရပ်သွားပြီး အသက်စွမ်းအားများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်ကိုမြင်၍ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ...”

“ငါ နားမလည်ဘူး။ ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်နဲ့ ယင်ယန်အကြီးအကဲတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မထိလိုက်ကြဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ပွဲက ဆုံးဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာလဲ...”

“ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ဘယ်သူက ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်ကို ကယ်နိုင်မလဲ။”

“ကယ်မယ်ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ကယ်မှာလဲ။ ငါ ဒီတိုက်ပွဲကိုတင်မကဘူး၊ ဘာဖြစ်နေမှန်းတောင် နားမလည်တာ။”

ရွာသားများက အလွန်စိုးရိမ်နေကြပြီး ပူနေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ပတ်ချာလည် ပြေးနေကြသည်။

စုချင်ချိုး၏မျက်နှာ ဖျော့တော့သွား၏။ သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ အချိန်မြစ်ထဲတွင် မုန့်ချင်ကျိုး၏ အခြေအနေကို မြင်နိုင်ရန် နည်းလွန်းသော်လည်း၊ တော်ဝင်အရာရှိများ၏ ဆွေးနွေးမှုများကို ကြား၍ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“အရှင်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြင်ရာတော်ကို ကယ်ပေးပါ။ သူ သေတော့မှာလား။” စုချင်ချိုးက တုန်းဖန်လျူလီ၏လက်ကိုဆွဲကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏မျက်နှာမှာ အလွန် တည်ကြည်နေ၏။ သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လက်ချောင်းကို နဖူးပေါ် တင်ကာ ချိပ်ပိတ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။

“အလကား အင်အား မဖြုန်းတီးနဲ့။ ဓားသူတော်စင်နဲ့ ယင်ယန်အကြီးအကဲတို့ ယှဉ်ပြိုင်နေကြတာ။ ဒီတိုက်ပွဲက မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူး...” အစ်မကြီးချုံးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း မျက်လုံးထဲ စိုးရိမ်မှုများ ဝေ့သီနေ၏။ သူက အေးစက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “နင် ဘာပြောတာလဲ။”

အစ်မကြီးချုံးက တုန်းဖန်လျူလီ၏လျှို့ဝှက်စိုးရိမ်မှုကို သတိပြုမိပြီး လျို့ဝှက်စွာ ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။

“သူတို့က တာအိုချင်း ယှဉ်ပြိုင်နေကြတာ...”

“အကြောင်းအကျိုး ကံကြမ္မာတာအိုနဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ်တာအိုတို့ရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုပဲ။ ဒါက စစ်တုရင် ကစားနေတာနဲ့တူတယ်။ စစ်တုရင်ကစားသူနှစ်ယောက်လိုပဲ။”

“ယင်ယန်အကြီးအကဲက အစီအရင်ကို စစ်တုရင်ခုံအဖြစ် သုံးပြီးတော့ ဓားသူတော်စင်က အချိန်မြစ်ကို စစ်တုရင်ခုံအဖြစ် သုံးနေတာ။ တစ်ယောက်က အစီအရင်ရဲ့ဗဟိုမှာ ထိုင်နေပြီး၊ အခြားတစ်ယောက်က သမိုင်းမှတ်တမ်းထဲမှာ ပုန်းနေတာ။”

“ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့သက်ဆိုင်ရာတာအိုတွေကို နားလည်မှုတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပညာရပ်က သူတို့ချလိုက်တဲ့ စစ်တုရင်ရုပ်တွေပဲ...”

အစ်မကြီးချုံးက နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ အသက်ရှင်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝစွာ ရှင်းပြကာ ဆက်ပြောသည်။

“စစ်တုရင်ကစားတာ မြင်ဖူးလား။”

“တိုက်စစ်နဲ့ တန်ပြန်တိုက်စစ်။ တိုက်စစ်တစ်ခု လုပ်ရင် တစ်ဖက်က တန်ပြန်တိုက်ခိုက်တယ်။ ဆရာက ယင်ယန်အကြီးအကဲရဲ့ တိုက်စစ်ကို ခံရတယ်။ သူက တန်ပြန်နိုင်ရင် ဒီအလှည့်မှာ သူနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဆရာရဲ့ တိုက်စစ်အလှည့်၊ ယင်ယန်အကြီးအကဲက တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ရမယ်...”

“နင်တို့လို အကြောင်းအကျိုးကံကြမ္မာ ဒါမှမဟုတ် အချိန်နဲ့ နေရာလွတ်တာအိုကို နားမလည်တဲ့သူတွေက အလျင်စလိုနဲ့ ဝင်ကူညီရင် ဆရာ့ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ ဒီမှာပဲနေ...”

တုန်းဖန်လျူလီ အံ့သြပုံရပြီး အစ်မကြီးချုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နှမြောတသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဝူတျဲက ဧကရီအနီးသို့ တိုးလာပြီး သတ္တိကို စုဆောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဒီလောက်နားလည်ရင် ဘာလို့ မကူညီတာလဲ။”

“မိုက်မဲလိုက်တာ။”

“ငါ လှုပ်ရှားတာ မြင်လား။ ငါလည်း အပြင်လူပဲ။ ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ်နဲ့ ကံကြမ္မာ အခြေခံမူတွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ။” အစ်မကြီးချုံးက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

...