အခန်း (၆၃၁-၆၃၃)

Chapter 631: နဂါးဆင်အခန်း

ရှိထျန်းဟောက် သိထားသမျှ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးမှာ သူ၏ မိခင်ထံမှ သိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးလျှံနဂါးဆောင်မှ စစ်မှန်သော နဂါးများပင်လျှင် ထိုရတနာ ဝှက်ထားသော နေရာကို ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်ဟု သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသည်။

ထိုလူက ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်နေလျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း။

ကျောက်စိမ်းတံတား စမ်းသပ်မှု၏ အရေးအကြီးဆုံး ရတနာမှာ သူ ရှိထျန်းဟောက်၏ လက်ထဲသို့သာ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးပြီး ရှိထျန်းဟောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းတံတား စမ်းသပ်မှုမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ ရှားပါးလှသော လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အရှိန်အကုန်တင်ပြီး ဖြတ်ကျော်သွားလျှင် ရတနာကို ရနိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကို သွေးစုပ်ပုံဖော်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကိုမူ လက်လွှတ်ရပေလိမ့်မည်။ ရှိထျန်းဟောက်ကမူ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ဆက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကာ ခြေလှမ်းတိုင်းက ပေးသော နာကျင်မှုကို သေချာ ခံစားနေသည်။ ဤနာကျင်မှုက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် သန်မာလာစေမည်ဖြစ်ပြီး အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပြန်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူတစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ယင်းစန်းဟွာ၊ ယွဲ့ရှင်းလောင်၊ အောက်ဆန်း၊ ဆင့်ပိုင်နှင့် ကျန်သူများအားလုံးသည်လည်း ဤနေရာ၏ ဝိညာဉ်သွေးစုပ်ပုံဖော်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အာရုံခံမိကြ၏။ သူတို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သိသိသာသာ အရှိန်လျှော့လိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းနှင့် ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုးများ၏ သန့်စင်မှုကို အာရုံစိုက် ခံယူနေကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်များမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် တော်တော်လေး နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှာတော့ ရှန်မိုသည် အံ့ဩစရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေဆဲပင်။ အစပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ပေါ်မှ ဖိအားမှာ မပြင်းထန်သဖြင့် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အတောင် ငါးထောင်အထိ ရောက်သည့်တိုင် နာကျင်မှု အနည်းငယ်သာ ခံစားရသေးသည်။ အတောင် ခြောက်ထောင်သို့ ရောက်သည့်အခါမှသာ ပြင်းထန်သော စူးရှနာကျင်မှုကို စတင်ခံစားရပြီး သူလည်း အရှိန်အနည်းငယ် လျှော့လိုက်ရ၏။

"ရှိထျန်းဟောက်ရဲ့ အခွင့်အရေးကတော့ အတောင် ခုနစ်ထောင်အမှတ်မှာ ရှိမှာပဲ… အဲဒီမှာ မျက်နှာပြင် ပျက်စီးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်း တစ်တုံး ရှိတယ်… အဲဒီအတွင်းထဲမှာမှ ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခု ဝှက်ထားတာ"

"ဒါက မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်က သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာပဲ"

ရှန်မို ပြုံးလိုက်သည်။

သူ ရှိထျန်းဟောက်၏ ဘဝနောက်ခံကို သေချာစစ်ဆေးထားသဖြင့် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ရှိထျန်းဟောက်မှာ အမှန်တော့ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်၏ မျိုးဆက်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း ရှိထျန်းဟောက်က မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်၏ လျှို့ဝှက်ချက် အတော်များများကို သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ချန်ထားခဲ့သော ကျမ်းစာမှာ ရှန်မိုအတွက် အတော်လေး ရင်းနှီးနေသော ကျမ်းစာ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်း၏ နဂါးဆင် အခန်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်လှုပ်ခတ်စေမည့် ပညာရပ်မျိုးကို လက်လွှတ်ခံရန် အကြောင်းမရှိပေ။ တကယ်တော့ ရှန်မိုအတွက် မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးတွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ဤနဂါးဆင်အခန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်ရက် ကြာပြီးနောက်။

ရှန်မို နောက်ဆုံးတွင် အတောင် ခုနစ်ထောင်အမှတ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းတုံးများကို စတင်စစ်ဆေးပါတော့သည်။ အတုံးပေါင်း ရာနှင့်ချီ စစ်ဆေးပြီးနောက် မျက်နှာပြင်တွင် အက်ကြောင်းဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေသော မသိမသာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သေချာမကြည့်လျှင် သတိထားမိရန် လုံးဝမလွယ်ကူပေ။ လူအတော်များများကတော့ ၎င်းကို အလွယ်တကူ ကျော်သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုကမူ ဝိညာဉ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို တောင့်ခံပြီး ထိုနေရာဆီ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး အတွင်းထဲမှ ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းပေလွှာ၏ မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သူ ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို သူ၏နဖူးတွင် ကပ်ပြီး ခဏမျှ ကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။

ရှန်မို အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း သိမ်းလိုက်၏။ ယခုဆိုလျှင် သူ အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည် သူတော်စင်အဆင့်အောက်တွင် အသန်မာဆုံးဟု ကျော်ကြားခဲ့ခြင်းမှာ ဤနတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်း ကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ ရှန်မိုသည် ဘီလူးဆင် အခန်းကိုသာ ကျင့်ကြံထားပြီး အဆင့် ၈ သို့ ရောက်နေသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနုမြူအမှုန်တိုင်းမှာ ဘီလူးဆင်အမှုန်များအဖြစ် နိုးထနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကပင် သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်ကမူ ဤပညာရပ်ကို အဆင့် ၁၆ အထိ ကျင့်ကြံထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနုမြူအမှုန်အားလုံးမှာ နဂါးဆင်အမှုန်များအဖြစ် နိုးထနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ သူ၏အစွမ်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလိမ့်မည်နည်းဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေလျှင်ပင် သူ သူတော်စင်အဆင့်ကိုမူ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတော်စင်အဆင့်၏ စွမ်းအားမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဓမ္မစည်းမျဉ်းအဆင့်သို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

နဂါးဆင်အခန်းကို ရရှိပြီးနောက် ရှန်မို ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လေသည်။ အတောင် ခုနစ်ထောင်ခန့် ရောက်မှသာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အထင်အရှား ခံစားရသည်။ မမြင်ရသော ကြိတ်ဆုံကြီးတစ်ခုမှ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကြိတ်ခြေနေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် နာကျင်သည်မှာ နာကျင်သည်သာ ဖြစ်သည်။ သွေးစုပ်ပုံဖော်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပို၍ သန့်စင်လာကာ ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။ ဤသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။

ရှန်မို၏ အရှိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်။ အတောင် ခုနစ်ထောင်၊ ခုနစ်ထောင့်ငါးရာ၊ ရှစ်ထောင်... အတောင် တစ်သောင်းအထိ ရောက်သွားသည်။ အတောင် တစ်သောင်းကို ကျော်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တောင်ကြီးတစ်တောင်လို လေးလံသော ဖိအားများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အရိုးထဲအထိ စွဲနေသော နာကျင်မှုများမှာလည်း အစအနတောင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားပြီး မည်သည့်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်မို မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အတွင်းစိတ်ကို သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အတွေးများမှာ အရင်ကထက် ပို၍ ကြည်လင်လာသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကိစ္စရပ်များကို စဉ်းစားသည့်အခါ၌ အရင်ကထက် ပိုမြန်လာသည်။ သူ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကျယ်သော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံနိုင်သွား၏။ ရှင်းနေသည်မှာ ဤကျောက်စိမ်းတံတား စမ်းသပ်မှုမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တောင့်ခံနိုင်လျှင် အစွမ်းများ ထပ်တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်လျှင်မူ ဤအခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွှတ်ရပေလိမ့်မည်။

ရှန်မို ငြိမ်ပြီး ရပ်နေလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ စုပြုံရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားပါတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းတံတားပေါ်တွင် ယင်းစန်းဟွာ၊ ယွဲ့ရှင်းလောင်၊ အောက်ဆန်း၊ ရှိထျန်းဟောက်နှင့် ကျန်သူများအားလုံးသည် ဤအလင်းတိုင်ကြီးကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အချို့က သက်ပြင်းချကြသည်၊ အချို့က အားကျကြသည်၊ အချို့ကမူ မနာလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နေကြလေ၏။ ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းတံတား ဖြတ်သန်းခြင်း၏ ပထမနေရာကိုလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူသွားပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထိုသူမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ် ဖြတ်ကျော်ခြင်းတွင် ပထမရသောသူပင် ဖြစ်ဖို့ များလှသည်။

ယင်းစန်းဟွာနှင့် ယွဲ့ရှင်းလောင်တို့လို ထိပ်သီးဂိုဏ်းများမှ ပါရမီရှင်များသည်လည်း ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ နောက်ကျောပုံစံကြည့်လျှင်မူ သူတို့သိထားသော ထင်ရှားသည့် ပါရမီရှင်များထဲမှ တစ်ဦးမျှ မဟုတ်ပေ။ အောက်ဆန်းကမူ အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"သူက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဒါမှမဟုတ် အလယ်ပိုင်းဒေသက လူများလား… မဖြစ်နိုင်တာ… ဒီစမ်းသပ်မှု သတင်းက အဲဒီဒေသတွေအထိ မရောက်နိုင်ပါဘူး"

ဘယ်လောက်ပင် တွေးတွေး အဖြေမထွက်သဖြင့် သူ လက်လျှော့လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်မို၏ အသိစိတ်မှာမူ တခြား ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်အတိုင်းပင် မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများက ဒီရေလို တိုးဝင်လာပြီး အလင်းလုံး အမြောက်အမြားကို သူ့ဆီသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။ ထိုအလင်းလုံးများထဲတွင်မူ ကိရိယာ အမျိုးမျိုးမှာ အထက်အောက် လွင့်မြောနေကြ၏။ အချို့က ကြမ်းတမ်းသည်၊ အချို့က ပြင်းထန်သည်၊ အချို့က ဖြောင့်မတ်ပြီး ညီညွတ်သည်၊ အချို့ကမူ ရက်စက်ပြီး အေးစက်နေကာ သွေးနံ့များ နံနေကြသည်။ ချွင်းချက်မရှိ ထိုကိရိယာ အားလုံးမှာ သူတော်စင်ကိရိယာများပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်မို ၎င်းတို့ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး အစွမ်းထက်ပုံရသော သူတော်စင်ကိရိယာ အတော်များများကို သူ တစ်ချက်ကလေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ အာရုံမှာ ပထမဆုံးကြည့်လိုက်လျှင် အတော်လေး သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော သူတော်စင်ကိရိယာတစ်ခုဆီတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အဝါရောင် အလံငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်၏။ ထိုအပေါ်တွင် စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်သည် ဘီလူးသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေသည့် ပုံကို ပန်းထိုးထားသည်။ နဂါး၏ သွေးများမှာ အနက်နှင့် အဝါရောင် ရောယှက်နေသည့် နက်မှောင်သော အရောင်မျိုးဖြင့် စီးကျနေ၏။ ၎င်းမှာ နဂါးကွင်းပြင်တွင် တိုက်ခိုက်သဖြင့် သူ၏ သွေးများက အနက်နှင့် အဝါရောင် ပြောင်းသွားသည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ နဂါးမျိုးနွယ်အားလုံး၏ သွေးမှာ လူသားများ၊ နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ပင် အနီရောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသည့် တိုက်ပွဲဝင်နဂါးများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အနက်နှင့် အဝါရောင် ရောယှက်နေသော အနှစ်သာရ သွေးများကို စုစည်းနိုင်ကြသည်။ ထိုအနှစ်သာရ သွေးများမှာ တိုက်ပွဲဝင်နဂါးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်း၏ ရင်းမြစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ထိုသွေးများ ဖိတ်စင်ခဲ့မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် အနက်နှင့် အဝါရောင်အဖြစ် မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအလံငယ်လေးမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်ကိရိယာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး နဂါးနက်ဝါ တိုက်ပွဲအလံဟု လူသိများသည်။ ၎င်းကို သေခါနီး တိုက်ပွဲဝင်နဂါးတစ်ဦးမှ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိသော ပိုးမအို၏ ပိုးချည်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်နှင့် အဝါရောင် အနှစ်သာရ သွေးအားလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးမျိုးနွယ်စုများ၏ သွန်းလုပ်ပုံ နည်းလမ်းမှာ သိပ်ပြီးတော့ မသန့်စင်လှပေ။ သို့သော် ထိုသို့ဆိုရုံဖြင့် ဤသူတော်စင်ကိရိယာက မစွမ်းဟု မဆိုလိုပေ။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်မှာ မြနဂါးမျိုးနွယ်စု ဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်နဂါး မျိုးနွယ်စုမှလာသော ဤနဂါးနက်ဝါ တိုက်ပွဲအလံကို အသုံးပြုရန် အခက်အခဲ ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအလံမှာ တိမ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်နှင့်အတူ တောင်ဘက်ကျွန်းစုတွင် နာမည်မကြီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

Chapter 632: ပထမဆုံးရောက်တာ အောက်ဆန်းပဲ ဖြစ်မယ်

သို့သော် ရှန်မိုကတော့ ရှိထျန်းဟောက်၏ ဘဝနောက်ခံ ကဏ္ဍဖြစ်သော အကြေးခွံနှင့် လက်သည်း ဖော်ပြချက်မှတစ်ဆင့် နဂါးနက်ဝါ တိုက်ပွဲအလံ၏ စွမ်းပကားကို အစောကတည်းက အာရုံခံမိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အလွယ်ပြောရလျှင် ဤအလံသည် ကိုင်ဆောင်သူအတွက် အကျိုးရှိစေမည့် နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး စိုက်ထူထားသရွေ့ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းရှိ အသုံးပြုသူနှင့် ၎င်းအတွက် အကျိုးရှိစေမည့် အရာမှန်သမျှ နဂါးနက်ဝါ တိုက်ပွဲအလံထံမှ ဘက်စုံစွမ်းအား မြှင့်တင်ပေးမှုများကို အဆက်မပြတ် ရရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုအရာကို ကြာကြာစိုက်ထူထားလေလေ စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးမှုမှာ ပို၍ အစွမ်းထက်ပြီး ပို၍ ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုအလံကို အချိန်ပြည့် သွေးအနှစ်သာရများဖြင့် ကျွေးမွေးပြုစုထားရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း များပြားလှသော သွေးအနှစ်သာရများကို ဝါးမျိုသွားမည် ဖြစ်သည်။ အတိုင်းအဆမရှိသော သွေးစွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်ပင်လျှင် ၎င်းကို ဆက်တိုက်အသုံးပြုရန် ခက်ခဲသည်ဟု ယူဆခဲ့၏။ ထို့အပြင် မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည် ပို၍ အစွမ်းထက်သော ထိပ်တန်းအဆင့် သူတော်စင်ကိရိယာကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤအရာကို ချိပ်ပိတ်သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး ခဲယဉ်းစွာသာ ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်မိုအတွက်မူ ၎င်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

သွေးအနှစ်သာရကို ဝါးမျိုမည်လား။

သူ့တွင် ထိုအရာများ အလျှံပယ် ရှိနေသဖြင့် တွန့်တိုနေရန် မလိုပေ။ သူ ချက်ချင်းပင် နဂါးနက်ဝါ တိုက်ပွဲအလံကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ ထိုအခါမှသာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။ ရှန်မို၏ အမြင်အာရုံ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ အရင်နေရာတွင်ပင် ပြန်လည်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူအချိန်ဆွဲမနေဘဲ ရှေ့ဘက်ရှိ မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုဖြစ်သော မြစိမ်းတောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကို စောင့်ကြိုနေသည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အခြားသူများ၏ နောက်မှ ရောက်လာသော ရှိထျန်းဟောက်သည် အတောင် ခုနစ်ထောင် အမှတ်သို့ ရောက်ရန် အလောတကြီး လာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက်တွင် သူ ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းတုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အတွင်းသို့ နှိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဘာကိုမျှ မထိတွေ့မိပေ။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေသည်။

ရှိထျန်းဟောက် မှင်တက်သွားရသည်။

ဘာမှမရှိဘူးလား။

မဖြစ်နိုင်တာ။

သူ၏ မိခင် နောက်ဆုံးပြောခဲ့သော စကားများအရ ကျောက်စိမ်းတံတား၏ အတောင် ခုနစ်ထောင်အမှတ်ရှိ ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းတုံး အတွင်းတွင် ၎င်းကို ဝှက်ထားသည်ဟု အသေအချာ ဆိုခဲ့သည်။ ဤမြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖွင့်ခဲ့ဖူးသလို မည်သူမျှလည်း မဝင်ခဲ့ဖူးပေ။ ထိုကျောက်စိမ်းပေလွှာ ပျောက်ကွယ်သွားရန် လုံးဝ အကြောင်းမရှိပေ။

"ဘယ်ကျောက်တုံးလဲ… ငါ မှားရွေးလိုက်မိတာလား… ပြန်ရှာကြည့်ဦးမယ်"

ရှိထျန်းဟောက် မျက်မှောင်ကို အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်ပြီး အတောင် ခုနစ်ထောင် အမှတ်အနီးရှိ ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းတုံး အားလုံးကို ပြန်လည် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ပျက်စီးနေသော အတုံးသည် ဤတစ်တုံးတည်းသာ ရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ ၎င်း၏ အတွင်း၌မူ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ထက်အရင် ရောက်သွားတာလား"

ရှိထျန်းဟောက် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာသို့ အရင်ရောက်ခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ထိုသူများမှာ ရွေးချယ်ခံရသော ပါရမီရှင်များ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သူများ မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ဆီကနေ တစ်ခုခုကို လုယူဖို့ ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိပါ့မည်နည်း။

"အောက်ဆန်းက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ပဲ… သူက ကျောက်စိမ်းပေလွှာရဲ့ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိဖို့ အဖြစ်နိုင်ဆုံးပဲ… သူပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"တောက်... သူက စစ်မှန်တဲ့ နဂါး… ငါကတော့ အောက်တန်းကျတဲ့ နဂါးသွေးနှောရုံပဲ… သူတို့်ဆီကနေ ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို လုယူဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ရှိထျန်းဟောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ ဤခံစားချက်မှာ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိပေ။ သူသည် ထိုကျောက်စိမ်းပေလွှာအတွင်းရှိ သိုင်းပညာကို ရရှိရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုကျောက်စိမ်းပေလွှာမှာ လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်နေပြီဟု ထင်ရချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ အခြားတစ်ဦးက ယူသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အပြောခံလိုက်ရ၏။ ဤသို့သော ထိုးနှက်ချက်ကို မည်သူ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

မျှော်လင့်ချက်မှသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသို့၊ အတက်မှသည် အကျသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ လူတစ်ဦးကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"အောက်ဆန်းဆီကနေ ဒါကို ပြန်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရမယ်”

ရှိထျန်းဟောက်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အောက်ဆန်း၏ နောက်ကျောကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အထက်၌။ မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတစ်စုသည် ရတနာရှားပါးစုစည်းမှု မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများကို ဝိုင်းရံထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းကို ဦးဆောင်လာသူများမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျောက်ကျန့်ထင်နှင့် တတိယဂိုဏ်းချုပ် မော့ဟွမ်ဟိုင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဝိုင်းရံခံထားရသော ရတနာရှားပါးစုစည်းမှု မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင်မူ သူတို့၏ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝမ်ချန်ဖု ကိုယ်တိုင် ပါဝင်နေသည်။ ဝမ်ချန်ဖုမှ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျောက်၊ ဂိုဏ်းချုပ်မော့၊ ခင်ဗျားတို့က စမ်းသပ်မှုကို သေချာ မလုပ်ဘဲ ဘာလို့ ငါတို့ကို လာတိုက်ခိုက်နေတာလဲ… ခင်ဗျားတို့ ရူးသွားကြပြီလား"

ကျောက်ကျန့်ထင်နှင့် မော့ဟွမ်ဟိုင်တို့ အေးစက်စွာသာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချန်ဖု ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကျောက်ကျန့်ထင်နှင့် မော့ဟွမ်ဟိုင်တို့၏ ညှပ်တိုက်မှုကို ခံရပြီး ကျဆုံးသွားခဲ့ရ၏။

မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အလောင်းများကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပစ်မထားခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သေချာစွာ စုဆောင်းပြီး အနီးနားရှိ ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုကျွန်းမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေ၏။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းနှင့် သွေးနေဓားဂိုဏ်းတို့၏ ကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့ အမဲလိုက်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းများကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ကျွန်းပေါ်တွင် အလောင်းပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် စုပုံနေပြီ ဖြစ်ပြီး အရေအတွက်မှာလည်း တိုးပွားနေဆဲပင်။

ဤအချိန်တွင် သွေးနေဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ရှုန့်ထျန်းရှင်းသည် သူ၏ တပည့်များကို အစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ကြီးကြပ်နေသည်။ ကျောက်ကျန့်ထင်နှင့် မော့ဟွမ်ဟိုင်တို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုန့်ထျန်းရှင်းမှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တော်တော်လေး ရခဲ့ပုံပဲ"

ကျောက်ကျန့်ထင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… ရတနာရှားပါးစုစည်းမှု မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဝမ်ချန်ဖုကို သတ်ခဲ့ရုံပါပဲ" ရှုန့်ထျန်းရှင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ချန်ဖုက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်လေ… ဓမ္မအမှတ်အသား ၆၀ ရှိတဲ့ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ… မင်းတို့ တကယ်ပဲ သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့တာလား"

မော့ဟွမ်ဟိုင် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဓမ္မအမှတ်အသား ၆၀ ဆိုတာက အလကားပါပဲ… သူက ကုန်သည်တစ်ယောက်ထက် မပိုဘူး… ကျောက်အစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါနဲ့ ညှပ်တိုက်လိုက်တာ သူ မသေဘဲ နေပါ့မလား"

"ဟုတ်တာပေါ့"

ရှုန့်ထျန်းရှင်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းငြိမ့်သည်။

ကျောက်ကျန့်ထင်မှ မေးလိုက်၏။

"အလောင်းတွေ ဘယ်လောက်လောက် ရပြီလဲ… အလောင်းပေါင်းသောင်းချီ ဝိညာဉ်နှိုးထခြင်း အစီအရင်ကြီးကို အသက်သွင်းဖို့ လုံလောက်ပြီလား"

ရှုန့်ထျန်းရှင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ငါ အခုပဲ ရေတွက်ကြည့်ပြီးပြီ… ဝမ်ချန်ဖု အပါအဝင် ဓမ္မအမှတ်အသား ၅၀ ကျော်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ အလောင်း ၅ လောင်း ရပြီ"

"ဓမ္မအမှတ်အသား ၂၀ ကနေ ၅၀ ကြားကတော့ အလောင်း ၁၀၀ ကျော်တယ်"

"ဓမ္မအမှတ်အသား ၂၀ အောက်ကတော့ ၄၀၀ ကျော်တယ်"

"နိဗ္ဗာန်အဆင့် တစ်ဝက်ကျင့်ကြံသူတွေ ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် များသေးတယ်… ဒီအလောင်းတွေက ဒီနေရာမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးကို နှိုးဖို့ လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုနေပါပြီ"

ကျောက်ကျန့်ထင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ကောင်းပြီ… ဒါဆိုရင် အစီအစဉ်ကို ဘာကမှ မနှောင့်ယှက်ခင် မြန်မြန် လုပ်ကြရအောင်"

ရှုန့်ထျန်းရှင်း ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒါပေါ့… ငါတို့အားလုံးက အလောင်းဆောင်အတွက် အမှုထမ်းနေကြတာပဲ… ဘာလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှောင့်ယှက်ရမှာလဲ"

ထိုသို့ပြောပြီး သုံးယောက်သား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကာ လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်ကြ၏။ "အလောင်းဆောင်အတွက်… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ အရေးတော်ပုံအတွက်"

သူတို့၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေကြသည်။

သေချာကြည့်လျှင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်မှောင်သော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို တွေ့ရပေမည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင်လျှင် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံထားရပုံရသည်။

...

မြစိမ်းတောင်ထိပ်၏ ခြေရင်းတွင်။

ရှန်မိုသည် သူ၏ ကံကြမ္မာစနစ်တွင် ပြသနေသော မကြာသေးမီက အပြောင်းအလဲများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေသည်။

"သူတို့ အလောင်းတွေကို စုဆောင်းပြီး အလောင်းပေါင်းသောင်းချီ ဝိညာဉ်နှိုးထခြင်း အစီအရင်ကြီးကို အသက်သွင်းတာက ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် ရက်နည်းနည်း ပိုစောနေတယ်"

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တချို့က ကံကြမ္မာရဲ့ လမ်းကြောင်းကို သွားပြီး ပြောင်းလဲစေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"

ရှန်မို လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေသည်။

ဂူဗိမာန်ထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက ဘာတွေ ဖြစ်လာမည်နည်းဆိုသည်ကို သူ သိထားခဲ့၏။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည် ဤနေရာကို သူ၏ ဂူဗိမာန်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အောက်ခြေ အတောင် တစ်သောင်းခန့်တွင် နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် ၎င်း၏ လက်အောက်ခံ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် အချို့၏ အိပ်ပျော်နေသော ရုပ်အလောင်းများ ရှိနေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်ဆိုသည်မှာ လူသားတို့၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် အဆင့်တူသော နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးစစ်ပွဲအတွင်း ထိုနတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်မှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် နောက်လိုက်များ အားလုံး၏ ဇီဝစွမ်းအားများကို စုပ်ယူကာ အသက်ဓာတ် အစအနလေး တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ယခု နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ ကြာပြီးနောက် ထိုအသက်ဓာတ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်လည် နိုးထတော့မည် ဖြစ်၏။ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများမှာ ဤနတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်ထံမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ခြေကုပ်စခန်းက မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ မဟုတ်လား… ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် နတ်ဘုရားငါးပါး နတ်ဆိုးနိုင်ငံလို့ ခေါ်တာထင်တယ်"

ရှန်မို တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိသည်။

နတ်ဘုရားငါးပါး နတ်ဆိုးနိုင်ငံ ဆိုသည်မှာ စာသားအရ နတ်ဆိုးသူတော်စင် ငါးပါးတည်း ရှိသည်ဟု မဆိုလိုဘဲ ၎င်းကို ဂိုဏ်းခွဲ ငါးခုအဖြစ် ခွဲခြားထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မှောင်မိုက်ဆောင်၊ ညစ်ညမ်းဆောင်၊ အရိပ်ဆောင်၊ ရူးသွပ်ဆောင်နှင့် အလောင်းဆောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ အဆောင်တစ်ခုစီတွင် အနည်းဆုံး နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါးစီ ရှိ၏။ ဤအချက်အလက်များကို သူသည် စုန့်ကျန့်ဖေး၊ လျိုယွန့်ထျန်းနှင့် အခြားသူများနှင့် စကားပြောရင်း မတော်တဆ သိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားငါးပါး နတ်ဆိုးနိုင်ငံသည် မြင့်မြတ်နက်ရှိုင်းသော ကမ္ဘာကြီး၏ မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် ဝေးကွာစွာ တည်ရှိသော်လည်း၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ၏ အစွမ်းမှာ အရှေ့ပိုင်းဒေသ၊ အလယ်ပိုင်းဒေသနှင့် တောင်ဘက်ကျွန်းစုများသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ဘယ်သောအခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းနှင့် သွေးနေဓားဂိုဏ်းတို့မှာ နတ်ဘုရားငါးပါး နတ်ဆိုးနိုင်ငံမှ တောင်ဘက်ကျွန်းစုတွင် ချထားသော နယ်ရုပ်များသာ ဖြစ်ကြပေတော့သည်။

Chapter 633: ကြီးမားသော လှေကားထစ်များ

ယခုအခါ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ကြီး ပွင့်လှစ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် အလောင်းဆောင်မှ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ပြန်လည်နိုးထလာရန်မှာ အလွန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အလောင်းဆောင်သည် မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းနှင့် သွေးနေဓားဂိုဏ်းတို့ကို ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ဝင်ရောက်ကာ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် နိုးထလာရေးအတွက် ကူညီရန် ညွှန်ကြားထားပြီး ဖြစ်၏။ ဤဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာ အလွန်ကြာမြင့်သော အချိန်ကတည်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းဆိုလျှင် ကောင်းကင်အင်းဆက်ဂိုဏ်းနှင့်ပင် ရင်းနှီးအောင် တမင်လုပ်ဆောင်ထားသဖြင့် ကျင့်ကြံသူအတော်များများက ၎င်းကို ဖြောင့်မတ်သောဂိုဏ်းတစ်ခုဟုပင် ယုံကြည်နေကြ၏။ ယခုမူ မိုးကြိုးငါးတန်တောင်ဂိုဏ်းနှင့် သွေးနေဓားဂိုဏ်းတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အစွယ်များကို ထုတ်ပြလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ ထိုနတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်အား ပြန်လည်နိုးထစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။

"ငါသာ မြစိမ်းတောင်ထိပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရင် မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံး သေချာပေါက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ"

ရှန်မို မိမိဘာသာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းသည့် အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်နှင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးတို့၏ နိုးထမှုမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသဖြင့် သူ၏ မြစိမ်းတောင်ထိပ် တက်လှမ်းမှုမှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ သူ မကြာမီကျရောက်တော့မည့် အကျပ်အတည်း မတိုင်မီ ဤတတိယမြောက် စမ်းသပ်မှု၏ ရတနာကို အရယူရမည် ဖြစ်သည်။

မြစိမ်းတောင်ထိပ်သည် တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လျက် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေ၏။ တောင်ခြေတွင် ရပ်၍ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် မိမိကိုယ်မိမိ မပြောပလောက်အောင် သေးငယ်သည်ဟုသာ ခံစားရပေလိမ့်မည်။ တောင်ခြေမှ တောင်ထိပ်သို့ လှေကားထစ်တစ်ခုတည်းသော လမ်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်ဆင့် အထက်သို့ ဦးတည်နေသော လှေကားထစ်များ ဖြစ်ကြ၏။ စုစုပေါင်း လှေကားထစ်ပေါင်း တစ်သိန်း ရှိသည်။ သို့သော် လှေကားထစ်တစ်ခုစီမှာ ဆယ်ပေကျော် မြင့်မားလှသည်။ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ လူသားများအတွက် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှ၏။ ၎င်းကို နဂါးမျိုးနွယ်စုများအတွက် သီးသန့် တည်ဆောက်ထားခြင်းပင်။ နဂါးများ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်များသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော လှေကားထစ်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဤလှေကားထစ်များပေါ်တွင် မည်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သို့မဟုတ် သွေးစွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သက်ရှိအားလုံးမှာ သူတို့၏ သာမာန်အကျဆုံး အခြေအနေသို့ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။ လူသားကျင့်ကြံသူများမှာ သာမန်လူများ ဖြစ်သွားကြပြီး နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများသည်လည်း သာမန်သားရဲများ ဖြစ်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ နဂါးများလည်း ထိုနည်းတူပင်။ မြစိမ်းတောင်ထိပ်ကို တက်လှမ်းရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှု သက်သက်ကိုသာ အားကိုးပြီး တစ်ထစ်ချင်း တက်လှမ်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ချမှတ်ခဲ့သော တတိယမြောက်နှင့် နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှု ဖြစ်၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ စမ်းသပ်သူများကို ကျင့်ကြံခြင်း မစတင်မီက အခြေအနေ မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မည်မျှပင် သန်မာလာပါစေ၊ မိမိကိုယ်မိမိ နုနယ်ပြီး အစွမ်းမဲ့ခဲ့စဉ်က အချိန်ကို ဘယ်သောအခါမှ မမေ့ပါနှင့် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်တွင်မူ လူသားများမှာ အားသာချက် မရှိပေ။ လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်ဆိုး၊ နဂါးမျိုးနွယ်စုများနှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ရှန်မိုမှာမူ ထူးခြားသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်းဟု ခေါ်သော သွေးစွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။ ဘီလူးဆင် အခန်း တစ်ခုတည်းတင်လျှင်ပင် ၎င်းကို ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်စဉ်များထဲတွင် ထည့်သွင်းထားရသည်။ ၎င်းမှာ ပထမဆုံး အခန်းသာ ရှိသေး၏။ အကယ်၍ သူသာ နဂါးဆင်အခန်း၊ မူလဆင်အခန်းနှင့် နတ်ဘုရားဆင်အခန်းတို့ကိုပါ ပေါင်းစပ်နိုင်လျှင် ဤသွေးစွမ်းအားကျင့်စဉ်၏ အဆင့်မှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်သော အဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားပေလိမ့်မည်။ ရှန်မို၏ အမြင်တွင်မူ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်စဉ်များပင်လျှင် ၎င်းကို ဖော်ပြရန် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်အဆင့်ကို ကျော်လွန်သော အဆင့်များအကြောင်းကိုမူ သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသဖြင့် သူ သေချာ မသိပေ။

သို့သော် နတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်းကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ရှန်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်လူသားများထက် များစွာ သာလွန်လှ၏။ လူသားများတင်မကဘဲ နတ်ဆိုးများနှင့် နဂါးများထဲတွင်ပင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ လူသားခန္ဓာကိုယ်၏ သဘာဝ ကန့်သတ်ချက်များကို သူ၏ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် အစားထိုးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူလုပ်ရန်ရှိသည်မှာ တစ်ထစ်ချင်းစီကို ခြေရာထင်အောင် နင်းပြီး တောင်ထိပ်သို့ တည့်တည့် တက်လှမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

"တက်မယ်"

ရှန်မို အားကုန်ရုန်းလိုက်ရာ ဆယ်ပေကျော်အထိ ခုန်တက်သွားပြီး ဒုတိယလှေကားထစ်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုလှုပ်ရှားမှုကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ တတိယထစ်၊ စတုတ္ထထစ်၊ ပဉ္စမထစ်။

သူသည် အနည်းငယ်မျှသော ဖိအားကိုပင် မခံစားရပေ။ လှေကားထစ် တစ်သောင်းခန့် ရောက်မှသာ သူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသည်ကို စတင်ခံစားရသည်။

"လှေကားထစ် တစ်သောင်းဆိုတာ စမှတ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံပဲ… မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်က ဆွဲအားတွေကို အဆင့်ဆင့် တိုးလာအောင် တမင် စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

ရှန်မိုသည် ဤအချက်ကို စဉ်းစားကာ တစ်သောင်းမြောက် လှေကားထစ်တွင် ခေတ္တရပ်ပြီး ကျင့်သားရအောင် လုပ်ကာ တက်လှမ်းမှုကို ပြန်စခဲ့သည်။ သူ သတိပြုမိသည်မှာ ကျောက်စိမ်းတံတားကို ဖြတ်သန်းခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မြစိမ်းတောင်ထိပ်ကို တက်လှမ်းခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤတတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သွေးစုပ်ပုံဖော်ရန်အတွက်လည်း အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည် နဂါးမျိုးဆက်သစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန်အတွက် တကယ့်ကို အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ရှန်မို အဆင့် သုံးသောင်းခန့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ထိုအခါမှသာ ယင်းစန်းဟွာ၊ ယွဲ့ရှင်းလောင်နှင့် အောက်ဆန်းတို့ နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာကြသည်။ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတွင် အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းနေသော အမည်းစက်လေးတစ်ခုကိုသာ မြင်ကြရသည်။ အောက်ဆန်း နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်၏။

"တောက်... အဲဒါ ဘယ်သူလဲကွ… ငါတို့ အခုမှ မြစိမ်းတောင်ခြေကို ရောက်တာ… သူက သုံးသောင်း၊ လေးသောင်းလောက်တောင် ရောက်နေပြီလား"

"သူက တခြားနဂါးတွေ အသက်မရှင်စေချင်တော့တာလား"

ယင်းစန်းဟွာ ဘာမှမပြောဘဲ လှေကားထစ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

ယွဲ့ရှင်းလောင်မှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားရင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ယင်း ရှောင်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့… လက်မောင်းတစ်ဖက် ပြတ်ခဲ့တဲ့ ရန်ကြွေးကို ငါ သေချာ မှတ်ထားပါတယ်"

ယင်းစန်းဟွာမှာ ခေါင်းပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းရဲ့ လက်မောင်း မဟုတ်တော့ဘူး… မင်းရဲ့ ခေါင်းကိုပဲ လိမ့်ဆင်းသွားအောင် လုပ်ပေးမယ်"

ယွဲ့ရှင်းလောင်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနောက်မှ မြစိမ်းတောင်ထိပ်သို့ လိုက်တက်ခဲ့သည်။

အောက်ဆန်း ခေါင်းကို ကုပ်လိုက်၏။ သူသည် ရွှေယင်းဂူနှင့် ကောင်းကင်အင်းဆက်ဂိုဏ်း တို့၏ ရန်ပွဲထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ ထို့ကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ စတင် တက်လှမ်းခဲ့သည်။

လူသားနှစ်ဦးနှင့် နဂါးတစ်ကောင် စမ်းသပ်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ် လူသုံးဦး ရောက်လာကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ ဘီလူးဆင် သန့်စင်သောမြေ မှ ဆင့်ပိုင်၊ သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်မှ ဟူရှင်းယွဲ့ နှင့် ရှိထျန်းဟောက် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ရှိထျန်းဟောက်မှာ အင်အားကုန်ခန်းနေပုံရပြီး စိတ်ဓာတ်များလည်း လုံးဝ ကျဆင်းနေသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းပေလွှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက သူ့ကို လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု မြစိမ်းတောင်ခြေတွင် ရပ်နေရင်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မြစိမ်းတောင်ထိပ်ကို တက်ပြီးရင် နဂါးသင်္ချိုင်းကို ရောက်လိမ့်မယ်"

"ငါ သူ့ကို နဂါးသင်္ချိုင်းမှာ စောင့်နေမယ်… တခြားသူတွေက သူ့ကို မနိုင်ရင်တောင် ရှန်မို... မင်းကိုတော့ ငါ နိုင်ပါတယ်"

"ငါသာ သူ့ဆီက ရွှေရောင်စာမျက်နှာကို လုယူနိုင်ရင် မြစိမ်းရောင် သံသရာအိုးကြီးကို ငါ ရမှာပဲ" ရှိထျန်းဟောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ညှိလိုက်သည်။

ဆင့်ပိုင်ကမူ ချက်ချင်း တက်လှမ်းခြင်း မပြုဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ စစ်ဆေးနေသည်။ "နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါတွေက ပိုတောင် ထူထပ်လာပြီ… ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှု သုံးခုကတော့ မပြောင်းလဲသေးဘူး"

သူ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်သည်။ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ထဲကို ဝင်လာကတည်းက ထူထပ်လှသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများကို အာရုံခံမိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ မည်မျှပင် သန်မာလာပါစေ မြစ်ဖျားခံရာကိုမူ သူ ရှာမတွေ့ပေ။ ၎င်းမှာ မည်သည့်နေရာမှ မဟုတ်ဘဲ ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ယခု မြစိမ်းတောင်ခြေတွင် ရပ်နေလျှင်ပင် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။ ထို့နောက် ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သူသည်လည်း မြစိမ်းတောင်ထိပ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး နဂါးသင်္ချိုင်းသို့ ဦးတည်ကာ လမ်းခရီးတွင် အခြေအနေများကို ဆက်လက် အကဲခတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

...

ဝိညာဉ်ပင်လယ်။

ဝေးလံသော ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင်။ နက်မှောင်ပြီး လှိုင်းထနေသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများသည် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများ ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ လေထုအတွင်း လည်ပတ်နေ၏။ အထက်မှ ကြည့်လျှင် ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးတစ်ခုမှာ အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုအထဲသို့ ပစ်ချခံရသော အလောင်းအားလုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သွေး၊ အသားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်စက်မကျန် စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့မှာ မြေကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

ကျောက်ကျန့်ထင်၊ မော့ဟွမ်ဟိုင်နှင့် ရှုန့်ထျန်းရှင်းတို့မှာ အထက်ကောင်းကင်တွင် ပျံဝဲလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဘေးတွင် အယုံကြည်ရဆုံးသော တပည့်များ ရပ်နေ၏။ ယဲ့ယန်လည်း သူတို့ထဲတွင် ပါဝင်သည်။

ယဲ့ယန်မှာ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ… နောက်ထပ် ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ"

ရှုန့်ထျန်းရှင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"နဂါးသင်္ချိုင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်နဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေရဲ့ အနားယူရာနေရာ ရှိတယ်… အခု နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါတွေက အတော်လေး ထူထပ်နေပြီဆိုတော့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး တစ်ပါးက အရင်ဆုံး နိုးထလာလိမ့်မယ်"

"ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး ငါးခုက ပါရမီရှင်တွေဟာ တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နဂါးသင်္ချိုင်းကို သေချာပေါက် ရောက်လာကြမှာပဲ"

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် သူတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်… နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ပြန်လည်နိုးထဖို့အတွက် အာဟာရတွေအဖြစ် အသုံးချခံရမှာ"

"သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာရှိတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ဇီဝစွမ်းအားတွေကပဲ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် နိုးထလာဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ ထောက်ပံ့မှု ပေးနိုင်မှာ"

ယဲ့ယန် ယခုမှ နားလည်သွားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။

"ငါတို့တွေက တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ မဟာမိတ် ဖြစ်သွားကြတာလား"

လင်းတုန်းထျန်း သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီခံစားချက်က... တစ်မျိုးလေး ကျေနပ်စရာကောင်းနေတယ်"

"ငါ့ကို ပိုပြီး သန်မာစေသရွေ့တော့ နတ်ဆိုးဖြစ်သွားတာက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ရှောင်ဖန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဆိုးတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

ဘာဖြစ်သနည်း။

လူသားဧကရာဇ် ကျီရွှမ်းပင်လျှင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရန်အတွက် မသေမျိုး နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ဇီဝစွမ်းအားကို ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းပြီး သန်မာလာခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။