အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)
Vol. 16 Ch. 155-156
လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ
အခန်း (၁၅၅) - ရှေးဟောင်း ရွှေအမြုတေဂူသင်္ချိုင်း
“ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတယ်....”
“ဟင်….”
“ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကလည်း မင်းထက် တစ်ပန်းသာနေတာနော်”
တွမ်ဖုန်းက လော့ချန်၏ ဆွံ့အမှင်သက်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ဒါကြောင့် ငါ့ကို ရှောင်တွမ်လို့ ဆက်မခေါ်နဲ့တော့…. ကြားလား”
“ကောင်းပါပြီဗျာ၊ ကောင်းပါပြီ”
လော့ချန်က မတတ်သာသည့်အဆုံး လက်ကာပြရင်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရသည်။
“အခု အဆုံးအဖြတ် စင်မြင့်လည်း ပိတ်သွားပြီဆိုတော့…. ကဲ ပြောပါဦး ရှောင်တွမ်ရာ၊ မင်း ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ”
တွမ်ဖုန်း၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဖုန်းရှမှာ သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများကို ခဏတာ မေ့လျော့ကာ တဟားဟား ရယ်မောမိလေတော့သည်။
တွမ်ဖုန်းမှာမူ လော့ချန်၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ အပိုအလုပ်သာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ လက်လျှော့လိုက်ရရှာပေသည်။
သူ ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်လေသည်။
“ဘာအစီအစဉ် ရှိရမှာလဲ၊ အဆုံးအဖြတ် စင်မြင့် ရှိရှိ၊ မရှိရှိ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဘဝကတော့ ရုန်းကန်နေရဦးမှာပဲ၊ တခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုခုတော့ ထပ်ရှာရမှာပေါ့”
တွမ်ဖုန်းသည် မှော်လက်နက် ပြုပြင်ခြင်း၌ အလွန် ထူးချွန်သော ပါရမီ ရှိသည်ကို လော့ချန် ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။ ယခင်က သူ၏ ကျောက်စိမ်းဓား အသွားလေး ပဲ့သွားစဉ်ကပင် တွမ်ဖုန်းက အခမဲ့ ပြင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။
ထို့နောက် လော့ချန်၏ မွေးနေ့တွင်လည်း တွမ်ဖုန်းသည် မှော်လက်နက် ထိန်းသိမ်းနည်း လမ်းညွှန်စာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။ အကယ်၍ တွမ်ဖုန်းသာ တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင် မှော်လက်နက် ပြုပြင်သည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်လျှင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော် ဆိုင်ဖွင့်ရန်မှာ အရင်းအနှီး၊ အဆက်အသွယ်နှင့် နာမည်ကောင်းရရန် အချိန်ယူရခြင်း စသည့် အခက်အခဲများစွာ ရှိနေပြန်သည်။ တွမ်ဖုန်း၌ ထိုအရာများ မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အနာဂတ်မှာ အန္တရာယ်များလှသော တိုက်ခိုက်ရေး လမ်းကြောင်းသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားနိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လုယက်သတ်ဖြတ်တတ်သော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ဘဝနိဂုံးချုပ်သွားနိုင်ပေသည်။
အိမ်နီးချင်းကောင်း ပီပီ လော့ချန်သည် တွမ်ဖုန်းကို ထိုကဲ့သို့သော အမှောင်လမ်းပေါ် မရောက်စေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ မဆိုင်းမတွ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
“ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို ဝင်မလား…. ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးဖော်ဆောင်ကို လာခဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရတာပေါ့”
ထိုကမ်းလှမ်းမှုကို ကြားရသောအခါ တွမ်ဖုန်းမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဒါက…. နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်နော်”
“ဘာက မသင့်တော်ရမှာလဲ၊ ကျွန်တော်က ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းဆေးဖော်ဆရာပဲ၊ ကျွန်တော့်လူ ဆိုရင် ဘယ်သူမှ လက်ညှိုးထိုးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”
"ငါ.... စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်"
“ကောင်းပြီ၊ စဉ်းစားကြည့်ဦးပေါ့၊ အချိန်တန်ရင် ဦးလေးချင်၊ ဒေါ်လေးမုရုံနဲ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ခင်ဗျားအတွက် အာမခံပေးမယ်”
လော့ချန် ထပ်ပြီး အကျပ်မကိုင်တော့ပေ။
တွမ်ဖုန်းကို ဆေးဖော်ဆောင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အလွန် ပါးနပ်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးလအတွင်း လော့ချန်၏ ကြိုးစားမှုကြောင့် ဆေးဖော်ဆောင်၏ အမြတ်ငွေများ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး ရရှိသော ဝေစုမှာလည်း တိုးလာခဲ့ပေသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အမြတ်အစွန်း အများစုကို မီရှုဟွာ နှင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကသာ သိမ်းပိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော အဖွဲ့အစည်းနှင့် ယှဉ်လျှင် လော့ချန်၏ တစ်ဦးတည်းသော အင်အားမှာ မပြောပလောက်ပေ။
သို့သော် အကယ်၍ သူသာ ဂိုဏ်းအတွင်း မိမိ၏ သြဇာအာဏာကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်နိုင်မည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အမြတ်ခွဲဝေမှုနှုန်းကို စိတ်ကြိုက် ပြန်လည် ညှိနှိုင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ယခင်က မုရုံချင်းလျန်နှင့် ချင်လျန်ချန်း တို့က သူ့အား အပြည့်အဝ ထောက်ခံခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူတို့၏ မဟာမိတ်ကွန်ရက်ကို ခိုင်မာစေရန် မဟုတ်ပါလော။ လော့ချန်တစ်ယောက် ကူချိုင်ယီကို ဆေးဖော်ဆောင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့စဉ်က အယူအဆနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
တွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တိုးတက်ရန်သာ
အာရုံစိုက်တတ်သည့် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။
တာဟဲစျေးမြို့တော်ရှိ ရေတွက်မကုန်သော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် သူသည် ထိပ်တန်း (၁၀) ဦးစာရင်း၌ အလွယ်တကူ ပါဝင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ ထိန်းချုပ်ရ ပို၍ လွယ်ကူသည်။
လော့ချန်သည် သူ့အား ထိန်းချုပ်လိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာသော ပတ်သက်မှုတစ်ခုသာ တည်ဆောက်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။
တွမ်ဖုန်းသာ ဆေးဖော်ဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာပါက သူ့အတွက် လစာပေးရမည်မှာ လော့ချန် မဟုတ်ဘဲ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသာ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်ဖော်စပ်သော ဆေးများ၏ အမြတ်ထဲမှ ပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း မိမိ တိုက်ရိုက် မသုံးစွဲနိုင်သည့် ငွေများကို အသုံးပြု၍ တွမ်ဖုန်းကဲ့သို့သော လူမျိုးကို သိမ်းသွင်းနိုင်ခြင်းမှာ အလွန် တွက်ခြေကိုက်လှပေသည်။
….
အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်အား ရုတ်တရက် ပိတ်သိမ်းလိုက်ခြင်းက တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင် အကြီးအကျယ် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် လော့ချန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ် အမြောက်အမြားမှာ အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်ချက် ခံလိုက်ရသည်။ စင်မြင့်သို့ လာရောက်ကြသော လူအုပ်ကြီး မရှိတော့သည့်အခါ ဈေးကြီးပေးဝယ်ရသော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများမှာ ရုတ်ချည်းပင် သောင်တင်သွားတော့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လော့ချန် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဖုန်းရှနှင့် ယွမ်ရှောင်ယွဲ့တို့အား ဈေးနှုန်းများ လျှော့ချရန် ချက်ချင်း ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ယခင်က နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁) တုံး ပေးရရာမှ ယခုအခါ (၁) တုံးလျှင် (၂) ခွက်နှုန်းဖြင့် ရောင်းချစေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် နွေရာသီအတွက် ဝိညာဉ်သစ်သီးအေး ကဲ့သို့သော အဖျော်ယမကာသစ်ကိုလည်း စျေးနှုန်းသက်သာစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ယွမ်ရှောင်ယွီကလည်း သူမ၏ မုန့်များကို အရေအတွက် တိုးပေးခြင်းဖြင့် စျေးကွက်ကို ထိန်းထားခဲ့သည်။
သို့သော် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိသူများမှာမူ ကံဆိုးသွားကြပေသည်။ လော့ချန်မှာမူ သူတို့အတွက် စိတ်မပူနိုင်အားချေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ နေ့စဉ် သွားလာမှုများကိုပင် အနှောင့်အယှက် ပေးလာသည့် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါနဲ့ဆို ဘယ်နှစ်ဖွဲ့ရှိသွားပြီလဲ"
လော့ချန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူ၏ လေသံထဲမှ ဒေါသကို ခံစားမိသဖြင့် ကျိုးယွမ်လီက သတိထားကာ ဖြေလိုက်သည်။
"သုံးဖွဲ့မြောက်ပါ ခေါင်းဆောင်လော့…. ဒီတစ်ယောက်ကတော့ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပုံရတယ်၊ သူက ချီသန့်စင်အဆင့် (၈) တောင် ရောက်နေပြီ"
“ဒီလို အမှိုက်မျိုးကတောင် ငါ့ကို လုယက်သေးတယ်တဲ့လား”
လော့ချန်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ချီသန့်စင်အဆင့် (၈) ကျင့်ကြံသူ သက်တော်စောင့် နှစ်ဦး အကောင်လိုက်ကြီး ရှိနေသည် မဟုတ်လော။
ကျိုးယွမ်လီက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။
"သူက သာမန်အမှိုက်တော့ မဟုတ်ဘူးဗျ၊ တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံလည်း အများကြီးရှိသလို သူ့မှာ အဆင့်မြင့် ပျံသန်းဓားလည်း ပါသေးတယ်၊ တကယ်လို့ ရှေ့ပြေးကင်းထောက်တွေက ကြိုမသိခဲ့ရင် ခေါင်းဆောင်လော့ အန္တရာယ် ရှိသွားနိုင်တယ်"
လော့ချန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မြို့တွင်းရှိ လပြည့်ညတောင်တန်း ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလူတွေက အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်က ပုံမှန် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ဖြစ်ရမယ်"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီနေ့ တစ်ယောက်ဆိုရင် နာမည်က ဖုန်းရီကျန့်တဲ့၊ တာဟဲ ထူးချွန်လူငယ်စာရင်း မှာ အဆင့် ၉၇ ရှိပြီး တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရာမှာ အရမ်းတော်တဲ့သူလို့ နာမည်ကြီးတယ်"
‘တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်တာ ဟုတ်လား....’
ကံဆိုးသည်မှာ သူ (၆) ယောက် (၁) ယောက် တိုးသွားခြင်းဖြစ်သည်။
အပေါ်ယံတွင် လော့ချန်မှာ အဆင့် (၇) သာ ရှိပြီး တုန်းဖန်းလျန်မှာလည်း အဆင့် (၇) သာ ရှိသဖြင့် ဘာမှ ဝင်မလုပ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျိုးယွမ်လီနှင့် အစောင့် သုံးဦးမှာပင် ဖုန်းရီကျန့်အား ချေမှုန်းရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ အဆင့်မြင့် ပျံသန်းဓားကိုပင် ထုတ်ချိန်မရလိုက်ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လော့ချန် နဖူးကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ လုယက်မှုများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို များပြားလာသည်။ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့် ပိတ်သွားသဖြင့် ထိုနေရာတွင် အသက်မွေးနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ လမ်းပျောက်ကုန်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
စွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်ရန် နေရာမရှိ၊ ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်လည်း မရှိတော့သဖြင့် သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ မြင့်တက်လာပြီး လုယက်မှုများဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
အပြင်ဘက် ရပ်ကွက်များမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေချေပြီ။
အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အားကိုးရာမဲ့နေကြပြီး ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၊ တာကျန်းဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ရွှမ်ယွီအဖွဲ့ တို့ထံတွင် ခိုလှုံခွင့် တောင်းနေကြရသည်။
လော့ချန်မှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်း ဆေးဖော်ဆရာ ဖြစ်သလို တန်ချန်ဇီ ဟု နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုဓားကိုင် လုယက်သူများအတွက် အကောင်းဆုံး သားကောင် ဖြစ်နေပေသည်။
ချီသန့်စင်အဆင့် (၉) များက တုံ့ဆိုင်းနေနိုင်သော်လည်း စွမ်းရည်ရှိသော အဆင့် (၇)၊ (၈) များမှာမူ မဆင်မခြင် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက အဆင့် (၉) ကျင့်ကြံသူများပင် ကံစမ်းလာကြပေလိမ့်မည်။
"သူတို့က ငါ့ကို အသတ်ခံဖို့ စောင့်နေတဲ့ သိုးတစ်ကောင်လို့ ထင်နေကြတာပဲ"
လော့ချန်က ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
တိုက်ပွဲအတွင်း အလတ်စား မှော်ဝတ်ရုံတစ်ခု ပျက်စီးသွားပြီး သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုမှာလည်း ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ အလတ်စား မှော်လက်နက်တစ်ခုနှင့် အဆင့်မြင့် ပျံသန်းဓား တစ်စင်းသာ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"လျိုချန်း...."
လော့ချန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
လျိုချန်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လော့ချန်က ပျံသန်းဓားကို သူ၏ ရှေ့သို့ ပို့ပေးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။
"မင်း ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးရင်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်မလား၊ ဒီအဆင့်မြင့် ပျံသန်းဓားကို မင်းကို ပေးမယ်"
"ဒါ.... ဒါကို ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပေးတာလား"
လျိုချန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ထိုဓားကို သူ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်ကျော် တန်ဖိုးရှိပြီး ယခုကဲ့သို့ ကာလမျိုးတွင်ဆိုလျှင် သုံးထောင်ပင် ကျသင့်နိုင်ပေသည်။
"ခေါင်းဆောင်လော့က တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ"
လျိုချန်းက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
လော့ချန်က မဆိုင်းမတွပင် ကျန်ရှိနေသော အဆင့်လတ် မှော်လက်နက်ကို သူတို့ထဲတွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သော တုန်းဖန်းလျန်အား ပေးလိုက်ပြန်ရာ ကျေးဇူးတင်စကားများကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။
လော့ချန်၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန် ရက်ရောလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ လုံခြုံရေးမှာ အရေးကြီးနေသောကြောင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ သက်တော်စောင့် ငါးဦးထဲတွင် အရည်အသွေးမြင့် မှော်လက်နက် မရှိကြသူများကို အစွမ်းမြှင့်တင်ပေးရန် တိုက်ပွဲမှရသော ပစ္စည်းများကို ဆုအဖြစ် ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုရက်တွေက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ”
လော့ချန် သက်ပြင်းချရင်း ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲကို အနည်းငယ် အငြိုးထားမိလေသည်။ ပြဿနာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်မှာ ထိုလူပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် လော့ချန် မျှော်လင့်ထားသလို ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှု တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်မှာ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်တဲ့၊ အဲဒါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းဆိုတာ သေချာသလောက်ပဲ”
လခြမ်းတောင်ကြားသို့ ရောက်သည်နှင့် မုရုံချင်းလျန်နှင့် အခြားသူများထံမှ ဤသတင်းကို လော့ချန် ကြားလိုက်ရတော့သည်။
လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ
အခန်း (၁၅၆) - နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း
“သေချာလို့လား"
“သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အပိုင်တွက်နေရတာလဲ"
လော့ချန်က လူအုပ်ကြားထဲမှနေ၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စီကုန်းရှို့ကျားက တစ်ဖန် ရှင်းပြရမည့်အလှည့် ဖြစ်လာသည်။
“အဲ့ဒီ ဂူသင်္ချိုင်းကို ဝန်းရံထားတဲ့ အစီအရင်က နာမည်ကျော် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင် ဖြစ်နေလို့ပဲ….”
"ဒီအစီအရင်မျိုးကို ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ခင်းကျင်းနိုင်တာ၊ သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက ဒါမျိုးကို မလုပ်နိုင်ကြဘူး"
လော့ချန် ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
"နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း ဟုတ်လား၊ ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေထဲမှာ အဲ့ဒီနာမည်နဲ့ ဂိုဏ်းရှိတာ မကြားဖူးပါဘူး"
စီကုန်းရှို့ကျားက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာသပ်ရင်း ဆိုသည်။
"မင်းတို့လို နောက်မျိုးဆက်တွေ မသိတာ မဆန်းပါဘူးကွာ"
လော့ချန်နှင့် အခြားသူများမှာ အမူအရာ ပျက်သွားကြသည်။
'ဒီအဖိုးကြီးက ဘာလို့ ပညာရှိကြီးလို လာလုပ်နေတာလဲ၊ ငါတို့အားလုံးက တစ်မျိုးဆက်တည်းသားတွေပဲဟာ၊ သူက အသက်သာကြီးတာ ချီသန့်စင်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတာ မဟုတ်လား'
ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အသက်အရွယ်ထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကသာ အဓိက ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။
“ဟိုးအရင်တုန်းက ဂိုဏ်းပေါင်း (၁၆) ဂိုဏ်း ပေါင်းပြီး နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေးစစ်ပွဲကိုကို ဆင်နွှဲခဲ့တယ်၊ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းက ဦးဆောင်ပြီး တခြား အင်အားကြီးဂိုဏ်း ၅ ဂိုဏ်းက ကူညီခဲ့တာပေါ့၊ မင်းတို့ အဲ့ဒီနာမည်တွေကိုတော့ အနည်းဆုံး သိမှာပါ"
"အဲ့ဒီ ၁၆ ဖွဲ့ထဲမှာ ကျန်တဲ့ ၁၀ ဖွဲ့ကလည်း တော်တော်ထင်ရှားတဲ့ ဂိုဏ်းတွေပဲ၊ ဥပမာ - တိမ်ပြိုဂိုဏ်း နဲ့ အိုက်လောင်တောင်ဂိုဏ်း တို့လိုမျိုးပေါ့၊ အဲ့ဒီထဲမှာ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း ကတော့ အစီအရင်ပညာမှာ တော်တော် ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ"
“နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေး စစ်ပွဲတုန်းက နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းဟာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်ခဲ့တယ်၊ တောင်တန်းတွေမှာ အစီအရင်တွေ ခင်းကျင်းပေးခဲ့သလို မြစ်တွေ၊ ကန်တွေမှာရှိတဲ့ ရေမိစ္ဆာတွေကိုလည်း သူတို့ပဲ နှိမ်နင်းပေးခဲ့တာ"
"ကံဆိုးချင်တော့ စတုတ္ထအဆင့် သားရဲဧကရာဇ် ဦးဆောင်တဲ့ သားရဲလှိုင်းနဲ့ တိုးတဲ့အချိန်မှာ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းရဲ့ စခန်းဟာ အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရတယ်၊ ကျောက်စိမ်းအိုး အရှင်သခင်ကလည်း အချိန်မီ ရောက်မလာနိုင်ခဲ့တော့ အဲဒီဂိုဏ်းဟာ တစ်ဂိုဏ်းလုံးနီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့"
“နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီတောင်ကြားက ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ကျန်ရှိတဲ့သူတွေကို စုစည်းပြီး စစ်ပွဲထဲကနေ အရှက်တကွဲ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရတယ်၊ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း (၄၀၀) ကျော်သွားပြီ၊ အဲဒီ အကြီးအကဲလည်း ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာလှပေါ့၊ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းဟာလည်း ဆက်ခံသူမရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရာကနေ အခုဆိုရင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ ကျင့်ကြံသူ မိသားစုလေးတစ်ခုအဖြစ်ပဲ အသက်ဆက်နေရတော့တယ်”
စီကုန်းရှို့ကျား၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြလေသည်။
နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေးစစ်ပွဲ….။
ထိုစဉ်က မည်မျှအထိ ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့မည်နည်း။
ဂိုဏ်းပေါင်း (၁၆) ဂိုဏ်း ပေါင်းစည်းကာ သားရဲ သန်းပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်၍ လူသားတို့ ကျင့်ကြံနိုင်မည့် ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။
ထိုစစ်ပွဲကြီးအတွင်း၌ တိမ်လွှာကြိုးကြာ စီရင်စုသခင် ကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းများ ပေါ်ထွက်ခဲ့သလို နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော ဝမ်းနည်းစရာ ကျဆုံးမှုများလည်း ရှိခဲ့ပေသည်။
"နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းတင် အထိနာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်ဟွမ်ဂိုဏ်း နဲ့ ဟောက်ရန်...."
"တော်ပြီ.... တော်ပြီ၊ ခင်ဗျား စကားတွေ အရမ်း ဝေးသွားပြီ"
လော့ချန်က စီကုန်းရှို့ကျား၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက စခန်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတာဆိုရင် အားလုံး သေကုန်ကြပြီ မဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်အထိ ရောက်လာပြီး အစီအရင်တွေ ခင်းကျင်းနိုင်ခဲ့တာလဲ"
စီကုန်းရှို့ကျားက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ ဖြေသည်။
"ငါလည်း ဘယ်သိမှာလဲ၊ အဲ့ဒီတုန်းက နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲချုပ် ရဲ့ အလောင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး၊ အားလုံးက သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ယူဆခဲ့ကြပေမဲ့ သူဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့တဲ့အခါ သားရဲတွေ စားတာ ခံလိုက်ရပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရသလောက်တော့ အဲ့ဒီအကြီးအကဲချုပ်ဟာ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပုံပဲ"
သူ၏ ရှင်းပြချက်အရ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင်သည် တတိယအဆင့် အမြင့်ဆုံး အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အစီအရင်ပညာရှင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အချိန်လုံလောက်စွာ ရရှိပါက ထိုအစီအရင်၏ စွမ်းအားမှာ စတုတ္ထအဆင့် သားရဲဧကရာဇ်ကိုပင် တားဆီးနိုင်သည့် စတုတ္ထအဆင့် အစီအရင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ပေသည်။
ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင် မှာ အဆင့် (၃) ထိပ်တန်း အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အစီအရင် မဟာဆရာကြီး ဖြစ်သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖန်တီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုအစီအရင်တွင် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။
၎င်းကို ခင်းကျင်းရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မလိုအပ်ဘဲ မြေပြင်အနေအထားနှင့် သဘာဝ ဝိညာဉ်ကြောများကို အခြေခံကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ချီစွမ်းအင်များကို ဆွဲယူ အသုံးပြုနိုင်ခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သည့်တိုင် အစီအရင်မှာ ပျက်စီးမသွားဘဲ ခိုင်မြဲနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“တို့ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက် အစီအရင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်းကို ဝင်နိုင်ခဲ့တုန်းက အနှစ် (၅၀၀) ကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့၊ အထဲကိုသာ ပိုနက်နက် ဝင်နိုင်ရင် အနှစ် (၁၀၀၀) သက်တမ်းရှိတဲ့ အပင်တွေတောင် ရှိနိုင်တယ် ”
စီကုန်းရှို့ကျားက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဘေးနားမှ တစ်ဦးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀၀ က ကိစ္စ မဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုလုပ် နှစ် ၅၀၀၊ ၁၀၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေမှာလဲ"
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် အားလုံးက ထိုသူကို လူအ တစ်ယောက်လို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုသူမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ မိမိ၏ အမှားကို သတိရကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။
နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲချုပ် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ သာ ရှိသေးသော်လည်း ထိုတောင်တန်းရှိ ရင်းမြစ်များမှာ ထိုအချိန်မှ စတင်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ အစီအရင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ထိုဆေးပင်များသည် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာဖြင့် ဆက်လက် ရှင်သန်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီသော ဆေးပင်များပင် ရှိနေနိုင်ပေသည်။
"နေပါဦး.... အဲ့ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက ရှာတွေ့ခဲ့တာလို့ ပြောချင်တာလား"
လော့ချန်က စီကုန်း၏ စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။
စီကုန်းရှို့ကျားက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဖြေသည်။
"ဒါပေါ့…. အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် ဝမ်တောင်တန်းကြီးက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက လှုပ်ရှားရာ နယ်မြေပဲဟာ၊ ငါတို့ဂိုဏ်းကလူတွေ အရင်ဆုံး ရှာတွေ့တာ မဆန်းပါဘူး"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆေးဖော်စပ်သူများနှင့် ဆေးဖော်ဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
အကယ်၍ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက ရှာတွေ့ခဲ့သည်ဆိုပါက ရရှိသမျှ ပစ္စည်းများမှာ သူတို့နှင့် ဆိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဂိုဏ်းသားများအနေဖြင့် ဝေစုရနိုင်သလို ဂူသင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် ရှာဖွေခွင့်လည်း ဦးစားပေး ရရှိနိုင်ပေသည်။ ထိုအတွေးဖြင့် အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကြသည်။
သို့သော် လော့ချန်ကမူ ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။
လောကတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိသလို ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသည်လည်း အလွန် စည်းလုံးလှသော ဂိုဏ်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ ယခုကဲ့သို့ သူတို့ပင် သိနေပြီဆိုပါက တာဟဲစျေးမြို့တော် တစ်ခုလုံး သိရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့သည်။
ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၊ ၎င်းထက်ပို၍ အစီအရင်ကျွမ်းကျင်သည့် အကြီးအကဲချုပ်တစ်ဦး၏ ဂူဗိမာန်တွင် မည်မျှလောက်သော ရတနာများ ရှိနေမည်နည်း။
၎င်းမှာ မတွေးရဲစရာပင်။ ဤကဲ့သို့သော စားပွဲကြီးတွင် သူတို့ကဲ့သို့ အောက်ခြေ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများအတွက် နေရာရှိပါဦးမည်လား။
လော့ချန် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အခြားသူများမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ကြချေ။
….
နောက်ရက်များတွင် အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတင်းများက လူတိုင်းကို ပို၍ ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန် အသုံးဝင်သည့် မျိုးစေ့များ၊ အခြေတည်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် အဓိက ပါဝင်ပြီး အစွမ်းထက်လှသည့် နှစ် ၈၀၀ သက်တမ်းရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအမြစ်များ ရှာတွေ့ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းများက ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။
ထိုအမြစ်ကို ဒီအတိုင်း စားသုံးလျှင်ပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးမြင့်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်၍ ကျွမ်းကျင်သော ဆေးဖော်စပ်သူက ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်လိုက်ပါက ထိုအခွင့်အရေးမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိလာနိုင်ပေသည်။
ဤမျှမကသေးဘဲ နတ်တစ္ဆေတောင်ကြားဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ထက်ဝက်နီးပါးမှာ ထိုဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟူသော ကောလာဟလများကြောင့် တာဟဲစျေးမြို့တော် တစ်ခုလုံး ဆူညံနေတော့သည်။
နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရာနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများသည် အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းဆီသို့ တရဟော သွားနေကြတော့သည်။ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အန္တရာယ်ကိုပင် သူတို့ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။
လော့ချန်သည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ထိုရွှေအမြုတေအဆင့် ဂူသင်္ချိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုမှာ သူ၏ လခြမ်းတောင်ကြားသို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တောင်ကမ်းပါးယံမှနေ၍ လော့ချန် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် လော့ဝူတီ နှင့် မုရုံချင်းလျန် တို့ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ထားခြင်း မရှိဘဲ မည်သူမဆို ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသည်။
"ကျုပ်နဲ့အတူ တောင်ထဲကို လိုက်ဖို့ ဆေးဝါးဆောင်က လူ ၅၀ လောက် လိုချင်တယ်၊ သူတို့က ဆေးပင်တွေကို ခွဲခြားပြီး ခူးဆွတ်ပေးရမယ်" ဟု လော့ဝူတီက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါ အရမ်းများလွန်းတယ်၊ လူအများကြီး တစ်ခါတည်း သွားလိုက်ရင် ဆေးဝါးဆောင်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ပျက်ကုန်မှာပေါ့"
မုရုံချင်းလျန်က ငြင်းလိုက်သည်။
"မများပါဘူး၊ ပြီးတော့ ရှာတွေ့သမျှ ဆေးပင်တွေရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သူတို့အတွက် ဝေစုပေးမယ်လေ" လော့ဝူတီက ထပ်မံ တိုက်တွန်းသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဂူသင်္ချိုင်းနေရာက လူတွေ အများကြီး စုနေကြတာ၊ အန္တရာယ်လည်း အရမ်းများတယ်"
"အန္တရာယ် ဟုတ်လား"
လော့ဝူတီက ဘေးနားမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
"သူတို့ကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါလား၊ သွားချင်ကြသလားလို့"
ဆေးဝါးဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ တက်ကြွနေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ မုရုံချင်းလျန်လည်း မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ရှင့်သဘောအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ"
လော့ဝူတီက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။
"လိုက်ချင်တဲ့သူတွေ ငါ့ဆီမှာ လာစာရင်းပေးကြ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တဲ့သူတွေကို ဦးစားပေးမယ်"
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆေးဝါးဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ လော့ဝူတီဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ စာရင်းပေးကြတော့သည်။
လော့ချန်ကမူ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အေးစက်စွာသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးဖော်ဆောင်မှ ဆေးဖော်စပ်သူများလည်း အောက်ခြေမှ မြင်ကွင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာကြည့်နေကြတာလဲ"
လော့ချန်၏ အော်သံကြောင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
"မင်းတို့ပါ သွားပြီး အသေခံချင်လို့လား" ဟု သူ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
အများစုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း အချို့ကမူ "သူများ လမ်းစကို လိုက်ပိတ်နေပြန်ပြီ" စသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြသည်။
ထိုသူများထဲတွင် လော့ဝူတီ၏ တူဖြစ်သူ လော့အာဒူမှာ ထိပ်ဆုံးမှ ဖြစ်သည်။
"မင်း သွားချင်ရင်လည်း သွားလေ၊ ငါ မတားဘူး "
လော့ချန် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီတံခါးကနေ ထွက်သွားပြီးရင်တော့ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ "
သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လော့အာဒူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အောက်ဘက်သို့ ပျံဆင်းသွားတော့သည်။ နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်မှာလည်း တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး ဆေးဖော်ဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
"မင်းတို့တွေကတော့.... ဟူ…."
သက်ပြင်းချနေသူမှာ ချွီဟန်ချန်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထွက်သွားသူများထဲတွင် အတွေ့အကြုံရှိသော မီးထိန်းသူများနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသူများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လော့ချန်၏ ဒေါသကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်ချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။
"ခေါင်းဆောင်လော့...."
"ဘာလဲ.... ခင်ဗျားလည်း သွားချင်လို့လား"
လော့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လှည့်မေးလိုက်သည်။
ချွီဟန်ချန်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆိုသည်။
"ကျွန်တော်က အသက်ကြီးပါပြီဗျာ၊ နောက်ပြီး စောင့်ရှောက်ရမယ့် ကလေးတွေလည်း ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် သွားမှာလဲ၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာက.... လူတွေ ထွက်ကုန်ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ နေ့လယ် ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်မှာလားလို့ပါ"
လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချွီဟန်ချန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"လုပ်မှာပေါ့၊ ဆက်လုပ်ရမှာပေါ့"
"ဆေးဖော်ရုံတင်မကဘူး၊ အများကြီး ဖော်စပ်မယ်၊ အားသွန်ခွန်စိုက် ဖော်စပ်မယ်၊ ပိုပြီးတောင် ဖော်စပ်ဦးမယ် "
"သူတို့တွေ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး ဆေးဖော်နေကြမယ်၊ မီလီ၊ ထန်ချွမ်.... မင်းတို့ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးကို လေ့လာနေတာ ခဏရပ်ထားလိုက်၊ အခု မှော်အာဟာရဆေးလုံး တွေကို အကြီးအကျယ် ဖော်စပ်ကြစမ်း "
"နောက်ပြီးတော့ အကြီးအကဲစီကုန်း.... အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တောင်တန်းရဲ့ အဝင်ပေါက်တွေမှာ ဆိုင်ခန်းတွေ သွားဆောက်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ၊ သူတို့ အသားစားနေကြတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဟင်းရည်လောက်တော့ သောက်ရမှာပေါ့ "
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆေးဖော်ဆောင်မှ လူများ ခဏမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။ သို့သော် ကူချိုင်ယီနှင့် စီကုန်းရှို့ကျား ကဲ့သို့သော ဉာဏ်ရှိသူများမှာမူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာတော့သည်။