အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း (၈၉)- ခွက်သုံးခွက်က မဟာတာအို ဆီကို ဦးတည်စေပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးက သဘာဝတရားနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်စေတယ်

"တာအိုကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးတဲ့အတွက် လောကသခင် အားခုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လင်းရီက ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိုင်တာအို ရတနာပုလင်းသည် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မွှေးကြိုင်သော ဝိုင်နံ့များ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာကာ လူကို မိန်းမောသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

လင်းရီ၏ ရွှေအမြူတေ တာအို ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် ရွှေအမြူတေကို မဖွဲ့စည်းရသေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော တစ်ခုတည်းသောချီမှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ရွှေအမြူတေနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဝိုင်တာအို၏ အဆင့်လွန် ရွှေအမြူတေသည် ဝိုင်ဖော်စပ်သကဲ့သို့ သဘာဝကျကျပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းကာ တာအိုစည်းချက်၏ နှစ်ခြင်းပေးမှုကို ခံယူရမည်ဖြစ်၏။

ထိုသို့ပြုလုပ်မှသာလျှင် ခွက်သုံးခွက်ဖြင့် မဟာတာအိုကို နားလည်နိုင်ပြီး တိုက်ပွဲတစ်ပွဲဖြင့် သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"မင်းကို တာအို လက်ဆင့်ကမ်းပေးတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တာအို လက်ဆင့်ကမ်းတာနဲ့ အတူတူပါပဲ..."

"ဒီရဟန်းအိုကြီးလည်း အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရရှိခဲ့ပါတယ်..."

လောကသခင် အားခုံးက လက်အုပ်ချီကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူသည် လင်းရီအား ဗုဒ္ဓတစ်ပါးအဖြစ် အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက် သင်ကြားပေးရုံသာမက တာလော့ ဝိုင်တောင်၏ တောင်သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ လင်းရီနှင့် တန်းတူရည်တူ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"လောကသခင်..."

"လင်းဗုဒ္ဓ..."

"ဇင်အခန်းက အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ၊ သွားလို့ ရပါပြီ..."

ကျဲစဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် ကျမ်းစာများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လန်ခဲကျောင်းတော်၏ ကျမ်းစာများကို ကူးယူထားခြင်း ဖြစ်၏။

လောကသခင်အားခုံးသည် ကျမ်းစာများကို ယူကာ စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ချင်းစီ လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း..."

"လက်ရေးကောင်းတယ်..."

"စိတ်အခြေအနေက ငြိမ်းချမ်းပြီး သဘာဝကျတယ်၊ ခန္ဓာငါးပါး ဗလာနတ္ထိဖြစ်တဲ့ အဆင့်ကို မရောက်သေးပေမယ့် တိုးတက်မှု ကြီးကြီးမားမား ရှိတယ်..."

လောကသခင် အားခုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လက်ရေးကို မြင်ခြင်းသည် လူကို မြင်ခြင်းနှင့် တူညီပေသည်။

လူတစ်ယောက်၏ လက်ရေးသည် သဘာဝကျကျပင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝိညာဉ် ပါဝင်နေလေသည်။

လက်ရေး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လေ့လာခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို လေ့လာခြင်းနှင့် တူညီ၏။

လောကသခင် အားခုံးသည် ကျမ်းစာများမှတစ်ဆင့် ကျဲစဲ့၏ လက်ရှိ စိတ်အခြေအနေကို သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

"လင်းဗုဒ္ဓ၊ အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ ဒီည ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်မှာ တစ်ညအိပ်ပြီး မနက်ဖြန်မှ အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းစပ်ကို ထွက်ခွာရင် ဘယ်လိုလဲ..."

လောကသခင် အားခုံးက လင်းရီအား အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အဲဒါ အရမ်း ကောင်းတာပေါ့..."

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လောကသခင် အားခုံးသည် လင်းရီနှင့် အခြားသူများကို လန်ခဲကျောင်းတော် အတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ဗုဒ္ဓများကို ဦးစွာ ဂါရဝပြုစေကာ ထို့နောက် ဇင်အခန်းဆီသို့ ဆက်လက် သွားရောက်ခဲ့ကြ၏။

"ဒီဇင်အခန်းက..."

လင်းရီနှင့် အခြားသူများ ဇင်အခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လင်းရီ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ထန်ကျင်းကျုံးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လန်ခဲကျောင်းတော်သည် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးများ အစပြုရာ နေရာဖြစ်သော်လည်း သာမန် ရဟန်းတော်များ၏ ဇင်အခန်းများမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ ကျမ်းစာရွတ်ဆိုရန်နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံရန် နေရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ရာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်စရာ ဖျာတစ်ချပ်နှင့် ကုတင်တစ်လုံးဆိုလျှင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ကျဲစဲ့က လင်းရီအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဇင် အခန်းမှာမူ တံတားငယ်များ၊ စီးဆင်းနေသော ရေများ၊ မဏ္ဍပ်များနှင့် မျှော်စင်များ ပါဝင်သော ခြံဝင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆန္ဒရှိသမျှ အရာအားလုံး ပါဝင်ကာ တကယ်ကို ဇိမ်ကျလှပေသည်။

"လင်းဗုဒ္ဓက သာမန်ရဟန်းတော်တစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူ့ကို သာမန် အသိတရားနဲ့ ဆက်ဆံလို့ မရပါဘူး..."

"ဒီဇင်အခန်းကို ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းတော်တွင်းက ရဟန်းတော်တွေ အသုံးပြုခွင့် မရှိပါဘူး၊ ရေနှင့်မြေ ဓမ္မပွဲတော် ကာလအတွင်း ဂိုဏ်းအသီးသီးက ကျင့်ကြံသူတွေကို ဧည့်ခံဖို့အတွက်ပဲ အသုံးပြုတာပါ..."

"ဧည့်သည်တွေကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေရတာဆိုတော့ လျစ်လျူရှုထားဖို့က မကောင်းပါဘူးလေ..."

"ဒီနေ့တော့ အလျင်စလို ဖြစ်သွားလို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ လင်းဗုဒ္ဓ၊ သည်းခံပေးပါဦး..."

ကျဲစဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဝိညာဉ်ကုန်းမြေရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးတွင် ကိုယ်ပိုင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်များ အသီးသီး ရှိကြလေသည်။

ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းတွင်လည်း သဘာဝကျကျ ရှိပေသည်။

လန်ခဲကျောင်းတော်၏ ရေနှင့်မြေ ဓမ္မပွဲတော်သည် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများကို လာရောက်၍ ကျမ်းစာများနှင့် တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ကြားလေသည်။

မတူညီသော ဂိုဏ်းများတွင် သဘာဝကျကျပင် မတူညီသော ဒဿနများ ရှိကြ၏။

လန်ခဲကျောင်းတော်မှ ရဟန်းတော်များ၏ ဒဿနမှာ ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် အခြားဂိုဏ်းများကို ရဟန်းတော်များကဲ့သို့ ရိုးရှင်းရန် သဘာဝကျကျပင် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ရေနှင့်မြေ ဓမ္မပွဲတော် ကာလအတွင်း အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် အထူးဇင်အခန်းများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို ကျဲစဲ့..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းအတူတကွ ဇင်လခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

ဇင်အခန်းအတွင်း၌ ကျောက်စိမ်း စားပွဲများနှင့် ကျောက်စိမ်း ကုလားထိုင်များ အားလုံး ရှိနေလေသည်။

သီးသန့် ရေပူစမ်း ရေချိုးကန်တစ်ခုပင် ရှိနေသေး၏။

ရေခိုးရေငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ကာ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေပုံ ရလေသည်။

"အကယ်၍ လင်းဗုဒ္ဓက ကျေနပ်တယ်ဆိုရင် ဒီရဟန်းအိုကြီး ခွင့်ပြုပါဦး..."

"သွေးပင်လယ်က တိုက်ပွဲဟာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပေမယ့် လေ့လာသင်ယူမှုတွေကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ..."

လောကသခင်အားခုံးက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"လောကသခင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သွားပါ..."

လင်းရီက လှည့်ကာ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လောကသခင် အားခုံးနှင့် ကျဲစဲ့တို့ကို ဇင်အခန်း တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

"လင်းဗုဒ္ဓ..."

"ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်မှာ မနက်ပိုင်းနဲ့ ညနေပိုင်း သင်ခန်းစာတွေရှိတယ်၊ နှစ်ခုလုံးက ကျမ်းစာရွတ်ဆိုတာနဲ့ ဗုဒ္ဓကို ပူဇော်တာတွေ ပါဝင်တယ်... အကယ်၍ လင်းဗုဒ္ဓ စိတ်ဝင်စားရင် လာနားထောင်လို့ ရပါတယ်..."

လောကသခင် အားခုံးက သူ့ကို သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် မနေတော့ဘဲ ကျဲစဲ့ကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

"တောင်သခင်..."

"လောကသခင်အားခုံးက တောင်သခင်ကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာပဲ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ဇင်အခန်းကို ကြည့်ကာ အံ့ဩစွာ လျှာသပ်လိုက်လေသည်။

ထန်ကျင်းကျုံး ငယ်ရွယ်စဉ်က သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး သည်လည်း ကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး ရေနှင့်မြေ ဓမ္မပွဲတော် တွင် သဘာဝကျကျပင် ပါဝင်ခဲ့ဖူး၏။

ထိုအချိန်က ဧည့်ခံမှုမှာ ဤမျှလောက် မကောင်းမွန်ခဲ့ချေ။

"အကြီးအကဲထန်..."

"ဒီနေရာက ဗုဒ္ဓဘာသာ သန့်စင်သော မြေမြတ်တစ်ခုပါ..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘေးကင်းမှုအတွက် ခင်ဗျား စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး..."

"ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ဖို့ အလျင်မလိုပေမယ့် အရမ်းကြာကြာ ဖိနှိပ်ထားတာကလည်း နောက်ဆုံးတော့ မကောင်းပါဘူး..."

လင်းရီက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"ဒါဆို ဒီအဘိုးကြီးက ပထမဆုံး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နေရာတစ်ခု အရင်သွားရှာလိုက်မယ်..."

"ရေသူနိုင်ငံတော်က အဆင့်ကိုး အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့မှာလည်း ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ရေသူတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားအရတော့ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို အများကြီး အောက်ကျနေပါတယ်..."

"ဒီအဘိုးကြီး ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီးရင်တော့ ရေသူဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရတာက ပြန့်ပြူးတဲ့ မြေပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်ရသလို ဖြစ်သွားမှာပါ၊ အဲဒီအဘိုးကြီးတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောရဲစေရဘူးလို့ အာမခံတယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးက မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူ့ရဲ့ အမူအကျင့်၊ လမ်းလျှောက်တာ၊ ထိုင်တာတွေက ဆရာသခင် တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်နေတယ် ဆိုပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီလူက တကယ့် အန္တရာယ်ကောင်ကြီးပင်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးရဲ့ ကပ်ဘေးခုနစ်ပါးက ဘယ်လောက်ပဲ နာမည်ကြီးပါစေ၊ သူတို့က ဒီ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ မဟုတ်ဘူးလား။

ရူးသွပ်မှုအကြောင်း ပြောရရင် သူက အရိုးထဲထိအောင် ရူးသွပ်နေတာပါ။

ထန်ကျင်းကျုံး စကားပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လင်းရီက တားဆီးလိုက်လေသည်။

"အကြီးအကဲထန်၊ အလျင်မလိုပါနဲ့..."

လင်းရီက သံသယကင်းစင်ခွက်တို့ကို ထုတ်ယူကာ ထန်ကျင်းကျုံးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲထန်၊ ဒါတွေကို ယူသွားလိုက်..."

"ဒီဝိုင်ကို မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်လို့ ခေါ်တယ်၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ရရှိဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်..."

"အကြီးအကဲထန် နေရာတစ်ခုရှာတွေ့ပြီးရင် ဒီမှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်ကို အရင်သောက်လိုက်ပါ၊ ပြီးတော့မှ ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ပါ၊ အဲဒါက ပိုမို မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်..."

လင်းရီသည် သူ၏ လူများအပေါ် အမြဲတမ်း ရက်ရောလေ့ ရှိပေသည်။

"ဒါက မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင် လား..."

ထန်ကျင်းကျုံး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းသွားခဲ့၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် အမြဲတမ်း ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ လက်ရှိ အလုံးစုံ စွမ်းအားမှာ သတ္တမအဆင့်မျှသာရှိရာ တာလော့ဝိုင်တောင်၏ ရီကွမ်ပွဲတော်နှင့် သဘာဝကျကျပင် အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်၏ နာမည်ကြီးမှုမှာ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်ရာ သူသည် သဘာဝကျကျပင် ၎င်းကို တောင့်တနေခဲ့၏။

"လုံးဝ အစစ်အမှန်ပါပဲ..."

လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ..."

"တောင်သခင်က ဒီလို လုပ်နေရင် ဒီအဘိုးကြီးအတွက် အနာဂတ်မှာ အခက်အခဲ တချို့ ရှိလာလိမ့်မယ်..."

ထန်ကျင်းကျုံးက မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်ကို ယူကာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အခက်အခဲ ဟုတ်လား..."

လင်းရီက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက ဒီအဘိုးကြီးတွေ အားလုံးက နည်းနည်းတော့ ရူးသွပ်ကြတယ်လေ..."

"ဂိုဏ်းထဲကို အသစ်ဝင်လာတဲ့ ကလေးတွေကို ငါတို့ရဲ့ လမ်းဟောင်း၊ အရက်စက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ မလျှောက်စေချင်ပေမယ့် ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ကတော့ အဲဒါနဲ့တင် ကျေနပ်နေကြတာပဲ..."

"စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောရရင် မိုက်မဲမှုပေါ့..."

"အခု တောင်သခင်က ဒီလောက်တောင် ရိုးသားနေတော့ အနာဂတ်မှာ ထန်ကျင်းကျုံးက ပေါ့ပေါ့ဆဆ သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ မရဲတော့ဘူး..."

"ဒီအသက်ကြီးကို တောင်သခင့် အကျိုးအတွက် ဆက်လက် ရှင်သန်နေရဦးမယ်လေ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်ကို ယူကာ ဇင်ခြံဝင်းအတွင်းမှ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

လင်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဇင်ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေပူစမ်းကိုသာ ကြည့်လိုက်၏။

"အမှန်ပဲ၊ ငါ ဒါကို မခံစားရတာ အတော်ကြာပြီ..."

လင်းရီက သူ၏ လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ရေပူစမ်းပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အိုးတစ်လုံးနှင့် ခွက်တစ်ခွက် ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့၏။

လင်းရီသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေပူစမ်းထဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျောက်ဝံကဲ့သို့သော လက်မောင်းများကို ညင်သာစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အနားယူထားလိုက်သည်။ သူ၏ ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော ရေနွေးငွေ့လေးများကို ခံစားရင်း၊ သူ၏ သွေးကြောများနှင့် ခြင်ဆီများကို သန့်စင်စေကာ ရီကွမ်ဝိုင် တစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ကျေနပ်နေပုံ ရလေသည်။

"ရီလင်ရဲ့ ဝိုင်ကောင်းက ကုံကုမံလို မွှေးကြိုင်တယ်၊ ကျောက်စိမ်း ပန်းကန်လုံးထဲမှာ ထည့်ထားရင် ပယင်းလို လင်းလက်နေတယ်..."

"မင်းတို့တွေ... အဆင်ပြေကြရဲ့လား..."

လင်းရီသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ မြူခိုးများကဲ့သို့ ရေနွေးငွေ့များကို ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းမောသွားပြီး မှေးမှိန်သော ပုံရိပ်များက သူ၏ ရှေ့တွင် လင်းလက်နေပုံ ရလေသည်။

အခန်း (၉၀) - လရောင်က မင်းအပေါ် ကျရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။

ရီကွမ်ဝိုင်။

လင်းရီ ဖော်စပ်ခဲ့သော ပထမဆုံး ယဇ်ပလ္လင်ဝိုင်။

တူလစ်ပန်းများနှင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဝိုင်မှာ ချောမွေ့ကာ အရသာပြည့်ဝပြီး ချိုမြိန်လေသည်။

၎င်းကို လင်းရီ၏ "ရီလင်၏ ဝိုင်ကောင်း၊ တူလစ်ပန်းများ ပွင့်လန်း၊ ကျောက်စိမ်း ပန်းကန်လုံးများမှ ပယင်းအလင်းရောင်" ဟူသော ကဗျာစာသားကို အစွဲပြု၍ နာမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

လင်းရီသည် မြူခိုးများကဲ့သို့ ရေနွေးငွေ့များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ဝိုင်စိတ်ဝိညာဉ် ထင်ယောင်ထင်မှား နတ်ဘုရား၏ ဟင်းလင်းပြင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားသည် အလိုအလျောက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မြူခိုးများကဲ့သို့ ရေနွေးငွေ့များသည် ပြင်းထန်သော လေအေးများနှင့်အတူ လွှမ်းမိုးသွားနိုင်သော ဖြူစင်သည့် နှင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မအိပ်နဲ့..."

"အကယ်၍ နင် အိပ်ပျော်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ကျောင်းတော်အတွင်းမှ နူးညံ့ပြီး သာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လေနှင့် နှင်းများနှင့်အတူ ကျောင်းတော် အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကလည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးငါးယောက်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပူးကပ်နေကြ၏။

ယောက်ျားလေးသုံးယောက်နှင့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်။

အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသော လက်သီးဆုပ်လေးများ ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

ထိုယောက်ျားလေး၏ ဆံပင်များနှင့် မျက်ခုံးများမှာ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး သူသည် သတိလစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

သို့တိုင် ထိုမိန်းကလေးသည် အရှုံးပေးမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြခဲ့ချေ။ သူမသည် ယောက်ျားလေး၏ မျက်နှာကိုသာ အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး ထို့နောက် သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုယောက်ျားလေးအား သေမင်းတမန်လမ်းဝမှ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ရန် ဤနည်းလမ်းဖြင့် ကြိုးစားနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်..."

လောကကြီးမှာ အံ့ဖွယ်အရာတွေ ဘယ်တော့မှ မကင်းမဲ့ပါဘူး၊ အဲဒါတွေကို ဖန်တီးတဲ့ လူတွေသာ ရှိတာပါ။

မိန်းကလေး၏ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအောက်တွင် ထိုယောက်ျားလေးသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် နိုးလာခဲ့၏။

"ချမ်းတယ်..."

ထိုယောက်ျားလေး၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး သူသည် ထောင့်ထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်သွားကာ ထိုနေရာကို မှီထားခြင်းဖြင့် နွေးထွေးမှု အနည်းငယ် ရရှိရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

"မချမ်းပါဘူး..."

"ဒီအခြေအနေကို ငါတို့ ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားရင် မချမ်းတော့ပါဘူး..."

"ဒီညက အရမ်းအေးခဲနေရင်တောင်မှ မနက်ဖြန် မနက်ခင်း နေထွက်လာတဲ့အခါ နွေဦးရာသီ သဘာဝကျကျပဲ ရောက်လာပြီး ပန်းတွေ ပွင့်လာပါလိမ့်မယ်..."

ထိုယောက်ျားလေး နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေး၏ မျက်ခုံးများတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

"မနက်ခင်း နေထွက်လာတဲ့အခါ နွေဦးရာသီ ရောက်လာပြီး ပန်းတွေ ပွင့်လာပါလိမ့်မယ်..."

"မင်းက အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်ပြီး တက်ကြွနေတာပဲ..."

လင်းရီသည် ရေပူစမ်းထဲတွင် လှဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ကစားနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ထိုမျှလောက် အားပေးစကားများကို မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း လင်းရီ ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အနွေးထွေးဆုံး စကားတစ်ခွန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် ကျယ်ပြောလှသော လေနှင့် နှင်းပြင်ကြီးသည် ထိုမျှလောက် မအေးတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှည်လျားသော ညဉ့်ယံသည်လည်း မျှော်လင့်ချက်များကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

"မနက်ခင်း နေထွက်လာတဲ့အခါ တကယ်ပဲ နွေဦးရာသီ ရောက်လာပြီး ပန်းတွေ ပွင့်လာမှာလား..."

ကလေးလေးယောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု လင်းလက်လာခဲ့၏။

"ဟုတ်တယ်..."

"သေချာပေါက်ပေါ့..."

မိန်းကလေး၏ အသံမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသကဲ့သို့ သူမကိုယ်သူမလည်း နှစ်သိမ့်ပေးနေပုံ ရလေသည်။

"ပြီးတော့ ငါတို့ကရော... ငါတို့ အဲဒါကို မြင်တွေ့နိုင်ပါ့မလား..."

ယခုလေးတင် သတိပြန်ရလာသော ကလေးလေးက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ငါတို့ အိပ်မပျော်သွားသရွေ့ သေချာပေါက် မြင်ရမှာပေါ့..."

မိန်းကလေးက သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို အရင်ပြောကြရအောင်..."

မိန်းကလေးက သူတို့၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားကာ ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။

ဤသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူမ စဉ်းစားမိသော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ငါ့နာမည်က သခင်မ လျိုကျောက်၊ 'လရောင်က မင်းအပေါ် ကျရောက်ပါစေ သခင်' ဆိုတဲ့ စာသားထဲက သခင်မ လျိုကျောက်ပေါ့... နင်တို့ ငါ့ကို ရှောင်ကျွင်းလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

သခင်မလျိုကျောက်သည် မိသားစုကောင်းတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ရမည်။ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စကားများက ထင်ရှားသော မိသားစုတစ်ခုမှ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ အမူအကျင့်ကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

"နင်ကရော..."

"နင့်နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

သခင်မလျိုကျောက်သည် ယခုလေးတင် နိုးလာသော ယောက်ျားလေး ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမက သူ၏ လက်များကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်ပေးကာ မေးလိုက်၏။

"ငါ့နာမည်က သခင်မရွှီပါ..."

ကလေးလေးက အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မရွှီ..."

လင်းရီသည် ရေပူစမ်းထဲတွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျင် ရာပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော တူကြီးတစ်လက်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အစွမ်းထက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။

သခင်မရွှီ။

ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ပါ။

ပြီးတော့ သန်မာတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်။

"ညီမလေး၊ နင်ကရော..."

သခင်မလျိုကျောက်က အခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမသည် ကြွေပန်းပုရုပ်လေး တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လေသည်။

"ချင်းကျွယ်..."

"'ချင်းနျောင်' (ငှက်ပြာ) က 'ချင်း'၊ 'ယွီကျွယ်' (ကျောက်စိမ်းပြား) က 'ကျွယ်' ပါ..."

ချင်းကျွယ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြသနေခဲ့၏။

"နင်ကရော..."

သခင်မလျိုကျောက်က အခြား ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရှီး..."

ယောက်ျားလေးက အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ပြီးတော့ နင်ကရော..."

သခင်မလျိုကျောက်က နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အငယ်ဆုံး ကလေးလေးသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူ၏ သေသပ်လှပစွာ ထွင်းထုထားသော မျက်နှာလေးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ချောမောမှု အရိပ်အယောင်များကို ပြသနေပြီ ဖြစ်၏။

"လင်းရီ..."

"'ရွှမ်မုလင်း' (သစ်တောနှစ်ထပ်) က 'လင်း'၊ 'ရီလင်' က 'ရီ' ပါ..."

လင်းရီသည် ရေပူစမ်းထဲတွင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားကာ သူ၏ အသံမှာ မြင်ကွင်းနှင့် ထပ်တူကျသွားခဲ့လေသည်။

ထိုညသည် လင်းရီအတွက် အမှတ်ရစရာ အကောင်းဆုံး ညတစ်ညပင် ဖြစ်လေသည်။

သံသရာထဲမှာတောင် အဲဒါကို ဖျက်ပစ်လို့ မရပါဘူး။

"အခု ငါတို့ မိတ်ဆက်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိသွားကြပြီ..."

"ငါတို့ ဂိမ်းတစ်ခု ကစားကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

သခင်မလျိုကျောက်က ပြောလိုက်၏။

"ဘာဂိမ်းလဲ..."

ချင်းကျွယ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက ဆန္ဒတွေကို ပြောပြကြရအောင်..."

သခင်မလျိုကျောက်က ပြောလိုက်၏။

"နှလုံးသားထဲက ဆန္ဒတွေ ဟုတ်လား..."

သူတို့လေးယောက်လုံး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းသွားကြသည်။

"မှန်တယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက ဆန္ဒတွေကို အားလုံး ပြောပြကြမယ်၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန် မနက်ခင်း နေထွက်လာပြီး နွေဦးရာသီ ရောက်လာတဲ့အခါ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝအောင် အတူတူ ကြိုးစားကြမယ်..."

သခင်မလျိုကျောက်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေခဲ့သည်။

"ငါ အရင် စမယ်..."

"ငါက အိမ်တော်ထိန်းကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်..."

"အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဟုတ်လား..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လင်းရီက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ငါ သဘောကျလို့..."

သခင်မလျိုကျောက်က သဘာဝကျကျ၊ ဖြူစင်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ကရော..."

"ငါက ဓားတစ်လက် သွန်းလုပ်ချင်တယ်၊ ငါ့အဖေ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သွန်းလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဘယ်တော့မှ မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ဓားတစ်လက်ကိုလေ..."

သခင်မရွှီ၏ မျက်လုံးများက စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့၏။

"ကောင်းပြီလေ..."

"ငါတို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အကောင်းဆုံးဓားကို သွန်းလုပ်နိုင်ဖို့အတွက် လောကမှာ အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းတွေကို မင်းအတွက် ငါတို့ ရှာပေးမယ်..."

သခင်မလျိုကျောက်၏ စကားလုံးတိုင်းတွင် အားပေးမှု စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော သခင်မရွှီ၏ မျက်နှာကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပန်းရောင်သန်းသွားစေခဲ့လေသည်။

"ဝမ်ရှီး၊ မင်းကရော..."

နည်းလမ်းအလုပ်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သခင်မလျိုကျောက်က ဝမ်ရှီးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ အသားစားချင်တယ်၊ ဝက်သားဟင်း..."

ဝမ်ရှီးက အားနည်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး မွှေးကြိုင်သော ဝက်သားဟင်းကို စဉ်းစားမိသကဲ့သို့ သူ၏ ပါးစပ်များ အရောင်လင်းနေခဲ့သည်။

"ဟားဟား..."

"နင့်ရဲ့ ဆန္ဒက တကယ်ကို လက်တွေ့ကျတာပဲ..."

"အခုတော့ အသားသေချာပေါက်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ ပေါင်မုန့်တစ်ဝက် ကျန်သေးတယ်..."

သခင်မလျိုကျောက်က ကျောက်ခဲကဲ့သို့ မာကျောနေသော ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ရှီးအား ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဝမ်ရှီးက ပေါင်မုန့်ကိုယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်ချင်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပေါင်မုန့်ကို သခင်မရွှီထံသို့ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သခင်မရွှီက တစ်ကိုက်ကိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏။

ခြောက်သွေ့နေသော ပေါင်မုန့်မှာ မာကျောနေပြီဖြစ်ပြီး အေးခဲနေသော ရာသီဥတုနှင့်အတူ ၎င်းသည် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို စားနေရသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် လင်းရီအတွက်မူ ၎င်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် စားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး ပေါင်မုန့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းကို ပြန်လည် သတိရတိုင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု စီးဆင်းသွားခဲ့၏။

"ချင်းကျွယ်၊ မင်းကရော..."

သခင်မလျိုကျောက်က ချင်းကျွယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက... အခုတော့ ဘာမှ မစဉ်းစားတတ်သေးဘူး..."

ချင်းကျွယ်က တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"သူမက လိမ်ပြောတဲ့အခါတိုင်း သူမရဲ့ဆံပင်တွေကို အမြဲတမ်း သပ်လေ့ရှိတယ်၊ သူမ ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးပါဘူး..."

လင်းရီက ရီကွမ်ဝိုင်တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို မင်း သေချာ စဉ်းစားရတော့မယ်..."

"ငါတို့က ဆန္ဒတွေကို အတူတူ ဖြည့်ဆည်းကြမယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ... တကယ်လို့ နင့်မှာဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် နင် နစ်နာလိမ့်မယ်..."

သခင်မလျိုကျောက်က သူမ၏ တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းသွားလေးများ ပေါ်လာသည်အထိ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လင်းရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

“လင်းရီ၊ နင်ကရော..."

"ငါလား..."

"ငါက ဝိုင်တစ်အိုး သောက်ချင်တယ်၊ ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဝိုင်တစ်အိုးကိုလေ..."

လင်းရီက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။