အခန်း (၈၅-၈၆)

အခန်း (၈၅)-ကောင်းကင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ရတာ ပျော်စရာပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်ရတာကလည်း ပျော်စရာပဲ

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်..

လက်ရှိခေတ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး နယ်ပယ်ပင်ဖြစ်၏။

ဖာတောင်သခင်သည် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဤနေရာသို့ မလာမီကတည်းက လီတိရှန်း၏ ဓားဖြင့် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းမည်ဟု သူမ ကြေညာခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ယခုမူ သူမ၏ ဆန္ဒက ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

ဖာတောင်သခင်သည် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်သို့ မဝင်ရောက်ရသေးမီကတည်းက သူမ သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လွှမ်းမိုးပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူမသာ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားပါက လောကတွင် သူမကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ ဆယ်ယောက်ပင် ပြည့်မည် မဟုတ်ချေ။

သေချာလှပေသည်။

ဖာတောင်သခင် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားမည်ဆိုသည်ကို လူတော်တော်များများက ကြိုတင် သိထားခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ပို၍ အာရုံစိုက်နေသည်မှာ လင်းရီပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြေတည်အဆင့်ဖြင့် လီတိရှန်းအား တာအိုမေးမြန်းခြင်း ပြုလုပ်ခြင်းပင်။

မူလက ဤသည်မှာ လူငယ်တစ်ယောက်၏ စိတ်သဘာဝအရ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။

ယခုအခါ လင်းရီသည် အခြေတည်အဆင့်တွင်ပင် ဓားအင်မော်တယ်နယ်ပယ်ဆီသို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"တာလော့ဝိုင်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်လင်းရီမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ တစ်ရာရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"ဓားကိုကိုင်ရင် ဓားအင်မော်တယ်၊ ဓားရှည်ကို ကိုင်ရင် ဓားရှည်အင်မော်တယ်၊ လက်နက်တစ်ရာကို ကိုင်ရင် တာအိုတစ်ရာ အင်မော်တယ်လို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်..."

"အခု ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ..."

"ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလဲ..."

"တစ်နေ့နေ့မှာ တောင်သခင်လင်းရီ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားတာကို မြင်ရရင် သူ ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်သွားမလဲ..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သဘာဝကျကျပဲ သူက ရှေးခေတ်နဲ့ ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲကတစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ..."

ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများက ဆွေးနွေးလာကြလေသည်။

ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်။

တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားလှပေသည်။

အမြင့်မြတ်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ။

၎င်းမှာ လောကတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး လက်ရှိခေတ်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆယ်ယောက်ကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။

သို့သော် ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကမူ ရှေးခေတ်မှသည် ခေတ်သစ်အထိ အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သော လူဆယ်ယောက်ကို စာရင်းပြုစုထားခြင်း ဖြစ်၏။

ဤခေတ်တွင် ထိုအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲသို့ ဝင်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသော ကောင်းကင်အင်မော်တယ်တစ်ပါးဟု လူသိများပြီး သူတစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီလေသည်။

ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် လင်းရီ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲသို့ ဝင်လာမည်ကို တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြ၏။

ခေတ်သစ်လူများက ရှေးခေတ်လူများလောက် မတော်ဟု မည်သူက ပြောခဲ့သနည်း။

"ဟက်..."

"ကောင်းတဲ့ ကောင်လေး..."

"ငါ တကယ်မျှော်လင့်နေပါတယ်။ မင်း ငါ့ကိုမီဖို့ နှစ်ငါးရာဆို လုံလောက်ပါ့မလားလို့ ငါ တွေးနေမိတယ်..."

"ငါလည်း အမြဲတမ်း တိုးတက်နေတယ်ဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား..."

နတ်ဆိုးအရှင်သခင်သည် လင်းရီအား ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ယနေ့တိုက်ပွဲအပြီးတွင် လီတိရှန်းသည် လောကတွင် တတိယအစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ နေရာကို စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦး စတင်တိုက်ခိုက်ကြပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သက်ညှာမှု ကင်းမဲ့ကာ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လုံးဝ သေချာမှုမရှိဘဲနှင့် သူတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

လီတိရှန်းပြီးနောက် ဖာတောင်သခင်သည် သေချာပေါက် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်တစ်ပါး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်၏။

သူမ၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံမှာ လီတိရှန်းထက် မနိမ့်ကျချေ။ သူမသည် အရင်ဆုံး ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာခန့် ချီကို ကျင့်ကြံပြီးပါက လောကတွင် တတိယအစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ နေရာကိုလည်း စိန်ခေါ်ကြည့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လင်းရီကရော အဘယ်သို့နည်း။

သူသည် အနာဂတ် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံသူများသည် အသက်ရှည်ကြရာ သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ကြလေသည်။

ဤထူးခြားသော ပါရမီရှင်လေး အနာဂတ်တွင် မည်မျှအထိ ရောက်ရှိသွားမည်ကို သူတို့အားလုံး မြင်တွေ့ချင်နေကြပေသည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ..."

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်က ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာတစ်ခုရှိသွားပြီ..."

"တောင်သခင်လင်းရီ အားတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို အလည်လာလို့ ရပါတယ်..."

"ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အဆင့်လွန်ဂိုဏ်း ငါးခုလောက် မခိုင်မာပေမယ့် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကတော့ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ထိပ်တန်း နေရာတစ်ခုပါပဲ..."

"အကယ်၍ တောင်သခင်လင်းရီသာ လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်က နန်းတော်တစ်ခုလုံးနဲ့ သေချာပေါက် ကြိုဆိုမှာပါ..."

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မသည် လင်းရီ၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အလှတရားများကို ထုတ်လွှတ်နေရာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ အကြီးအကဲ ရှစ်ယောက်ကိုပင် မိန်းမောသွားစေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မ၏ အမှား မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတာအို၏ သိမ်မွေ့သော လွှမ်းမိုးမှု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတာအို ဆိုသည်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟာတာအို၏ အကိုင်းအခက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ဆိုးယုတ်သော နှလုံးသားတာအို ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

ဤတာအိုသည် အဆင့်လွန်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဆိုလျှင် စကားတစ်ခွန်း၊ လုပ်ရပ်တစ်ခုတိုင်းမှာ မဟာတာအိုနှင့် သဟဇာတဖြစ်နေပြီး အဆုံးမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူအတွက်မဆို အကြည့်တစ်ချက်၊ အပြုံးလေးတစ်ခုကပင် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

လင်းရီ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသော ကျန်းဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..."

"အခွင့်အရေးရှိရင် လင်းရီ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လာခဲ့ပါ့မယ်..."

လင်းရီက အလျင်အမြန် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျန်းဝမ်အား ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ..."

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မ ထွက်သွားသည်နှင့် ယန်ချန်သည် လင်းရီအပေါ် သူမ၏ လေးစားအားကျမှုများကို အနည်းငယ်မျှ မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ ပြေးလာခဲ့လေသည်။

ယန်ကျန်းသည် ယန်ချန်၏အနောက်မှ လိုက်လာပြီး အနည်းငယ် တွေဝေ ငေးမောနေပုံ ရလေသည်။

"တူလေးတို့နှစ်ယောက်ပါလား..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တူလေး" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းက ယန်ကျန်း၏ လွင့်ပျံ့နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အလျှော့မပေးသော စိတ်ဓာတ်မီးပွားလေးတစ်ခုကို လင်းလက်သွားစေခဲ့သော်လည်း ဤအလင်းရောင်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရီသည် ဤဒုတိယနေရာရထားသူမှာ သူ့ကြောင့် တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက်သွားမှန်း သဘာဝကျကျပင် သိလိုက်လေသည်။

"တူလေး ယန်ကျန်း၊ မင်းရဲ့တာအိုက ဘယ်သူ့ထက်မှ အောက်မကျပါဘူး..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လား..."

ယန်ကျန်းက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက သဘာဝပဲလေ..."

လင်းရီက သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်တိုက်ပွဲတာအိုဆိုတာ တာအိုတစ်ရာထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး မဟာတာအိုတွေထဲက တစ်ခုပဲ..."

"ဒီတာအိုကို အောင်မြင်သွားပြီဆိုရင် ကောင်းကင်ကိုတောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်..."

"ဒါကြောင့် ဒီတာအိုကို ကောင်းကင်တိုက်ပွဲ းလို့ ခေါ်တာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ ဒီတာအိုဟာ သူရဲကောင်းအားလုံးနဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ မဟုတ်သလို၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရန်သူ ဖြစ်ဖို့ပဲ..."

လင်းရီသည် ယန်ကျန်းအား လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရန်သူဖြစ်ဖို့..."

ယန်ကျန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံ ရလေသည်။

"ဒါက သဘာဝပဲလေ..."

"ကောင်းကင်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာက အဆုံးမရှိတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်တာကတော့ သေခြင်းတရားနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရတယ်လို့ ဆရာက ပြောဖူးတယ်..."

"ဒါက ငါတို့ ကောင်းကင်တိုက်ပွဲဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုပဲ..."

ယန်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့၏။

လင်းရီသည် ကောင်းကင်တိုက်ပွဲ တာအို၏ အနှစ်သာရကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်သွားခဲ့လေသည်။

သူမ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ပီသလှပေသည်။

"ကောင်းကင်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာက အဆုံးမရှိတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်တာကတော့ သေခြင်းတရားနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရတယ်..."

ယန်ကျန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ဤစကားကို သူ အရင်က တစ်ခါမက ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။

"မှန်တယ်..."

"ကောင်းကင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ..."

"ငါတို့ ကောင်းကင်တိုက်ပွဲဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုဟာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ တာအို မျိုး မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် ကျော်လွှားပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ချိုးဖျက်ဖို့ပဲ..."

"မနက်ဖြန်ရဲ့ ငါက ဒီနေ့ရဲ့ ငါထက် သေချာပေါက် ပိုစွမ်းလာရမယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က မင်း မဟုတ်ဘူး၊ တခြားဘယ်သူမှလည်း သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး..."

ယန်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်လာကာ ယခင်က ရိုင်းစိုင်းပြီး ထိန်းချုပ်မရသော အကြည့်များကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

"ဒီလူငယ်လေးက သင်ပေးရတာ လွယ်တာပဲ..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဒုတိယနေရာရထားသူဆိုတော့ တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်၏။

စကားလုံး အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် သူ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

"တောင်သခင်လင်းရီရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်..."

ယန်ကျန်းက လင်းရီအား လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်၏ ရိုသေမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယနေ့မှစ၍ ယန်ကျန်းသည် လင်းရီ၏ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ...ကျွန်တော် အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းစပ်မှာရှိတဲ့ ရေသူနိုင်ငံတော်ကို သွားတော့မယ်..."

“စီနီယာတို့ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်တောင်ကို အရင် ပြန်သွားကြမလား..."

လင်းရီက ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ ထန်ကျင်းကျုံး အပါအဝင် လူရှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါတို့က ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကိုဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရထားပြီဆိုတော့ ပထမဆုံး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာသင့်တယ်..."

"ဒီအဘိုးကြီးက တောင်သခင်နဲ့အတူ အရှေ့ပင်လယ ကမ်းစပ်ကို လိုက်ခဲ့မယ်၊ ကျန်တဲ့ခုနစ်ယောက်ကတော့ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်အတွက် နေရာတစ်ခု အရင်သွားရှာကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲထန်၊ ခင်ဗျားက ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်အတွက် မလိုဘူးလား..."

လင်းရီက ထန်ကျင်းကျုံးအား ကြည့်လိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့ လိုတာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ တောင်သခင်က ရေသူနိုင်ငံတော်ကို သွားတဲ့အခါ ဘေးမှာ တာအိုအစောင့်အရှောက် ဘယ်လိုလုပ် မရှိဘဲနေမလဲ..."

"ငါက သေချာပေါက် အလျင်မလိုပါဘူး..."

ထန်ကျင်းကျုံးက သေချာပေါက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဟွေကွမ်သံချပ်ကာ ရှိတယ်လေ..."

လင်းရီက ပြောလိုက်၏။

"ဟွေကွမ်သံချပ်ကာဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သက်မဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲလေ..."

"သက်ရှိလူတစ်ယောက်လောက် ဘယ်လိုလုပ် အသုံးဝင်မှာလဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ဟွေကွမ်သံချပ်ကာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သဘာဝကျကျပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဝှစ်..."

ဟွေကွမ်သံချပ်ကာသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့ ထန်ကျင်းကျုံးကို ခပ်ရေးရေး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

လင်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး ထန်ကျင်းကျုံး၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်ခဲ့ချေ။

ထန်ကျင်းကျုံး။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ကပ်ဘေးခုနစ်ပါး၏ ခေါင်းဆောင်။

သူ့ကို ခေါ်သွားခြင်းမှာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခုကို ယူဆောင်သွားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

ရေသူနိုင်ငံတော်အပေါ် သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းမှာ ဟွေကွမ်သံချပ်ကာ ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားသေး၏။

"ဒါဆို ငါတို့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြတာပေါ့..."

လင်းရီသည် ထန်ကျင်းကျုံးအား ခေါ်ကာ တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

ဤအချိန်တွင် လောကသခင်အားခုံးသည် ကျဲစဲ့ကို ခေါ်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက လင်းရီအား ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ၊ မင်းက အနောက်ပိုင်းဒေသကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အနည်းဆုံးတော့ လန်ခဲကျောင်းတော်ကို လာလည်သင့်တယ်လေ..."

"အရှေ့ပင်လယ်က ကိစ္စကိုလည်း ငါ သိပါတယ်၊ အဲဒါက နောက်ကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သွေးပင်လယ်သည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ၎င်းမှာ လန်ခဲကျောင်းတော်၏ လွှမ်းမိုးမှု နယ်ပယ်အောက်တွင် အတိအကျ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်းရီသည် လောကသခင်အားခုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ နားမလည်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ လောကသခင်ဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု တောင်းချင်နေတာပါ..."

အခန်း (၈၆)-သော့ကို ဆုံးရှုံးသွားရတဲ့ အိပ်မက်က ဘာအရိပ်အယောင်မှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပါဘူး

"လမ်းညွှန်မှုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... မင်းက ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော် းရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့် တစ်ယောက်လေ၊ ဒါက မှန်ကန်တာပဲ..."

"ငါတို့က မိသားစုတွေပါ၊ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

လောကသခင်အားခုံးက ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောကသခင်..."

လင်းရီက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး..."

လောကသခင် အားခုံး၏ အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏ အောက်တွင် ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ရွှေကြာပန်းသည် ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင် ရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောကသခင်..."

လင်းရီက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး ဟွေကွမ်သံချပ်ကာ နှင့် ထန်ကျင်းကျုံးတို့ကို ကြာပန်းပလ္လင် ပေါ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့၏။

ကျဲစဲ့သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

"သတင်းပို့လိုက်..."

"ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့်က ဒီနေ့ ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာမယ်လို့..."

လောကသခင်အားခုံးက ကျဲစဲ့အား ပြုံးပြလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကျဲစဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သတင်းပို့ရန် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

... ...

"ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော် ရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ ဗုဒ္ဓတပည့်က ဒီနေ့ ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာမယ် ဟုတ်လား..."

"တာလော့ဝိုင်တောင် ရဲ့ တောင်သခင်လင်းရီလား..."

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ အဲဒါက ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ လင်းဗုဒ္ဓ လေ..."

"လင်းဗုဒ္ဓက လန်ခဲကျောင်းတော်ကို ပြန်လာမယ်..."

"အရင် ရီကွမ်ပွဲတော်တုန်းက လင်းဗုဒ္ဓဟာ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်နဲ့ ကျင့်ကြံသူ သောင်းချီကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်..."

"ဒီနေ့ သွေးပင်လယ်မှာ လီတိရှန်းကိုတောင် တာအိုမေးမြန်းခြင်း လုပ်ခဲ့ပြီး ဓားအင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ အမူအကျင့်ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ..."

"လင်းဗုဒ္ဓ ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာတာက ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားကြီး တစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်..."

"မြန်မြန်... လင်းဗုဒ္ဓ ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာတာကို ငါတို့ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး ဂါရဝပြုမှုနဲ့ ကြိုဆိုရမယ်..."

သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ လန်ခဲကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လန်ခဲကျောင်းတော်မှ ရဟန်းတော် အများစုသည် လင်းရီအား တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြသော်လည်း သူ့ကို လေးစားကြည်ညိုနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းရီ၏ "ရုပ်ဆိုသည်မှာ နတ္ထိနှင့် မကွာခြားချေ၊ နတ္ထိဆိုသည်မှာ ရုပ်နှင့် မကွာခြားချေ" ဟူသော စကားက မဟာဆရာသခင်လျောင်ချန်၏ အမွေအနှစ်ကို ယူဆောင်သွားရုံသာမက ရီကွမ်ပွဲတော်တွင် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင် တစ်ခွက်ဖြင့် လောကသခင်အားခုံးကို မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း ရရှိစေခဲ့၏။

လောကတွင် ဒုတိယ အစွမ်းအထက်ဆုံးဟူသော နေရာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤသို့သော ကျေးဇူးမျိုးက လန်ခဲကျောင်းတော် မှ လူတိုင်းအား လင်းရီကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဗုဒ္ဓတပည့် တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လာစေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် လန်ခဲကျောင်းတော်အတွင်း၌ ခေါင်းလောင်းများ၊ ဗုံများ တညီတညွတ်တည်း မြည်ဟည်းလာပြီး ရဟန်းတော်များက ကျမ်းစာများ ရွတ်ဆိုကာ ဗုဒ္ဓကို ပူဇော်ကြလေသည်။ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးနှင့် ဆက်သွယ်သွားကာ ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓပုံရိပ်များက ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် ခပ်ရေးရေး ထိုင်နေကြ၏။

လောကသခင်အားခုံးကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးသဖြင့် အမြန်နှုန်းမှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။ တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားကို အသုံးပြုခြင်းနှင့်ယှဉ်လျှင် လင်းရီသည် အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ ရှုခင်းများကို ပို၍ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသသည် ဗုဒ္ဓ းကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်၏။

လန်ခဲကျောင်းတော်က ဦးဆောင်ထားပေသည်။

ဒေသတွင်းရှိ ဂိုဏ်းအများစုမှာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနှင့် ဆက်စပ်နေကြသည်။

တောင်တန်းများကြားတွင် တည်ရှိနေသော ကျောင်းတော်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်နှင့် ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များက မြေပြင်ကို လင်းထိန်နေစေ၏။

အနောက်ပိုင်းဒေသမှ သက်ရှိအားလုံးကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးနေလေသည်။

သက်တမ်းကို တိုးစေပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ထပ်တိုးပေးပေသည်။

လင်းရီသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပျပ်ဝပ်ဦးခိုက်ပြီး လန်ခဲကျောင်းတော်ဆီသို့ ဘုရားဖူး ခရီးထွက်လာကြသော ခြိုးခြံခြွေတာ ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ခြိုးခြံခြွေတာ ကျင့်ကြံသူများ။

ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြည်ညိုဆုံး အကိုင်းအခက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအကိုင်းအခက်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် လောကကြီးတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုသည်မှာ ပုံသေကိန်းဂဏန်းတစ်ခုရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကြ၏။

သူတို့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပိုခံစားရလေ၊ လောကကြီးမှ သက်ရှိများ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရသည်မှာ နည်းလေပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အနောက်ပိုင်းဒေသ မှာ ဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၁၂၉,၀၀၀ ရှိတယ်..."

"ဒါ့အပြင် တခြားကျင့်ကြံခြင်း တာအို ၂၄၉,၀၀၀ လည်း ရှိသေးတယ်..."

"အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်က ဦးဆောင်ထားတာ..."

"ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်က လန်ခဲ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူမှာ တည်ရှိတယ်။ လင်းရီ၊ 'လန်ခဲ' ဆိုတဲ့ နာမည်က ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

လောကသခင်အားခုံးက လင်းရီအား လမ်းပြရင်း အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီမျိုးဆက်သစ်က ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးတော့ တကယ် မသိပါဘူး..."

လင်းရီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လန်ခဲကောင်းကင်လိုဏ်ဂူတည်ရှိတဲ့ နေရာကို ကျောက်ဂူတောင်လို့ ခေါ်တယ်..."

"တောင်ခြေမှာ ဝမ်ကျီလို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် နေထိုင်ပြီး သစ်ခုတ်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုတယ်..."

"တစ်နေ့တော့ ဝမ်ကျီက သစ်ခုတ်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို တက်သွားပြီး ကလေးနှစ်ယောက် စစ်တုရင် ကစားရင်း သီချင်းဆိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် ဝမ်ကျီက သူတို့ရဲ့ သီချင်းကို နားထောင်ပြီး သူတို့ ကစားတာကို ကြည့်နေခဲ့တယ်..."

"ကလေးတွေက ဝမ်ကျီကို စွန်ပလွံစေ့နဲ့တူတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒါကို သူက ပါးစပ်ထဲ ငုံထားလိုက်တော့ ဆာလောင်မှုကို မခံစားရတော့ဘူး..."

"ကစားပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကလေးတွေက 'မင်း ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ' လို့ မေးတယ်..."

"ဝမ်ကျီက သူ့ရဲ့ ပုဆိန်ကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ ပုဆိန်ရိုးက ဆွေးမြည့်နေပြီဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ စစ်တုရင်ကစားတာကို တစ်ရက် ကြည့်နေတာက လောကကြီးမှာ အနှစ်တစ်ထောင်ကြာသွားပြီဆိုတာကို သူ သိလိုက်ရတယ်..."

လောကသခင်အားခုံးက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"လန်ခဲ အိပ်မက်တစ်ခုလား..."

လင်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်းရီသည် သဘာဝကျကျပင် လန်ခဲအိပ်မက်အကြောင်း ကြားဖူးပေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတွင် တကယ်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်တည်းတင် မကလောက်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

"လန်ခဲအိပ်မက်တစ်ခုဟုတ်လား..."

"လင်းဗုဒ္ဓပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ်။ ဒုတိယ ဆရာဘိုးဘေးအတွက်တော့ ဒီကိစ္စက ဘာအရိပ်အယောင်မှ မကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ..."

လောကသခင်အားခုံးက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယဆရာဘိုးဘေး ဟုတ်လား..."

လင်းရီ၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"အတိအကျပဲ..."

"ဝမ်ကျီဆိုတာက ငါတို့လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုတိယ ဆရာဘိုးဘေးပဲ..."

"သူက ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် လောကသခင်လည်းဖြစ်တယ်..."

လောကသခင်အားခုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒီကိစ္စပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် သာမန်လူတွေက အဲဒီရဲ့သော့ချက်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေမယ့် ကျင့်ကြံသူ တွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရခဲ့ဘူး..."

"အဲဒီအချိန်က ငါတို့ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ပထမ ဆရာဘိုးဘေးက ဒီနေရာကို ခရီးသွားနေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတယ်။ ဒဏ္ဍာရီကို ကြားပြီးနောက် သူက ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်..."

"ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲမှာ ဗောဓိပင် တစ်ပင်နဲ့ သစ်ပင်အောက်က စစ်တုရင် ကစားပွဲကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်..."

"စစ်တုရင်ကစားနေတဲ့ ကလေးတွေကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ အင်မော်တယ် အငွေ့အသက် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့က တာအိုကို သက်သေပြပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း သွားတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

"အဲဒီနောက် ပထမဆရာဘိုးဘေးက အဲ့ဒီကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲမှာ ကျင့်ကြံခဲ့တယ်..."

"သူ့ကိုယ်သူ ဗောဓိလို့ နာမည်ပေးခဲ့တယ်..."

"ဗောဓိဆရာဘိုးဘေးဟာ ဝမ်ကျီနဲ့ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူကြားက နက်ရှိုင်းတဲ့ ကံကြမ္မာကို ခံစားမိပြီး လန်ခဲကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒါက လန်ခဲအိပ်မက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ယူထားတာပဲ..."

"ဒီကောင်းကင်လိုဏ်ဂူကလည်း သဘာဝကျကျပဲ လန်ခဲကောင်းကင်လိုဏ်ဂူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်..."

"နောက်ပိုင်းမှာ ဗောဓိဆရာဘိုးဘေးဟာ ဝမ်ကျီရဲ့ ဉာဏ်ပညာ အခြေခံအုတ်မြစ်က အံ့မခန်းဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အင်မော်တယ်စစ်တုရင်ကစားပွဲကို အနှစ်တစ်ထောင်ကြာ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး သဘာဝကျကျပဲ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ထွန်းကားမှုအတွက်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်မှန်းသိလို့ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီး အမွေအနှစ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တယ်..."

"ဝမ်ကျီဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုတိယ ဆရာဘိုးဘေးနဲ့ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ လောကသခင်ဖြစ်လာခဲ့တယ်..."

လောကသခင်အားခုံးက အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့လေသည်။

"လောကကြီးရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ဘယ်အရာနဲ့မှ မယှဉ်နိုင်ဘူး..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် စစ်တုရင် ကစားပွဲကို အနှစ်တစ်ထောင်ကြာ မည်သို့ ကြည့်ရှုနိုင်မည်နည်း။

သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ရတနာတစ်ခုရှိနေပြီး အင်မော်တယ် စစ်တုရင် ကစားပွဲတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ရရှိကာ သတိမထားမိဘဲ အနှစ်တစ်ထောင်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။

ထိုအခြေအနေမှာ အချိန်ကြာမြင့်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်လောက်၏။

သို့မဟုတ်လျှင် သူက အနှစ်တစ်ထောင်ကို တစ်ရက်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ချေ။

စစ်တုရင် ကစားပွဲ ပြီးသွားသည်နှင့် လန်ခဲ လောကသခင်သည် သဘာဝကျကျပင် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

"အဲဒီစွန်ပလွံစေ့က ဘာလဲ..."

"အဲဒါက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လင်းရီက ထပ်မေးလိုက်၏။

"လန်ခဲ ဆရာဘိုးဘေး ပါးစပ်ထဲ ငုံထားတဲ့ ပစ္စည်းက ဗောဓိသီးတစ်လုံးပဲ..."

လောကသခင် အားခုံးက ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ အင်မော်တယ်သစ်ပင် ဆယ့်နှစ်ပင်ရှိပြီး ဗောဓိပင်က အဲဒီထဲက တစ်ပင်ပဲ..."

"အဲဒီတုန်းက လန်ခဲဆရာဘိုးဘေးဟာ ဗောဓိပင်အောက်မှာ စစ်တုရင် ကစားပွဲကို ကြည့်ရှုခဲ့တယ်။ အဲဒီကလေးနှစ်ယောက်က ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲက မွေးရာပါဝိညာဉ်သက်ရှိတွေ ဖြစ်လောက်တယ်၊ သူတို့က အင်မော်တယ် ကစားပွဲကနေတစ်ဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ရရှိပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းခြင်း သွားတာ ဖြစ်မယ်..."

"လန်ခဲ ဆရာဘိုးဘေးဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာကနေတစ်ဆင့် အင်မော်တယ် ကစားပွဲထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်..."

"သူက အလွန်ဉာဏ်ပညာကိုရရှိပြီး ဗုဒ္ဓဆရာသခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့တယ်..."

လောကသခင်အားခုံးက ပြောလိုက်၏။

"ကံကြမ္မာဆိုတာ အစပျိုးမှုပဲ၊ ကံတရားရဲ့ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘူး..."

"လန်ခဲလောကသခင်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာရှိသလို အံ့မခန်း ပါရမီလည်း ရှိတယ်..."

လင်းရီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီ မရှိဘဲနှင့် အင်မော်တယ် ကစားပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလျှင်တောင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကိုရရှိပြီး အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ကံကြမ္မာသက်သက်က ဗုဒ္ဓနှင့် ဆရာဘိုးဘေး ဖြစ်လာမည့်သူ တစ်ယောက်ကို မကျင့်ကြံပေးနိုင်ပေ။

"လင်းဗုဒ္ဓပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်..."

"လန်ခဲဆရာဘိုးဘေးရဲ့ ပါရမီက လောကမှာ တွေ့ရခဲပါတယ်..."

"ရှေးခေတ်နဲ့ ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ရှေးခေတ်ကနေ ခေတ်သစ်အထိ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်..."

"ရှေးဟောင်းသမိုင်းတွေက ပြောင်းလဲနေပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေကြာပြီးနောက်မှာတောင် လန်ခဲလောကသခင်ဟာ တတိယနေရာမှာ ရှိနေဆဲပဲဆိုတာက သူ ဘယ်လောက်တောင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလဲဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ..."

လောကသခင်အားခုံးက လက်အုပ်ချီကာ လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှေးခေတ်နဲ့ ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ..."

"ခေတ်ကာလတွေ မတူညီတဲ့အတွက် သူတို့နဲ့ တာအို ဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်း မလုပ်နိုင်တာ နှမြောစရာပဲ..."

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့သည်။

လောကတွင် ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ်ကို ကျော်လွန်သွားသော ထိပ်ဆုံး အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆယ်ယောက်နှင့် မည်သူက တာအိုဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်းကို မလုပ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

"လင်းဗုဒ္ဓ..."

"ခေတ်ကာလတွေ မတူညီပေမယ့် သမိုင်းတစ်လျှောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်တဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ တာအို ဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်း လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

လောကသခင်အားခုံးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ နက်နဲသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။