အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)

လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ

အခန်း (၁၅၇) - ဉာဏ်ကောင်းလွန်းသူများ

လော့ချန်သည် ဤကဲ့သို့သော လောကီရေးရာ အလှည့်အပြောင်းများကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးသည် သာမန်လူတို့ ကြားဖူးနားဝရှိသည့် ပုံပြင်တစ်ခုနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။

တစ်ခါက နေရာတစ်ခုတွင် ရွှေတောင်ကြီးတစ်တောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုသတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် အရပ်ရပ်မှ လူများမှာ ရွှေတူးပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် ထိုတောင်ဆီသို့ အလုအယက် သွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုလူများ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေ ရရှိသွားကြပါသလော။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှေအနည်းငယ် ရရှိသူများ ရှိနိုင်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်း ပိုက်ဆံအမြောက်အမြားနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာသွားသူများမှာမူ ထိုရွှေတူးသမားများကို ဂေါ်ပြား၊ အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်နှင့် တည်းခိုခန်း ရောင်းချပေးသော ပါးနပ်သူများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ ထိုဉာဏ်ကောင်းသူများသည် ငွေလည်းရသလို ရွှေတူးရာတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်များကိုလည်း ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း၊ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များမှာ ရွှေနှင့် တိုက်ရိုက် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော်လည်း သဘောတရားမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ရွှေတူးသူ တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပေ။ ထိုအစား ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပိုမို စုဆောင်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုနေ့အတွက် ဆေးဖော်စပ်သည့် အလုပ်များကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် သူ မြို့တွင်းပိုင်းသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့လေသည်။ သူကိုယ်တိုင် သွေးအဆီအနှစ် ဆေးလုံးအတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများကို သွားရောက်ဝယ်ယူသလို ရှောင်ယွဲ့ကိုလည်း အခြားကုန်ကြမ်းများ ထပ်မံဝယ်ယူရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုဆေးလုံးများကို တိတ်တဆိတ် ဖော်စပ်ပြီး မှောင်ခိုစျေးကွက်တွင် လေလံတင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဂူသင်္ချိုင်းတိုက်ပွဲ ပြင်းထန်နေချိန်တွင် သွေးအဆီအနှစ် ဆေးလုံးများသည် ဈေးကောင်းရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကုန်ကြမ်းများ ဝယ်ယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ ခြံဝင်းအိမ်လေးတွင်ပင် တစ်ညတာ အိပ်စက်ခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အပြင်သို့ မထွက်ရသေးမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှ အချင်းချင်း စကားများသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆွဲလားရမ်းလားဖြင့် အချေအတင် ဖြစ်နေကြသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ရှောင်တွမ်…. မသွားပါနဲ့၊ မသွားပါနဲ့လို့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်”

ဖုန်းရှက အသနားခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် သေသွားပြီဆိုတာ သိရဲ့လား၊ ဘာလို့ ဒီပြဿနာထဲကို ဝင်ပါချင်နေရတာလဲ"

"ပြောစကား နားထောင်စမ်းပါ၊ အစ်မ ပြောတာ အမှန်တွေချည်းပဲ၊ အဲ့ဒီနေရာက မင်းအတွက် မလုံခြုံဘူး"

လော့ချန်၊ ကူချိုင်ယီ၊ မုရုံချင်းလျန်၊ ချင်လျန်ချန်းနှင့် ပိုင်မေလင်း တို့အားလုံးသည် သူတို့၏ အခန်းတံခါးဝများတွင် မှီရပ်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဖုန်းရှသည် တွမ်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲနေရှာသည်။ တွမ်ဖုန်းကမူ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

‘ငါ ထင်သားပဲ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြားထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်’ လော့ချန် စိတ်ထဲမှ ကျိတ်တွေးလိုက်မိသည်။

ဖုန်းရှသည် ဘေးလူများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသော အသံဖြင့် ထပ်မံ ပြောရှာသည်။

“ဒီတစ်ခါ ဂူသင်္ချိုင်းတိုက်ပွဲက ချီသန့်စင် အဆင့်တွေတင် မကတော့ဘူးဆိုတာ မင်း သိလား၊ တာဟဲစျေးမြို့တော်နဲ့ အနီးအနား မြို့တွေက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် စုပြုံလာနေကြပြီ၊ အဲဒီ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို မင်းက ဘာနဲ့ သွားပြိုင်မှာလဲ"

ထိုစကားကြောင့် တွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ဖုန်းရှ၏ လက်ကို အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ"

"ဒါပေမဲ့ အချိန်က ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီလူအိုကြီးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော်သာ အခု အခြေခံမတည်ဆောက်နိုင်ရင် ကျွန်တော့်အမေအတွက် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဘယ်လို လုပ် လက်စားချေနိုင်မှာလဲ"

သူ၏ လေးနက်သော စကားများကြောင့် ဖုန်းရှမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။

မုရုံချင်းလျန်က ဘေးမှနေ၍ သက်ပြင်းချကာ အကြံပေးသည်။

"ရှောင်တွမ်.... မင်း ဒါကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်နော်"

ချင်လျန်ချန်းက ပြုံးစစဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါ တခြားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးမီကတော့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားအားလုံးကို အဲ့ဒီနေရာအတွက် သုံးနေပြီ၊ သူက ချီသန့်စင်အဆင့် (၉) ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ၁၅ ယောက်လောက်ကို စုစည်းထားတာ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ လော့ဝူတီ နဲ့ ကျန်းဝမ် တို့လို မင်းထက် မနိမ့်တဲ့သူတွေ ပါတယ်"

တွမ်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် လူအ တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် အခြေအနေကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကပင် ဤမျှ ပြင်ဆင်နေလျှင် တာကျန်းဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ယွီအဖွဲ့တို့က မည်သို့ ရှိမည်နည်း။

ရွှမ်ယွီအဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မိသားစုကြီး ၅ ခုနှင့် တာဟဲစျေးမြို့တော်ရှိ အခြားသော ဂိုဏ်းအင်အားစုများကရော ငြိမ်နေကြမည်လော။

သူကဲ့သို့ ချီသန့်စင်အဆင့် (၉) တစ်ဦးတည်းက ထိုသို့သော ဝံပုလွေအုပ်ကြားတွင် အခွင့်အရေး ရနိုင်ပါဦးမည်လား။ သို့သော် သူ မသွားလျှင်ရော ဤဘဝတွင် အခြေခံတည်ဆောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရနိုင်ပါဦးမည်လော။

ဖုန်းရှသည် ချင်လျန်ချန်း ဇနီးမောင်နှံကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တွမ်ဖုန်းအား အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်တွင် အသက်မဆုံးရှုံးစေချင်ပေ။

“ဟဲဟဲ....”

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံလေးကြောင့် တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ ပျက်ပြယ်သွားသည်။

တွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လော့ချန်တစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း နတ်သစ်တော်သီးကို အားပါးတရ စားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ လူအပဲ အဲ့ဒီနေရာမှာ သွားပြီး အသက်နဲ့လဲ တိုက်မှာပေါ့" ဟု လော့ချန်က ဆိုသည်။

"ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ ကောင်းကင်ဆီကနေ လမ်းစဉ်ကို လုယူရတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး.... မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံးက ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားကြတာ မှန်ပေမဲ့ ကောင်းကင်က ခင်ဗျားကို ရန်စထားတာမှ မဟုတ်တာ၊ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ရင်းမြစ်တွေကို စုဆောင်းတာပဲ မဟုတ်လား"

"ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းရှိရက်နဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကြီးက ခင်ဗျားရှေ့မှာ ရှိနေတာကို မမြင်ဘူးလား၊ ခင်ဗျားကို လူအလို့ ခေါ်တာတောင် ကျွန်တော် ယဉ်ကျေးလွန်းနေသေးတယ်"

“အခွင့်အရေး ဟုတ်လား....”

တွမ်ဖုန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် သစ်သီးရည်များ ပေနေသော လက်ကို ခါလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးဖော်ဆောင်ထဲ ဝင်ထားတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ ခင်ဗျားကို လမ်းမှန် ပြပေးရတော့မှာပေါ့ "

….

အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်၏ အကြီးဆုံးနှင့် အန္တရာယ်အကင်းဆုံး အဝင်လမ်းဖြစ်သည့် ချင်းဟယ်တောင် ခြေရင်း၌ လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။

လော့ချန် ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ချင်းဟယ်တောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဆိုင်တန်းများစွာ ရှိနေပြီး မြို့ပြင်ရှိ စျေးတန်းများထက်ပင် ပို၍ စည်ကားနေပေသည်။ မှော်စာရွက်ရောင်းသူများ၊ စားသောက်ဆိုင်များ၊ ဆေးပင်ဝယ်သူများနှင့် ဒဏ်ရာကုဆေးခန်းများ စသည်ဖြင့် စုံလင်လှသည်။ လော့ချန်သည် ထိုနေရာတွင် လျန်ယွန်း ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်၏ ဆိုင်ခွဲတစ်ခုကိုပင် တွေ့လိုက်ရသေးသည်။

"ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီလိုတွေးတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

လော့ချန် သူ၏နောက်မှ တွမ်ဖုန်းနှင့် ဖုန်းရှတို့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် အနေရခက်နေသော်လည်း အံကြိတ်ကာ အလုပ်စတင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကိရိယာမျိုးစုံ၊ ပန်းပဲဖို၊ တူကြီး၊ တူငယ်၊ ပလာယာ၊ ထွင်းထုဓားများနှင့် ပေတံများကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထူးဆန်းသော အပြာရောင်အရည်များ ပါသည့် ကန်တစ်ကန်နှင့် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ရေပုံးများကိုလည်း ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော အိမ်မြှောင်တစ်ခု၊ ဖန်မှန်အချို့နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပေ ၃၀ ခန့် မြင့်သော အလံကြီး တစ်ခုကိုလည်း ထောင်လိုက်သည်။

ဖုန်းရှ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအလံကြီးပေါ်တွင် စာလုံးကြီး ၄ လုံးနှင့်အတူ အောက်တွင် အနီရောင်စာလုံးလေးများဖြင့် စာသားအချို့ကို ရေးသားထားသည်။

[ဖုန်းဟိုင် ပန်းပဲဖိုနှင့် လက်နက်ပြင်ဆိုင်]

[အဆင့်နိမ့်နှင့် အလတ်စား မှော်လက်နက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုပြင်ပေးသည်] [အဆင့်မြင့်လက်နက်များကို အသစ်ပြန်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ခြင်းနှင့် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းများ လုပ်ဆောင်ပေးသည်]

[တစ်ပတ်ရစ် မှော်လက်နက်များကို စျေးကောင်းပေး၍ ဝယ်ယူသည်၊ စျေးနှုန်း ညှိနှိုင်းနိုင်သည်]

ထိုအမည်ကို လော့ချန်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ တွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို အခြေခံထားသလို ဆိုင်၏ ဝန်ဆောင်မှုကိုလည်း ချက်ချင်း သိသာစေသည်။ ဤဆိုင်မှာ တွမ်ဖုန်း၏ ဆိုင်သာမက လော့ချန်၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုင်သုံးပစ္စည်း ကိရိယာ အများစုကို လော့ချန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝယ်ယူပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် ၅ ခုနဲ့ အလတ်စား လက်နက် ၂ ခု ရှိတယ်၊ ဒါတွေကို ရောင်းလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ မတည်ရင်းနှီးငွေအဖြစ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀၀ ပေးမယ်၊ အဲ့ဒါနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ လက်နက်တွေကို စျေးပေါပေါနဲ့ လိုက်ဝယ်လိုက်"

လော့ချန်က သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးများကို တွမ်ဖုန်းအား ပေးလိုက်သည်။

လော့ချန်တွင် ယခုအခါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၇၀၀၀ ခန့် ရှိနေသဖြင့် ၂၀၀၀ ခန့်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမျှ မပြောပလောက်ချေ။

တွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။

"စျေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ရတနာဆောင်က ပေးတဲ့စျေးထက် ပိုပေးရင် စျေးကောင်းပေးတယ်လို့ ခေါ်တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု လော့ချန်က ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း.... ဟုတ်သားပဲ"

တွမ်ဖုန်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။

ရတနာဆောင်သည် တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းများကို စျေးနှုန်း၏ ထက်ဝက်ဖြင့်သာ ပြန်ဝယ်လေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထက်ဝက်ထက် ပိုပေးလျှင် စျေးကောင်းပေးသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ဝယ်ပြီးရင်တော့ အဲ့ဒါတွေကို နည်းနည်းပါးပါး ပြင်လိုက်၊ ပြီးရင် ရတနာဆောင်က စျေးထက် နည်းနည်းလေး လျှော့ပြီး ပြန်ရောင်း"

"မဟုတ်သေးဘူး.... အခု မှော်လက်နက်စျေးတွေ တက်နေတာဆိုတော့ ရတနာဆောင်က မူလစျေးအတိုင်း ရောင်းလိုက်"

"ဖောက်သည်က ဝယ်ဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေရင် စျေးကို အများကြီး လျှော့ပေးလိုက်သလိုမျိုး၊ အရှုံးခံရောင်းပေးလိုက်သလိုမျိုး သရုပ်ဆောင်ပြလိုက်၊ စျေးအကြီးအကျယ် လျှော့ပေးလိုက်တာမျိုး ဖြစ်ရမယ်နော်…. သိလား…."

တွမ်ဖုန်းသည် လော့ချန်၏ စီးပွားရေး လှည့်ကွက်များကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်နေမိသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို နားမလည်သော်လည်း လော့ချန်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော ရှင်းပြချက်ကြောင့် တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

"တော်တော်လေး ပျက်စီးနေတဲ့ လက်နက်တွေကိုလည်း လွှတ်မထားနဲ့၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်နဲ့ ဝယ်ထားလိုက်"

"အစ်ကိုတွမ်…. ခင်ဗျား ရွှေအရည်ပျော်သံ အကြောင်း သိတယ် မဟုတ်လား၊ အဲ့ဒီလက်နက်တွေကို အရည်ကျိုပြီး ကုန်ကြမ်းတွေ ထုတ်ယူလိုက်၊ အဲ့ဒီကုန်ကြမ်းတွေကို လက်နက်ပြင်တဲ့နေရာမှာ ပြန်သုံးလို့ရသလို ရတနာဆောင်တို့၊ နတ်သက်ကြွေအိမ်ရာတို့မှာလည်း ပြန်ရောင်းလို့ရတယ်"

“အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တွေမှာတော့ အစီအရင်တွေက ပိုရှုပ်ထွေးတယ်၊ သေချာ မပြင်နိုင်ဘူးဆိုရင် အလွယ်တကူ လက်မခံနဲ့နော်၊ ဆိုင်ရဲ့ နာမည်ပျက်မှာထက်စာရင် ငြင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်”

လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ

အခန်း (၁၅၈) - ဖုန်းဟိုင် လက်နက်ပြင်ဆိုင် ဖွင့်ပါပြီဗျို့….

လောကီဖြစ်ရပ်တို့၏ သဘောသဘာဝသည် တောင်ကျရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ပင်။ အတက်အကျ၊ အနိမ့်အမြင့်နှင့် အလှည့်အပြောင်းတို့ဖြင့် အမြဲမပြတ် ရောယှက်နေတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

အနိမ့်ဈေးဖြင့် ဝယ်ယူ၍ အမြင့်ဈေးဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းဟူသော ကုန်သွယ်မှု၏ အခြေခံနိယာမမှာ နားထောင်လိုက်လျှင် ရိုးရှင်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့လောက၏ နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များကြား၌မူ သာမန်လူတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အနုပညာရပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

ကျင့်ကြံသူတို့၏ လောက၌ ပစ္စည်းတစ်ခု၏ တန်ဖိုးသည် ကိုင်တွယ်သူ၏ အစွမ်းအစပေါ်တွင်သာမက ထိုပစ္စည်းကို လိုအပ်နေသည့် အခြေအနေပေါ်တွင်လည်း များစွာ မူတည်နေပေသည်။

တွမ်ဖုန်း၏ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ခြင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုသည် ဤလုပ်ငန်းကို အခြေချရန် ခိုင်မာသော တိုင်တစ်လုံး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ကျင့်ကြံသူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လောကဓံကြား၌ သဘောတရားကို သိရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ချေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် လိုအပ်သည့် အရင်းအနှီး၊ ကျယ်ပြန့်သော ကုန်သွယ်မှုကွန်ရက်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိ အကာအကွယ်ပေးနိုင်မည့် အရှိန်အဝါ ဤအချက်သုံးချက်မှာ လုပ်ငန်းတစ်ခု အသက်ဝင်လာစေရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည့် မဏ္ဍိုင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအခြေခံအုတ်မြစ်များ မခိုင်မာပါက သာမန်တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတို့အတွက် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းမျိုးမှာ တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် အိမ်ဆောက်သကဲ့သို့ အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည့် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လော့ချန်၏ စေ့စပ်သေချာသော စီမံကိန်းနှင့် ခိုင်မာသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပံ့ပိုးမှုသာ မရှိပါက၊ ဤ ဖုန်းဟိုင် လက်နက်ပြင်ဆိုင် မှာ ချင်းဟယ်တောင်ခြေတွင် ဆိုင်းဘုတ်ပင် တင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်သလို၊ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကိုလည်း စနစ်တကျ စုဆောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လော့ချန်သည် ဈေးကွက်၏ လိုအပ်ချက်ကို အကဲခတ်ရာ၌ ပါးနပ်လွန်းလှသူ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် လက်နက်အသစ်ကို အမြဲ မဝယ်ယူနိုင်ကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ အသက်နှင့် ထပ်တူအရေးပါသော မှော်လက်နက်များကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်မူ မည်သည့်အခါမျှ ဝန်လေးနေကြမည် မဟုတ်သည်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ထို့အပြင် အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်၏ အရပ်ရပ်၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လုယက်သူများက အမှောင်ထဲမှ ဝံပုလွေများကဲ့သို့ မျက်လုံးအစုံ တောက်ပလျက် ချောင်းမြောင်းနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသူတို့သည် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို အချိန်မရွေး လုယူဖျက်ဆီးပစ်ရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ သို့သော် တွမ်ဖုန်းကား ထိုဘေးဒုက္ခတို့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

တစ်ခါက ထူးချွန်လူငယ်စာရင်းတွင် ထိပ်တန်းသုံးဦးစာရင်းဝင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် နက်နဲလှသော ဓားသိုင်းအနုပညာမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အောက်ရှိ မည်သည့်ရန်သူကိုမဆို ရင်ဆိုင်နှိမ်နင်းရန် လုံလောက်သော အာမခံချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"နောက်ပြီးတော့.... ဒါကိုလည်း ယူထားလိုက်ဦး"

လော့ချန်က သူ၏ ဝတ်ရုံကြားမှ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံနေသည့် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ကာ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ရာ တွမ်ဖုန်းက လေထဲတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

တံဆိပ်ပြား၏ ရှေ့ဘက်တွင် ဖို ဟုလည်းကောင်း၊ နောက်ဘက်တွင် ဆေး ဟုလည်းကောင်း ရှေးဟောင်းစာလုံးများဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

တွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားရသည်။ ထိုတံဆိပ်ပြားဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ချီစွမ်းအင်မှာ သိပ်သည်းလွန်းလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုပင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသယောင် ရှိသည်။

သူသည် ထိုတံဆိပ်ပြားပေါ်မှ လိုင်းကြောင်းတစ်ခုချင်းစီကို တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း၊ ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားနေမိသည်။

“ဒါက.... ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ဆေးဖော်ဆောင်ရဲ့ အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပဲ”

လော့ချန်က ခပ်အေးအေးပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒီတံဆိပ်က ဂိုဏ်းရဲ့ အဆောင်ကိုးဆောင်လုံးမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့…. လက်တွေ့မှာတော့ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့စကားကို နားထောင်ချင်မှ နားထောင်လိမ့်မယ်၊ ဒါဟာ လူသားတွေရဲ့ သဘာဝပဲ….”

“ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ ဒီအဆောင်အယောင်ကို မြင်ရင် ခင်ဗျားနောက်မှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ရှိနေတယ်၊ ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော်တို့ ဆေးဖော်ဆောင်ရဲ့ အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသွားဖို့ပဲ၊ ဒါဟာ ခင်ဗျားကို ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်နဲ့ မစော်ကားရဲအောင်၊ ခင်ဗျား လုပ်ငန်းကို မနှောင့်ယှက်ရဲအောင် တားဆီးပေးမယ့် အရှိန်အဝါတစ်ခုပဲ၊ အဲဒီတော့.... ဒါကို မလိုလားအပ်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေ ရှောင်ရှားဖို့အတွက် အကာအကွယ်တစ်ခုအနေနဲ့ သုံးပါ”

လော့ချန်သည် ဤလက်နက်ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းအပေါ် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်ထားရှိသည်။

မှော်လက်နက်စျေးနှုန်းများ အဆမတန်မြင့်တက်နေသော ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် လက်နက်အသစ် မဝယ်ယူနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဤဆိုင်သည် အားကိုးရာဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

လော့ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ကျောက်စိမ်းဓားများ ပျက်စီးစဉ်က တွမ်ဖုန်း၏ အခမဲ့ပြုပြင်ပေးမှုကြောင့် များစွာအဆင်ပြေခဲ့ဖူးသည်။

သာမန် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ သိကြပြီး လက်နက်ထိန်းသိမ်းမှုကို နားမလည်ကြသဖြင့် ဤလုပ်ငန်းမှာ အနာဂတ်တွင် များစွာအကျိုးအမြတ်ဖြစ်ထွန်းမည့် လုပ်ငန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုတွမ်…. ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာတစ်ခုရှိတယ်၊ လက်နက်ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ မီးစွမ်းအင်အတွက်ရော ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ၊ ထင်းတွေ၊ ကျောက်မီးသွေးတွေလည်း ခင်ဗျားဆီမှာ အများကြီး မတွေ့မိလို့ပဲ၊ လက်နက်ပြင်ဆင်တယ်ဆိုတာ ဆေးဖော်ပညာလိုပဲ.... ပြင်းထန်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ မီးအရှိန်အဟုန် မရှိရင် သံသားကို သန့်စင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါမှာပေါ့၊ မီးအရှိန်မမှန်ရင် မှော်လက်နက်ရဲ့ အစီအရင်တွေ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်”

လော့ချန်က အနီးရှိ ဗလာဖြစ်နေသော ကုန်လှောင်ရုံကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

တွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒီ ချင်းဟယ်တောင်မှာဆိုရင်တော့ မီးအတွက်က စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဒီတောင်ရဲ့ သဘာဝက ငါတို့ကို အကောင်းဆုံး မီးအရင်းအမြစ် ပေးထားတယ်၊ ကျင့်ကြံသူတွေ မသိသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုပေါ့”

သူသည် အနီးရှိ လျန်ယွန်း ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်ာဆိုင်ခွဲသို့ အပြေးသွားကာ၊ ခဏအကြာတွင် အပြာရောင် မြက်ခြောက်အစည်းကြီး တစ်စည်းကို ပွေ့ချီ၍ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုမြက်ခြောက်များဆီမှ ထူးဆန်းသော ချီစွမ်းအင် အရှိန်အဝါတစ်ခုနှင့်အတူ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

“ဒါက ချင်းဟယ်မိစ္ဆာပင်လို့ ခေါ်တဲ့ အဆင့်တစ် သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်အပင်ပဲ၊ မီးရှို့လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရှိန်အဟုန်က မြေကမ္ဘာမီး ကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တယ်၊ နောက်ပြီး မီးအရှိန်ကိုလည်း စိတ်ကြိုက် ညှိလို့ရတယ်၊ ဒါဟာ ငါတို့လို လက်နက်ပြင်တဲ့သူတွေ အတွက်တော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပဲ”

တွမ်ဖုန်းက သူ၏ အဂ္ဂိရတ်မီးဖိုနံဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ ရှေးဟောင်းလက်ရာပါသော မီးဖိုတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုမီးဖိုကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့သည့် အငွေ့အသက်များကြောင့် ညိုမည်းနေသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်မှ ရုပ်ကြွများမှာမူ ယခုထက်တိုင် အသက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တွမ်ဖုန်းက ချင်းဟယ်မိစ္ဆာ မြက်ခြောက်အနည်းငယ်ကို မီးဖိုအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

တွမ်ဖုန်း လက်တွေ့ သရုပ်ပြလိုက်ရာ၊ မီးလုံးလေး တစ်လုံးနှင့် တို့လိုက်သည်နှင့် ချင်းဟယ်မိစ္ဆာပင်၏ အမြီးပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း စတင်လောင်ကျွမ်းလာလေသည်။

မီးတောက်များမှာ မီးဖိုအတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ ဝုန်းခနဲ ထတောက်လာပြီး၊ ထိုစဉ် မီးဖိုအတွင်းမှ တိုးညှင်းလှသော ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံများ လွင့်ပျံ့လာလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးအချိန် ဝေဒနာကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှပေသည်။

မီးတောက်များ၏ အရောင်မှာလည်း သာမန်မီးကဲ့သို့ နီရဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ခရမ်းရောင်သန်းနေသည့် အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်နေသည်ကို လော့ချန် သတိပြုမိလိုက်သည်။

လော့ချန်မှာ ဤအရာ၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော မီးအရှိန်သည် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရာတွင်လည်း များစွာ အထောက်အကူပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တွမ်ဖုန်း၏ ရှင်းပြချက်အရ လျန်ယွန်း မဟာမိတ်သည် ဤကောင်များကို ကျင့်ကြံသူများထံမှ ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူကာ၊ ပြန်လည်ရောင်းချသည့်အခါတွင်မူ ဈေးကြီးကြီးဖြင့် ရောင်းချနေကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တောက်တစ်ချက် ခေါက်မိလိုက်သည်။

“ငါ့ထက်တောင် ပါးနပ်တဲ့ ကုန်သည်တွေ ရှိနေပါသေးလား၊ ကိုယ်တိုင်ဖမ်းတဲ့သူဆီက ဈေးနှိမ်ဝယ်ပြီး အဲဒီလူဆီကိုပဲ ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ပြန်ရောင်းတယ်ပေါ့၊ တကယ်ကို အကွက်စေ့လွန်းကြတယ်၊ လျန်ယွန်း မဟာမိတ်ဆိုတာ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ကို ပါးနပ်တဲ့သူတွေပဲ”

လော့ချန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောရင်း တွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ မှာကြားလိုက်သည်။

“အစ်ကိုတွမ်.... နောက်ဆိုရင် သူတို့ဆီက ဝယ်တဲ့အခါ ဈေးကို သေချာဆစ်ဖို့ မမေ့နဲ့၊ ခင်ဗျားက အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သိက္ခာပဲ၊ ပြီးတော့.... အရေးကြုံလို့ အန္တရာယ်တွေ့ရင် တံဆိပ်ကိုပြလိုက်၊ ကျွန်တော့်နာမည် ဒါမှမဟုတ် မီရှုဟွာရဲ့ နာမည်ကို ယူသုံး၊ အန္တရာယ်ကင်းဖို့က အားလုံးထက် အရေးကြီးဆုံးပဲ၊ ရတနာတွေထက် ခင်ဗျားရဲ့အသက်ကို ကျွန်တော် ပိုတန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့၊ ခင်ဗျားရှိမှသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီမံကိန်းတွေက ရှေ့ဆက်နိုင်မှာ ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ခင်ဗျား အလေးထားရမယ်”

လော့ချန်၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ လေးနက်လှသဖြင့် တွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားရသည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်း တိုက်ခိုက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ့နောက်တွင် ခိုင်မာသော တောင်ကြီးတစ်တောင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မှာကြားစရာရှိသည်တို့ကို မှာကြားပြီးနောက် လော့ချန်သည် အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ဆီသို့ အလုအယက် သွားနေကြသည့် ကျင့်ကြံသူများကို နောက်ချန်ခဲ့ကာ သူ၏ သက်တော်စောင့်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လော့ချန် ထွက်သွားပြီးနောက် တွမ်ဖုန်းမှာ လူစိမ်းများကြား၌ ဆိုင်ဖွင့်ရန်အတွက် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရမည်ကို အသားမကျသေးပေ။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ လက်နက်ပြင်တူကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် အနည်းငယ် တုန်ရင်နေပေသည်။

ထိုအခါ ဖုန်းရှက သူ့ဘေးသို့ တိုးကပ်လာကာ၊ သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ကြင်နာမှုနှင့် အားပေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ရှောင်တွမ်…. လော့ချန်က မင်းအပေါ်မှာ စေတနာဘယ်လောက် ထားလဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်၊ သူ မင်းကို ယုံကြည်လို့၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုလို့ ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးထားတာ၊ အခုချိန်မှာ မင်း လုပ်နိုင်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲဖို့ပဲ၊ မင်းရဲ့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဒီလုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားလိုက်ပါ….”

“ယွမ်ရှောင်ယွဲ့လေးတောင် သူမရဲ့ ဆိုင်အတွက်၊ သူမရဲ့ အဘိုးအတွက် ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့လဲဆိုတာ မင်းမြင်တယ် မဟုတ်လား၊ မင်းမှာလည်း အခု ကာကွယ်ရမယ့်သူတွေ၊ တာဝန်ယူရမယ့်သူတွေ ရှိနေပြီလေ၊ မင်းရဲ့ လက်ရာကို လောကကြီးက သိအောင် ပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ”

ဖုန်းရှ၏ စကားသံမှာ လေပြည်ညင်းကဲ့သို့ ညင်သာသော်လည်း၊ တွမ်ဖုန်းအတွက်မူ မဟာတံတိုင်းကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသည်။

တွမ်ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ၊ သူ၏ တုန်ရင်နေသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က ကလဲ့စားချေရန်နှင့် သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ သူချစ်ခင်ရသူများနှင့် သူ့အား ကူညီသူများအတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခြေလှမ်းစရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေပြီ။

သူသည် လက်နက်ပြင်တူကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ သူ၏ မျက်နှာကို တင်းမာစွာ ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်ကာ၊ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို အစွမ်းကုန် မြှင့်လိုက်တော့သည်။ ထိုအသံသည် သူ၏ အတွင်းအားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

“ဖုန်းဟိုင် လက်နက်ပြင်ဆိုင် ဖွင့်ပါပြီဗျို့….”

တွမ်ဖုန်း၏ အသံမှာ ချင်းဟယ်တောင်ခြေတစ်ခွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

“ပျက်စီးနေတဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို အကောင်းဆုံး ပြုပြင်ပေးတယ်၊ ကျွမ်းကျင်စွာ အရောင်တင်ပေးတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် လက်နက်တွေကို အသစ်အတိုင်း ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးမယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းခရီးမှာ မင်းတို့အတွက် အယုံကြည်ရဆုံး နောက်တန်း အကူအညီက ဒီမှာပါ၊ လာရောက် ကြည့်ရှုကြပါဦးဗျို့….”

တွမ်ဖုန်း၏ အသံတွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ယုံကြည်မှု၊ တက်ကြွမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းခရီးသစ်၏ အစပျိုးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ထူးဆန်းသောအရှိန်အဝါရှိသော ဤလက်နက်ပြင်ဆိုင်သစ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြလေတော့သည်။

အချို့ကမူ တွမ်ဖုန်း၏ ခိုင်မာလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်၍ ဆိုင်တွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာကြလေပြီ။