အခန်း (၆၀၇-၆၀၈)
Vol. 61 Ch. 607-608
အခန်း (၆၀၇) ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း
လုံရန်သည် ထိုသူစိမ်းထံမှ မည်သည့်အဖြေမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန် အနားသို့ လျှောက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် စီမာကျိယီ၏ ထူးဆန်းသောအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
စီမာကျိယီသည် မယုံကြည်နိုင်စရာ တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ လုံရန်မှာ အလွန်အံ့သြသွားမိသည်။ 'ဒီလူက ဘယ်သူမို့လို့ စီမာကျိယီကို ဒီလောက်အထိ တုန့်ပြန်မှုဖြစ်စေတာလဲ'
"ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲ ရှင်လား" စီမာစီယီသည် မျက်ရည်များဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူမသည် လုံကျွင်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ့ကို ထူမပေးပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။
ထိုသူ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သောအခါမှ လုံရန်သည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသည်။ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လုံရန်မှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားမိပြီး မိမိမျက်စိကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရတော့သည်။
"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါ့သားက သေသွားပြီလေ။ မင်းက သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်း ဘယ်သူလဲ" လုံရန်မှာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သူ အောင်မြင်သွားပြီ။ လုံချန်း သူ့ကို ကယ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ" ကျီချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် သူ့ဖခင်ကို ရှာရန် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဤသူမှာ လုံချန်း၏ဖခင် အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။
"ဘာ... ဘာပြောတယ်။ သူ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း" လုံရန်က ကျီချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမ ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေသည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။
"ဒီလူက အဘိုးရဲ့ သားအရင်းပါပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ယောက္ခမ အစစ်ပေါ့။ လုံချန်းက သူ့ဖခင်ကို ကယ်ဖို့ သွားခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူ အောင်မြင်သွားပြီလေ" ကျီချင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ လုံချန်း အောင်မြင်သွားသည့်အတွက် သူမ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ့ဖခင် အသက်ရှင်နေသလား သေနေသလားဆိုသည်ကိုပင် မသေချာဘဲ လုံချန်း တစ်ယောက်တည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်ကို သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျီချင်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မင်ယုသည် လုံကျွင်းကို စစ်ဆေးနေသည်။
"သူ ဒဏ်ရာရထားပုံရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သက်စောင့်ဆေးလုံး တစ်လုံး တိုက်လိုက်မယ်" မင်ယုက ဆိုကာ ဆေးလုံးကို ကိုင်ပြီး လုံကျွင်းအနားသို့ လျှောက်သွားသည်။
"အဖေ... ဒါလေး သောက်လိုက်ပါ။ ဒီဆေးက အဖေ့ကို သက်သာသွားစေမှာပါ" သူမက လုံကျွင်းကို ဆေးတိုက်လိုက်သည်။ လုံကျွင်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် အထိရောက်ဆုံးနှင့် အမြန်ဆုံး ကုသနိုင်မည့် သက်စောင့်ဆေးလုံးကို သူမ အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံကျွင်းသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။ သူ အံ့သြသွားမိသည်။ သက်စောင့်ဆေးလုံးအကြောင်းကို သူ ကြားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့် ဆေးပညာရှင်များသာ ဖော်စပ်နိုင်သည့် အလွန်ပင် ဈေးကြီးသော ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုအံ့ဖွယ်ဆေးလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အာနိသင်ပြလာပြီး လုံကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် ကုသပေးတော့သည်။ ပြင်ပဒဏ်ရာများနှင့်အတူ အတွင်းဒဏ်ရာများပါ သက်သာလာခဲ့သည်။ ဖယ်ရှားခံထားရသော လုံကျွင်း၏ အသံကြိုးများပင်လျှင် ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လုံကျွင်းသည် ငိုနေဆဲဖြစ်သော စီမာကျိယီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ရည်များလည်း စီးကျလာခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ပထမဆုံးသော စကားလုံးကို စတင် ပြောလိုက်ပါတော့သည်။
"ကျိယီ..."
စီမာကျိယီသည် ထိုစကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လုံကျွင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကာ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပါတော့သည်။ လုံကျွင်းကလည်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို ပြန်လည် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်" သူ ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်းနည်းဖွယ် အပြုံးဖြင့် သူ၏ဖခင်ကို ကြည့်ကာ "အဖေ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
"ကျွင်းအာ၊ မင်း တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတာလား။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး" လုံရန်က မယုံနိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"နေပါဦး... ဒါတွေက တကယ်ဆိုရင်... အဲဒီကောင်လေး... သူက ငါ့ကို အဖေလို့ ခေါ်ခဲ့တာ... သူက ငါတို့ရဲ့ သားလား" လုံကျွင်းသည် လုံချန်း သူ့ကို ဤနေရာသို့ မပို့မီ ပြောခဲ့သော စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
"ငါတို့သား ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဒီမှာ မရှိဘူးလား" သူက ထိတ်လန့်တကြား မတ်တပ်ရပ်ကာ အော်မေးလိုက်သည်။
"သူ ဒီထဲကို လာလို့မရဘူး အဖေ။ ဒီနေရာက သူ့ရဲ့ ရတနာထဲမှာရှိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုပဲ။ သူက တခြားသူတွေကိုပဲ ပို့ပေးလို့ရပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဝင်လာလို့ မရဘူး" ကျီချင်းက ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆို သူက အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ရှေ့မှာ ကျန်နေခဲ့တာပေါ့။ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်မယ့်လမ်း ပြောပါ။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို သုံးပြီးတော့တောင် သူ့ကို ကယ်ရမယ်။ ငါ့အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ငါ့သားကို အသေမခံနိုင်ဘူး" လုံကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သူက အန္တရာယ်ထဲမှာလား" စီမာကျိယီမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားပြီး ဒူးထောက်လျက်သား ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ မိန်းကလေးများက ချက်ချင်းပင် သူမကို ထူမပေးလိုက်ကြသည်။
"သားကို ထွက်မယ့်လမ်းပြောပါ။ မြန်မြန်... သူ့ကို တစ်ခုခု အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး" လုံကျွင်းက လုံရန်ကို ကြည့်ကာ အော်ပြောသည်။
"ငါ... ငါ မသိဘူး။ ဒီနေရာကနေ ထွက်မယ့်လမ်း ရှိမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကပဲ ငါတို့ကို အပြင်ထုတ်ပေးနိုင်တာ။ ငါတို့ ဒီထဲမှာ ရှိနေချိန်မှာ သူက အပြင်မှာ ကျန်နေခဲ့တာလေ။ ဘာလုပ်ရမလဲ ငါလည်း မသိတော့ဘူး" လုံရန်က ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
သူသည်လည်း လုံချန်းအတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့သား အသက်ရှင်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်ရမည့် အခိုက်အတန့်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မြေးဖြစ်သူ အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို သိသော်လည်း ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်သည့်အတွက် သူ၏ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးလောက်အောင် အားကိုးရာမဲ့မှုကို ခံစားနေရသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ။ အဖေ့သားက ထင်ထားသလို မပျော့ညံ့ပါဘူး။ သူက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သူ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မသေချာရင် ဒီလို လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူ ပြန်လာမှာပါ" ကျီချင်းက လုံကျွင်းကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
"ယောက္ခမ ဟုတ်လား၊ သမီး ဘာမှ မသိပါဘူး။ သူ့နောက်ကို လိုက်မယ့်သူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တစ္ဆေကျောင်းတောက ထိပ်တန်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ ကျောင်းတော်သခင်ကလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာ၊ သူက ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာကြီးပဲ။ ငါ တစ်ခုခု မလုပ်ရင် ငါ့သား သေသွားလိမ့်မယ်။ ငါ့ဘာသာ လမ်းရှာမယ်" လုံကျွင်းသည် ဝင်ပေါက် သို့မဟုတ် ထွက်ပေါက်တစ်ခုခုကို ရှာရန် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
သူ နားလည်ထားသလောက်ဆိုလျှင် ဤနေရာမှာ ရတနာတစ်ခုအတွင်းရှိ အထူးနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများမှာ ဒဏ္ဍာရီများသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမှပင် လက်တွေ့ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဒဏ္ဍာရီများထဲတွင် ပါဝင်သော အခြားအချက်မှာ ထိုနယ်မြေများ၌ အပြင်သို့ ထွက်ခွာနိုင်သည့် လျှို့ဝှက်တံခါးများ အမြဲရှိနေတတ်ခြင်းပင်။
"ဒီမှာ တံခါးတစ်ခုခု ရှိရမယ်။ ဒီနေရာက ဒီလောက်အထိ မကြီးနိုင်ပါဘူး! ငါ တံခါးကို ရှာပြီး ထွက်သွားရမယ်။ သူ့ကို လွတ်အောင်ပြေးဖို့ ငါ အခွင့်အရေး ပေးရမယ်" လုံကျွင်းသည် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ အပြင်ရောက်သောအခါ ကျောကုန်းတွင် အတောင်ပံများ ပါရှိသော မိန်းကလေးများစွာ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ 'ငါ အိမ်မက်မက်နေတာလား။ ငါ နတ်သမီးတွေရဲ့ နယ်မြေကို ရောက်နေတာလား'
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဆောက်အအုံများစွာနှင့် သစ်ပင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ...
"နေမင်းကြီးလား။ ဒါက တကယ်ပဲ ရတနာထဲက နေရာတစ်ခု ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘာလို့ ဒီမှာ သာမန်ကမ္ဘာလိုပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ၊ နေမင်းကြီးနဲ့ အရာအားလုံး ရှိနေရတာလဲ။ ရတနာနယ်မြေဆိုတာ ကီလိုမီတာ နည်းနည်းပဲ ကျယ်ရမှာလေ။ ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကျယ်နေရတာလဲ" လုံကျွင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် လုံရန်က လုံကျွင်းအနားသို့ ရောက်လာပြီး ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါလည်း အရေးပေါ် ထွက်လို့ရမယ့် တံခါးကို ရှာကြည့်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ရှိခဲ့ရင်တောင် ဒီနေရာက အရမ်းကျယ်လွန်းလို့ ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက နေရာလေးတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးပဲ"
အခန်း (၆၀၈) ချိတ်ပိတ်မှု ပြေလျော့ခြင်း
"တကယ်ပဲ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူးလား" လုံကျွင်းက လုံရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်အဖိုးအခပေးရပါစေ သူ့သားကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားခဲ့လိုပေ။ အနည်းငယ်မျှသော အခွင့်အရေးရှိလျှင်ပင် သူ စွန့်စားရန် အသင့်ရှိနေသည်။
"ငါလည်း ရှိစေချင်တာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ ငါ့မြေးကို သွားကူမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ရှာဖွေပြီးပြီ။ ဘာတံခါးမှ မရှိဘူး၊ ဒီကမ္ဘာကြီးကလည်း အရမ်းကျယ်လွန်းလို့ တံခါး လိုက်ရှာဖို့ဆိုတာ နှစ်နဲ့ချီ ကြာနိုင်တယ်။ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး၊ စောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်" လုံရန်က သက်ပြင်းချရင်း ရှင်းပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ သားလေးက... သားကြောင့် သူတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သား ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ။ သူ သားကို လာမကယ်သင့်ဘူး။ ဒီလူက အားလုံးအတွက် သေပြီးသားလူပဲ။ သား ဆက်သေနေခဲ့သင့်တာ။ သားရဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အသက်ရှင်နေတဲ့ ဘဝအတွက် သူ့အသက်နဲ့ ဘယ်လို လဲလှယ်ခိုင်းရမှာလဲ" လုံကျွင်းက ပြောရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။
တစ္ဆေကျောင်းတော် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် နှိပ်စက်ခံရစဉ်က တစ်ခါမျှ မျက်ရည်မကျခဲ့ဖူးသော၊ အသံကြိုးများ အဖြတ်ခံရစဉ်ကပင် ငိုမပြခဲ့သော ထိုလူသန်ကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ရလေပြီ။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျီချင်း ပြောတာ မုသားမပါဘူး။ မင်းရဲ့သားကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ သူက ငါတို့ထက် အများကြီး ပိုပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့သူပါ။ မင်း ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာသလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပဲ။ သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမှာပါ။ ငါ သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်တယ်။ မင်းလည်း ယုံကြည်လိုက်ပါ။ လာ... အိမ်ထဲ ပြန်ရအောင်။ ကျိယီကလည်း ငိုနေရှာပြီ၊ မင်း သူ့အနားမှာ ရှိနေပေးသင့်တယ်။ ယုံကြည်ချက်ထားစမ်းပါ၊ သူ ဘေးကင်းကင်း ပြန်လာပါလိမ့်မယ်" လုံရန်က လုံကျွင်းကို ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့..." လုံကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် လုံရန်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ဖက်လိုက်သဖြင့် သူ အံ့သြသွားမိသည်။
"အဖေ၊ အဖေ ငိုနေတာလား"
"ဒီအဘိုးကြီးက မင်း အသက်ရှင်နေတာကို တွေ့ရလို့ အရမ်းဝမ်းသာနေတာပါ။ ငါ အရမ်းပျော်တာပဲ။ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ၊ ဘေးကင်းသွားပြီ။ အိမ်ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ် သားလေးရာ..." လုံရန်က ဆိုကာ လုံကျွင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဦးဆောင် လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ရည်များကို သူ့သား မမြင်စေရန် ခိုးသုတ်နေမိသည်။
လုံချန်းမှာမူ တံခါးနှစ်ချပ်ရှိသော ခန်းမကြီးထဲတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင်တံခါးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။
"နင် ဘာလို့ မထွက်သေးတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရွှင်းက မေးလိုက်သည်။
"တစ်ခုခုက ငါ့ကို ခေါ်နေသလို ခံစားရလို့။ ဒီအနက်ရောင်တံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေမယ်လို့ နင် ထင်လား။ ငါ အဲဒီထဲကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်နေသလိုပဲ" လုံချန်းက တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထွက်ခွာသွားချင်သော်လည်း သူ့အတွင်းစိတ်က တစ်ခုခုက သူ့ကို ရပ်တန့်ခိုင်းနေသည်။
"ငါတော့ ဘာမှ မခံစားရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင် ဒီလို ခံစားရတာ အကြောင်းရင်း ရှိလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာက တော်တော်လေး ထူးခြားပုံရတယ်။ အရင်တစ်ခေါက် လူသားစူးစမ်းရေးအဖွဲ့တွေ ပြောတာကတော့ ဒီထဲဝင်ရင် ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်တယ်တဲ့။ ဒါဟာ ထောင်ချောက် ဖြစ်နိုင်သလို တစ်ခုခုကို ဝှက်ထားတဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာကြတယ်ဆိုတော့ ထောင်ချောက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး" ရွှင်းက ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က ကျောင်းတော်သခင် ပြောစကားများကို ပြန်စဉ်းစားရင်း သုံးသပ်ပြသည်။
"ရတနာရှိနေရင်တောင် နင် ဒီမှာ အကြာကြီးနေလို့ မရဘူး။ အဲဒီလူတွေ လာဖမ်းရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သတိပေးသည်။
"နင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ စွန့်စားမနေသင့်ဘူး" လုံချန်းက သက်ပြင်းချကာ အနက်ရောင်တံခါးမှ လှည့်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ခုခု လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားတော့မည့် ခံစားချက်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး သူ့ကို ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်စေသည်။
"ထားလိုက်တော့ကွာ၊ ငါ ဝင်ကြည့်မယ်။ ပြီးမှ ထွက်သွားလည်း ရတာပဲ။ ငါ့မှာ အစီအစဉ်တွေ ရှိပါတယ်။ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာတော့ ငါ မြင်အောင် ကြည့်ရမယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ အနက်ရောင်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ပွင့်သွားခဲ့သည်။ တံခါးမှာ ပိတ်မထားပေ။ အမှန်စင်စစ် ဤတံခါးမှာ လုံချန်းမှလွဲ၍ အခြားသူအားလုံးအတွက် ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးတစ်စက် မြေပေါ်ကျလိုက်ကတည်းက ဤဂူသင်္ချိုင်းက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်းပင်။
လုံချန်းသည် အထဲဝင်ကာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသည်။ "ဘယ်လောက်တောင် ရှည်တာလဲ" သူ ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် တစ်ခုခုကို ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ဘယ်ဘက်နံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီသင်္ကေတက..."
"ရွှင်း... နင် ဒီသင်္ကေတကို မှတ်မိလား။ ဒါက..."
လုံချန်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "... သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ပဲ"
"ဟုတ်တယ်။ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်ပဲ။ ငါ အဲဒီကို ပထမဆုံး ရောက်တုန်းက နံရံတွေပေါ်မှာ ဒီသင်္ကေတကို မြင်ဖူးတယ်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ နင် သိလား"
"အင်း... ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရှေးဟောင်းဘာသာစကားအရ ကြီးပွားချမ်းသာခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ကြီးပွားချမ်းသာခြင်း ဟုတ်လား။ ဒီသင်္ကေတကပဲ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နေတာ။ ဒီနားရောက်လေလေ ငါ့ကို ခေါ်နေတဲ့အရာနဲ့ နီးလာလေလေပဲ။ ငါ ရှာနေတာ ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ ထိုသင်္ကေတကို လက်နှင့် ထိလိုက်သည်။
ကျောင်းတော်သခင်နှင့် အဖွဲ့သည် ခဏမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အခြားတံခါးတစ်ချပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကျောင်းတော်သခင်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် မှောင်မည်းနေသော အခန်းမှာ လင်းထိန်သွားပြီး အခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ကလေးတစ်ယောက်လား။ ဘာတွေလဲကွာ" ကျောင်းတော်သခင်မှာ အလွန်အံ့သြသွားမိသည်။ သူက အခြား အဖိုးတန် အရာတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော ကလေးတစ်ယောက်ကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ လုံချန်းကြောင့် အစီအစဉ်ပျက်ခဲ့ရသည်ကတစ်ကြောင်း၊ ယခု အခန်းထဲမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ကလေးတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကတစ်ကြောင်းကြောင့် သူ၏ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
"ဒီမှာ ကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ။ နေပါဦး... ဒါက အဲဒီသူလျှိုက ငါတို့ကို ထပ်ပြီး လှည့်စားဖို့ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နေရာပြောင်းတာက ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုတော့ သူ ဒီထဲကို ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်မယ်။ ဖမ်းမိမှာကြောက်လို့ ပုံစံပြောင်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်" ရွမ်းလေ့ချီက ဆိုကာ ကောင်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
"ဒီကောင်၊ ငါတို့ကို ထပ်ပြီး လှည့်စားလို့ရမယ် ထင်နေလား။ ငါ့ရဲ့ ပါးရိုက်ချက်တစ်ချက်ကို နင် ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" လေ့ချီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကောင်လေးအနားသို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ အရှိန်အကုန်သုံးကာ ကောင်လေးကို သတ်ဖြတ်ရန် ပါးရိုက်လိုက်တော့သည်။
သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ ကောင်လေးကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခါ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
နိယာမသံကြိုးပေါင်း ၁၂၀ ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ထိုကောင်လေး၏ ဝိညာဉ်သည် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသောအခါ စတင် တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက်... သံကြိုးပေါင်း ၁၂၀ အနက်မှ တစ်ချောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။