အခန်း (၃၀၇-၃၀၉)
Vol. 21 Ch. 307-309
အခန်း (၃၀၇) - ပင့်ကူမျှင်နှင့် မြင်းခွာရာ (အပိုင်း - ၂)
~“ငါ သိပါတယ်”
ယန်ရီဇီ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
“သူသာ အဲဒီလို တွေးခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါ အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီလို မတွေးခဲ့လို့ပဲ... ပိုပြီး ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းနေတာကွ”
သူ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။
“မင်းအဖေနဲ့ ငါ... လက်ဝါးချင်းရိုက်ပြီး သစ္စာဆိုခဲ့ကြတယ်... ခေါင်းချင်းထိပြီး သွေးသောက်ညီအစ်ကို တော်ခဲ့ကြတာ”
“အဲဒီတုန်းက ကတိသစ္စာက ဘာလဲ”
“‘မိုးမြေသိကြား သက်သေပြုပါစေ... အတူမမွေးဖွားပေမယ့် အတူသေပါရစေ’ လို့ ဆိုခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား”
“အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ”
“ရလဒ်က ဘာလဲ”
“သူက တစ်ယောက်တည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သေသွားတယ်”
“ငါ့ဘဝမှာ သစ္စာမရှိတဲ့သူ၊ ကတိမတည်တဲ့သူ၊ ကောက်ကျစ်တဲ့သူတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ”
“သူ အခုလို လုပ်သွားတာက... ငါ့ကိုပါ အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်လာအောင် တွန်းပို့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ပြီးတော့... သူက ဘယ်သူ့ကို လှည့်စားနိုင်မှာလဲ”
“သူ့ဘေးနားက လူတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား”
“သူ့ဘာသာသူ သေလမ်းကို ရွေးချယ်သွားပြီး... မင်းအမေကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ကျန်ရစ်စေခဲ့တယ်”
“လင်းဟုန်ရှ ဆိုရင်... မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးတဲ့ နေရာကနေ ပြေးလာပြီး... ဇီယန် အာမခံဌာန ထဲ ဝင်ပြီး သူ့အလောင်းကို ခိုးထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်... ငါ တားထားလို့သာပေါ့”
“လန်ယွဲ့နန်းတော် က မိန်းကလေးတောင်မှ ဒီကိစ္စကြောင့် တောင်ပိုင်းကို ဆင်းလာခဲ့သေးတယ်... သွမ့်ဆုန်သာ အချိန်မီ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ရင်... မင်းတို့ရဲ့ သေးနုပ်တဲ့ အာမခံဌာနလေးက ပြာကျသွားလောက်ပြီ…”
“အခွံထဲက ခေါင်းမထွက်ရဲတဲ့ လိပ်လိုကောင် လီစစ်ယွင် တောင်မှ... သူ သေပြီ ဆိုတဲ့ သတင်း ကြားတာနဲ့ ရောက်လာခဲ့သေးတယ်”
“ဒီလူတွေ အားလုံးက... သူ ကာကွယ်ချင်ပါတယ် ဆိုတဲ့ လူတွေချည်းပဲ”
“ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်နေကြပေမယ့်... သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲကို ခံစားနေကြရတာ”
“အဲဒီနေ့ကစပြီး... လင်းဟုန်ရှ က အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့တယ်”
“လီစစ်ယွင် ကတော့ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့တယ်... အခု မင်း ပြောမှ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားတယ် ဆိုတာ သိရတော့တယ်... အေးလေ... သေတာ ကောင်းပါတယ်... သူက အသေသင့်ဆုံး လူပဲ”
“ငါက မင်းကို ဒီကိစ္စတွေထဲ မပါဝင်စေချင်လို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ တားဆီးခဲ့ရတာ... သူကတော့ မင်းကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း သင်ပေးပြီး ဒုက္ခတွင်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားတယ်”
“မင်းအဖေက ဒီကိစ္စကြောင့် သေသွားရတာလေ... ဘာကိစ္စ သူက မင်းကိုပါ ဒုက္ခပေးချင်ရတာလဲ”
“သောက်ကျိုးနည်း ကောင်... သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ”
ယန်ရီဇီ၏ ဒေါသများမှာ ငယ်ထိပ်သို့ ဆောင့်တက်လာပြီး လက်များပင် တုန်ရီနေတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆုမိုကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
“ရှောင်မို... ဒီလောကကြီးမှာ သေရတာက အလွယ်ဆုံးပဲ”
“အသက်ရှင်ရတာကမှ... ပိုပြီး ခံစားရခက်တာကွ”
“...လီစစ်ယွင် က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အဲဒီနေ့က သူ ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်... သိုင်းလောကမှာ ဘယ်သူမဆို သေလို့ရပေမယ့်... ကျွန်တော်ကတော့ လုံးဝ သေလို့မဖြစ်ဘူးတဲ့”
“အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့စကားကို ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူး... အခုတော့ သဘောပေါက်သွားပါပြီ”
“သူ့အသက်ကို မင်းအဖေက ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလေ... (၈) ဘဝလောက် ပြန်ဆပ်ရင်တောင် ကျေမှာ မဟုတ်ဘူး... သူ ဒီစကား ပြောတယ်ဆိုတာ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့”
ယန်ရီဇီ၏ ဒေါသများ မပြေသေးသည့်ဟန် ရှိနေသေး၏။
“သူ့အစီအစဉ်တွေကို ဦးလေးယန် သိလား”
“သိတာပေါ့”
“ဒါကြောင့်မို့လို့... သူက ကျွန်တော့်ကို စကားတစ်လုံးမှ မဟဘဲ သူ့အသက်သူ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာ နေမှာပါ”
ဆုမိုက ယန်ရီဇီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဦးလေးယန်... ဒီကိစ္စကို... ကျွန်တော်တို့ ရေရှည် အစီအစဉ် ဆွဲကြမလား”
“သိုင်းလောက ဆိုတာက ရှုပ်ထွေးပွေလီလှတယ်... မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာတင် အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်တတ်တယ်... ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်”
“ဦးလေးက ဒီတစ်ခါ သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မန်ဒရင်းဘဲစာရင်းကို ငါးစာအဖြစ် သုံးခဲ့တယ်”
“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမလား”
“အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ချင်ခဲ့ပေမယ့်... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် က ခန့်မှန်းရ ခက်လွန်းတယ် ဆိုတာ ထည့်မတွက်မိလိုက်လို့... ဦးလေးရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရတာ မဟုတ်လား”
“ဒါကို ကြည့်ရင်... နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိသာနေတယ်”
“ဦးလေး တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့... အောင်မြင်ဖို့ တော်တော် ခက်ခဲလိမ့်မယ်”
“ရှောင်မို... မင်းက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သုံးသပ်နိုင်တာပဲ”
ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“လူက ကြံစည်ပေမယ့် မိုးနတ်မင်းကသာ စီရင်တယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ”
“ဒီအလှည့်အပြောင်းက ငါ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အရာပဲ”
“တိမ်ဖမ်းသမား ရွှီရော့ရှန် ငါ့ဆီ ရောက်လာကတည်းက... သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတယ် ဆိုတာ ငါ ရိပ်မိပြီးသား”
“ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို မောင်းမထုတ်ဘဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုလိုက်တယ်”
“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းက ငါ့အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ ဒီလူကို လွှတ်လိုက်တာလေ... ငါသာ မလိုချင်ရင် အချိန်မရွေး မောင်းထုတ်ပစ်လို့ ရသားပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကို တခြား အစီအစဉ် တစ်ခုအတွက် အသုံးချလိုက်တယ်”
“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းကို ပြန်ချဖို့အတွက်... ဒီလူကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်တာပေါ့”
“အဲဒီ ရွှီရော့ရှန် ကို... ငါ့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာ”
“သူ့သေဆုံးမှုကို အကြောင်းပြပြီး... ငါ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် မှာ သဘာဝကျကျ ဆက်နေလို့ ရသွားတယ်... အဲဒီကနေတဆင့် သတင်းတွေ ပေါက်ကြားနေပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသိတဲ့ လျိုယွင်ပညာရှင် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်”
“သူတို့ (၃) ယောက်ကို တစ်နေရာတည်း စုစည်းမိသွားအောင် လုပ်ပြီး... လျှို့ဝှက်သိုလှောင်ရုံ ကို ဖွင့်စေခဲ့တာ”
“ပြီးတော့မှ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်တာ...”
“ငါ မထင်ထားတာက... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သိုင်းပညာက ဒီလောက်ထိ မြင့်မားနေလိမ့်မယ် လို့ပေါ့”
“ငါ နည်းနည်း လောသွားမိတယ်”
“ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်း လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်... အခုလို အခွင့်အရေးမျိုးက နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ခါ ရဖို့ ခဲယဉ်းတယ်... ငါ လက်လွတ်မခံချင်ခဲ့ဘူး... မဟုတ်ရင်... ငါသာ သူ့အကြောင်း နည်းနည်း ပိုသိခဲ့ရင်... သူ့သိုင်းပညာ ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း ဖမ်းလို့ မိနိုင်လောက်တယ်”
ပြောရင်းဆိုရင်း ယန်ရီဇီ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်၏။
“ထားလိုက်ပါတော့... ရေရှည်ကြည့်မယ် ဆိုမှတော့ ပြီးခဲ့တာတွေ ပြန်ပြောနေလို့ မထူးတော့ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့... ငါ မင်းကို မေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်... မင်းအဖေ လုပ်ခဲ့သမျှ ကိစ္စတွေကို အခု အကုန်သိသွားပြီ ဆိုတော့... ဒီကိစ္စကြီး တစ်ခုလုံးအပေါ် မင်း ဘယ်လို မြင်သလဲ”
ဆုမို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။
“ပထမဆုံး တစ်ချက်က... အဲဒီတုန်းက ထုန်းယွင်က အဖေ့ကို ဘာတွေ ပြောခဲ့သလဲ ဆိုတာပဲ”
“ဒါက အဖေ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားစေတဲ့ အဓိက သော့ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“ဦးလေးယန် သိထားတာတွေက အမှန်တရား အပြည့်အစုံ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မယ်”
“ဒုတိယ အချက်ကတော့... အဖေ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို သွားခဲ့ပြီး ပြန်လာတော့ သူ့စရိုက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတယ် ဆိုတာပဲ”
“အခု ပြန်ကြည့်ရင်... အဲဒါက လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း အတွင်းထဲမှာ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
ထိုအခါ၊ ယန်ရီဇီက ခေါင်းခါလိုက်၏။
“ငါလည်း ဒီကိစ္စကို သွမ့်ဆုန်ကို မေးဖူးတယ်... သူလည်း သိပ်မသိပါဘူးတဲ့”
“သူ သိတာက... အဲဒီ ခရီးစဉ်မှာ မင်းအဖေက ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ”
“လမ်းခရီးမှာ သွမ့်ဆုန် နဲ့ လန်ယွဲ့နန်းတော်က လူနဲ့ တွေ့ခဲ့ကြတယ်...”
“အဲဒီကနေတဆင့်... ယူချွမ်ဂိုဏ်း ၊ ထာဝရည တောင်ကြား နဲ့ ကျိလေ ကောင်းကင်နန်းတော် ဆိုတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး (၃) ခု ပေါင်းပြီး... ထျန်းချူမြို့ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်နေတယ် ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ် ဆိုပဲ”
အခန်း (၃၀၈) - သဲလွန်စများနှင့် ခြေရာများ အပိုင်း (၃)
~ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းက လက်တွဲပြီး ထျန်းချူမြို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတယ်”
“သွမ့်ဆုန် နဲ့ လန်ယွဲ့နန်းတော် က လူတွေက မိစ္ဆာလမ်းစဉ် လျှောက်သူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေကြတယ်... အဲဒီအချိန်မှာ လူယုတ်မာတွေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး တုန်းချန် ကို ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကိုး”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမို ထိတ်လန့် သွားမိလေ၏။
နားထောင်လေလေ... ရင်းနှီးလေလေ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ယန်ရှောင်ယွင် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ထို့နောက် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်သည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တပြိုင်နက် ပေါ်လာလေ၏။
ချူချိုယွီ ...
ထိုနေ့က လှေလက်ရန်းဘေးတွင် မြစ်ကြောင်းတလျှောက် ခရီးသွားရင်း... ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် မထင်မှတ်ဘဲ အရည်ရွှမ်းသော အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ကို အတင်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။
လန်ယွဲ့နန်းတော်မှ ထူးချွန် ထက်မြက်သော အလှမယ် တစ်ဦးသည် သိုင်းလောက သူရဲကောင်း တစ်ဦးကို ချစ်ကြိုက်မိခဲ့လေ၏။
သို့သော် ထိုသူရဲကောင်းကြီးတွင် အိမ်၌ ဇနီးမယား ရှိနေပြီး ဖြစ်သဖြင့်... အလှမယ်၏ မေတ္တာကို ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။
ဒါ... ဒါက...
ထိုစဉ်တုန်းကတော့ သာမန် အတင်းအဖျင်း တစ်ခုဟုသာ ဆုမို ထင်ခဲ့မိသည်။
ဒါပေမဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒါက သူ့ယောက္ခမလောင်း ဖြစ်နေတာလား။
တစ်ခဏတာမျှ ဆုမို ခေါင်းရှုပ်သွားရလေ၏။
အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်လူတွေရဲ့ ဒရာမာဇာတ်လမ်းထဲ ရောက်သွားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက တကယ့်ကို ရယ်ရခက် ငိုရခက် အခြေအနေပင်။
ယန်ရီဇီ ပြောသော သွမ့်ဆုန် ဆိုသူမှာ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် တွင် ရှိနေသော ဇီယန်ဂိုဏ်း မှ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လောက်သည်။
ဇာတ်လမ်းထဲက အဓိက ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး... လန်ယွဲ့နန်းတော်မှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို တစ်သက်လုံး တိတ်တခိုး ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဆုမိုကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရစဉ်က သူ့မျက်နှာထား ထူးဆန်းနေခဲ့တာ မဆန်းတော့ချေ။
ဆုမိုသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ခေတ္တမျှ ဘေးဖယ်ထားလိုက်၏။
ယန်ရီဇီ၏ ကျန်ရှိနေသော ဇာတ်လမ်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီးနောက်... ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ဒါဆို... ဦးလေးယန်... ဇီယန်ဂိုဏ်းမှာ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း မသိဘူးပေါ့”
ယန်ရီဇီက ခေါင်းခါလိုက်၏။
“သိသိ၊ မသိသိ... အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေမှတော့ ဇီယန်ဂိုဏ်းကိုပါ ဆွဲထည့်သင့်ပါ့မလား”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ...”
ဆုမို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။
“နောက်ထပ် ကိစ္စနှစ်ခု ရှိသေးတယ်”
“ပထမတစ်ချက်က... လီစစ်ယွင် မျိုးနွယ်စုထဲက နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သစ္စာဖောက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ ဆိုတာပဲ”
“အဲဒီလူ...”
ယန်ရီဇီ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်၏။
“သူ့ရဲ့ တည်နေရာက ပဟေဠိ တစ်ခုလိုပါပဲ... မင်းအဖေ မသေခင် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ အဲဒီလူကို ရှာဖွေနေတုန်းပဲ”
“မင်းအဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက်... ငါလည်း ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် တစ်မျိုး၊ တိတ်တဆိတ် တစ်မျိုး စုံစမ်းခဲ့တာပဲ”
“ဒါကြောင့်လည်း ရွှီရော့ရှန် လှုပ်ရှားလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ ငါက ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မသုံးခဲ့ဘူး”
“ဒါကြောင့် နောက်ကွယ်က လူတွေက ငါ့ကို သံသယ ဝင်ရင်တောင်... အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ငါ့ကို ချိတ်ဆက်လို့ မရနိုင်ဘူး”
“ကံဆိုးတာက... ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာသွားတာတောင်... အဲဒီ သစ္စာဖောက်ရဲ့ သဲလွန်စကို ငါ ရှာမတွေ့သေးဘူး”
“ဒီလို ကြည့်မယ်ဆိုရင်... ဒီလူရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး နက်ရှိုင်းနေတယ်”
ဆုမိုက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်၏။
“အခု ကျွန်တော် တွေးမိတာက... ဒီလူက တကယ်ပဲ ချုပ်နှောင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်ပြီး သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာချင်ရုံ သက်သက်ပဲလား”
“ဟင်...”
ယန်ရီဇီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့်ဟန် ပေါ်လာ၏။
“ရှောင်မို... မင်း ပြောတာ ဟုတ်တယ်”
“ဒါက ငါနဲ့ မင်းအဖေ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့တဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုပဲ”
“အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင်... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း ကို သုံးလိုက်တာနဲ့... လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုက ဖဲချပ်တွေ လှန်ပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ”
“ဘယ်သူမဆို ဒါကို သုံးလိုက်ရင်... သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်ခံရတော့မှာပဲ”
“တကယ်လို့ သူက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးချင်လို့ သူ့မျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ ဆိုရင်... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရမှာ”
“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“တကယ်လို့ သူက ဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး ဆိုရင်... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူက ဒါကို ကြိုသိနေရက်နဲ့... ဘာလို့ ပြင်ပလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်သတ်ခိုင်းရတာလဲ”
“ဒါဆိုရင်... သူတို့... ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်က... ချုပ်နှောင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်ပြီး သိုင်းလောကထဲမှာ နာမည်ကြီးချင်တာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ် အစစ်အမှန်က... တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက်ပဲ”
“ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... ဘာကိစ္စ ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုကို မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်တဲ့အထိ လုပ်ရမှာလဲ... မျိုးနွယ်စု အတွင်းထဲမှာပဲ ထူးချွန်အောင် လုပ်လို့ ရသားပဲ... သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းသာ ရှိရင်... အဲဒီ ပစ္စည်းတွေနဲ့ နီးစပ်ခွင့်ရဖို့ မခက်ခဲပါဘူး”
ယန်ရှောင်ယွင်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ဖြစ်နိုင်ချေတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
ဆုမိုက ရှင်းပြလိုက်၏။
“သူက ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေပြီး... အဲဒါကို ရိပ်မိစေမယ့် လက္ခဏာတချို့ ပြမိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အပြစ်ပေးခံရလောက်တဲ့အထိ မဟုတ်ပေမယ့်... အာဏာရှိတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကနေ ဖယ်ကြဉ်ခံထားရပြီး... စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ထိခွင့်မရတော့မယ့် အခြေအနေမျိုးပေါ့”
“ဒါ့အပြင်... သူသာ အဲဒီပစ္စည်းတွေနဲ့ နီးကပ်ခွင့်ရပြီး ခိုးယူနိုင်ခဲ့ရင်တောင်...”
“သူ့မျိုးနွယ်စု မပျက်သုဉ်းသရွေ့... သူ့ကို မရမက လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြမှာပဲ”
“လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုက လျှို့ဝှက်တယ်... သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒီသတင်းသာ သူတို့ ရန်သူတွေဆီ ရောက်သွားရင်... သူက အင်အားစု နှစ်ခုရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီး... တစ်သက်လုံး ထွက်ပြေးနေရတော့မှာ... အဲဒီကျရင် ဘယ်လိုလုပ် ကြီးကျယ်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနိုင်တော့မှာလဲ”
“နှစ်ဖက်စလုံးကို မျက်နှာလုပ်ပြီး ကျရှုံးမယ့်အစား... တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်လေ”
“အဲဒီညက ယွီမိသားစု တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်လာတာကလည်း... သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ”
“ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... အဲဒါက တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲလား”
ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်လေးနက် သွားလေ၏။
“အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... ဒီလူက နှစ်တွေအကြာကြီး တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်... ပြီးတော့ သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းနဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေအကြောင်းကို ငါတို့ထက် ပိုသိနေမှာ သေချာတယ်”
“တကယ်လို့ ဒီလူကို ရှာတွေ့ရင်... ကြီးမားတဲ့ ထိုးဖောက်မှု တစ်ခု ရလာနိုင်တယ်”
ဆုမိုက ပြောလိုက်၏။
“တကယ်လို့ ဒီလူကို ရှာတွေ့ရင်... လောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေကြတာပေါ့”
“ဒီလူက အများကြီး အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်”
“ဟုတ်ပါရဲ့...”
ယန်ရီဇီ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။
“မင်းအကြံအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခုနက မင်း ပြောတော့ ကိစ္စ နှစ်ခု ရှိတယ်ဆို... အခု တစ်ခုပဲ ပြောရသေးတယ်... နောက်တစ်ခုက ဘာလဲ”
“...အဘိုး မဆုံးပါးခင်မှာ အဖေ့ကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့တယ်ဆို”
ဆုမိုက မေးလိုက်၏။
“အဲဒီ ပစ္စည်းက ဘာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်လို့ပါ”
ယန်ရီဇီက စောစောက ဒီအကြောင်းကို အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။
နောက်ပိုင်းကျမှ ဆုထျန်းယန်က ဒီပစ္စည်းကို ဇီယန်ဂိုဏ်းဆီ အပ်ပေးခဲ့၏။
ဒီကိစ္စက ဒီလောက်နှင့် ပြီးသွားသလိုပါပင်။
သို့သော်၊ ယန်ရီဇီက ဒီအကြောင်း ပြောတုန်းက ‘အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ နားလည်လာပြီ’ ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။
တကယ်တော့ သူ ဘာကို နားလည်လိုက်တာလဲ။
ထိုစဥ်၊ ယန်ရီဇီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အဲဒါ တံဆိပ်တုံး တစ်ခုပါ...”
“အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ... မင်းအဘိုး တိုက်ပွဲဖြစ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ဆီကနေ ဆွဲဖြတ်ယူလာခဲ့တဲ့ ပစ္စည်း ဖြစ်ရမယ်”
“ဘယ်လို တံဆိပ်တုံးမျိုးလဲ... မှတ်မိသေးလား”
“မြွေခေါင်းပုံ ဓားပဲ”
အခန်း (၃၀၉) - ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်း
~“မြွေခေါင်းပုံ ဓား ဟုတ်လား”
ဆုမို ခေတ္တမျှ ငိုင် သွားပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေ၏။
ယန်ရီဇီသည် ဘေးနားရှိ သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဓားပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်၏။
သို့သော် ဓားလက်ကိုင် ရိုးတံမှာ သာမန် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ချေ။
ယင်းအစား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြွေခေါင်းတစ်လုံး ရစ်ပတ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။
ယန်ရီဇီသည် ပန်းချီပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း... သူ၏ ရေးဆွဲမှုတွင် စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ထို့ကြောင့် မြွေခေါင်းပုံစံမှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့်ဟန် ပေါက်နေလေ၏။
ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုပုံကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး... လုံးဝ ရင်းနှီးခြင်း မရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် အလိုအလျောက်ပင် ယန်ရီဇီကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ယန်ရီဇီက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်၏။
“ငါလည်း ဒီအကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး... မင်းအဘိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို မင်းအဖေက လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ အစအဆုံးကို ငါတို့ သေချာ မသိခဲ့ရဘူး”
“သူတို့ရဲ့ အာမခံတာဝန်က ပုံမှန်ပါပဲ... လမ်းခရီးမှာ အခက်အခဲ တချို့ ကြုံခဲ့ရပေမယ့်... အချိန်မီ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်”
“အပ်နှံသူရော လက်ခံသူရော နှစ်ဖက်စလုံးကို စုံစမ်းကြည့်တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး”
“တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက... သူတို့ လမ်းမှာ တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ”
“အဲဒီတုန်းက မင်းအဖေနဲ့ ငါက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေတော့... ဒီကိစ္စကို သေချာ မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး... ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို သွားမေးကြည့်တော့လည်း... သူတို့လည်း ဒီတံဆိပ်တုံးအကြောင်း သေချာ မသိကြဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဆက်ပြီး စုံစမ်းပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
“အဲဒီ စုံစမ်းမှုက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တာပေါ့”
“မင်းအဖေ ဒုတိယအကြိမ် ဇီယန်ဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တာက... ဒီကိစ္စကြောင့် ဖြစ်လောက်တယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမို၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းအရာ တချို့ကို စတင် ဆက်စပ်မိလာ၏။
အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေက အရမ်း ဝေးကွာလွန်းနေပြီ... ယန်ရီဇီ သိထားတာတွေကလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ထင်ကြေးတွေ ရှိနေပေမယ့်... လက်ရှိ အခြေအနေအတွက် သိပ်ပြီး အထောက်အကူ မဖြစ်လှဘူး။
အသုံးအဝင်ဆုံး သဲလွန်စကတော့... ဒီတံဆိပ်တုံး ဖြစ်လောက်တယ်။
“အတိုချုပ် ပြောရရင်... အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ဒီလောက်ပါပဲ”
ယန်ရီဇီက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“အခု ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ဖမ်းမိထားပြီဆိုတော့... သူ့ဆီက သတင်းအချက်အလက် တချို့ ရအောင် ယူရမယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီက စကားထွက်အောင် လုပ်ဖို့က မလွယ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင်...ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ကို စမ်းသုံးကြည့်မလား”
ယန်ရှောင်ယွင်က ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်၏။
“ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ဟုတ်လား”
ယန်ရီဇီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“အဲဒီနေ့က လူသားဂိုဏ်းချုပ် ပြောသွားတဲ့ ဟာလား... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က ဒါကို လိုချင်နေတာ ကြာပြီတဲ့... ဆရာတော် ဟုန်ယွင် အကြောင်း ကောလာဟလ တချို့လည်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်... ဘယ်လိုလဲ ရှောင်မို... မင်းလည်း ဒါကို ကျွမ်းကျင်သလား”
“ကျွမ်းကျင်ရုံတင် မကပါဘူး”
ယန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးလိုက်၏။
“ဆရာတော် ဟုန်ယွင် က သူနဲ့ စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်လို့ ဆိုပြီး...ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း တစ်အုပ်လုံး သင်ပေးလိုက်တာ”
“ဘာ”
ယန်ရီဇီ အံ့သြသွားပြီး ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။
“သြော်... ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်နော်... ဘုန်းကြီးတော့ သွားမဝတ်နဲ့ဦး... ဆုမိသားစု မျိုးဆက်က ရှားပါးတယ်... လယ်ဧက တစ်ထောင်မှာ ပျိုးပင် တစ်ပင်တည်း ရှိတာ”
“မင်း လက်ထပ်ပြီးရင်... ကလေးတွေ မွေးပြီး မျိုးဆက်ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ရမယ်... မျိုးဆက်ပြတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး”
ဆုမို ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။
“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျား ဒီလိုပြောတာက... တစ်မျိုးကြီးပဲ...”
“ဘာ တစ်မျိုးကြီးလဲ”
ယန်ရီဇီ နှာမှုတ်လိုက်၏။
“မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ငါနဲ့ ပိုရင်းနှီးခဲ့တာလေ... မင်း အသုံးမကျတုန်းကတောင် ငါက သားရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တာ... အခု သိုင်းပညာတွေ တတ်လာပြီး အတောင်အလက် စုံလာတော့ ငါ့စကား နားမထောင်ချင်တော့ဘူးလား”
“မလုပ်ရဲပါဘူးဗျာ”
ဆုမို ခေါင်းကို အမြန် ခါလိုက်၏။
“မလုပ်ရဲတာ ကောင်းတယ်”
ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။
“ရုတ်တရက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားလာသလိုပဲ... နောက်ဆုံးတော့ မင်း အသိတရား ရလာပြီ... လမ်းပျောက်နေတဲ့ သားမိုက် ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့... မြေကြီးအောက်က မင်းအဖေတောင် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်စွာ အနားယူနိုင်လောက်ပြီ”
“ကဲ... ပြောလို့လည်း တော်တော် စုံပြီ... အခုဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ကို အသုံးချပြီး မင်း ဘယ်လောက် စွမ်းသလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဂူဘက်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။
ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် လက်ချင်းချိတ်လျက် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။
ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပါ၏။
---
စကားပြောဆိုမှုများ ကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် ဂူအတွင်းရှိ လူများသည် ချက်ပြုတ်စားသောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လူ ၃ ယောက်၊ ၅ ယောက် တစ်စုဖွဲ့ကာ စားသောက်နေကြသည်။
သို့သော် ထိုအထဲတွင် လူအုပ်စု တစ်စုက သိသိသာသာ စုဝေးနေကြပြီး... အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
“မြို့စားမင်း... ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ တစ်နေ့တာ ရိက္ခာတွေ ကုန်သွားပြီ”
“တကယ်ပဲ... ဒီ သူရဲကောင်းကြီးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... စားနိုင်လိုက်တာ လွန်ရော”
“ကြည့်ရတာ ရိုးသားပြီး သန်မာမယ့်ပုံ ပေါက်ပေမယ့်... စားတာကျတော့... အဲလေ... ထမင်းစားတာကျတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲဗျာ”
ဆူညံသံများကြားမှ သူတို့သုံးဦး လျှောက်သွားလိုက်ရာ... ကျန်းရှောင်ရှောင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခြောက်သွေ့နေသော အစားအစာများကို ပေါ့ပါးစွာ ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်နေလေ၏။
ပါးစပ်ကို ဟပြဲ ဖွင့်ထားပြီး... ဖက်ထုပ်များ၊ ပေါက်စီများနှင့် မုန့်လုံးများကို ကိုက်ဝါးနေ၏။ ပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားသမျှ အရာအားလုံးသည် ခဏအတွင်းမှာပင် ကြေမွသွားတော့သည်။
သံဒယ်အိုးကို အပူမမှုဘဲ မ,တင်လိုက်ပြီး... ဝေလငါး ရေမျိုသကဲ့သို့ မော့သောက်လိုက်ရာ... ခဏအတွင်း အိုးပြောင်သွားလေ၏။
သူမက အိုးကို ပေါ့ပါးစွာ ပြန်ချလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်၏။
“နောက်တစ်အိုး ထပ်ယူခဲ့”
လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူငယ်များသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နောက်ထပ် အိုးတစ်လုံးနှင့် အစားအစာများကို အမြန် သယ်လာပေးကြသည်။
ရိက္ခာကုန်သွားပြီဟု ညည်းညူနေကြသော်လည်း... ကျန်းရှောင်ရှောင် ဘယ်လောက်ထိ စားနိုင်မလဲ ဆိုတာကို သူတို့ တကယ် သိချင်နေကြ၏။
လျိုမို၊ ဖုဟန်ယွမ်၊ ဖုန်းပိုင်ချွမ်းနှင့် အခြားသူများသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်ကြည့်နေကြပြီး... မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး ဖြစ်နေကြသည်။
ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ သိုင်းပညာ ထူးချွန်ကြောင်း သူတို့ သိကြသော်လည်း... ဒီလို ထူးခြားသော ပါရမီ ရှိလိမ့်မည် ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ယွီလင်းရှင်း ပင်လျှင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
ဓားကို ကိုင်စွဲထားသော ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားကတော့... လောကအကြောင်း မသိနားမလည်သူများကို အထင်သေးစွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။
သို့သော် သူ့ခြေထောက်များကမူ မသိမသာ ဘေးဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။ ကျန်းရှောင်ရှောင် အစားသောင်းကျန်းနေချိန်တွင် သူ့ကိုပါ ဆွဲဝါးလိုက်မှာ စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ဆုမိုနှင့် အဖွဲ့သားများ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ... လက်နောက်ပစ်လျက် ဘေးတစ်ဖက်ကို ငေးကြည့်နေသော ဝူတောက်ယို သည် သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလိုက်၏။
“ခေါင်းဆောင်ဆု... ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား သူရဲကောင်းက တော်တော် ထူးခြားတာပဲ”
“ဒီနေ့ သူ တိုက်ခိုက်နေတာကို ကြည့်ပြီး... အားလုံးက ကြောက်ရွံ့အံ့သြခဲ့ကြရတယ်... ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ခင်ဗျား ဘယ်ကနေများ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲဗျာ”