အခန်း (၁၄၁၃-၁၄၁၄)
Vol. 142 Ch. 1413-1414
အခန်း (၁၄၁၃) - မင်း နှစ်လှမ်းဆုတ်ရင် သူတို့က သုံးလှမ်းတက်လိမ့်မယ်
ထိုလေလွင့်ဝိညာဉ်အုပ်စုမှာ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ရှိပုံရပြီး ရှန်ကျင်းမြို့လယ်လမ်းမပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ရိုက်နှက်ဖျက်ဆီးနေခြင်းမှာ မည်သည့်စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုမျှ မရှိချေ။
ဖန့်ချန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အောက်ဆင်းသူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ရှိနေသည်ကို သတိထားမိသည့်တိုင်အောင် သူတို့က ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ကျွယ်ဝူတိမှာ ယခုအခါတွင် သာမန်လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး လူ့လောက၌ရှိစဉ်က ကျင့်ကြံမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။
လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဇနီးဖြစ်သူကိုသာ အသည်းအသန် ကာကွယ်ထားနိုင်တော့သည်။
ဖန့်ချန်ကို တိုက်ခိုက်သည့် ဝိညာဉ်မှာ ကုလားထိုင်ကိုကိုင်ကာ ဦးခေါင်းကို အားကုန်ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုကြောင့် အောက်ပိုင်းကို ထိမှန်သွားကာ "ဖုန်း" ခနဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။
ထိုဝိညာဉ်မှာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ကြီးမားလှသော ဖိအားကြောင့် သူသည် လှုပ်၍မရတော့ဘဲ ပါးစပ်မှသာ ဆက်တိုက် ဆဲရေးနေတော့သည်
“အောက်ဆင်းသူ... မင်းက ငါ့ကို နင်းရဲတယ်ပေါ့ ဒီလမ်းရဲ့ ရာဇဝတ်အရာရှိ ဟူကျန့် ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ဦးလေးတော်စပ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား ”
စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောပေါ်သို့ သက်ရောက်လာသော အလေးချိန်မှာ ပို၍တိုးလာသဖြင့် သူသည် နာကျင်လွန်း၍ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း အော်ဟစ်တော့သည်။
သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်ဓာတ် များပင် စတင်ပျံ့လွင့်လာချေပြီ။
ဆိုင်အတွင်းရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး လက်ထဲမှ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
တစ်ယောက်မှာ ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်
“ခြေထောက်ကို အမြန်ဖယ်စမ်း၊ မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား ”
ကျွယ်ဝူတိ ဇနီးမောင်နှံမှာ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရထားကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကာ ဖန့်ချန်၏အနီးသို့ ရောက်လာကြသည်။
ကျွယ်ဝူတိသည် ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်အောက်တွင် အနင်းခံထားရသော လေလွင့်ဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။
“ဖန့်မိတ်ဆွေ... သူ့ကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒီလူ့ရဲ့ နောက်ခံက မသေးဘူး ”
ယင်လောက၏ ရာဇဝတ်အရာရှိ ဟူသည်မှာ လူ့လောကရှိ ရွှေအမြုတေနှင့် ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတို့နှင့် အင်အားချင်း တူညီသည်။
အသစ်တက်လာသော ရာဇဝတ်အရာရှိဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရပေမည်။
ထိုသို့သော ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှန်ကျင်းမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ဤလမ်းမလေးပေါ်တွင်မူ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။
သာ၍ဆိုးသည်မှာ ထိုသူ၏နောက်ကွယ်တွင် နေကင်းလှည်းအနွယ်ဝင် ရှိနေခြင်းပင်။
ဤအနွယ်မှာ သီးသန့်ဌာန မရှိသော်လည်း ယင်လောကတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှပြီး ဌာနကြီးအသီးသီးနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသဖြင့် သာမန် လေလွင့်ဝိညာဉ်များပင် ထိုအကြောင်းကို သိကြသည်။
ကျွယ်ဝူတိ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်။
သူသည် ဖန့်ချန်ကို စိတ်ဆိုးခံရမည်ထက် ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်အောက်မှလူကို ရန်စမိမည်ကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ရှေ့လူမှာ အောက်ဆင်းသူတစ်ဦးသာဖြစ်၍ ယင်လောကတွင် ကြာရှည်မနေနိုင်သော်လည်း နောက်လူမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ထိုဒေသ၏ မြေအောက်ဘုရင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
ခေါက်ဆွဲဆိုင်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အနီးနားရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ် အတော်များများ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်ရှင်များမှာလည်း ခေါင်းပြူကြည့်ကြပြီး အခြေအနေကို မြင်သောအခါ နှမြောတသခြင်းနှင့် သနားစရာအသွင်ဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။
“ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင် ကျွယ်တော့ သွားပြီပဲ၊ ရှန်ကျင်းမှာ ဆက်နေနိုင်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး ”
“အဲဒါ ဟူသခင်ကြီးရဲ့ တူ မဟုတ်လား၊ ဆိုင်ရှင်ကျွယ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလူမိုက်နဲ့ သွားငြိရတာလဲ ”
“ကြားတာတော့ သူ လူ့လောကမှာရှိစဉ်ကတည်းက ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ခဲ့တာတဲ့၊ ယင်လောကကို ရောက်လာတော့လည်း ဟူသခင်ကြီးကိုယ်တိုင် လာကြိုခဲ့တာဆိုတော့ ဦးလေးနဲ့တူ သံယောဇဉ်က မသေးဘူး။ အခု တူဖြစ်သူ အရိုက်ခံရတာဆိုတော့ ဟူသခင်ကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်နေပါ့မလဲ...”
ထိုလမ်းကို ဖြတ်သွားသော အောက်ဆင်းသူ အနည်းငယ်ရှိပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာလည်း အောက်ဆင်းသူဖြစ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။
သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး အဝေးမှသာ ကြည့်နေကြရုံမှတစ်ပါး အနားမကပ်ရဲကြတော့ချေ။
ဆိုင်ပြင်ပမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသလို... ဆိုင်အတွင်းမှ လေထုမှာလည်း ပိုမို အေးစက်တင်းမာလာသည်။
“ဘယ်ကလာတဲ့ အောက်ဆင်းသူလဲ၊ မျက်စိမပါဘူးလား မင်းရဲ့ ဟူဘိုးဘိုးကို နင်းရဲတယ်ပေါ့လေ ”
ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်အောက်မှ ဝိညာဉ်မှာ လွတ်မြောက်ရန် အတင်းရုန်းကန်ရင်း ဆဲဆိုနေတော့သည်။
ဘေးနားရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာလည်း အဖမ်းခံထားရသူ ထိခိုက်မည်စိုး၍ ဇွတ်မတိုက်ရဲကြဘဲ တစ်ယောက်ကမူ အခြေအနေကို ဟန်ဆောင်လျက် နူးညံ့စွာ ဖျောင်းဖျလာသည်
“မိတ်ဆွေ... ဒါဟာ အထင်အမြင်မှားမှုတစ်ခုပါ၊ သခင်လေးဟူကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ထိုင်ပြီးတော့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင်လေး တစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ အကယ်၍ ဟူသခင်ကြီး သိသွားရင်တော့ ကိစ္စက ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူးနော် ”
ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျွယ်ဝူတိကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
ထိုမျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။
ကျွယ်ဝူတိသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ယမ်းကာ တိုးညှိစွာ ဆိုသည်
“ဖန့်မိတ်ဆွေ...”
“ဝူတိမိတ်ဆွေ... အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ငါဟာ လမ်းစဉ်မတူခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ မာန်မာနဟာ အခုလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ တခြားသွားစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူးလား"
"မင်း တစ်လှမ်းဆုတ်ရင် သူတို့က တစ်လှမ်းတက်မယ်၊ မင်း နှစ်လှမ်းဆုတ်ရင် သူတို့က သုံးလှမ်းတက်လိမ့်မယ်။ မင်းက သာမန်ကာလျှံကာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ပေမဲ့... မင်းရဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ သားသမီးကိုရော မင်း ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား ”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ကျွယ်ဝူတိ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် လေလွင့်ဝိညာဉ်လေးတစ်ဦးသည် သကာရည်လောင်းသီး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ပြေးဝင်လာသည်
“အဖေ၊ အမေ... ဒီသီးချောင်းလေးက တအားချိုတာပဲ၊ အဖေတို့လည်း တစ်လုံးလောက် စားကြည့်ပါဦး ”
ကျွယ်ဝူတိ ဇနီးမောင်နှံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။
ထိုဝိညာဉ်ငယ်လေးမှာ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေး ရှိသည်။
သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဆွဲမလိုက်သဖြင့် လက်ထဲမှ သီးချောင်းလေးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
“သခင်လေးဟူကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ဒီကလေး ဝိညာဉ်လွင့်သွားလိမ့်မယ် ”
တစ်ဖက်လူက အေးစက်စွာ ပြုံး၍ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ငယ်လေးမှာ လန့်ဖျပ်ကာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။
ကျွယ်ဝူတိ ဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်အမင်း ပူပန်နေကြပြီး ဖန့်ချန်ကိုသာ တဖျတ်ဖျတ် ကြည့်နေကြသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ နှုတ်ဆက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်
“ဟူသခင်ကြီး ရောက်လာပြီ ”
“သခင်လေးဟူက အထဲမှာပါ၊ အောက်ဆင်းသူ တစ်ယောက်က ဖမ်းထားပါတယ် ”
“ဖယ်ကြ၊ ဖယ်ကြ... ဟူသခင်ကြီး ဝင်ပါစေ ”
မစည်ကားလှသော လမ်းမလေးမှာ ယခုအခါ အလွန် ကျပ်ညပ်နေချေပြီ။
ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် နေကင်းလှည့်စစ်သည် အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆိုင်တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
လျှပ်စစ်မီးပမာ စူးရှလှသော သူ၏မျက်လုံးများက ဖန့်ချန်နှင့် ခြေထောက်အောက်မှ လူငယ်ဆီသို့ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ကြည့်နေသည်။
ခေတ္တမျှကြာသော် သူက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး
“မိတ်ဆွေ... ကျုပ်တူလေးကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်ပါဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အထင်လွဲတာရှိရင်...”
“အထင်လွဲတာရှိရင် ငါ့ကိုလာပြော ”
သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လမ်းခွဲပေးလိုက်ပြီး လူတစ်စု လျှောက်လာကြသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ လာသူမှာ ပြုံးယောင်သန်းနေပြီး အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်ပုံရကာ ချောမောသော မင်းသားလေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။
သို့သော် သူ၏ဘေးမှ လေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာမူ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာန ၏ တူညီဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
“လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာန ”
“ဟိုလူက... ဟင် အရှင်ချပ်ဝတ် ”
“လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူး ”
ကြည့်နေသူများထဲမှ အတွေ့အကြုံရှိသူအချို့က ရှကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အရှင်ချပ်ဝတ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှတ်မိသွားကြသည်။
ဟူသခင်ကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး ဘာမှပင် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင် အခြားတစ်ဖက်မှလည်း လူတစ်စု လျှောက်လာပြန်သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ လာသူမှာ ဆံပင်အတိုနှင့်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာထားမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလှကာ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ နဂါးနှင့် ကျားပမာ ထည်ဝါလှသည်။
သူကား သိုင်းနတ်ဘုရားဌာန ၏ ဌာနမှူး ရှုကျင်းထော် ပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏နောက်တွင် သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနမှ ထိပ်တန်းပညာရှင် အုပ်စုကြီး ပါလာသည်။
“အရှင်ချပ်ဝတ် နောက်တစ်ခုလား”
“သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနရဲ့ ဌာနမှူး ”
အချို့က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ဟူသခင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြားလူတစ်စု ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။
ရောက်လာသူမှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းနေကာ အမဲလိုက်နေသော ဝံပုလွေဆိုးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။
သူ၏အကြည့်နှင့် မတော်တဆ ဆုံမိသူတိုင်းမှာ ကျောချမ်းသွားရသည်။ သူ၏ဘေးမှ ပညာရှင်များမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။
“ဝိညာဉ်သုတာသင်ခြင်းဌာန ... ဌာနမှူး...”
ဟူသခင်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ဌာနမှူး ရှောင်းလန်ရှောက် ကို မြင်ဖူးသည်။
အကြောင်းမှာ ကာလတစ်ခုတုန်းက နေကင်းလှည့်အနွယ်သည် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်များကို ရှင်းလင်းရန် ဝိညာဉ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရဖူးသောကြောင့်တည်း။
“အားလုံးက ဘာလို့ ဒီမှာ စုနေကြတာလဲ ”
ပြုံးယောင်သန်းနေသော အသံနှင့်အတူ ရှန်ထူချန်း သည် ဇောင်းယင်းဌာန ၏ အထက်တန်းအရာရှိများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်လာသည်။
လမ်းပေါ်ရှိ အောက်ဆင်းသူများမှာ ရှန်ထူချန်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။
ထိုနေရာရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေသော အမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြတော့သည်။
ရှန်ထူချန်း၏ ယခင်ရာထူးမှာ တရားသူကြီးဌာန ၏ ဌာနမှူး မဟုတ်ပါလား
ထိုခေတ်ကာလတုန်းက တရားသူကြီးဌာနနှင့် ယင်စစ်သည်ဌာနတို့မှာ ယင်လောကတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဌာနကြီးနှစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် ဝိညာဉ်ဖမ်းဌာန ဌာနမှူး ခုန်းကျင့် ။
ယင်ချောင်စီဌာန ဌာနမှူး ချီထျန်းရန် ။
ယင်စစ်သည်ဌာန ဌာနမှူး ချိုးကျင့် ။
ထို့နောက်တွင်မူ ဟူသခင်ကြီးသည် မိမိအနွယ်၏ အမြင့်ဆုံးအထက်လူကြီး ဖြစ်သော နေကင်းလှည့်နတ်ဘုရား တုယွန်းရွှီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့ပြင် ညကင်းလှည့်နတ်ဘုရား ကျင်ရွှေ လည်း ပါလာသည်။
ယင်လောက ရှန်ကျင်းမြို့၏ အထင်ကရ အကျော်ကြားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအားလုံးသည် ဆယ်စက္ကန့်မပြည့်သော အချိန်အတွင်းမှာပင် ရှန်ကျင်းမြို့၏ သာမန်လမ်းမလေးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြချေပြီ။
“နေကင်းလှည့်အရာရှိ ဟူလင်ကျုံး... ဌာနမှူး အသီးသီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ”
ဟူသခင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လှည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်ဘက်သို့ ဒူးထောက်ရမှန်းပင် မသိတော့သဖြင့် ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ တုယွန်းရွှီ ကို ဦးတည်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ဒူးထောက်လိုက်ရတော့သည်။
သူ၏အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းညွှတ်နေတော့သည်။
အခန်း (၁၄၁၄) - အကာအကွယ်တံတိုင်းကို ခိုင်ခံ့စေခြင်း
ထိုလမ်းမပေါ်တွင် လူတိုင်းက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအဖြစ် တလေးတစား ဆက်ဆံကြသော ဟူသခင်ကြီးမှာ ထိုသို့ပင် ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။
သူသည် စည်းကမ်းတကျနှင့် ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထားကာ ရိုရိုသေသေ ဒူးထောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ရောက်လာကြသူများမှာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ရာထူးဂုဏ်သိန် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ဘေးလူများအနေနှင့်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို အထူးအဆန်းဟု မထင်ကြတော့ချေ။
အားလုံးမှာ ရှန်ကျင်းမြို့တော်တွင် ကောင်းကင်ကို ကိုင်လှုပ်နိုင်သည့် အာဏာစက်ရှိသော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ မဟုတ်ပါလား။
ဟူလင်ကျုံး ဒူးထောက်နေသော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ကြချေ။
အချင်းချင်း ပြုံးရယ်နှုတ်ဆက်ကာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲဆိုင်အတွင်းသို့ တညီတညွတ်တည်း ဝင်လာကြသည်။
ဝိညာဉ်ငယ်လေးကို ဓားစာခံလုပ်ထားသည့် ကောင်မှာ ကိုယ်လက်များ တောင့်တင်းသွားပြီး လက်ထဲမှ ကလေးငယ်မှာလည်း ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
ကလေးငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကျွယ်ဝူတိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အသည်းအသန် ဖက်ထားတော့သည်။
သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
ဖန့်ချန်၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အနင်းခံထားရသော သခင်လေးဟူမှာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဤမျှအထိ မျက်နှာပွင့်လန်းပြီး မိမိကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤမျှအထိများပြားသော ယင်အရှင် များကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။
သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ရှကျီက ဖန့်ချန်ကိုကြည့်ကာ မတတ်သာသလို ပြုံးပြလိုက်သည်
“ဘာလို့ ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက်မလာတာလဲ၊ ဒီအထိတောင် ရောက်လာရသေးတယ်”
“သခင်လေး... အောက်ခြေက တချို့လူတွေက ဒီနှစ်တွေမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေရတာ များသွားပုံရတယ်၊ ငါ့အမြင်တော့ တစ်ချက်လောက် ပြန်ပြုပြင်ဖို့ လိုနေပြီထင်တယ်”
ချီထျန်းရန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။
ကျွယ်ဝူတိ ဇနီးမောင်နှံမှာ မှင်တက်ကာ ကြောင်ကြည့်နေကြပြီး ဖန့်ချန်၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ သခင်လေးဟူမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားရသည်။
သူခေါ်လာသော လက်ပါးစေ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာလည်း သူ့နည်းတူပင် အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်အအကြီး ဖြစ်နေကြတော့သည်။
“သခင်လေး... ကျနော် မျိုး လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သေချာမထိန်းသိမ်းနိုင်လို့ အပြစ်ပေးတာကို ခံယူပါ့မယ်”
တုယွန်းရွှီက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုသည်။
“တစ်ယောက်ယောက် လာရင် ရပြီဥစ္စာ... အားလုံးက ဘာလို့ ဒီကို စုလာကြတာလဲ တခြားလူတွေ မသိမှာ စိုးလို့လား ”
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သခင်လေးဟူကို နင်းထားရာမှ ခြေထောက်ကို ဖယ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွယ်ဝူတိကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်
“သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနက မင်းနဲ့ တော်တော်သင့်တော်မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ သွားပြီး စမ်းကြည့်ချင်လား မင်းက ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင် လုပ်နေဖို့ မသင့်တော်ဘူး”
“သိုင်းနတ်ဘုရားဌာန ကျုပ်လား ”
ကျွယ်ဝူတိမှာ ကြောင်သွားရသည်။
သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ ဖန့်ချန်သည် အခြားသော ယင်အရှင်များနှင့်အတူ စကားတပြောပြောဖြင့် ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ယင်အရှင် အသီးသီး၏ လက်အောက်ငယ်သား အချို့မှာ ဖန့်ချန်တို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး အချို့မှာမူ ထိုနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
ဟူသခင်ကြီးသည် ဖန့်ချန်နှင့် ဤယင်အရှင်များ မည်မျှအထိ ရင်းနှီးကြောင်း၊ ထိုထက်မက ယင်အရှင်များကပင် ဖန့်ချန်ကို ဝန်းရံကာ အရိုအသေပေးသည့် အမူအရာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ၏မျက်နှာမှာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားတော့သည်။
ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဌာနအသီးသီးမှ အရာရှိများမှာ ရာထူးမနိမ့်ကြချေ။
နေကင်းလှည့်နတ်ဘုရား တစ်ဦးက ဟူသခင်ကြီး၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်
“ဒီလမ်းက မင်းအပိုင်လား နာမည်က ဘယ်သူလဲ ”
“ကျ... ကျနော် မျိုး နာမည်က ဟူလင်ကျုံး ပါ အရှင်”
ဟူသခင်ကြီးမှာ စကားများ ထစ်ငေါ့နေတော့သည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်ရှင်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ ယခုမှပင် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး အသက်ရှူမှားမတတ် အံ့သြသွားကြရသည်။
သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ တူညီစွာ ပေါ်ပေါက်နေသည်မှာ
'ထိုပုဂ္ဂိုလ်က... ဘယ်သူလဲ '
“မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးက ဘယ်သူလဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီကိစ္စက ငါနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး”
ထိုနေကင်းလှည့်နတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ကျောခိုင်းကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
တရားသူကြီးဌာန၏ တူညီဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လေလွင့်ဝိညာဉ် အုပ်စုတစ်စုမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က နေကင်းလှည့်နတ်ဘုရားနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြုံးရယ်ပြောဆိုပြီးနောက် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဟူသခင်ကြီး၊ သခင်လေးဟူနှင့် သူခေါ်လာသော လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်တို့မှာ တရားသူကြီးဌာန၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လမ်းမပေါ်တွင်ပင် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရတော့သည်။
ဟူသခင်ကြီးမှာ လမ်းလျှောက်ရာတွင်ပင် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။
“တရားသူကြီးဌာနကို အဖမ်းခံရတာဆိုတော့...”
“ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”
ဟူသခင်ကြီးတော့ သွားပြီဆိုသည်ကို လူတိုင်း ခန့်မှန်းမိကြသည်။
သို့သော် ရာဇဝတ်အရာရှိ ရာထူးရှိပြီး တရားဝင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။
တရားသူကြီးဌာန၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီဆိုလျှင် မသေလျှင်ပင် အရေခွံတစ်လွှာ ကွာသွားသည်အထိ ခံရပေလိမ့်မည်။
“အရှင် အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲဗျာ”
ဟူသခင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ထိုနေကင်းလှည့်နတ်ဘုရားကို အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုနေကင်းလှည့်နတ်ဘုရားမှာ နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သော်လည်း အသံမထွက်ချေ။
သို့သော် သူ၏ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီး ဟူသခင်ကြီးမှာ ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားကာ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ လူအများက တွဲခေါ်သွားကြရတော့သည်။
“ငရဲမင်း ... သူက ငရဲမင်း ဖြစ်နေတာပဲ...”
ဟူသခင်ကြီးသည် ငိုရမလို၊ ရယ်ရမလို ဖြစ်နေတော့သည်။
ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှ ကိစ္စမှာ ဤနေရာတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနမှ ဝိညာဉ်တစ်ဦးသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ ကျွယ်ဝူတိကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံး၍ ဆိုသည် ။
“ခုနက အရှင်က မှာကြားသွားတယ်၊ မင်းအနေနဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနကို ဝင်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”
“ကျုပ်...”
ကျွယ်ဝူတိသည် သိစိတ်မပါဘဲ ဇနီးဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားနေသည်
"သွားပါ၊ သေချာပေါက် သွားရမယ်။ မောင်ကြီး သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနကို ရောက်သွားမှ ဒီနေ့လိုမျိုး ကိစ္စတွေ ထပ်မဖြစ်မှာ”
“အဲဒီ ကျွယ်ဝူတိ သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနကို ရောက်လာရင် မင်းတို့ သေချာ ဂရုစိုက်ကြည့်ပေးဦး”
ဖန့်ချန်က မှာကြားလိုက်သည်။
ရှုကျင်းထော်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
ရှကျီက ပြုံး၍ ဆိုသည်
“သူ ခုနက ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးပဲ၊ ငါ့ကို မေ့သွားပုံရတယ် ”
သူက ခေတ္တရပ်ကာ
“ကျွယ်ဝူတိ ရှန်ကျင်းကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူး၊ ငါ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာနကို သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေမှာတော့ ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ရှားမှု မရှိပါဘူး”
“ပြဿနာတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆမှု မဖြစ်အောင်တော့ ကြိုတင်ကာကွယ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
အားလုံးသည် လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာနသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ယင်လောကငယ်အတွင်းရှိ ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို အစီရင်ခံကြသည်။
ခြုံငုံကြည့်လျှင် ယင်လောကငယ်၏ စနစ်မှာ အစပိုင်းကထက် အများကြီး ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဇောင်းယင်းဌာနသည်လည်း လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အောက်ဆင်းသူ ရှိလာတိုင်း ဇောင်းယင်းဌာနတွင် မိမိသဘောအရ လာရောက် စာရင်းသွင်းကြတော့သည်။
သို့သော်လည်း ဖူထူလောက ဘက်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ယင်လောကငယ်၏ အခွန်အခ အများစုမှာ ပြန်လည် အသုံးပြုနေရသဖြင့်
ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည့် လက်ကျန်ငွေမှာ သိပ်မများလှဘဲ ယင်သက်တမ်း တစ်သိန်းကျော်ခန့်သာ ရှိတော့သည်။
“လူအင်အား များလာသလို ဌာနအသစ်တွေလည်း အများကြီး ထပ်တိုးထားတော့ အသုံးစရိတ်က များတာ သဘာဝပါပဲ”
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး အထူးတလည် စီစဉ်စရာ မရှိတော့ချေ။
ထိုနေရာရှိ ဌာနကြီးအားလုံးမှာ လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်ယူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။
အခြားသော ယင်အရှင်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ချန်နှင့် ရှကျီ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
“ငါ အထက်နယ်မြေသုံးခု ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့တာက... အဲဒီက ထိပ်တန်းအင်အားစုတွေဟာ ဖူထူလောကထဲမှာ ယင်လောကငယ်လိုမျိုး ယင်ဌာနတွေ ဖွင့်ထားကြတယ်”
ဖန့်ချန်က ဆက်ပြောသည်
“ငါ လူအင်အား တစ်သုတ်ကို ရွေးချယ်ပြီး သူတို့ဆီကို လွှတ်ဖို့ စီစဉ်မယ်၊ အဲဒီကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုဆောင်းလို့ရတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို သွားပြီးရင် ပြန်လာဖို့က အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် လူရွေးတဲ့အခါမှာ မင်း သေချာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ရမယ်”
“အဲဒီ အင်အားစုတွေကလည်း ဖူထူလောကမှာ ယင်ဌာနတွေ ဖွင့်ထားတာလား ”
ရှကျီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်
“ကောင်းပါပြီ၊ ငါ လူရွေးလိုက်မယ်၊ လူတစ်ထောင်ဆိုရင် လောက်ပါ့မလား ”
“မလောက်ရင် နောက်မှ ထပ်တိုးတာပေါ့၊ လောလောဆယ် တစ်ထောင်ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်၊ သူတို့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးဖို့ ယင်သက်တမ်းကတော့ လောက်မှာပါ”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
စေလွှတ်မည့် လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်များမှာ မိမိ၏ လူယုံများသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးရန် လိုအပ်သည်။
သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မမြင့်မားလှသဖြင့် ကုန်ကျမည့် ယင်သက်တမ်းမှာလည်း သိပ်မများလှချေ။
ငရဲမင်းအမိန့်ပြား ထဲတွင် ယခုအခါ ယင်သက်တမ်း ၁.၆ သန်း ရှိနေသဖြင့် အပြည့်အဝ တွက်ချက်ကြည့်လျှင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုပါသေးသည်။
ကျန်ရှိနေသည်များကိုလည်း ကျွယ်မင်ယင်လောက သို့ ပြန်လည် သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပါသေးသည်။
ထိုအချက်ကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ရှကျီကို အချို့ကိစ္စများ မှာကြားခဲ့ပြီး ယင်လောကငယ်မှ ထွက်ခွာကာ ငရဲမင်းနန်းဆောင် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုနေရာသို့ မလာဖြစ်သည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာနီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူ အဓိက လာရခြင်းမှာ လောကနှစ်ခုကြားရှိ အကာအကွယ်တံတိုင်း ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ လောကနှစ်ခုကြားရှိ အကာအကွယ်တံတိုင်း ပေါက်ထွက်သွားမည့် အန္တရာယ်ရှိပါက ငရဲမင်းအမိန့်ပြားထဲမှ ယင်သက်တမ်းများကို ဤနေရာတွင် ဦးစားပေး အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။
ယခင်အတိုင်းပင် ငရဲမင်းနန်းဆောင်မှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး ဖန့်ချန်မှလွဲ၍ အခြားသူ မရှိချေ။
လောကနှစ်ခုကြားရှိ အကာအကွယ်တံတိုင်းရှေ့သို့ ရောက်လာချိန်တွင် နံရံမှာ အရင်ကထက် ပိုမို ကြည်လင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လူအချို့မှာ ထိုတံတိုင်းကို ဖောက်ထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြသည်ကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည်။
ဖန့်ချန်သည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တံတိုင်းပေါ်သို့ ဖိတင်လိုက်သည်။
ခဏချင်းမှာပင် ယင်သက်တမ်း ခြောက်သိန်းကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်ရာ လောကနှစ်ခုကြားရှိ အကာအကွယ်တံတိုင်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ခိုင်ခံ့ထူထဲသွားတော့သည်။
တစ်ဖက်ရှိလူများမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း သူတို့ ဘာတွေပြောနေကြသည်ကိုမူ မကြားရချေ။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ငရဲမင်းနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။