အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အခန်း (၁၆၉) - ဝိညာဉ်နှင်းမိစ္ဆာ၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ရတနာသိုက်နှင့် အန္တရာယ်ကြားမှ လော့ချန်

ချန်ယင်းတောင်၏ နက်ရှိုင်းလှသော တောနက်ကြီးအတွင်းဝယ်....။

တစ်လောကလုံးသည် သုသာန်တစ်စပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ဝါကျင့်ကျင့် လရောင်သည် သိပ်သည်းလှသော သစ်ကိုင်းအုပ်များကြားမှ တိုးဝှေ့ကာ တောအုပ်မြေပြင်ပေါ်သို့ ငွေရောင်အတိ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ခပ်သဲ့သဲ့ လေတိုးသံနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာသည့် ညဇီးကွက်တို့၏ စူးရှလှသော အော်မြည်သံက ဤတောနက်ကြီး၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာကောင်းမှုကို ပိုမိုသိသာစေသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သွက်လက်သော မျောက်တစ်ကောင်အလား သစ်ပင်များကြားတွင် တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားနေသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်။ မိမိ၏ လုံခြုံရေးအတွက် မည်သည့်အခါမျှ အပေါ့အလျော့မရှိဘဲ အမြဲသတိထားတတ်သည့် လော့ချန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြေပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကိုပင် အသံမထွက်စေဘဲ နင်းလျှောက်နိုင်သည်အထိ ပါးနပ်လွန်းလှသည်။

ဤနေရာတွင် တာဟဲဈေးမြို့တော်ကဲ့သို့ ဆူပူမှုများ မရှိသလို၊ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ကဲ့သို့ သွေးချောင်းစီးမှုများလည်း မရှိပေ။ အေးချမ်းလှသော လေထုကြောင့် ဤနေရာမှာ လောကကြီးက မေ့လျော့ထားသော နိဗ္ဗာန်ဘုံလေးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အေးချမ်းမှုမှာ ထာဝရ တည်မြဲနေမည်မဟုတ်ကြောင်း လော့ချန် သိသည်။

ဝိညာဉ်ဝံပုလွေအုပ်မှာ လောလောဆယ် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့တွင် ပြန်လာကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရရှိထားသော အချိန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချကာ ချန်ယင်းတောင် တစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းရမည်ဖြစ်သလို၊ အပြာရောင်ကတိုး မြွေနဂါးအလံ နှင့်လည်း ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လော့ချန် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်နှင့် ယင်ချီ လှိုင်းတစ်ခုမှာ အောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းမှ တက်လှမ်းလာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဆင့်မြင့် မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ထိုအအေးဒဏ်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားရသည်။

“ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေရတာလဲ၊ ဒါက သာမန် အအေးဓာတ်မျိုး မဟုတ်ဘူး၊ သဘာဝရဲ့ အအေးဓာတ်ထက် ပိုနက်နဲနေသလိုပဲ” ဟု လော့ချန် မိမိကိုယ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးကြောများပင် ခဲမတတ် ခံစားနေရသဖြင့် နွေဦးကျင့်စဉ်ကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်စေကာ အအေးဒဏ်ကို ခုခံလိုက်ရသည်။

ဤနေရာမှာ ချန်ယင်းတောင်၏ သူ မရောက်ဖူးသေးသည့် နောက်ဆုံး နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် သူ၏ ချီစွမ်းအားများကို သူတစ်ပါး မရိပ်မိစေရန် အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ အလွန်သတိထားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်သွားလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကျောက်တောင်နံရံများမှာပင် ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိတွေ့မိသည့်အခါ အသားထဲသို့ အပ်နှင့်ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။

ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေမှာ မြူနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အောက်သို့ ဆင်းလေလေ၊ မြင်ကွင်း ပိုမိုမှုန်ဝါးလာလေ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် တစ်မီတာခန့် မြင့်သော သစ်ပင်လေးများမှာ အနှံ့အပြား ပေါက်ရောက်နေသည်။ ထိုအပင်လေးများမှာ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး လရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ အရွက်ဖျားများတွင် ရေခဲမှုန်များ ကပ်ငြိနေပြီး လေတိုက်သည့်အခါ သာယာလှသော အသံများကို ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဒါတွေက…. ရေခဲဆူးပင် တွေပဲ၊ အားလုံးက သက်တမ်း တစ်ရာကျော်တွေချည်းပဲလား ”

လော့ချန် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ အကြောင်းပင် ဤအပင်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ပထမအဆင့် အဖိုးတန် ဝိညာဉ်သစ်သားအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ အသီးသီးလေ့ရှိသည်။ ၎င်း၏ အသီးများမှာ ရေခဲ သို့မဟုတ် ရေဓာတ်ခံ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်အကျိုးရှိပြီး ၎င်းကို သန့်စင်သုံးစွဲခြင်းဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာစာ ကျင့်ကြံအားကို ရရှိစေနိုင်သည်။

“ဒီလောက်များတဲ့ အပင်တွေထဲမှာ တစ်ပင်မှ အသီးမရှိဘူးလား"

လော့ချန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းဆီမှ ဝံပုလွေအူသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ချန်ယင်းတောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များ ပေါ်လာတော့သည်။ ဤတောင်မှာ ရေခဲစွမ်းအင်ကို ပိုင်နိုင်သည့် နှင်းဝံပုလွေများ အခြေစိုက်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန် ဝံပုလွေများထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ၎င်းတို့၏ အသက်ရှူငွေ့မှာ ရန်သူကို ခဲသွားစေနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီ ချန်ယင်းတောင် တိုက်ပွဲတွင် မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေများမှာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ရာသီဥတု အခြေအနေများကြောင့် နှင်းဝံပုလွေများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရကာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

“ဒါဆို ဒီနေရာက နှင်းဝံပုလွေတွေရဲ့ နယ်မြေပေါ့၊ အသီးတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း သူတို့ပဲ စားပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်"

လော့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲအငွေ့အသက်များနှင့် ချောက်ထဲမှ ဟောင်သံများကို နားထောင်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရှေ့ဆက်တိုးရန် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ စွန့်စားလိုစိတ်က အသာစီးရသွားကာ ရှေ့ဆက်သွားရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

ဝံပုလွေအုပ်စု အများစု ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် သားရဲများမှာ အင်အားသိပ်မကြီးနိုင်ဟု သူ ယူဆသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ် မှာလည်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်လုနီးပြီ ဖြစ်ရာ သတိထားလျှင် လူမိမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ မိသွားလျှင်ပင် ပြေးရုံသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

ရှေ့တိုးလာသည့်အခါ တွေ့လိုက်ရသော ဆေးပင်များနှင့် သတ္တုရိုင်းများကြောင့် လော့ချန် တစ်ယောက် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ဤချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေသည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်ပြတ်နေသောကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ စုဝေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေခဲဆူးပင် တောအုပ်ကြီးအလွန်တွင် နှင်းစက်ဆေးပင်များ၊ ဝိညာဉ်ရိပ်ဆေးပင် များနှင့် ရေခဲသံရိုင်း ကြောများကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်ဆရာ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာများကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ ရတနာသိုက်ကြီးထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ထိုဆေးပင်များဖြင့် ဖော်စပ်နိုင်သည့် ဆေးလုံးပေါင်းများစွာကို တစ်ခါတည်း တွက်ချက်နေမိသည်။

လော့ချန်သည် တောင်နံရံတစ်ခုကို မှီရင်း အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဝံပုလွေပေါက်ကလေး တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ဆေးပင်များကြားဝယ် ဆော့ကစားရင်း ဆေးပင်များကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေကြသည်။

ဝံပုလွေ ဆေးပင်စားသည်မှာ ရှားပါးသော မြင်ကွင်းပင်။ ဤနေရာတွင် ချီစွမ်းအား အလွန် ပေါများနေမည်မှာ သေချာသည်။ ဝံပုလွေပေါက်လေးများ၏ အမွှေးအမျှင်များမှာပင် ချီစွမ်းအင်ကြောင့် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

သို့သော် လော့ချန်၏ အာရုံမှာ ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းရှိ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော ရေကန်လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုရေကန်သည် ကြည်လင်နေသော်လည်း အောက်ခြေကို မမြင်ရဘဲ နက်မှောင်နေသည်။ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသည့် စွမ်းအင်များမှာ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ပင် စိမ့်ဝင်လာကာ သူ၏ ချီစွမ်းအင် လည်ပတ်မှုကိုပင် နှောင့်နှေးစေသည်။

သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မိစ္ဆာချီ၊ ဒါက ဒုတိယအဆင့် ရေခဲဝိညာဉ် နှင်းမိစ္ဆာပဲ ”

လော့ချန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လောဘကို အမြန်ထိန်းချုပ်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုရေကန်ဘေးတွင် ဝပ်နေသော အိုမင်းနေသည့် ဝံပုလွေဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဝံပုလွေကြီးမှာ အိုမင်းနေသော်လည်း ဝပ်နေသည့် အနေအထားမှာပင် တစ်မီတာကျော် မြင့်သည်။ အကယ်၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါက မီတာအတော်များများ မြင့်မားပေလိမ့်မည်။ ကိုယ်ထည်မှာလည်း ၁၅ ပေခန့် ရှည်လျားပြီး တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုအလား ကြီးမားလှသည်။

အိုမင်းနေသဖြင့် ၎င်း၏ စွမ်းအင်မှာ အားနည်းနေသော်လည်း ပေးစွမ်းသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်မှာ လော့ချန် တွေ့ဖူးသမျှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် မလျော့ပေ။

ချောက်ကမ်းပါးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်တွင်မှ လော့ချန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

“လပြည့်ညတောင်တန်းက တကယ့်ကို အသုံးမချရသေးတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီးပဲ။ ဒီမှာရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက မယုံနိုင်စရာပဲ”

ဤချန်ယင်းတောင် တစ်ခုတည်းမှာပင် တန်ဖိုးရှိသော အရင်းအမြစ်များစွာကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ဤချောက်ကမ်းပါးမှာ ရေခဲနှင့် ရေဓာတ်ခံ ရတနာများ ကြွယ်ဝရုံတင်မကဘဲ နှင်းဆိုးများ ပါဝင်နေသော ရေခဲကန်လည်း ရှိနေသည်။ ဤနေရာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဝံပုလွေအုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကောင်းကောင်း မွေးမြူနိုင်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤအရင်းအမြစ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ကျင့်ကြံခြင်း ပစ္စည်းများအတွက် စိတ်ပူစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီးနောက်မှာပင် ဤအရာက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို များစွာ အထောက်အကူ ပြုပေလိမ့်မည်။

‘နှမြောစရာပဲ... အခုထိတော့ ငါ့ပစ္စည်း မဟုတ်သေးဘူး’

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ထိုနေရာကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။ လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ကြောလိုဏ်ဂူသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

တစ်ညတာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ ၃၀ မှ ၃၁ သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ညတည်းနှင့် ရရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်စာ ကြိုးပမ်းမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာစေရန် အသုံးပြုခဲ့ရသော အရင်းအမြစ်များကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် တွက်ချက်မည်ဆိုလျှင် နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့်အထိ ရှိရာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေမည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။

သာမန် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ တစ်လလုံး ကြိုးစားလျှင်ပင် ထိုမျှအထိ ရရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသော ကူချိုင်ယီ ကဲ့သို့ သူပင် ထိုမျှအထိ ရရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း လော့ချန်ကမူ သုံးရက်တည်းနှင့် သုံးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အား "ဝိညာဉ်ကျောက်စားသားရဲ" ဟု ခေါ်လျှင်ပင် မမှားနိုင်ပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ရက်ရက်ရောရော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကြောင့်သာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် မိစ္ဆာသားရဲသားများကို စားသောက်နေစဉ် လခြမ်းတောင်ကြား တောင်ခြေသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်ဝမ် ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် နွမ်းနယ်နေပြီး ဝတ်စုံမှာလည်း ဖုန်မှုန့်များ၊ သွေးစွန်းကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အပြင်ထွက်သွားသော ဆေးဝါးခန်းမမှ ကျင့်ကြံသူများကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချို့ကိုသာ ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

မုရုံချင်းလျန်သည် ပြန်ရောက်လာသူများကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာတော့သည်။ သူမ၏ တပည့်များ၊ သူမ ချစ်ခင်ရသူများမှာ ဒဏ်ရာအနာတရများဖြင့် မမှတ်မိလောက်အောင်ပင်။ အချို့မှာ လက်ခြေများ ပြတ်တောက်နေပြီး အချို့မှာမူ စိတ်ဓာတ်များ ပျက်ပြားနေကြသည်။ လူအယောက် ၅၀ ထွက်သွားသော်လည်း ၂၀ ကျော်သာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

“ကျန်းဝမ်.... ကျန်တဲ့သူတွေကော၊ ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မုရုံချင်းလျန်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ကျန်းဝမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းကိုသာ လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ မုရုံချင်းလျန်သည် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ကာ အော်လိုက်တော့သည်။

“အယုတ်တမာကောင် လော့ဝူတီ၊ သူ ထွက်မသွားခင်က ဘာတွေ ကတိပေးခဲ့သလဲ၊ ငါ ရှိနေသရွေ့ ဆေးဝါးခန်းမက လူတွေ တစ်ယောက်မှ ထိခိုက်မှု မရှိစေရဘူး ဆိုပြီး သူ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ အခုတော့ ငါ့လူတွေ တစ်ဝက်ကျော် ဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ ဒါဟာ လူသတ်ပွဲပဲ၊ သူသာ အဲ့လူတွေကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်ဖြစ်မလဲ ”

မူရုံချင်းလျန်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးများမှာ နာကျင်မှုကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ သူမ ကျန်ဝမ်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျန်ဝမ်... ပြောစမ်းပါ၊ အဲ့ကောင် ဘယ်မှာလဲ၊ သူ ဘာလို့ ငါ့လူတွေကို ပစ်ထားခဲ့တာလဲ၊ သူသာ အခုချက်ချင်း ငါ့ရှေ့မှာ အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်ရင် ဆေးဝါးခန်းမကနေ သူ့တပ်ခွဲအတွက် ကုသရေးဆေးလုံး ပေးတာတွေ အကုန်ဖြတ်ပစ်မယ်၊ သူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်ထက်၊ ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်လောက် ဩဇာရှိရှိ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ”

သူမ၏ မေးမြန်းမှုအောက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကျန်းဝမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ရှင်းပြချက် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ချင်းလျန်...”

သူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

မုရုံချင်းလျန် ဆွံ့အသွားသည်။

“ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ သူက ငါ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ကြောက်နေလို့လား၊ သူက တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမမှူး၊ တောင်ဆင်းကျား ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ လူလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး....”

“သူ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူမှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး"

ကျန်ဝမ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

“တိုက်ပွဲက ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ လော့ဝူတီ သေသွားပြီ၊ သူတင်မကဘူး၊ တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမက ဝါရင့်တွေ အကုန်နီးပါး အသတ်ခံလိုက်ရတာ၊ ကျွန်တော်တို့ ကြုံခဲ့ရတာက တကယ့်ငရဲပဲ၊ မိစ္ဆာသားရဲတွေက ကျွန်တော်တို့ကို သားကောင်တွေလို ဝိုင်းလိုက်နေကြတာ....”

တောင်အလယ်ရှိ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမတွင် စားသောက်နေသော လော့ချန်၏ လက်များလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

‘လော့ဝူတီ သေသွားပြီလား’

ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲလေးဦးထဲမှ တစ်ဦး၊ တိုက်ခိုက်ရေး ခန်းမ သုံးခုထဲမှ တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်၊ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ပေါ်တွင် တာကျန်းဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည့် တောင်ဆင်းကျားဟု ကျော်ကြားလှသော လော့ဝူတီ သေဆုံးသွားပြီလော။

ဤသတင်းမှာ လော့ချန်အတွက်သာမက လခြမ်းတောင်ကြားတစ်ခုလုံး အတွက်ပါ မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ပြင်းထန်လှပေတော့သည်။

လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ

အခန်း (၁၇၀) - ငရဲမှ ပြန်လာသူနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အိုးကြီး

"လော့ဝူတီက တကယ်ပဲ သေသွားတာလား၊ တိုက်ပွဲက အဲ့ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်ခဲ့တာလား"

ဆေးဖော်ဆောင် အတွင်းဝယ် ဆေးနံ့သင်းသင်းတို့က လေထုထဲတွင် ဝေ့သီနေသော်လည်း လော့ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကျန်းဝမ်၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝမ်၏ ပုံစံမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ ငရဲမှ ပြန်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ချည့်နဲ့နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ သိသိသာသာ ချောင်ကျနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ခြောက်ကပ်နေသည်။

ကျန်းဝမ်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အတိတ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတို့ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေသကဲ့သို့ ငေးငိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ဘဝမှာ အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး မိတ်ဆွေလော့၊ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် အိပ်မက်ထဲမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေရသလိုပဲ၊ သွေးညှီနံ့တွေက နှာခေါင်းထဲက မထွက်ဘူး၊ အချိန်မရွေး ကိုယ့်ခေါင်းပေါ် ဓားကျလာမလားလို့ ထိတ်လန့်နေရတာ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေက…. ငရဲခန်းထဲမှာ အသက်ရှင်နေရသလိုပဲကွာ၊ လူတွေက လူနဲ့မတူတော့ဘူး၊ သွေးဆာနေတဲ့ မိစ္ဆာတွေလိုပဲ"

လော့ချန်၏ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝမ်သည် စိတ်ကိုအတင်းစုစည်းကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ရှင်းပြတော့သည်။

“ရွှေအမြုတေ ဂူသင်္ချိုင်းက တကယ်တော့ အဲ့ဒီလောက် မကျယ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာရှိတဲ့ နယ်မြေလေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာ တိုးဝှေ့နေကြတာပဲ၊ ချီစွမ်းအားတွေက လေထုထဲမှာ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ လောဘတွေက ပိုပြီး ပြည့်နှက်နေတယ်၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်လောက် တွေ့တာနဲ့တင် သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲက အကြီးအကျယ် ဖြစ်တော့တာပဲ"

“တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမ သုံးခုရဲ့ အဓိက တာဝန်က ရန်သူကို ချေမှုန်းဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့၊ တကယ့်တိုက်ပွဲထဲမှာတော့ ဆေးဝါးအဖွဲ့နဲ့ သတ္တုတူးဖော်ရေးအဖွဲ့က အားနည်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကိုပါ ကာကွယ်ပေးဖို့ တာဝန်ယူရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေတဲ့ စစ်မြေပြင်မှာတော့ ကာကွယ်ပေးဖို့ဆိုတာ စကားလုံးသက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားတော့တာပေါ့၊ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေကလည်း ကိုယ့်အသက်ကိုယ် လုနေရတာလေ"

“လော့အာဒူအကြောင်း မင်းသိတယ်မဟုတ်လား၊ သူက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပေမဲ့ ဆေးပင်တွေကိုတော့ မျက်စိအတော် စူးရှတယ်၊ တစ်ရက်မှာ သူက သာမန်မြက်ပင်လေးလို့ ထင်ရတဲ့ အပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်တာ၊ သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ အဲ့ဒါက အနှစ်ငါးရာသက်တမ်းရှိတဲ့ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဖြစ်နေတယ်….”

“အဲ့ဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပဲလေ၊ အဲ့ဒီဆေးပင်ရဲ့ ပွင့်ချပ်တွေက ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေးတွေ ထွက်နေတာကို သူက အရင်ဆုံး မြင်သွားတာ"

“ပြဿနာက အဲ့ဒီဆေးပင်က ငါတို့ရန်ဘက် ရွှမ်ယီအဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ သွားပေါက်နေတာ၊ သူတို့ ကင်းလှည့်နေတဲ့ နေရာနဲ့ အတော်လေး နီးတယ်"

“လော့အာဒူက သူတစ်ယောက်တည်း သွားယူလို့ မရမှန်း သိတော့ သူ့ဦးလေး လော့ဝူတီကို သွားခေါ်တယ်၊ ညမှောင်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် ခိုးဝင်ပြီး ဘယ်သူမှ မသိအောင် ခူးဖို့ ကြိုးစားကြတာပေါ့၊ သူတို့ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ ဒီဆေးပင်ကို ရရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်က လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတော့မယ်လို့ ထင်နေကြတာ….”

“ဒါပေမဲ့ ကံတရားက သူတို့ကို မျက်နှာသာမပေးခဲ့ဘူး၊ ဆေးပင်ကို နှုတ်ယူနေတုန်းမှာပဲ နယ်မြေကင်းလှည့်နေတဲ့ ရွှမ်ယီအဖွဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ကို မိသွားတော့တာပဲ၊ အဲ့ဒီမှာတင် တိုက်ပွဲက ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူးပေါ့”

ကျန်းဝမ်က ခါးသီးစွာ ဆက်ပြောသည်။

“လော့အာဒူကတော့ နေရာတင် သေဆုံးသွားတယ်၊ သူ့ဦးလေး ရှေ့မှာတင် ခေါင်းပြတ်သွားတာ၊ လော့ဝူတီကတော့ သွေးရူးသွေးတန်းနဲ့ ဆေးပင်ကို လုယူပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း စခန်းကို ပြန်မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဘေးကင်းရာ မရောက်ခင်မှာပဲ ဆေးပင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို အနံ့ခံမိတဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ရွှမ်ယီဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်”

“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းကို အထောက်အကူပြုတဲ့ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်လေကွာ၊ ဘယ်သူကများ လောဘမတက်ဘဲ နေမှာလဲ၊ အဲ့ဒီနေရာမှာတင် လော့ဝူတီဟာ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရပြီး အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်း အတစ်တစ် အကျိတ်ခံလိုက်ရတာပဲ၊ သူ့ရဲ့ နာမည်ကျော် တောင်ဆင်းကျား ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ဟာလည်း အဲ့ဒီမှာတင် နိဂုံးချုပ်သွားတော့တာပဲ၊ ကျားတစ်ကောင်က ဝံပုလွေအုပ်ကြားမှာ အကိုက်ခံလိုက်ရသလိုမျိုးပေါ့"

အကြောင်းစုံကို ကြားပြီးနောက် လော့ချန် အံ့သြသွားရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဆေးဖော်ဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများအား စွယ်စုံဆေးကျမ်းကို အလွတ်ရအောင် ကျက်မှတ်ခိုင်းခဲ့သည်မှာ အကျိုးမဲ့မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် ဆေးပင်အလုပ်သင်များမှာ အပင်တစ်ပင်၏ အနံ့ကို ခံကြည့်ရုံနှင့်ပင် သက်တမ်းကို သိနိုင်သည့်အဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးထားရာ၊ လော့အာဒူကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့နေတတ်သူပင်လျှင် ဤပညာကို တတ်မြောက်သွားပုံရသည်။ သို့သော် ကံဆိုးလှသည်မှာ ထိုပညာသည်ပင် သူ၏ဦးလေးကို သေတွင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည့် လမ်းစ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင် မကျုံ့ခင်က ဖြစ်တာမလား၊ ဂိုဏ်းချုပ်မီကရော ဘာပြောလဲ" ဟု လော့ချန်က မေးလိုက်သည်။

ဇန်ဝင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"သူက ဘာပြောမှာလဲ၊ အဆုံးမှာတော့ လော့ဝူတီနဲ့ သူ့တူက အဲ့ဒီဆေးပင်ကို ကိုယ်ပိုင်ဖို့အတွက် တိတ်တဆိတ် သွားခူးခဲ့တာပဲလေ၊ မီရှုဟွာက နယ်မြေဟောင်း ခရီးစဉ်အတွက် စည်းကမ်းတွေ ထုတ်ပြီးသား၊ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက တစ်ဖွဲ့တည်းအနေနဲ့ လှုပ်ရှားရမယ်၊ ရသမျှ ပစ္စည်းတွေရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကိုယ်တိုင်ယူနိုင်ပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ဂိုဏ်းကို အပ်ရမယ်"

“ပြန်ရောက်မှသာ ဆုလာဘ်တွေကို ခွဲဝေပေးမှာ၊ အဲ့ဒီ ဆေးပင်ကိုသာ အပ်လိုက်ရင် လော့ဝူတီက ဘာမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူက ကိုယ်တိုင်သိမ်းချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးမီက အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ သူက ပိုကြီးမားတဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာတွေကိုပဲ စောင့်ကြည့်နေတာ၊ ဒါကြောင့် သူက နည်းနည်းပါးပါး ဆူပူပြီး၊ အရေးမပါတဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကို သတ်ပြပြီး ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်တယ်၊ လော့ဝူတီ သေသွားတာကိုတောင် သူက နှမြောပုံမပြဘူး"

“ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာလို့ ဒါတွေ ပြောနေဦးမှာလဲ၊ ငါသာ ထပ်ပြီး ပြောနေရင် အဲ့ဒီသွေးပျက်စရာ မြင်ကွင်းတွေကြောင့် ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတော့မှာ၊ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း အဲ့ဒီအသားစတွေ လွင့်နေတာကိုပဲ မြင်နေရတယ်"

လော့ချန်က ကျန်းဝမ်အား နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ကဲပါ…. အစ်ကိုကြီးရယ်၊ အဲ့ဒီလောက်ကြီးလည်း မဆိုးပါဘူး၊ ခင်ဗျား အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တာပဲလေ၊ ရတနာတွေလည်း မနည်းရခဲ့မှာပါ”

“ဟက်... မင်းက မျက်စိမှိတ်လိုက် ဖွင့်လိုက်တိုင်း မှော်လက်နက်တွေ တိုက်ခိုက်နေတာ၊ လူတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ အသားစတွေ လွင့်စင်နေတာကို မမြင်ဖူးလို့ပါ၊ ငါ ဘယ်လိုခံစားနေရလဲဆိုတာ မင်း နားမလည်ပါဘူး၊ သေခြင်းတရားနဲ့ လက်တစ်လုံးခြားနေရတဲ့ ဒုက္ခကိုပေါ့"

ကျန်းဝမ်က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။

“တော်ပြီ…. ငါ့ကို အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး အမြန်ပေးဦး၊ ငါ ထျန်းရှန်းမျှော်စင်သွားပြီး မိန်းမလှလေးတွေရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားသံတွေကြားမှာ စိတ်ဖြေရဦးမယ်၊ သူတို့ရဲ့ သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့တွေကမှ ငါ့နှာခေါင်းထဲက သွေးညှီနံ့တွေကို ပျောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး အနည်းငယ်မှာ လော့ချန်အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ အဆင့်မြင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး သုံးလုံးကို ထုတ်ပေးရင်း လော့ချန် ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

"မိတ်ဆွေကျန်း…. ခင်ဗျားက စိတ်သစ်လူသစ်နဲ့ အခြေချတော့မယ်လို့ ကြံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ထျန်းရှန်းမျှော်စင်ကို ပြေးနေသေးတာလဲ"

“အိမ်က ပန်းက တောပန်းကို မမီဘူးကွ၊ တောပန်းကမှ ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းတာ”

ကျန်းဝမ်က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ ရယ်မောရင်း ဆေးလုံးများကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။ သူ အထွက်တွင် ခဏရပ်၍ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း သတိထားဦးနော် မိတ်ဆွေလော့၊ ငါတို့ ဂိုဏ်းသားတွေ တောင်ပေါ်မှာ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ အင်အားနည်းသွားပြီဆိုတော့ တခြားဂိုဏ်းတွေက အခွင့်အရေး ချောင်းနေလိမ့်မယ်၊ အထူးသဖြင့် မင်းလို ဆေးဖော်တဲ့လူကို ပြန်ပေးဆွဲချင်တဲ့သူတွေ ရှိနိုင်တယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သွားလာရင် ဂရုစိုက်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လော့ချန်သည် ထိုသတင်းဆိုးများကြားဝယ် မိမိကိုယ်မိမိ ဘေးကင်းရာ၌ ရှိနေခြင်းအတွက် သက်ပြင်းကိုသာ ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။ သွေးချောင်းစီးနေသော ထိုစစ်တလင်းသို့ မလိုက်ပါသွားခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်းပြီး ရတနာလုနေကြသည်ထက် ဆေးဖော်ဆောင်အတွင်း အေးချမ်းစွာ ဆေးဖော်စပ်နေရခြင်းကသာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အတွက် ပို၍ အကျိုးမြတ်ရှိလှပေသည်။

ဤသည်မှာပင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စံပြဘဝဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သော်လည်း အခြားသော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ လော့ချန်နှင့် ကွဲပြားလှပေသည်။ လောဘဇောတိုက်ကာ တစ်နေ့လုံး သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေကြသည့် ထိုသူများသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ သိမ်မွေ့နက်နဲသော အနုပညာရပ်များကို မေ့လျော့နေကြပြီး အစွမ်းသတ္တိနှင့် ကြွက်သားအားကိုးကာ ကြမ်းတမ်းနေကြသူများသာ ဖြစ်သည်။

လော့ချန်၏ အမြင်တွင်မူ ထိုသူတို့မှာ မြင့်မြတ်သော ကျင့်ကြံသူများထက် သွေးညှီနံ့စွဲနေသည့် သားသတ်သမားများနှင့်သာ ပို၍ တူနေတော့သည်။

“ဒါနဲ့…. ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုဝမ် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ သူလည်း မပြန်လာသေးဘူးလား"

အခြေအနေကို လာသတင်းပို့သော လက်အောက်ငယ်သားက လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးခင်ဗျ " ဟု ဆိုသည်။

….

ဝမ်ယွမ် ပျောက်နေသည်။

ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဈေးမြို့တော်သို့ ဝမ်းနည်းမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဆုံးရှုံးမှုများဖြင့် ပြန်ရောက်လာကြသလို အချို့မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွမ်မှာမူ ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း လော့ချန် သိလိုက်ရသည်။

ရေနဂါးခန်းမမှာ နယ်မြေဟောင်း တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ရေနဂါးခန်းမမှ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်တွဲဖြင့် ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ယွမ်ကိုမူ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ပေ။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဝမ်ယွမ်မှာ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံးသူ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျောချင်းကပ် ယုံကြည်ရသော အဖော်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအတွင်း တိုးတက်လာသော မိမိ၏ အရှိန်အဝါကိုလည်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုစိုးရိမ်မှုမှာ သုံးရက်အကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်း အရာရာ တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် လော့ချန်သည် ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးပြီးနောက်တွင် သူသည် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး တစ်သုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ယခုအခါ ၂၀/၁၀၀ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တာဟဲဈေးမြို့တော်သို့ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ပြန်ရောက်လာကြရာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အနည်းနှင့်အများ တစ်ခုခု ရရှိခဲ့ကြသည်။ ခေတ္တမျှတွင် တာဟဲဈေးမြို့တော်မှာ အားနည်းသွားမည့်အစား ထူးဆန်းသော စည်ကားမှုမျိုး ပြသနေသည်။ သို့သော် ထိုစည်ကားမှုအောက်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများက စတင်အုံကြွနေသည်။

လော့ချန်သည် ဤအခြေအနေကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူ၏ သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးများမှာမူ ဤအခြေအနေအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေသည်။

‘ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး စုထားရင် မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို ယူသွားလို့ ရပြီ’ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

‘ဒီတစ်ခါတော့ တခြား မှောင်ခိုဈေးကွက် သေးသေးလေး လေးခုမှာ သွားရောင်းကြည့်ရင် ကောင်းမလားပဲ’

လော့ချန်တစ်ယောက် သူ၏ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများကို တွက်ချက်နေစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

နွေဦး လရောင်မှာ ချိုင့်ဝှမ်းရှိ တောင်ကမ်းပါးများပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမထဲသို့ အလင်းတန်းများ ဝင်ရောက်နေသည်။ နံရံအနီးရှိ အရိပ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်ကို လော့ချန် တွေ့လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူ၏ အမြင်သာ မစူးရှလျှင် ထိုလူကို လုံးဝ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူက သေရည်ပုလင်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"သောက်မလား"

သွေးညှီနံ့….။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ရုံဖြင့် လော့ချန်သည် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှေ့တွင် ရှိနေသောသူမှာ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင်အလား ခံစားရသည်။

နွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် ထိုလူကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာ ဘာမှမတွေ့ရပေ။ ထိုအစား ထိုလူ၏ အရေပြားမှာ ပို၍ပင် စင်ကြယ်နေပြီး ထူးဆန်းစွာ ဖြူဖျော့နေသည်။ အလွန်ဖြူဖျော့နေသဖြင့် ဤသူမှာ ဝမ်ယွမ် ဟုတ်၊ မဟုတ်ပင် လော့ချန် သံသယဝင်လာမိသည်။

"သောက်လေ.... ဘာကို တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ၊ ဒါက ရွှေဝိညာဉ်မျောက်အိုကြီးရဲ့ ဂူထဲကနေ ငါခိုးလာတာ၊ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အရမ်းကောင်းတယ်"

လော့ချန်သည် သူ၏ ခွက်ထဲရှိ ကြည်လင်နေသော ဝိညာဉ်သေရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ရွှေရောင်မှာ အရည်ပျော်နေသော ရွှေနှင့်ပင် တူလှသည်။ သူ အလိုအလျောက် တံတွေး မျိုချလိုက်မိသည်။ အထဲတွင် ပါဝင်သော ချီစွမ်းအင် ပမာဏမှာ အံ့မခန်းပင်။

တစ်ငုံတည်းဖြင့် သောက်ချလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပူနွေးသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မီးတစ်ပုံ လောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များမှာ ဆူပွက်နေသော အိုးတစ်လုံးအလား ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိဘဲ လှုပ်ရှားလာသည်။

"အစ်ကိုဝမ်.... အစ်ကို ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ကို ရောက်သွားပြီလား"

ဝမ်ယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟဲဟဲ…. မင်း မျက်စိ တော်တော်စူးတာပဲ " ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ယွမ်သည် ယနေ့တွင် အလွန် စိတ်ကောင်းဝင်နေကြောင်း လော့ချန် သတိထားမိသည်။ သူတို့ ယခင် စကားပြောခဲ့စဉ်တွင် သူ ဤမျှအထိ မပြုံးခဲ့ဖူးပေ။

"အစ်ကို အကြီးအကျယ် မြတ်ခဲ့တယ်ပေါ့" ဟု လော့ချန် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"မဆိုးပါဘူး…. အနည်းဆုံးတော့ ငါ ချီသန့်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ရောက်ဖို့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ လုံလုံလောက်လောက် ရခဲ့တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လော့ချန် အံ့ဩသွားသည်။ ဝမ်ယွမ်မှာ အဆင့် ၈ မှ ၉ သို့ တက်လှမ်းသွားရုံတင်မကဘဲ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရောက်ရန်အတွက်ပါ အရင်းအမြစ်များ လုံလောက်စွာ ရရှိခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူ မည်မျှအထိ ရရှိခဲ့သည်ကို စဉ်းစားကြည့်၍ပင် မရတော့ပေ။

"ငါ ဒီည ဒီကိုလာတာက မင်းကို တစ်ခုခုပေးဖို့ပဲ"

လော့ချန်၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်သွားသည်။

‘ဘာလဲ.... ဒီအစ်ကိုဝမ် ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငါ့ ခွဲပေးမလို့လား’

ဝမ်ယွမ်သည် သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်မှတစ်ဆင့် သူ့ဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ လော့ချန်သည် ထိုအိတ်ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ချီစွမ်းအင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ဝမ်ယွမ် ဖျက်ဆီးထားပြီးသား ဖြစ်ပေမည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ တံဆိပ်နှင့် မတူဘဲ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ချီစွမ်းအင် တံဆိပ်မှာ ဖျက်ဆီးရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။ အဆင့်မြင့်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သလို၊ အဆင့်နိမ့်သူတစ်ဦးကလည်း အချိန်ယူ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

"ဟာ.... ဒီအိတ်က ဆံ့တဲ့ ပမာဏ တော်တော်များသားပဲ၊ အနည်းဆုံး ၃ ကုဗမီတာ လောက်တော့ ရှိရမယ် "

လော့ချန်တွင် သိုလှောင်အိတ် အများအပြား ရှိသည်။

သူ ပထမဆုံး ရခဲ့သော အိတ်မှစ၍ သူ သတ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများထံမှ ရခဲ့သော အိတ်များအထိ အားလုံးမှာ ကုဗမီတာ တစ်ဝက် ဆံ့သော အခြေခံအိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ အိတ်များပင်လျှင် ရတနာနန်းဆောင်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းခန့်အထိ အဆမတန် ဈေးကြီးလှသည်။

သို့သော် အခက်အခဲ မရှိလိုလျှင် မှောင်ခိုဈေးတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ခန့်ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ပမာဏ များစွာ ဆံ့သော အိတ်များမှာမူ အမှန်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။

"မင်း ကြိုက်ရင် မင်းပဲ ယူထားလိုက်ပါ" ဟု ဝမ်ယွမ်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဟား... အစ်ကို တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ "

လော့ချန်သည် ထိုအိတ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေပြီးနောက် အတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်လိုက်သည်။

များလှသည် မဟုတ်ပေ။ သေရည်တစ်ပုလင်းနှင့် ပထမအဆင့် အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာမြှုပ်အိုး တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။

သေရည်ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ချန်သည် စောစောက တစ်ငုံ သောက်ဖူးသဖြင့် ၎င်းမှာ ရွှေဝိညာဉ်မျောက်များ ဖော်စပ်ထားသော သေရည်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ အကျိုးအာနိသင်မှာ အံ့မခန်းပင်။

ဤကဲ့သို့ သေရည်တစ်ပုလင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းဆုံး တစ်ထောင်ခန့်ဖြင့် အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်သည်။ အစ်ကိုဝမ် အမှန်ပင် ရက်ရောလှပေသည်။

လော့ချန်သည် ပြုံးရွှင်လျက်ပင် မှော်လက်နက်ကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အနည်းငယ်မျှ ဟလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုသို့ ခဏလေး ဟလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ဆေးဖော်ခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အလွန်ပြင်းထန်လှသည့် ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

လော့ချန် တံတွေးကို အသည်းအသန် မျိုချလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဝမ်.... အစ်ကို ရူးသွားပြီလား"