အခန်း (၄၁၅-၄၁၆)

အခန်း (၄၁၅) - မင်္ဂလာမရှိသောနယ်မြေ နဂါးပြတ်ဂူလား ထိုက်ဆွေ့ အသားမှို ၊ လျှော်ဝတ် အဖိုးအို

ကျယ်ပြောလှသော ဂူကြီးတစ်ခုလုံးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့သည့် သေခြင်းအငွေ့အသက်များနှင့် အလောင်းပုပ်နံ့များမှာ ယခုအခါ အကုန်အစင် စုပ်ယူဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းလှသော တာအိုကျောင်းအတွင်း၌မူ စောစောက တာအိုဆရာနှင့် စက္ကူအရုပ် တာအိုမယ်အချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

နတ်ဘုရားကို ပင့်ဖိတ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဆရာသခင် ကိုပါ အသက်ကယ်ရန် အပူကပ်ခဲ့သည့် ထိုသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာမှာ ယခုအခါ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှမှာ သူ၏ သိနားလည်မှု အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒီလူငယ်က တတိယအဆင့် များလား "

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုးမှာ ယန်စွမ်းအားရှင် အဆင့်ရှိသူများသာ တတ်စွမ်းနိုင်သည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်တို့က ထိုကြေးညိုတံခါးကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ နှုတ်ခမ်းတို့က တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာရသည်။

သူတို့ကဲ့သို့ သရဲမွေး၊ ဝိညာဥ်ခိုင်း အတတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဖုန်းတူး ဆိုသည်မှာ စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရ အထွတ်အမြတ်ထားရာ ဝိညာဉ်ဘုံကြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဖုန်းတူးထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်မှ ထွက်မလာသည့်အပြင်

တံခါးချပ်ကြီးကိုပါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖြုတ်ယူသွားခဲ့သည်လား

သူသည် အိပ်မက်ယောင်နေသလိုပင် အရာအားလုံးက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။

ငါက ဘယ်သူလဲ ၊ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ ၊ ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဆိုသည်ကိုပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ချေ။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လီယန်ချူက ထိုမိစ္ဆာတာအိုဆရာ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်မကူးခြင်းပင်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်တုတ်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ဖက်လူမှာ လေလျှော့လိုက်သည့် ဘောလုံးအလား ချက်ချင်းပင် ရှုံ့တွသွားတော့သည်။

ဝုန်း

ဝေဝါးလှသော အမည်းရောင် ဝိညာဉ်ရိပ်မှာ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်သည့် အတတ် ကို အတင်းအဓမ္မ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ထိုမိစ္ဆာတာအိုဆရာ၏ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး မေ့လျော့တုန်ယင်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက တစ်လှမ်းတိုးကာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အကြောများနှင့် အရိုးများကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ကိုယ်တွင်းသို့ ပို့လွှတ်ကာ ထိုတာအိုဆရာအား အစွမ်းကုန် ချိပ်ပိတ် လိုက်တော့သည်။

သူသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသဖြင့် ကျောက်ချန်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ခဏစောင့်နေကြဦး၊ ငါ ခဏသွားပြီး ပြန်လာခဲ့မယ် "

စကားဆုံးသည်နှင့် ပေခြောက်ဆယ်ခန့် မြင့်မားသော နတ်ဘုရားရိပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

မူလဝိညာဉ် မှာ ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မန္တန်အလင်းများ ဝင်းလက်နေပြီး အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုကာ နဂါးပြတ်ဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများနှင့် လူသေအလောင်းများကို လိုက်လံ သုတ်သင်တော့သည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲတွင် ပါရှိသော တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် အသုံးတည့်လှသည်။

မြေလျှိုးမိုးပျံအတတ် ၊ နံရံဖြတ်အတတ် နှင့် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေခွဲပုတီး တို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ထိုဂူအတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်ရန်မလိုဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

ထိုနေရာသည် မင်္ဂလာမရှိသောနယ်မြေဖြစ်ပြီး လူသေအလောင်းများ တောင်လိုပုံနေကာ မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေသည်ဖြစ်ရာ အကုန်လုံးကို မြေလှန်ပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးကို လူ့လောကအတွက် ဘေးဒုက္ခဖြစ်အောင် ဆက်ထားရန် အကြောင်းမရှိချေ။

ဝုန်း ဝုန်း

ကျောက်ချန်း၊ ကူးတို့သမားနှင့် ကယ်ထုတ်ထားသော အမျိုးသမီးများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ထိုတာအိုဆရာက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ

မကြာမီမှာပင် ထိုထူးဆန်းသော တာအိုကျောင်းကြီးကို လီယန်ချူက မြေလှန်ပစ်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး မှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးလျှံများမှာ လောကကြီးကို လောင်မြိုက်မည့် ရေလျှံကြီးအလား အရှိန်အဟုန် ပြင်းလှသည်။

တာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ စက္ကူအရုပ် တာအိုမယ်များမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အသစ်ပြုလုပ်ထားသော အလောင်းကောင် များမှာလည်း အတူတူပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လောင်မြိုက်နေသော မီးလျှံများကြားမှ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံး မှာ အထက်သို့ ပျံတက်လာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဓားနှင့် တစ်ချက် ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဖုန်း

ရွှေရောင်ဓားအရှိန်အဝါနှင့် ထိုဆေးလုံး ထိပ်တိုက်တွေ့သော်လည်း ဆေးလုံးမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပွန်းပဲ့ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေဆဲဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ကျောက်စိမ်းပေတံ ကို ထုတ်ယူကာ ငါးရောင်ခြည် နတ်ဘုရားအလင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့မှ ထိုဆေးလုံးမှာ မြေသို့ ကျလာသည်။

၎င်းမှာ တိမ်တိုက်ပုံစံ အစင်းကြောင်း သုံးခုပါရှိသည့် ရွှေဆေးလုံး တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

မီးလျှံများကြားမှာပင် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူအတတ် ဖြင့် ထိုဆေးလုံးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

၎င်းသည် အလွန်မာကျောပြီး လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပူနွေးသော အာရုံကို ပေးသည်။

သူသည် ထိုဆေးလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံးရဲ့ နတ်ဘုရားမီးလျှံနှင့် ကျန့်ကျောင်းဓားရဲ့ ဓားအရှိန်အဝါကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဆိုလျှင် ထိုအရာမှာ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ပြန်ရောက်မှ သေချာလေ့လာရပေမည်။

သူ လှည့်လည်နေစဉ်အတွင်း နဂါးပြတ်ဂူထဲရှိ မိစ္ဆာများနှင့် လူသေများမှာ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြသည်။

ငါးနဂါးစက်ဝိုင်း ၊ မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး ၊ ဝမ်လီချီယွမ်ယန် နှင့် မီးလျှံဓား တို့ကို အသုံးပြုကာ ရေထဲနှင့် ကုန်းပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို အကုန်အစင် မီးရှို့သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်အရ အလွန်စင်ကြယ်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ပြီး ဘာမှမရှိချေ။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီမိစ္ဆာအငွေ့အသက်က ဒီနေရာကနေ ထွက်နေတာပဲ "

သူသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝိညာဥ်စွမ်းအားများ ထပ်မံဝင်းလက်ကာ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်သည် မမှန်ကန်သော အရာများကို ခွဲခြားရာတွင် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ထက် ပိုမို အသေးစိတ်ကျသည်။

ယခင်က ဗလာကျင်းနေသော မြေပြင်မှာ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်စိထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော အသားစိုင်ကြီးတစ်ခုအလား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် အလယ်တွင် လူတစ်ကိုယ်စာခန့်ရှိသော ပုံသဏ္ဍာန်မမှန်သည့် အလုံးကြီးတစ်ခုမှာ လူသားနှလုံးခုန်သကဲ့သို့ တဖိတ်ဖိတ်နှင့် အသက်ရှူနေသည်။

"ဒါက... ထိုက်ဆွေ့ လား "

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

ထိုက်ဆွေ့မှာ နှစ် နက္ခတ်နှင့် ဆိုင်သော ထိုက်ဆွေ့မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အရပ်ထဲတွင် အသားမှို ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည့် အရာဖြစ်သည်။

၎င်းကို စားသုံးပါက အသက်ရှည်စေသည်၊ ထာဝရအသက်ကိုပင် ရစေနိုင်သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီများ ရှိကြသည်။

သာမန်အားဖြင့် တွေ့ရခဲလှသော အရာမျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဆရာသခင် ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ပြောပြဖူးသည်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများသည် သက်ရှိတို့၏ သွေးသားများကို ပူဇော်၍ ထိုအသားမှို ကို အတင်းအဓမ္မ မွေးမြူတတ်ကြသည် ဟူ၏ ။

"ဒါ ဘယ်လို ငရဲခန်းလို နေရာမျိုးလဲ "

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံးမှ မီးလျှံများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုမြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

အလယ်ရှိ အသားမှို ကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက အသိဉာဏ် တောင် ရရှိနေပြီလား

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမျိုး ဖြစ်လာရန်အတွက် လူသားသွေးသား မည်မျှလောက်ကို ပူဇော်ခဲ့ရမည်နည်း။

သူသည် နတ်ဘုရားမီးလျှံများဖြင့် ထိုအသားမှို နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ဆက်လက် လိုက်လံသုတ်သင်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် နဂါးပြတ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဦးခေါင်းတွင် ချိုနှစ်ချောင်းနှင့် လျှော်ဝတ်ထားသော အဖိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မန္တန်အလင်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ မူလအသွင်မှာ ရွှေငါးကြင်း တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ဦးခေါင်းတွင် ချိုများ ထွက်နေသည်မှာ နဂါးအဖြစ် ကူးပြောင်းရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

"ရွှေငါးကြင်း... ဒါဆို ဝေ့မြို့ဒဏ္ဍာရီထဲက အဲ့ဒီ ရွှေငါးကြင်းကြီးပေါ့ "

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုရွှေငါးကြင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လူသတ်ထားသော သွေးညှော်နံ့များ မရှိချေ။

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဤနေရာတွင် အင်အားသုံး ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ သံကြိုးများပေါ်မှ ကျမ်းစာများမှာ ယခုတိုင် အင်အားကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေလို့လား

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို အလိုအလျောက် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ထိုအဖိုးအိုကို ဓားနှင့် တစ်ချက်လောက် စမ်းပိုင်းကြည့်ရမလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လျှော်ဝတ် အဖိုးအိုမှာမူ လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဤလူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ... ဟုတ်ပေသည်။

စောစောက နဂါးပြတ်ဂူကို တစ်စစီ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သူမှာ ထိုလူပင် ဖြစ်ရမည်။

"နတ်ဘုရားအရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ် "

လျှော်ဝတ် အဖိုးအိုက လီယန်ချူကို ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ အပြုံးမှာ နူးညံ့ပြီး ရန်လိုမှု ကင်းစင်လှသည်။

"ဟင် "

လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။

ထိုအဖိုးအိုမှာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသံကြိုးဖြင့် အကျဉ်းချခံထားရသူဖြစ်ရာ လူကောင်းဖြစ်ရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း၊ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်တွင်ပင် အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာနေသည်။

"ဒီဂူထဲက မိစ္ဆာတွေကို ငါ အကုန်သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့ ဒီအသွင်အပြင်နဲ့ ငါ့ကို မသတ်ခိုင်းဖို့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးစမ်း "

လီယန်ချူက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျှော်ဝတ် အဖိုးအိုမှာ နှုတ်ခမ်းတို့ တုန်ယင်သွားပြီး စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

"နတ်ဘုရားအရှင် မြော်မြင်တော်မူပါ ကျနော်က ဝေ့မြို့ရေပြင်မှာ ကျင့်ကြံနေတဲ့ ရွှေငါးကြင်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပါတယ် "

" နဂါးအဖြစ် ကူးပြောင်းဖို့ နီးစပ်ခဲ့ပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံခဲ့ရလို့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ ကြားမှ အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ရသူပါ "

"မမျှော်လင့်ဘဲ အဖြူရောင် သင်္ကန်းဝတ် ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဒီနေရာမှာ ချိပ်ပိတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပါတယ် ဘယ်မကောင်းမှုကိုမျှ မပြုခဲ့သလို၊ လူသတ်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပါဘူး "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်

"မင်းက မကောင်းမှု မလုပ်ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီ အဖြူရောင်ဝတ် ရဟန်းက ဘာလို့ မင်းကို ဒီမှာ ချိပ်ပိတ်ထားရတာလဲ "

အခန်း (၄၁၆) - လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာက ဝေမြို့ဒဏ္ဍာရီ၊ နဂါးသမီးတော်၊ ကျိန့်ကျွင်း နှင့် ဓမ္မစောင့်နတ်စစ်သူကြီး

လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် ရှင်းပြသည်မှာ

"အဲဒီတုန်းက ဝေမြို့မှာ မသေဆေး ထွက်ပေါ်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် အဖက်ဖက်က အင်အားစုတွေ အကုန်ရောက်လာကြတယ်။ ငါလည်း အဲဒီပွဲမှာ ဝင်ရောက်လုယက်ခဲ့မိလို့ အဖြူရောင်ဝတ်ရဟန်းနဲ့ အငြိုးအတေး ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီနေရာမှာ ချိပ်ပိတ်အကျဉ်းချခံလိုက်ရတာပေါ့"

"မသေဆေး..."

လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ အကျဉ်းချခံထားရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ "

လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြေကြားသည်

"နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ရှိပါပြီ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးရာကတည်းက ဝေမြို့မှာ မသေဆေးသတင်းတွေကြောင့် တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့တာလား "

လီယန်ချူ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်မိသည်။

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

လီယန်ချူက ထပ်ဆင့်မေးမြန်းပြန်သည်

"အဲဒီ မသေဆေးဆိုတာက အမှန်တကယ်တော့ ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ ဝေမြို့ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ဝှက်ထားတာလဲ "

သူသည် ထိုကိစ္စကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။

သို့သော် လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းရင်း

"မသိရပါဘူး၊ ဘယ်သူမှလည်း အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ အတိအကျမသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက နာမည်ကြီး ပညာရှင်တွေ အများကြီး လာရောက်လုယက်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကြီးကို အခုထိ ပြန်တွေးမိတိုင်း ရင်တုန်နေတုန်းပဲ"

"မင်းရဲ့ အဲဒီတုန်းက ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ရှင်းပြသည်

"ဒုတိယအဆင့် အထက်ပိုင်း ပါ၊ အဲဒီတုန်းက ငါက လူပျိုအရွယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

"အခုရော "

"ဒုတိယအဆင့် အထက်ပိုင်းပါပဲ"

"ဟင် "

"ငါက နဂါးအဖြစ် ကူးပြောင်းဖို့ ကြိုးစားတာ ရှုံးနိမ့်သွားလို့ ကျင့်စဉ်တွေ အကုန်လုံးနီးပါး အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာပါ။ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ မြေအောက် ယင်စွမ်းအားလမ်းကြောင်း ကို အမှီပြုပြီး ကျင့်ကြံရင်း ကိုယ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ သန့်စင်လှတဲ့ ယန်မိုးကြိုးဓာတ် တွေကို ချေဖျက်နေရတာကြောင့် ကျင့်စဉ်ပိုင်းမှာတော့..."

လီယန်ချူသည် ရွှေငါးကြင်းအသွင်ပြောင်း လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ စိတ်အမှန်ကို စစ်ဆေးသည့်အတတ် သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ်ညှို့ယူအတတ် များကို မတတ်ကျွမ်းခြင်းပင်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုအဖိုးကြီး ပြောသမျှသည် မည်မျှမှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အဖိုးအိုထံမှ အခြေအနေအချို့ကို မေးမြန်းသိရှိပြီးနောက် အနည်းငယ် စဉ်းစားကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဤသူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်အာဃာတများ မရှိသလို၊ ဝေမြို့အရပ်ထဲတွင်လည်း ရွှေငါးကြင်းကြီးက ဘေးဒုက္ခပေးနေသည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီမျိုး မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သတ်ရန် အနည်းငယ် အားနာမိသဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲ..."

"တာအိုဆရာ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး "

လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက လီယန်ချူကို လှမ်းတားလိုက်သည်။ လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်ကာ

"ဘာကိစ္စလဲ "

အဖိုးအို၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး

"တာအိုဆရာသာ ငါ့ကို ဒီနေရာက ကယ်ထုတ်ပေးရင် ငါ မင်းဆီမှာ အစေခံဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"မင်းက ဒီလို လူသေအလောင်းတွေနဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ နေရာမှာ နေရတဲ့အပြင် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ သံကြိုးချိပ်ပိတ်မှုလည်း ခံထားရတယ်။ ငါ့စိတ်အတိုင်းဆိုရင်တော့ မင်းကို ဓားနဲ့ ပိုင်းပစ်လိုက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သွေးညှော်နံ့မရှိဘဲ စင်ကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါရှိနေလို့ ငါက လက်လွှတ်ပေးလိုက်တာ။ မသတ်တာတောင်မှ ကျေးဇူးတင်သင့်လှပြီ၊ မင်းကို ကယ်ပေးဖို့အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လျှော်ဝတ်အဖိုးအို၏ နှုတ်ခမ်း တုန်ယင်သွားကာ အသံကို ထိန်းရင်း

"ငါ့ရဲ့ မူလအသွင်က ရွှေငါးကြင်း ပါ မင်းကို သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်း အတွက် ကုသိုလ်ကံနဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ တွေကို တိုးပွားစေနိုင်မှာပါ "

"ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို တိုးစေတယ် ဟုတ်လား"

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ် "

အဖိုးအိုက ခိုင်မာစွာ ဖြေသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် နဂါးအဖြစ်ကူးပြောင်းတာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘယ်လောက်တောင် ညံ့သလဲဆိုတာ သိသာနေတာကို"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လျှော်ဝတ်အဖိုးအို : "..."

ထိုသို့ဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ အသက်အရွယ်လည်း မခန့်မှန်းနိုင်သော ရွှေငါးကြင်းကြီးမှာ နဂါးပြတ်ဂူအတွင်း၌ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခြင်း ခံရကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် နဂါးပြတ်ဂူအတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်ရန်မလိုဘဲ လှည့်လည်သွားလာရင်း တွေ့သမျှ အလောင်းပိုးကောင်များ၊ ရေမိစ္ဆာများနှင့် အလောင်းကောင်များကို အကုန်အစင် သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။

ဂူအတွင်း တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် မည်သည့်မိစ္ဆာမျှ မကျန်တော့မှသာ သူ သေချာသွားတော့သည်။

ထိုနေရာကို သူသည် စိတ်ကြိုက် ကစားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်မှသာ သူသည် စောစောက တာအိုကျောင်းရှိရာသို့ ပြန်သွားပြီး ကျောက်ချန်း၊ ကူးတို့သမားတို့နှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

"လီတာအိုဆရာ "

ကျောက်ချန်းက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကူးတို့သမားကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်

"တာအိုဆရာ... စောစောက ဂူထဲမှာ အသံကြီးတွေ ဆက်တိုက်ကြားနေရတာ အရှင် လုပ်လိုက်တာလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"အေး... ဂူထဲက မိစ္ဆာတွေကို ရှင်းပစ်လိုက်တာ၊ ကြည့်ရတာ မျက်စိနောက်လို့"

ကူးတို့သမား၏ မျက်နှာတွင် ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ ဆိုသော အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။

"တာအိုဆရာ... အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ကြရအောင်"

ကျောက်ချန်းက အကြံပြုသည်။

"အင်း"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ အကြည့်တို့က ကယ်ထုတ်ထားသော သူဌေးသမီး (၁၁) ယောက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ကူးတို့သမားက

"ကျွန်တော် အခေါက်ခေါက်အခါခါ ပြန်လာကြိုပေးပါ့မယ်"

ဟု ပြောသည်။

သူရဲ့ ကူးတို့လှေမှာ သေးငယ်လွန်းသဖြင့် လူအကုန် မဆံ့ချေ။

လီယန်ချူက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်

"အားလုံး တစ်ခါတည်း အတူတူ ထွက်ကြတာပေါ့"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ကူးတို့သမားမှာ ကြောင်သွားမိသည်။

ဤမျှ သေးငယ်သော လှေပေါ်တွင် လူဆယ်ဂဏန်းကျော် မည်သို့ တင်ဆောင်ရမည်နည်း သူဌေးသမီးလေးများကလည်း ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့် ကြည့်နေကြသည်။

အကယ်၍ ကူးတို့သမား၏ အကြံအတိုင်းဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ ထိုဂူထဲတွင် စောင့်ကျန်ခဲ့ရပေမည်။

သူတို့သည် ထိုငရဲခန်းလို နေရာမျိုးတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေချင်တော့ချေ။

ယခုမူ လီယန်ချူတွင် နည်းလမ်းအသစ်ရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားသော တာအိုဆရာက ဘယ်လိုနည်းလမ်းမျိုး သုံးဦးမှာလဲ

လီယန်ချူက လက်ဖြင့် မန္တန်ကွက်ဖော်ကာ

"ကြီးထွားစေ "

ဟု အော်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာကာ ပေနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်သော ဘီလူးတစ်မျှ ကြီးမားသည့် တာအိုဆရာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုသည်မှာ ဖာထျန်းရှန့်တီ ခေါ် နတ်ဘုရားရုပ်ထု ဖန်ဆင်းခြင်း အတတ်ပင်

လုံဟူရှန်း မှ ဆင်းသက်လာသော ထိုအတတ်ကို လီယန်ချူက နည်းလမ်းအသစ်ဖြင့် အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူးတို့သမား : "..."

ကျောက်ချန်း : "..."

ဒီလိုလည်း လုပ်လို့ရတာလား အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် ကူးတို့သမားမှာ ပို၍ပင် အံ့သြနေမိသည်။

ဒုတိယအဆင့် ရောက်လျှင် ယင်ဝိညာဉ်မှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် များကို ဖန်ဆင်းနိုင်သည် မှန်သော်လည်း၊ ယခု လီယန်ချူမှာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ဤမျှ ကြီးမားအောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအစွမ်းက... တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ"

ဟု ကူးတို့သမားက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချမိသည်။

ထိုသို့ဖြင့်... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော၊ လူသေလောင်းများနှင့် မိစ္ဆာများ ပြည့်နှက်နေသည့် နဂါးပြတ်ဂူ မင်္ဂလာမဲ့နယ်မြေကြီးသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များအစား နွေးထွေးသော အာရုံများက ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဟောင်းနွမ်းလှသော ကူးတို့လှေကလေးသည် ဝေးရာသို့ မောင်းသွားရာ လှေပေါ်တွင် ပိန်ချပ်သော အဖိုးကြီးတစ်ဦး၊ ဓားလွယ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး သုံးလေးဦး ပါရှိသည်။

ထိုလှေကလေး၏ နောက်တွင်မူ ပေနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်သော တာအိုဆရာကြီး တစ်ဦးက ရေထဲတွင် လမ်းလျှောက်လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့် ထိုင်လိုက်ပါလာကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုသာ တစ်စုံတစ်ယောက် မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် ဝေမြို့အရပ်ထဲ၌ နောက်ထပ် နတ်ဘုရားပုံပြင်အသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာဦးမည်မှာ သေချာလှသည်။

သူတို့ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အစိုးရအာဏာပိုင်များ မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မြို့တော်မှ ပျောက်ဆုံးနေသော သူဌေးသမီးလေးများကို နဂါးပြတ်ဂူအတွင်း၌ ရှာတွေ့ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ကျန်းမျိုးရိုးကောင် ခေါင်းဆောင်သော ရေဓားပြအုပ်စုကိုမူ လီယန်ချူက နဂါးပြတ်ဂူတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေသော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

ထို့ပြင် ပျောက်ဆုံးနေသော အမျိုးသမီးများထဲမှ အချို့မှာလည်း ရှာမတွေ့ဘဲ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဥပမာ သူတို့ စတွေ့ခဲ့သော ကောင်မလေးနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ခဲ့သော တာအိုမယ်လေးတို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို တခြားတစ်နေရာသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် အသက်ရှည်ဆေးအတွက် အသက်ဇီဝိန်ကို နုတ်ယူသတ်ဖြတ်လိုက်ပြီလော ဆိုသည်မှာ မသိနိုင်ချေ။

လီယန်ချူသည် ထိုမိစ္ဆာတာအိုဆရာကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက် တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ထွက်ဆိုချက်များအရ သူ၏ ဆရာသခင်မှာ လောင်ကျွင်းကျဲ ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်သူဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားများ ချီးမြှင့်သော အတတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည် ။

၎င်းတို့ ကျင့်ကြံသော အတတ်ပညာများမှာ နတ်ဘုရားများထံမှ တိုက်ရိုက် သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နတ်ဘုရားများ ကိုယ်ထင်ပြသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရတတ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် နဂါးသမီးတော် ၊ ကျိန့်ကျွင်း ၊ ဓမ္မစောင့်နတ်စစ်သူကြီး နှင့် ထျန်းရှီးကျိန့်ရန် တို့ ပါဝင်ကြောင်း ထွက်ဆိုခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စအပေါ် လီယန်ချူက သံသယအပြည့် ရှိနေသည်။

ထို လောင်ကျွင်းကျဲ ဆရာသခင်၏ နတ်ဘုရားအရေခွံအောက်တွင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးကြီး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ထိုမိစ္ဆာတာအိုဆရာ ပြောဆိုသော နတ်ဘုရားများမှာလည်း မိစ္ဆာများ အသွင်ပြောင်းထားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရှိသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... မိမိကိုယ်ကို နတ်ဘုရားများအဖြစ် ဗြောင်ကျကျ ဟန်ဆောင်ဝံ့သည့် မိစ္ဆာမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုကြီးတစ်ခု ပတ်သက်နေနိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။