အခန်း (၃၁၃-၃၁၅)
Vol. 21 Ch. 313-315
အခန်း (၃၁၃) - ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း (အပိုင်း - ၂)
~သူ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ယန်ရီဇီ ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။
“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျားဆီမှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိသေးလားဗျ”
ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်းသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သော်လည်း... ပြဿနာမှာ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆန်းကြယ်နေခြင်းပင်။
အခု နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတာက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်လား... ဒါမှမဟုတ် လူသားဂိုဏ်းချုပ် လား ဆိုတာတောင် ဆုမို မသေချာတော့ချေ။
ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ... တိမ်တိုက်တွေလို လွင့်ပျယ်ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။
“...”
ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။
“ငါ ထင်တာတော့... သူ့ကို ရွှမ်ဟူမျှော်စင်ဆီ ခေါ်သွားမှ ရမယ် ထင်တယ်”
“အင်း... ဟုတ်သားပဲ”
ဆုမို ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ စိတ်ရောဂါ ပျောက်သွားတာနဲ့... ဘယ်နည်းလမ်းပဲ သုံးသုံး... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ တန်းရောက်သွားမှာပဲ”
“ဟေ...”
ယန်ရီဇီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါကို ရောဂါလို့ သတ်မှတ်လို့ ရလို့လား”
“ကျွန်တော့် အမြင်အရတော့... ဒါ ရောဂါပါပဲ”
ဆုမိုက ယန်ရီဇီကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်၏။
“ဦးလေးယန် တွေးနေတာက ကျွန်တော် ပြောတာနဲ့ မတူဘူးလား... ခင်ဗျား ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သူ့ကို ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ဆီ ခေါ်သွားချင်တာလဲ”
“ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ထဲမှာ... စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေ ရှိတယ်... အဲဒါနဲ့ဆိုရင် လူတစ်ယောက်ကို ဘာမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်”
“ငါ ထင်တာတော့... ဒီနည်းပညာကို သုံးလိုက်ရင် ထိရောက်လောက်တယ်”
ယန်ရီဇီက ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့... မင်းပြောသလို ဒါက ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့... ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ရောက်ရင် ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားတာပေါ့”
ဆုမို အံ့သြသွားသည်။
“အဲဒီလို နည်းပညာမျိုး ရှိတယ်လား”
“ရွှမ်ဟူမျှော်စင် က မင်း ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုရှုပ်ထွေးတယ်”
ယန်ရီဇီ ပြုံးလိုက်၏။
“နောင်တစ်ချိန် မင်း အဲဒီကို ရောက်ဖူးရင် နားလည်လာပါလိမ့်မယ်”
ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သို့သော် ယန်ရှောင်ယွင် က ဝင်မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို... အဖေက သမီးတို့ကို ဘာလို့ မခေါ်သွားတာလဲ”
“ရွှမ်ဟူမျှော်စင် မှာ စည်းကမ်းတွေ ရှိတယ်... ငါက မင်းတို့ကို ခေါ်သွားရင်... တားမြစ်ချက်ကို ဖောက်ဖျက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“ဒါပေမဲ့... စစ်ထူလေးသာ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားမယ် ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့”
ယန်ရီဇီ ပြုံးလိုက်၏။
“သူတို့ အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ သူတွေအပေါ်ဆိုရင်တော့... သူတို့က အရမ်း သဘောထားကြီးပါတယ်”
ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် အိုးထဲမှ မသေဆေးလုံး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ခါးကြားတွင် ထိုးလိုက်၏။ ကျန်တာများကို ပုလင်းထဲ ထည့်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင် လက်ထဲ အပ်လိုက်သည်။
“သမီးတို့ မလိုအပ်လောက်ဘူး ထင်လို့ အရင်တုန်းက မပေးခဲ့တာပါ”
“အခု ဒီကိစ္စကို အကုန် သိသွားကြပြီ ဆိုတော့... ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်တယ်”
“အရေးပေါ် သုံးဖို့ (၃) လုံးလောက် ငါ ယူထားလိုက်မယ်... ကျန်တဲ့ (၁၀) လုံးကို သမီး သိမ်းထားလိုက်တော့”
ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ဆုမိုက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျားပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ဖျောင်းဖျနေလည်း အလကားပဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ဒီနှစ်တွေအတွင်း... ခင်ဗျား အချိန်မရွေး လက်လျော့လိုက်လို့ ရပေမယ့်... ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ မတုန်လှုပ်ခဲ့ဘူး”
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မတားတော့ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့... ဒီကိစ္စက ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဆိုင်တာ မဟုတ်တော့ဘူး... အရင်တုန်းက ဘာမှ မသိခဲ့ရတုန်းကတော့ ထားလိုက်ပါတော့... အခုတော့ ဒီကိစ္စရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုတွေကို သိနေရပြီ”
“နောက်ဆုံးတော့... ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုထားလို့ မရတော့ဘူး”
“ရှောင်မို”
ယန်ရီဇီ အမြန် ပြောလိုက်၏။
“မင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့နော်”
“အဲဒီစကားကို... ဦးလေးဆီ ကျွန်တော် ပြန်ပြောပါရစေ”
ဆုမို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အခု အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ကြဖို့ပါပဲ... ခင်ဗျားက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးလို့ ရပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့... ဘာပဲ ကြုံတွေ့ရပါစေ... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့”
“ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ ပြဿနာ ကြုံလာရင်... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ တိုင်ပင်လို့ ရပါတယ်”
“ခင်ဗျား သဘောတူရင်တော့ ပြီးတာပါပဲ... တကယ်လို့ သဘောမတူဘူး ဆိုရင်တော့... ရိုင်းပျရာ ကျပေမယ့်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မေ့လဲသွားအောင် ရိုက်ပြီး လော့ရှားမြို့ ဆီ ပြန်ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်”
“...”
ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။ ဒေါသထွက်ချင်သော်လည်း ဒေါသထွက်၍ မရနိုင် ဖြစ်နေ၏။
သူ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။
“မင်း... မင်း... ကောင်စုတ်လေး”
“အဖေ... ရှောင်မို ပြောတာ မှန်တယ်”
ယန်ရှောင်ယွင်က ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံလိုက်၏။
“အရင်တုန်းက အဖေက သမီးတို့ကို မကြီးပြင်းသေးတဲ့ ကလေးတွေလို ဆက်ဆံခဲ့တာ”
“အခု သမီးတို့က အဖေ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံနေရမယ့် ငှက်ပေါက်စလေးတွေ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ရှောင်မို က အဖေ့ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အထိ စွမ်းရည်ရှိနေပြီ... ဒီကိစ္စကို အလျင်စလို မလုပ်သင့်ဘူး ဆိုတာ သူ သိပါတယ်”
“အဖေ သူ့စကား နားထောင်သင့်တယ်”
“...”
ယန်ရီဇီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ တွန့်ရွသွားသည်။
သမီးမိန်းကလေးတွေက အရွယ်ရောက်လာရင် မိဘနှင့် ဝေးကွာသွားတတ်တယ် ဆိုတာ... တကယ်ပဲ။
အရင်တုန်းကတော့ သူ့သမီးကို မြင်တိုင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသော်လည်း.. ဒီနေ့တော့ နည်းနည်း စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းနေသလိုပါပင်။
အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီကွာ”
“ငါ အရင်တုန်းက မပြောပြခဲ့တာက... တခြား ထည့်တွက်စရာတွေ ရှိနေလို့ပါ”
“အခုတော့ အကုန် ပွင့်လင်းသွားပြီဆိုတော့... မင်းတို့ကို တားဆီးဖို့က အရမ်း ခက်ခဲသွားပြီ”
“ဒါပေမဲ့... ငါတို့ ကြိုတင် သဘောတူညီမှု ယူထားရမယ်... ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက လျှို့ဝှက်နေရမယ်... မင်းတို့ဘက်က ဘာအရိပ်အယောင်မှ မပြရဘူး”
“ဒီဇာတ်လမ်းကို အဆုံးထိ ကပြရမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်သလို... ငါ့ဘက်မှာလည်း မမျှော်လင့်တဲ့ အခက်အခဲတွေ ကြုံလာနိုင်တယ်”
“ရှောင်မို... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... သူတို့က ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာတိုက်ရင် သေချာပေါက် အပြန်လမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ စိုးရိမ်တာက သူတို့က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်လာမှာကိုပဲ... အဲဒါက ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်”
ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“စိတ်ချပါ ဦးလေးယန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”
“အေး... ဒါဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ”
ယန်ရီဇီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ဂူအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကိုတော့ လောလောဆယ် ဂူထဲမှာ အလှပြပစ္စည်းသဖွယ် ထားခဲ့လိုက်ကြ၏။
လျိုယွင်ပညာရှင် သိထားတာတွေကလည်း အကန့်အသတ် ရှိသည်။ သူ ပြောပြတာတွေက လက်ရှိ အခြေအနေအတွက် သိပ်အထောက်အကူ မဖြစ်လှချေ။
သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဌာနချုပ် တည်နေရာကိုတော့ လျိုယွင်ပညာရှင် ကိုယ်တိုင်တောင် မသိပေ။
ယခုလောလောဆယ်တော့ ယန်ရီဇီ ရွှမ်ဟူမျှော်စင်ကို သွားပြီး သဲလွန်စ ရှာတွေ့မလား ဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မည်။
သူတို့သုံးဦး လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေကြစဉ်... ဆုမိုသည် ဂူဘေးတွင် တရားထိုင်နေသော ဝူတောက်ယိုအား ခိုး၍ အကဲခတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် ယန်ရီဇီကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးယန်.. ပူးပေါင်းထားတဲ့ ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ က လူက... ဝူတောက်ယို တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်”
ယန်ရီဇီ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။
“မင်း ရိပ်မိသွားပြန်ပြီလား”
“ခင်ဗျားနဲ့ ဝူတောက်ယို တို့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားတာကို တစ်လောကလုံး သိနေတာပဲ... တကယ်လို့ တန်းတူညီမျှသာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်... သူက ဘာကိစ္စ ခင်ဗျားရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနေမှာလဲဗျ”
အခန်း (၃၁၄) - ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း (အပိုင်း - ၃)
~“တုန်းချန် ခရီးစဉ်က သူ့အတွက် ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲ ဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး”
“ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်မှာလဲ”
“မှန်တယ်”
ယန်ရီဇီ.. ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဒါဆို... အဖေ တကယ် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့သူက ဘယ်သူဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်သလဲ”
ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်ပြီးနောက် ဆုမို မဖြေနိုင်ခင်မှာပင်... ယန်ရှောင်ယွင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဟွာချန်ယွီလေ”
ယန်ရီဇီသည် သမီးဖြစ်သူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ရင်ထဲတွင် နှစ်သိမ့်မှုကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ယွင်အာ... သမီးရဲ့ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုတွေက တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာပါလား”
“သမီးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပါ... ဒါ့အပြင် အဖေ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အပြစ်အနာအဆာ ကင်းတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်... ရှောင်မိုက ဒီအချက်ကို ကြိုပြီး တွက်ချက်ထားပြီးသား”
ယန်ရှောင်ယွင်က သူ့ဖခင်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏။
ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သတိထားမိပြီး အခြေအနေကို နားလည်နိုင်တာက... သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟုတ်တယ်... အဖေ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့သူက ဟွာချန်ယွီ အမှန်ပါပဲ... ဟွာချန်ယွီ တင် မကဘူး... ဝေရူဟန်လည်း ပါတယ်။”
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝေက အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ... ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းက တခြား ခေါင်းဆောင်တွေကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး”
“ငါက လော့ရှားမြို့ မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့တော့... သူ့အကြောင်းကို တော်တော်လေး နားလည်ထားတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ဒီမဟာမိတ်ဖွဲ့မှုက အခုမှ စတာ မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက စခဲ့တာ”
“အဲဒီတုန်းက ဟွာချန်ယွီ ဒုတိယ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာကို ရောက်လာဖို့... မင်းအဖေနဲ့ ငါ အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ရသေးတယ်”
“ဝေရူဟန် အားနည်းလာကတည်းက... သူက မဟာဗျူဟာတွေ ချမှတ်ပြီး ကြိုးကိုင်နေခဲ့တာ”
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူတို့က ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အုပ်ချုပ်ရင်း... တိတ်တဆိတ် အင်အားတွေ စုဆောင်းနေခဲ့ကြတာ”
“ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မြို့ကြီးလေးမြို့ ထဲမှာ... သူတို့က မြို့နှစ်မြို့ကို သိုသိုသိပ်သိပ် ထိန်းချုပ်ထားတယ်”
“အပြင်ပန်းမှာတော့ ဝူတောက်ယိုက သီးခြား ရပ်တည်နေသလို ထင်ရပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ ဝေရူဟန် ဆီမှာ သစ္စာခံထားတာ ကြာပြီ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ထားမှ ရမယ်”
“မဟုတ်ရင် ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”
“အထူးသဖြင့် ဝူတောက်ယို က ငါ့အကူအညီနဲ့ တုန်းချန် ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ စီစဉ်နေတာ... အခု အောင်မြင်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်”
“အနည်းဆုံးတော့ နာမည်ခံ သဘောအရပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်ကသာ ဝူတောက်ယို က သူ့ရပ်တည်ချက်ကို ကြေညာခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဒီကိစ္စမှာ ကြုံတွေ့ရမယ့် အတားအဆီးတွေက တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး”
“နောင်တစ်ချိန် အခက်အခဲတွေ ကြုံလာရင်... မင်း ဟွာချန်ယွီ နဲ့ ဝေရူဟန် ကို သွားရှာလို့ ရတယ်”
“ဝေဇီယီ ကရော ဒီအကြောင်း သိလားဗျ”
ဆုမို ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
သူ့ မေးခွန်းအား ယန်ရီဇီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အစီအစဉ်က စောစောစီးစီး ချမှတ်ထားပြီးသားပါ... သိတဲ့လူ နည်းလေ... အောင်မြင်နိုင်ချေ များလေပဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ... ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းက အခြေအနေက အတည်တကျ ဖြစ်သွားပြီ ထင်တယ်”
“မှန်တယ်”
ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဒီခရီးစဉ်က နောက်ဆုံး အဆင့်ပဲ... ကျန်နေတဲ့ ဖီးနစ်မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင် (၄) ယောက်ထဲမှာ တချို့က ယိမ်းယိုင်စ ပြုနေပြီ... ဒီတစ်ခေါက် ဝူတောက်ယို ပြန်ရောက်သွားတာနဲ့... သစ္စာလာခံမယ့် သူတွေ သေချာပေါက် ရှိလာလိမ့်မယ်”
“ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သိုသိုသိပ်သိပ် လွှမ်းမိုးထားပြီး... အားသာချက် အားနည်းချက်တွေကို တိတ်တဆိတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပြီးသား”
“နည်းနည်းလေး ထပ်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနဲ့... ကျန်တာတွေက အရေးမပါတော့ဘူး”
“ဒါ ဝေရူဟန် ရဲ့ နည်းလမ်းလား”
ဆုမိုက ယန်ရီဇီကို ကြည့်လိုက်၏။
ယန်ရီဇီ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါ ဟွာချန်ယွီ ရဲ့ နည်းလမ်းပါ... ဒီမုဆိုးမကို လျှော့မတွက်နဲ့”
“တခါတလေကျရင်... မိန်းမတွေ ရက်စက်လာပြီဆို ယောကျ်ားတွေ လိုက်လို့ မမီဘူး”
ဆုမို ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသော်လည်း သဘောတူလိုက်ရသည်။
ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားပြီး... ဆုမိုသည် ယန်ရီဇီနှင့် အခြား အကြောင်းအရာများစွာကို ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။
အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရင်း... ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ရောက်မှသာ ဆုမို အိပ်ပျော်သွားတော့၏။
---
ယန်ရှောင်ယွင်သည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုကို မှီလျက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ်... ရုတ်တရက် ပခုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက် လာပုတ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ မျက်လုံးများကို ဖျတ်ခနဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ... ယန်ရီဇီက တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြနေပြီး... သူမကို လိုက်လာရန် လက်ဟန်ပြနေ၏။
ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် စဉ်းစားရခက်သွားသည်။
ယန်ရီဇီ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး... သူမလည်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့၏။
သူတို့နှစ်ဦး တောင်ကြားငယ်လေး တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။ မူလက အိပ်ပျော်နေသော ဆုမိုသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး... အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ... ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ပြန်အိပ်လိုက်တော့သည်။
---
“အဖေ... သမီးကို ဘာလို့ ဒီနေရာ ခေါ်လာတာလဲ”
ယန်ရှောင်ယွင် အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်နေ၏။
ယန်ရီဇီသည် သူမကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလှန်လိုက်၏။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သမီးရဲ့ တာ့ရှန် ရွှမ်ထင်း သိုင်းကျမ်း လေ့ကျင့်မှု အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”
“ပုံမှန် တိုးတက်နေပါတယ်”
“အင်း... တာ့ရှန် ရွှမ်ထင်း သိုင်းကျမ်း ဆိုတာ ဆန်းကြယ်ဂိုဏ်း ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းကျမ်းပဲ... တိုးတက်မှု နှေးကွေးတာက သဘာဝပါ”
“ဒါပေမဲ့ တည်ငြိမ်ပြီး မျှတမှု ရှိတယ်... လမ်းကြောင်းလွဲသွားမယ့် အန္တရာယ် မရှိဘူး”
“ဒီသိုင်းကျမ်းက သည်းခံနိုင်စွမ်း လိုအပ်တယ်... စိတ်လောလို့ မရဘူး”
ယန်ရီဇီ အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်၏။
“အတိတ်တုန်းက အဖေက ရှို့ရွှမ် ဆီကနေ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း ကို သင်ယူခဲ့ရတယ်... ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း က နာမည်ကြီး သိုင်းပညာ တစ်ခုပဲ... အဲဒီတုန်းက လူတစ်စုက ဒီသိုင်းပညာကို တော်တော်လေး စွဲလမ်းခဲ့ကြတယ်... အဲဒီအထဲမှာ ရှောင်မိုရဲ့ ရန်သူ... အဘိုးကြီး ရှီဟန် လည်း ပါတာပေါ့”
“အဘိုးကြီး ရှီဟန်... သမီး ကြားဖူးတယ်... ရှောင်မို က သူ့တပည့်ကို သတ်လိုက်တယ် ဆို”
“အဘိုးကြီး ရှီဟန် က အရမ်း အစွန်းရောက်ပြီး ရက်စက်တဲ့ လူစားမျိုး... သူ့တပည့်ကလည်း ကောင်းတဲ့ကောင် မဟုတ်ပါဘူး... သေသွားတာ အရေးမကြီးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက ရူးရူးမိုက်မိုက်နဲ့ လက်စားချေချင်နေတာ... ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ”
“အဖေ သမီးကို ခေါ်ထုတ်လာတာ ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး”
ယန်ရီဇီက သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်၏။
“အဖေ သမီးကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း သင်ပေးချင်လို့”
“ရှင်”
ယန်ရှောင်ယွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို သမီး ရှောင်မိုကို သွားခေါ်လိုက်မယ်”
ပြောရင်းဆိုရင်း သူမ နောက်လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... ယန်ရီဇီက အမြန် လှမ်းဆွဲထားလိုက်၏။
“မင်း ဘာလို့ သူ့ကို သွားခေါ်ရမှာလဲ”
“ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း က သာမန် မဟုတ်ဘူးလေ... ရှောင်မို လည်း အတူတူ သင်ယူခွင့်ရရင် ကောင်းမှာပေါ့”
ယန်ရီဇီ ဒေါသကြောင့် အသက်ရှူသံများ တုန်ရီလာသည်။
“ငါ သူ့ကို မသင်ပေးဘူး... မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သင်ပေးမှာ”
“...ဘာလို့လဲဟင်”
“ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား”
ယန်ရီဇီ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
“အဖေ.. ဒီကောင်လေးကို မသင်ပေးဘူး... သူက အခုတောင် တော်တော်လေး ထူးချွန်နေပြီ... ငါသာ သူ့ကို ထပ်သင်ပေးလိုက်ရင်... နောင်ကျရင် မင်းကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်သွားမှာပေါ့”
“သူ သမီးကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး”
“မင်္ဂလာမဆောင်ခင်မှာ ဘယ်ယောကျ်ားကများ ကိုယ့်မိန်းမကို အနိုင်ကျင့်ပါ့မယ်လို့ ပြောဖူးလို့လဲ”
“ဒီလောကကြီးမှာ ယောကျ်ားတွေရဲ့ စကားက ဘယ်တော့မှ စိတ်မချရဘူး... အထူးသဖြင့် လေမိုးတွေ ကြွယ်ဝတဲ့ ဆုထျန်းယန် ရဲ့ သား ဆိုရင် ပိုဆိုးသေး”
“...ဒါဆို အဖေ့စကားကိုရော ယုံလို့ရမလား”
ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားပြီး... သမီးဖြစ်သူ၏ နဖူးကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။
“ဒါပေါ့... အဖေ့စကားကို ယုံလို့ ရတာပေါ့”
“ဒါဆို အဖေ သမီးကို လှည့်စားလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီပဲ”
“...မင်း သင်မှာလား၊ မသင်ဘူးလား”
“သင်မယ်”
ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ရောက်လာရင်... သမီး တတ်ပြီးမှ ရှောင်မိုကို ပြန်သင်ပေးလိုက်မယ်”
ယန်ရီဇီ မျက်စိရှေ့တွင် ကြယ်ပွင့်လေးများ လည်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရလေ၏။
အခန်း (၃၁၅) - ပွဲသိမ်းချိန်၌ လူခွဲကြခြင်း
~တစ်ညလုံး စကားတစ်လုံးမှ မဆိုဘဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်... နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။
သို့သော် နံနက်ခင်း ရောက်သောအခါ... ယန်ရီဇီ ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို ဆုမို သတိထားမိလိုက်၏။
နှာခေါင်းက နှာခေါင်း မဟုတ်သလို၊ မျက်လုံးက မျက်လုံး မဟုတ်သလို... သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များထဲတွင် ကြီးမားသော မကျေနပ်ချက်များ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ယန်ရှောင်ယွင် သည်လည်း စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်နေသော်လည်း... ယန်ရီဇီကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ပါးစပ်ပြန်ပိတ်သွားလေ၏။
ဆုမိုသည် ဒီသားအဖ နှစ်ယောက်ကြားတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
သူ ဆက်ပြီး စုံစမ်းမနေတော့ချေ။ အချိန်က လူကို မစောင့်ဘူးလေ... အခုက မိနစ်တိုင်းကို တန်ဖိုးရှိရှိ အသုံးချရမည့် အချိန်ပင်။
ယန်ရီဇီ၊ လင်းဟုန်ရှ ၊ ယွီလင်းရှင်း၊ ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားနှင့် ကျီဖေးယန်တို့သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး အချိန်မရွေး ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီပင်။
သူတို့သည် ရွှမ်ဟူမျှော်စင်သို့ သွားရောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ယွီလင်းရှင်း၊ ကျီဖေးယန်နှင့် သူမ၏ မောင်နှမများသည် ရွှမ်ဟူမျှော်စင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရသော်လည်း... အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ပါ၏။
ယန်ရှောင်ယွင်က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။
“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း လည်း ပျက်သုဉ်းသွားပြီပဲ... ဘာလို့ ဆက်ပြီး ပင်ပန်းခံနေဦးမှာလဲ”
“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ပျက်သုဉ်းသွားတာက ဒီတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ဘူး... နောက်ကွယ်က လူတွေ ရှိနေသရွေ့... နွေဦးလေပြေ တိုက်ခတ်တိုင်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာမယ့် မြက်ရိုင်းပင်တွေလိုပဲ”
ယွီလင်းရှင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စက အဆုံးမသတ်သေးပါဘူး”
ယန်ရှောင်ယွင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင်... အားလုံး ဂရုစိုက်ကြပါနော်”
ခဏအကြာတွင် သူမသည် လင်းဟုန်ရှဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဒေါ်လင်း... သမီး ရှောင်မို နောက်လိုက်ပြီး အဒေါ်လင်း လို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ... အဒေါ်လင်း... သမီး တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိလို့ပါ”
လင်းဟုန်ရှက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။
“သမီး ပြောချင်တာ ပြောပါ”
ယန်ရှောင်ယွင်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ယန်ရီဇီကို လှမ်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“အဖေနဲ့ အတူတူ ခရီးသွားတဲ့အခါ... အဖေ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါနော်... အသက်ကြီးနေပြီ ဆိုပေမယ့် သူ့စိတ်က မီးလို ပူနေတုန်းပဲ”
“ဒီနှစ်တွေအတွင်း သည်းခံတတ်လာတယ် ဆိုပေမယ့်... မမျှော်လင့်တဲ့ ကိစ္စတွေ ကြုံလာရင် သူ့သဘာဝကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလားလို့ သမီး စိုးရိမ်မိတယ်”
“တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင်... ဇီယန် အာမခံဌာန ကို စာရေးလိုက်ပါ... ရှောင်မိုကို ကိုယ်တိုင် လာပြီး ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
လင်းဟုန်ရှ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။
ဒီ 'ဖြေရှင်း' တယ် ဆိုတာက သူမ ထင်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မည်။
သူမသည် ပြုံးစစ မျက်နှာထားဖြင့် ယန်ရီဇီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“စိတ်ချပါ”
ထိုအချိန်တွင် ဆုမို လျှောက်လာပြီး ကျီဖေးယန်ကို ဦးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်တံခါး အာမခံဌာန ၏ ခေါင်းဆောင်လေး ဖြစ်သူ ကျီဖေးယန် သည် ယန်ရီဇီနောက် လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ...
တစ်ချက်က သူသည် လျိုမို တို့ထက် ယန်ရီဇီတို့ကို ပို၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
နောက်တစ်ချက်က သူ့သိုင်းပညာက အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေသဖြင့်... အဖမ်းခံရလျှင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။
နောက်ဆုံး အကြောင်းရင်းကတော့... သူ့အဖေအတွက် လက်စားမချေရသေးသောကြောင့်ပင်။
ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် လူသားဂိုဏ်းချုပ် သည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသဖြင့်... ကောင်းကင်တံခါး အာမခံဌာန အတွင်းတွင် ကျီဝမ်လီအား သတ်ခဲ့သူမှာ လူသားဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ရမည်။
အခု ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လူသားဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ဘယ်သူပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေပါစေ... သူ့ကလဲ့စားက မပြည့်စုံသေးသဖြင့် ပြန်လှည့်သွား၍ မရနိုင်ချေ။
ဆုမိုသည် ရှိနေသူ အားလုံးကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး... လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းတို့... အခု လမ်းခွဲကြပြီဆိုတော့... ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆုံရမလဲ မသိနိုင်ဘူး... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ကြပါဗျ”
“ကောင်းပြီ”
လင်းဟုန်ရှသည် ဆုမိုကို သေချာကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။
“မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ... မင်းအဖေလို မဖြစ်စေနဲ့”
ဆုမို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
ထိုစဉ်၊ ယွီလင်းရှင်းက သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဂရုစိုက်ပါ”
ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားက လျိုမိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး ဆုမိုကို ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ သိထားတာက အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်... မင်း သိပ်စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီး ယန် ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားစေဖို့တော့ သတိပေးထားလိုက်ပါ”
“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”
ဆုမို ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်၏။
“ဒါဆိုရင်... တောင်တွေ မြင့်ပါစေ၊ မြစ်တွေ ရှည်ပါစေ... နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”
ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားနှင့် ယွီလင်းရှင်းတို့ လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့လည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို တစ်ချက်သာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး... လင်းဟုန်ရှနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။
တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို သယ်ဆောင်သွားပြီး... နောက်တစ်ယောက်က လျိုယွင်ပညာရှင် အား သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။
သူတို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် ယန်ရှောင်ယွင်သည် ငေးမောကြည့်ရှုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆုမိုက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
“မပူပါနဲ့... ဦးလေးယန် က သိုင်းပညာ မြင့်မားတယ်... ယွီလင်းရှင်း က စေ့စပ်သေချာတယ်... ကျောက်စိမ်းချီလင် ကလည်း သိုင်းပညာ ထူးချွန်တယ်”
“ကျီဖေးယန် က အတွေ့အကြုံ နည်းပေမယ့်... လျှော့တွက်လို့ မရပါဘူး”
“သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ဘာမှားယွင်းမှုမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“အစ်မ.. ကြိုတင် သတိပေးထားတဲ့အတွက်... ဦးလေးယန် က နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး... စိတ်ချပါ”
“အင်း...”
ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆုမို၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို စိတ်မပူရန် အချက်ပြလိုက်၏။
ဆုမို ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ ဝူတောက်ယိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်၏။ အားလုံးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ဝူတောက်ယိုကို လက်သီးဆုပ်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။
“မြို့စားမင်းဝူ... ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်က ဘာလဲဗျ”
“ဟောက်ရန် ကျောင်းတော်ကို အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ်”
ဝူတောက်ယိုက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်က လော့ရှားမြို့ ကို တန်းပြန်လို့ ရပါတယ်... ကျုပ် ထင်တာတော့... 'ယန်ရီဇီ သေဆုံးခြင်း' သတင်း ကြားရပြီးတာနဲ့ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် က လူတွေက လော့ရှားမြို့ကို လာပြီး နာရေးကြေညာကြလိမ့်မယ်... မင်းတို့ ပြန်ရောက်ရင် အိမ်မှာ ခဏ စောင့်နေလိုက်ပါ... ကျုပ် 'အလောင်း' ကို ပြန်သယ်လာခဲ့မယ်”
“...”
ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားကြသည်။
ဝူတောက်ယို ပြောတာ အမှန်ပဲ ဆိုတာ သိပေမယ့်...
နည်းနည်းတော့ နေရခက်သား။
“ဒါဆိုရင်... မြို့စားမင်းဝူ ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့”
“ဒုက္ခ မဟုတ်ပါဘူး”
ဝူတောက်ယို ပြုံးလိုက်၏။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက် စိတ်ခံစားမှုတွေကို နည်းနည်း ပြုပြင်ထားဦးနော်... ဒီကိစ္စက နောက်ဆက်တွဲတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ခေါင်းဆောင်ဆု အရင်တုန်းက လူသားဂိုဏ်းချုပ် ဆီကနေ သိခဲ့ရတဲ့ စာရင်းက... အကုန်အမှန် မဟုတ်ပေမယ့် အကုန်အမှားလည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး... အမှန်နဲ့ အမှား ရောထွေးနေတာက ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲစေတယ်”
“ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် လူသားဂိုဏ်းချုပ်က အရာအားလုံး သိနေတာလား ဆိုတာ ထပ်ပြီး အတည်ပြုရဦးမယ်”
“ဒီကိစ္စကို... ကျုပ် ပြန်ရောက်ရင် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဆီ တင်ပြပြီး ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့... ဒီဇာတ်လမ်းကို အဆုံးထိ ပီပီပြင်ပြင် ကပြဖို့ပဲ လိုတယ်”