အခန်း (၄၁၉-၄၂၀)

အခန်း (၄၁၉) - အတိတ်ဘဝရေစက် ၊ အနီရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် မိတ်ဆွေရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ

ရှောင်းရန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း အားကိုးရာမဲ့သည့် ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။

အင်းစက်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သည့် ထိုအဖိုးအို၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားမည်ဆိုပါက သူမ၏ ဘဝမှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိတော့ချေ။

ကျိပေါ်ချန်ကမူ အားရပါးရ ပြုံးရယ်နေသည်။

"နန်ရှန်းအဘိုးကြီး... တကယ်ကို နည်းလမ်းကောင်းပဲ ငါ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းကို သေချာပေါက် မျက်နှာသာပေးပြီး မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်"

ထိုအဖိုးအိုမှာ ယုံမင်ရှန်း ဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင် ကို ဖားယားလိုသဖြင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးချနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ကြွေပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုအထဲတွင် အင်းစက်ပိုးကောင်များ၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အဖြူရောင် အမှုန့်များ ပါဝင်နေသည်။

"အဆိပ်မိနေတဲ့ ဒီစော်လေးကို ကျုပ်က အခုပဲ ကျိသခင်လေးအတွက် ဖမ်းပေးပါ့မယ် "

သူက မန္တန်အချို့ကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ ကြွေပုလင်းထဲမှ အမှုန့်များမှာ ဝဲပျံထွက်လာပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော အဆိပ်ပိုးကောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

ရှောင်းရန်မှာ မျက်နှာဖြူလျော့သွားကာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝုန်း

ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားမီးတောက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုအဆိပ်ပိုးကောင်များကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြာကျသွားစေတော့သည်။

"မင်းက ဘာမို့လို့ ဒီလောက်တောင် ခွေးစိတ်ပေါက်နေရတာလဲ "

ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထား ဖြောင့်စင်းသော တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ရှောင်းရန်၏ ရှေ့တွင် လေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး လက်တစ်ချက် လှုပ်လိုက်ရုံဖြင့် အင်းစက်ပိုးကောင်များကို အစအနမကျန် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

နန်ရှန်းအဘိုးကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ဤမျှ ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည့် ပုံစံမှာ အဘယ်သို့သော အတတ်ပညာနည်းဟု သူ တွေးတောမရ ဖြစ်နေသည်။

ကျိပေါ်ချန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။

ထိုလူရိုင်းခေါင်းပြတ်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"သတိထား"

ရှောင်းရန်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤထူးဆန်းသော လူခေါင်းပြတ်၏ အစွမ်းကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒုန်း

နားကွဲလုမတတ် ပြင်းထန်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုလူခေါင်းပြတ်မှာ တစစီ ကြေမွသွားတော့သည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ "

အင်းစက်အတတ် ကျွမ်းကျင်သော နန်ရှန်းအဘိုးကြီးက ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဝေမြို့ထဲမှာ ကိုယ်စားပြုအင်းစက် တွေ ချထားတာ မင်းလား "

လီယန်ချူ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

နန်ရှန်းအဘိုးကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထိုတာအိုဆရာ လူငယ်က ကိုယ်စားပြုအင်းစက် အကြောင်းကို သိနေပါလား သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားကာ ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း

"မင်းက ကိုယ်စားပြုအင်းစက် အကြောင်းကို သိနေရင်လည်း အဝေးကို အမြန်လစ်လိုက်တော့ မဟုတ်လို့ ငါ့ကို လာထိရင် သေမှာက ဝေမြို့ထဲက သာမန်လူတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် "

ကိုယ်စားပြုအင်းစက်သည် ဒဏ်ရာများကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ရာ ယခင်က သေဆုံးသူ သုံးဦးမှာလည်း နန်ရှန်းအဘိုးကြီး ရရှိမည့် တိုက်ခိုက်မှုများကို လွှဲယူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် အပြစ်မဲ့သော မြို့သူမြို့သားများ၏ အသက်ဖြင့် တာအိုဆရာ လူငယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စစ်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့်

"ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်တာလား "

သူက လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ညွှန်လိုက်ရာ နန်ရှန်းအဘိုးကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ တာအိုအတတ်ဖြစ်သော ချုပ်နှောင်အတတ် ပင်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ နန်ရှန်းအဘိုးကြီး၏ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ချိတ်ကဲ့သို့ ကွေးလိုက်ကာ နန်ရှန်းအဘိုးကြီး၏ နှလုံးသားဆီသို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းနှိုက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ အနှိုင်းမဲ့သော ခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် နန်ရှန်းအဘိုးကြီးက မည်မျှပင် အင်းစက်အတတ်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သံမဏိလို မာကျောအောင် လုပ်ထားပါစေ၊ သူ၏ နှလုံးသားကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွဲထုတ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူက ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ချေ။

သူသည် အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း တာအိုအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ နန်ရှန်းအဘိုးကြီး၏ ကိုယ်ထဲမှ အရောင်တောက်ပြီး ရုပ်ဆိုးလှသော အင်းစက်ပိုးကောင် တစ်ကောင်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ထိုအကောင်မှာ တစီစီ အော်ဟစ်ရင်း လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ် ဖြစ်နေသည်။

နန်ရှန်းအဘိုးကြီးမှာ သရဲသပက်ကို မြင်လိုက်ရသလို ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားသည်။

ထိုအရာမှာ သူရဲ့ ပင်မအင်းစက် မဟုတ်ပါလားတောင်ပိုင်းနယ်စပ် တွင် အဆိပ်ပိုးကောင်များ ပေါများလှရာ သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပင်မအင်းစက် တစ်ကောင်ကို မွေးမြူပြီး မိမိနှင့်အတူ ကြီးပြင်းစေကာ အစွမ်းများကို ရယူကြသည်။

ထိုအင်းစက်၏ အစွမ်းအရ သူတို့သည် ခွန်အားကြီးခြင်း၊ အဆိပ်ပြင်းခြင်း သို့မဟုတ် အလောင်းများကို ရုပ်သေးကဲ့သို့ ခိုင်းစေနိုင်ခြင်း စသည့် စွမ်းရည်များကို ရရှိကြသည်။

နန်ရှန်းအဘိုးကြီး၏ ပင်မအင်းစက်မှာ စွမ်းရည် လေးမျိုးအထိ ပိုင်ဆိုင်ထားရာ ၎င်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး နန်ကျန်းမှာပင် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဝေမြို့လေးကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦး၏ အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ထို့ပြင် အဘယ်သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် သူ၏ ပင်မအင်းစက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကိုလည်း သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

အမှန်စင်စစ် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအင်းစက်ကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

လီယန်ချူက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခေါင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

သွေးသားနှင့် ဦးနှောက်များ လွင့်စင်သွားကာ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည် ပင်မအင်းစက်မှာမူ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထဲရှိ ထူထပ်လှသော သွေးသားအရှိန်အဝါ များကြားတွင် ပိတ်မိနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း အတတ်ဖြင့် နန်ရှန်းအဘိုးကြီးနှင့် ပင်မအင်းစက်တို့ကြားရှိ ထူးဆန်းသော ဆက်နွှယ်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နန်ရှန်းအဘိုးကြီး သေဆုံးသွားသော်လည်း ဝေမြို့ထဲမှ အပြစ်မဲ့သူများဆီသို့ ဒဏ်ရာများ ကူးစက်သွားခြင်း မရှိတော့ချေ။

တိတ်ဆိတ်သွား၏ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထူးဆန်းသော အတတ်ပညာများဖြင့် မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသည်ဟု ထင်ရသည့် ထိုအဘိုးကြီးမှာ ထိုမျှလွယ်ကူစွာ အသတ်ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု ရှောင်းရန်မှာ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။

"မင်း... ယုတ်မာလှချေလား ငါ့ရှေ့မှာတင် လူသတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ "

ကျိပေါ်ချန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ မင်းကပဲ ဆရာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား "

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ကျိပေါ်ချန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင်ရယ်မိသွားသည်။

ဘယ်က ရောက်လာသည့် တာအိုဆရာ မို့လို့ သူ့ထက်တောင် ပိုပြီး မောက်မာနေရသနည်း။

သူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် ခိုင်းစေလိုက်ရာ ဓားရှည်ကိုပင် ကိုက်ဖြတ်နိုင်သည့် ကြေးညိုရုပ်သေးမှာ အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များလည်း လွင့်ပျံလာသည်။

လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်တစ်ခဏတွင် ကျိပေါ်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

ဒုန်း

အသံကြီးနှင့်အတူ ကျိပေါ်ချန်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားသည်။

အကယ်၍ သူရဲ့ အကာကွယ် မှော်လက်နက်သာ အလုပ်မလုပ်ခဲ့လျှင် ထိုတာအိုဆရာ၏ လက်ဝါးချက်မှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သူ ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်သေးခင်မှာပင် လီယန်ချူက နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုလက်ဝါးချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် လေထုထဲတွင် အသံလွန်လှိုင်း များပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မင်း အမေကို..."

ကျိပေါ်ချန်၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လေထုကွဲအက်သံသာမက ကြွေထည်ပစ္စည်းတစ်ခု ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ တစီစီ မြည်သံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိပေါ်ချန်မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ထိုကဲ့သို့ မျက်နှာကို ရိုက်နှက်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် အရှက်ရစေသည်။

သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ အပ် တစ်ချောင်းနှင့် အမျိုးသမီးစီး ဖိနပ် တစ်ဖက်ကို ထုတ်ယူကာ လီယန်ချူဆီသို့ လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့ မိန်းမလျာဆန်ဆန် တိုက်ခိုက်သည့် ပုံစံမှာ ရယ်စရာမကောင်းဘဲ အလွန်ပင် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူတို့ရှိနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

အေးစက်လှသော မိစ္ဆာလေများ တိုက်ခတ်လာပြီး အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခေါင်းတွင် အနီရောင်ပဝါ ခြုံထားသည့် သရဲသတို့သမီး တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှောင်းရန်မှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာကာ ကျောချမ်းသွားတော့သည်။

ဤအရာမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာဆိုးကြီး ဖြစ်သည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် ရာသီဥတုကိုပါ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ သာမန် သရဲမက တတ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ချေ

ကျိပေါ်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ပုံစံဖြစ်လာသည်။

သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ ထူးခြားလှပြီး ထိုသရဲသတို့သမီးနှင့် အတိတ်ဘဝ ရေစက် ရှိခဲ့သောကြောင့်သာ ဤအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာကို ခေါ်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှူး ရှူး

ပြင်းထန်လှသော လေတိုးသံ နှစ်ခုနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော အပ်နှင့် ကြေးညိုရုပ်သေးတို့မှာ လီယန်ချူဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။

ချလွမ်း

နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသော အသံနှင့်အတူ ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

တောက်ပလှသော ဓားရိပ် များက အပ်နှင့် ကြေးညိုရုပ်သေးကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ထိုမျှမက ထူးဆန်းသော အမှောင်ထုကြီးကိုပါ ပြန်လည်မကောင်းနိုင်တော့မည့် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကျိပေါ်ချန်မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ထိုအပ်မှာ သရဲသတို့သမီး၏ မှော်လက်နက် ဖြစ်သလို ကြေးညိုရုပ်သေးမှာလည်း သူ ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းတစ်ခုထဲက ရှာတွေ့ခဲ့သည့် မည်သို့မျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော မိစ္ဆာလက်နက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုတာအိုဆရာ လူငယ်၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။

"ဒီလို တာအိုဆရာ လူငယ်မျိုး ရှိတယ်လို့ မကြားမိပါဘူး၊ လုံဟူရှန်း က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပါရမီရှင်လား ဒါမှမဟုတ် ချင်းချန် ကလား "

ကျိပေါ်ချန်မှာ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာဖြင့် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ သရဲသတို့သမီး၏ အစွမ်းထက်မှုသာ ဖြစ်တော့သည်။

"သတိထားပါ "

ရှောင်းရန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ရင်း

"မိတ်ဆွေ... အမြန်ပြေးပါတော့၊ မိတ်ဆွေရဲ့ စေတနာကို ကျမ စိတ်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီမိစ္ဆာရဲ့ အငွေ့အသက်က ကျမ တစ်သက်မှာ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးအောင် ပြင်းထန်လွန်းတယ်၊ ကျမတို့ အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ပြီး ဖောက်ထွက်ကြရအောင် "

"ဖယ်စမ်း "

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး တစ်ခုခုကို နားလည်မှု လွဲနေပုံရသည်။

ဘာကိစ္စ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်နေရတာလဲ

အခန်း (၄၂၀) - လက်သီးတစ်ချက် တာအိုဆရာ ၊မိန်းမဆိုတာ ဒုက္ခ ၊ တတိယအဆင့် အထက်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး

ရှောင်းရန်သည် စကားကိုကြားသော် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်ရောက်မှသာ ဤတာအိုဆရာ လူငယ်၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် သေချာမြင်လိုက်ရတော့သည်။

မျက်ခုံးအစုံက ဓားကဲ့သို့ တင့်တယ်ပြီး မျက်ဝန်းများက ကြယ်တာရာပမာ တောက်ပနေကာ ကြည့်ကောင်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူမှားလောက်စရာပင်။

ထိုကဲ့သို့ အသက်ဘေးနှင့် ကြုံနေရသည့် အခြေအနေမျိုးမှာပင် ရှောင်းရန်မှာ ရင်ခုန်သံ မြန်လာပြီး အသက်ကို ခေတ္တမျှ အောင့်ထားမိသွားသည်။

တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းလွန်းတဲ့ တာအိုဆရာလေးပါလား

လီယန်ချူမှာ သူမ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဒီမိန်းကလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာလို့ စိတ်လေနေရတာလဲ သူ၏ အမြင်တွင်မူ ဤအပြုအမူမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အလွန်ပင် ပေါ့ဆလွန်းသည်ဟု ယူဆသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ စေတနာနှင့် ကူညီချင်ပုံရသဖြင့် သူ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သရဲသတို့သမီး မှာ ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ထင်ရှားလာပြီး ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

"မင်းတို့လို အောက်တန်းစား အတွဲကို ဒီနေ့ ငါကိုယ်တိုင် ချေမှုန်းပစ်မယ် "

ကျိပေါ်ချန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သရဲသတို့သမီးက သူမ၏ လက်မောင်းကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ ရှောင်းရန်မှာ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး သွေးများပင် ခဲမတတ် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဓားဖြင့် တစ်ချက် ပိုင်းချလိုက်ရာ သရဲသတို့သမီး၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ကျိပေါ်ချန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ကျန့်ကျောင်းဓား ဖြင့် လျင်မြန်ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျိပေါ်ချန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဖဲချပ်ဖြစ်သော သရဲသတို့သမီး ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည့် အဖြစ်ကိုပင် အံ့သြ၍ မဆုံးသေးခင်မှာပင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုက ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဓားမှာ ကျိပေါ်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မရောက်ခဲ့ချေ။

ခေါင်းပြတ်နေသော သရဲသတို့သမီးမှာ ကျိပေါ်ချန်၏ ရှေ့တွင် အတင်းအကျပ် ကာကွယ်ပေးလိုက်သဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခါးလယ်မှ ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့ကြားတွင် မပြတ်နိုင်သော သံယောဇဉ်တစ်ခု ရှိနေသည့်အလားပင်။

ထိုသို့ ခေတ္တမျှ တားဆီးပေးလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိပေါ်ချန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အခြား အကာအကွယ် မှော်လက်နက် တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြောင်ချောနေသည့် အဖြူရောင် အရိုးစလေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး မည်သည့် သားရဲကြီး၏ အရိုးမှန်း မသိရချေ။

ဝုန်း

မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျိပေါ်ချန်မှာ ထိုအရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကာ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်သွားရသဖြင့် တုန်လှုပ်နေမိသည်။

ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသည့် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထိုအရိုးစက တားဆီးနိုင်သည့်အပေါ် လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း အတတ်ကို အသုံးပြု၍ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လေသည်။

ထိုအရိုးစမှာ အစွမ်းကုန်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိပေါ်ချန်မှာ နောက်ထပ် ထိုကဲ့သို့ အရိုးစတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

"မင်းမှာ ပစ္စည်းတွေ တော်တော်များတာပဲ "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ထိုအရိုးစကို သုံးပြီး သူ၏ လက်သီးခွန်အား မည်မျှရှိသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် အကောင်းဆုံးပင်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးသားအရှိန်အဝါ များမှာ နေမင်းကြီးပမာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ သူနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာဆန္ဒနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုံမှ နတ်မင်းကြီးများ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပေသည်။

ဝုန်း

မြေပြင်များ တုန်ခါသွားကာ တောင်ကြီး တစ်ခုလုံး လှုပ်ခါသွားတော့သည်။

ထိုအရိုးစမှာ အစွမ်းများ ပျက်ပြယ်သွားရုံတင်မကဘဲ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးရှိန်ကြောင့် ကျိပေါ်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှုန့်ပင် ဖြစ်သွားတော့သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများမှာ မှိုပွင့်ကြီးတစ်ခုပမာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားသည်။

တောအုပ်တစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရကာ မြေပြင်မှာလည်း မီးလောင်ပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

ရှောင်းရန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေမိသည်။

သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှသော ရင်သားအစုံမှာလည်း အသက်ရှူမြန်နေသဖြင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ စိတ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မထိန်းနိုင် ဖြစ်နေရသည်။

လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ

"နောက်ဆို ငါ့ကိုယ်ငါ လက်သီးတစ်ချက် တာအိုဆရာ လို့ ခေါ်ရတော့မလား "

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် စစ်တလင်းကို ရှင်းလင်းလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

သာမန် မှော်လက်နက်များမှာ စောစောက လက်သီးချက်ကြောင့် အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သည့် အရိုးစနှစ်ခုကိုသာ ကောက်ယူပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းရန်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေရင်းမှ ရုတ်တရက်

"ဝေါ့..."

ခနဲ အသံနှင့်အတူ အမည်းရောင် သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသွေးများ မြေပြင်ပေါ်ကျသည်နှင့် တစီစီ မြည်ကာ အဖြူရောင်အငွေ့များ ထွက်လာသည်။

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အဆိပ်မှာ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိသလောက်ပင်။

သူမသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းနက်နေပြီး သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းများက ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုပ်ရှင်ကားချပ်များကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

တောင်ပေါ်မှာ ကျင့်ကြံခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်း၊ ဆရာနှင့် စကားများခဲ့သည့် ပုံရိပ်၊ စီနီယာအစ်မနှင့် ဓားရေးကျင့်ခဲ့ပုံ၊ စီနီယာအစ်ကို၏ လိုက်ဖူးခြင်းကို ခံရပုံ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် မိစ္ဆာသတ်ခဲ့ပုံ... နောက်ဆုံးတွင်မူ မျက်ခုံးအစုံ တင့်တယ်လှပသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ ပေါ်လာပြီး အဆုံးသတ်သွားသည်။

ထိုမျက်နှာမှာ ယခု သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် လူနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။

ရှောင်းရန်မှာ ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်လျှံနေမိသည်။

ထိုကြည့်ကောင်းလှသော တာအိုဆရာလေးက သူမကို အသက်မကယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမအတွက် ကလဲ့စား ချေပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူမအနေဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်သော်လည်း သတိမှာ ပို၍ မှေးမှိန်လာကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားနေရသည်။

လီယန်ချူက ရင်ဘက်ထဲမှ ကပ်ကျော်အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်းရန်၏ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကပ်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ရှောင်းရန်၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာမှာ ပြန်လည် နီမြန်းလာပြီး သွေးရောင် ပြန်တက်လာတော့သည်။

ရှောင်းရန် : "..."

ကပ်ကျော် အဆောင်သည် အင်းစက်အဆိပ်၊ ကျိန်စာနှင့် အဆိပ်အတောက် အားလုံး၏ ကာကွယ်ဖျက်ဆီးနိုင်သော အစွမ်းရှိရာ ရှောင်းရန်၏ ကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်များကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ

"ဒါ ဘယ်လိုမျိုး နတ်ဘုရားအတတ်ပညာလဲ "

ဟု အားကျစွာ တွေးနေမိသည်။

"နေလို့ ကောင်းသွားပြီလား "

လီယန်ချူက မေးလိုက်၏။

"ကောင်းသွားပါပြီ"

ရှောင်းရန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

လီယန်ချူကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

အင်းစက်အတတ် ကျင့်သူကို ခြေရာခံရင်းနှင့် အမှတ်မထင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကယ်တင်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တောက်ပလှသော မျက်နှာအချို့နှင့် သူရဲကောင်းက မိန်းမလှကို ကယ်တင်ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို တွေးမိကာ နတ်ဘုရားခြေလှမ်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှောင်းရန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြည့်ကောင်းလှသည့် တာအိုဆရာလေး ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် လေထဲတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူ ဝေမြို့ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်အရာရှိကို ရှာလိုက်သည်။

"အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်ကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ"

ဝမ်အရာရှိက ခေါင်းညိတ်ပြီး

"ရပါတယ် တာအိုဆရာ၊ ဝေမြို့ကြီးက အကျယ်ကြီးဆိုတော့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာရတာ ခက်..."

သူ ပြောရင်းမှ ရုတ်တရက် အသိဝင်ကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သတ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား "

လီယန်ချူဆီမှ အတည်ပြုချက် ရပြီးနောက် ဝမ်အရာရှိမှာ သက်ပြင်းချရင်း

"အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ အလောင်းကော "

ဟု မေးမိသည်။

"လက်နည်းနည်း ပြင်းသွားလို့ ပျောက်သွားပြီ"

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

ဝမ်အရာရှိ : "..."

လီယန်ချူ၏ စကားကို သူ လုံးဝ မသံသယဖြစ်ချေ။

ထို တာအိုဆရာလေးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေမြို့၏ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားပင် ဖြစ်နေလေပြီ။

ရုံးတော်ကလည်း ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်း အမှုပိတ်လိုက်ပြီး ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။

ဝေမြို့ပြင်၊ လီယန်ချူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် နေရာ

ထိုနေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး တစ်ကောင်က ဖျက်ဆီးသွားသကဲ့သို့ ပျက်စီးနေသည်။

ရှောင်းရန်မှာ ထိုနေရာမှာ မရှိတော့ဘဲ ထိုကြည့်ကောင်းလွန်းသည့် တာအိုဆရာလေးကို ရှာနိုင်မလားဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လူအချို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။

မက်မွန်သားဓားကို လွယ်ထားသည့် စုတ်ချာချာ တာအိုအဘိုးကြီး တစ်ဦးက လက်ထဲမှ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်သွားကာ

"တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ယန် စွမ်းအင် ပါလား "

ဤနေရာမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် အားလုံးမှာ သန့်စင်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် တရားသောလမ်းစဉ်မှ ပညာရှင်တစ်ဦးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသွားခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ထိုဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းက မလွန်လွန်းဘူးလား

အဘိုးကြီး စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဝက်ကဲ့သို့ ဝဖြိုးနေသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ချောင်တာအိုဆရာ... အရောက်မြန်လှချေလား"

"ဘုန်းကြီး ပင်ခုန်း... မင်းလည်း ဒီကို လာရှုပ်တာလား"

စုတ်ချာချာ တာအိုအဘိုးကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"အာမိတာဘ... နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်တော့မှာဆိုတော့ တာအိုဆရာ လာလို့ရရင် ဘုန်းကြီးကော လာလို့မရဘူးလား "

ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

တာအိုအဘိုးကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

"ဝေမြို့မှာ ဒီလို ကျင့်ကြံသူ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ပါး ရှိနေတာဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက် မင်းလည်း အလကား ပြန်ရမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်"

ဘုန်းကြီးက ရယ်မောကာ

"မင်းကလည်း မရိုးသားလိုက်တာ၊ ငါ့ကို အယုံလွယ်တယ် ထင်နေလား ခုနက တိုက်ခိုက်သွားတာ တတိယအဆင့် အထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေက နဂါးလိုပဲ မြင်ရခဲပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကိုလည်း ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို လာမခြောက်ပါနဲ့"

တာအိုအဘိုးကြီးက ထပ်မံ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူ စဉ်းစားလိုက်မိသည်မှာ ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ၊ နောက်ထပ် မျက်စိမရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေ လာရှုပ်ရင်လည်း ဒီပညာရှင်ကြီး ရှိနေတာက သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ပြီးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့။