အခန်း ၉-၁၀

အခန်း (၉) : အားရပါးရ ချီးမွမ်းပေးလိုက်စမ်းပါ။

"ဖားပြုတ်သိုင်းက အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား။ ပြီးတော့ လူတွေကြားထဲမှာ ဒီလောက်တောင် ပြန့်နှံ့သွားတာဆိုရင်၊ အခုထိ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်များ ကျွမ်းကျင်သွားကြပြီလဲ"

အတွင်းရေးမှူးလေး ယဲ့ရှူးယောင်းမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော စရိုက်ကို ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်၍ ထိုကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကိုပင် အသင့်ဖြေရန် ပြင်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

သူမက မှတ်စုစာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်တာနက်ကနေ ရရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဆိုရင်တော့ မနေ့ည ၁၁ နာရီအထိ လူပေါင်း ၃ သိန်းလောက် ဒီကျင့်စဉ်ကို လေ့လာခဲ့ကြပေမဲ့၊ တကယ်တမ်း ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့သူက ၃ ထောင်တောင် မပြည့်သေးပါဘူး"

"အောင်မြင်မှုနှုန်းက ၁ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိတာပေါ့"

ဤအချက်အလက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ စိတ်ထဲမှ ခိုး၍ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

‘ဒါပေါ့ ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဒီကမ္ဘာမှာ အစွမ်းလည်းထက်၊ သင်ရတာလည်း မြန်၊ စျေးလည်း ပေါတဲ့ ကျင့်စဉ်ဆိုတာမျိုး ဘယ်ရှိမှာလဲ’

‘ဒါဆိုရင်တော့... ဒုတိယသမီးပျို ငါက မရှုံးသေးဘူးပေါ့’

ကျောင်းသား ၁ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ကျင့်လို့ရတာဆိုရင်... လက်ရှိကျောင်းသား ၁၃၇ ယောက်မှာ သီအိုရီအရ ၂ ယောက်ထက် ပိုပြီး မတတ်နိုင်ဘူးလေ။

ဒါဆို ကျင့်လို့မရသေးတဲ့ ကျောင်းသား ၁၃၅ ယောက် ကျန်နေသေးတာပေါ့။

အဲဒီတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးအနေနဲ့ သူတို့ကို စိတ်ဝင်တစား နှစ်သိမ့်ပေးရမယ်၊ တောင်းပန်စကားတွေ ပြောရမယ်၊ ဆရာ့အပေါ်မှာ မကျေနပ်မှုတွေ ဖြစ်လာအောင် ဆွဲဆောင်ပြီးတော့ ကျောင်းထွက်သွားအောင် လုပ်ရမယ်။

အဲဒါဆိုရင် ပြန်အမ်းငွေတွေ ရလာတော့မှာ မဟုတ်လား။

ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ စိတ်ပျက်မှုတွေကို ဘေးဖယ်ကာ ရင်ကိုကော့လိုက်ပြီး

"အောင်မြင်မှုနှုန်းက သိပ်နည်းတာပဲ ယဲ့ရှူးယောင်း... ငါတို့ကျောင်းသားတွေထဲက ဘယ်သူတွေ မတတ်သေးဘူးလဲဆိုတာ သွားပြီး စာရင်းလုပ်လိုက်စမ်း..."

"ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ သိုင်းပညာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အမှားပဲ"

"ဒါကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်အနေနဲ့ ကျင့်စဉ်ကို မတတ်သေးတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို တောင်းပန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။"

"သူတို့တွေကို အသိပေးလိုက်ပါ။ အကယ်၍ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်အချိန်မဆို ကျောင်းထွက်ပြီး ပိုက်ဆံပြန်ထုတ်နိုင်ပါတယ်လို့"

ဤစကားကို ပြောနေချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ ကျောပြင်မှာ ပို၍ပင် မတ်သွားသလို၊ သူမ၏ ထွားကျိုင်းလှပသော ရင်အစုံမှာလည်း ပို၍ ထင်ရှားလာတော့သည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် မွန်မြတ်ကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် တူနေပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ကျစ်ရှား သတိထားမိသည်မှာ သူမ စကားအဆုံးတွင် သတင်းထောက်၏ ကင်မရာကြီးမှာ သူမဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ထားခြင်းပင်။

မှန်ပါသည်... စကားတစ်ခွန်းဆိုလျှင် အတည်ပင်။ မီဒီယာတွေရှေ့မှာ ကတိပေးလိုက်ပြီဆိုမှတော့ ပြန်ပြင်ဖို့ မလွယ်တော့ပေ။

‘ငါ အခုပဲ ကြေညာလိုက်ပြီ! ဒီကျောင်းထွက် ပြန်အမ်းငွေကို ရအောင်ယူမယ်၊ ဘယ်သူမှ လာတားလို့ မရစေရဘူး။’

ရှန်ကျစ်ရှား တစ်ယောက် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေစဉ်မှာပင်

ယဲ့ရှူးယောင်းက အတော်ကြာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မတို့ ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံးက ဒီကျင့်စဉ်ကို တတ်သွားကြပြီလေ"

ပြောရင်းနှင့် ယဲ့ရှူးယောင်းက သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အဟောင်းရောင်းဝယ်ရေး ပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဆာဗာက ပြဿနာတက်နေတော့ ကျောင်းသားအသစ်တွေ စာရင်းသွင်းလို့ မရဘူး မဟုတ်လား"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကျင့်စဉ်က အရမ်း နာမည်ကြီးနေတော့ လူတွေက မူရင်းဗီဒီယိုကို ကြည့်ချင်နေကြတယ်။ ဒါကြောင့်... ဟိုကျောင်းသား ၁၃၇ ယောက်ရဲ့ အကောင့်တွေက ရုတ်တရက် တန်ဖိုးတက်သွားတာပဲ"

"အွန်လိုင်း အဟောင်းရောင်းတဲ့ ဝဘ်ဆိုဒ်မှာ အကောင့်တစ်ခုကို ယွမ် ၂,၀၀၀ အထိ ပေါက်စျေးရှိနေတယ်။"

ယဲ့ရှူးယောင်းက မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ရင်း

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြောတဲ့ ဖားပြုတ်သိုင်းကို မကျင့်နိုင်တဲ့ ကျောင်းသားအများစုဟာ အဲဒီလို စျေးကောင်းရတာကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ သူတို့ရဲ့ အကောင့်တွေကို ရောင်းပစ်လိုက်ကြပြီ"

"အခု လက်ရှိ အကောင့်ရှိနေတဲ့သူတွေကတော့ အခြေခံအားဖြင့် ဖားပြုတ်သိုင်းကို တတ်မြောက်သွားတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်"

‘ဂလု...’

ရှန်ကျစ်ရှား နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ ထိုနောက်ဆုတ်မှုမှာ တကယ်ပင် ‘အသက်မဲ့’ နေသော နောက်ဆုတ်မှု ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ... အဆုံးစွန်သော နောက်ဆုတ်မှုပဲ

သူမ၏ ဆယ်နှစ်တာ အစီအစဉ်ကြီး။

အသက် ၁၈ နှစ် အရွယ်မရောက်ခင်ကတည်းက အခု အသက် ၂၈ ရင့်ကျက်လာတဲ့အချိန်အထိ သူမ မည်မျှ ကြိုးစားခဲ့ရသနည်း...။

သူမနှင့် ရွယ်တူတွေ စာသင်နေချိန်မှာ သူမက အစီအစဉ်တွေ စတင်ဆွဲခဲ့သည်။

သူမနှင့် ရွယ်တူတွေ ချစ်သူရည်းစားထားနေချိန်မှာ သူမက အနာဂတ်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။

သူမနှင့် ရွယ်တူတွေ ကလေးတွေ ရနေချိန်မှာ သူမက... နောက်ဆုံးတော့ ဧကရာဇ်ဖြစ်မယ့် အရုဏ်ဦးကို မြင်ခဲ့ရပြီ။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုအရုဏ်ဦးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နာကျင်လိုက်တာ။

တကယ့်ကို ရင်ကျိုးရမတတ် နာကျင်ရတာပဲ။

အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲလာသလို ခံစားနေရသည်။

ထိုစဉ် ယဲ့ရှူးယောင်းက ရုတ်တရက် အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၊ ဒီတစ်ခါ ကျွန်မတို့ အောင်မြင်တာက သတင်းထောက် ဦးလေးကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတွေ အများကြီး ပါတာနော်။"

"ဒီမှာကြည့်ပါဦး၊ သတင်းထောက် လီယန် လေ၊ သူ့ကို ကျွန်မတို့ သေချာ ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

"သူသာ သတင်းမထုတ်ပေးခဲ့ရင် ဒီလောက်အထိ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ကင်မရာကြီးကို ထမ်းထားသော သတင်းထောက်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

‘တောက်! နင်လုပ်တာပေါ့လေ။’

‘နင့်နာမည်က လီယန် ဆိုတာကို ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်။’

‘ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဖြစ်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်တာ နင်ပဲပေါ့လေ’

‘ငါ့ရဲ့ အမြင်ကတော့ မမှားနိုင်ပါဘူး။ စူးချီရဲ့ ကျင့်စဉ်က အစွမ်းထက်ပေမဲ့ အားနည်းချက်တွေ အများကြီးရှိတာကို နင်က သတင်းထဲမှာ ထည့်မပြောခဲ့ဘူး မဟုတ်လား’

‘နင်က သတင်းကို အမှန်အတိုင်း တင်ပြတဲ့သူရော ဟုတ်ရဲ့လား။’

‘တောက်! နင့်ရဲ့ မြှောက်ပင့်မှုတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ ၁၀ နှစ်တာ စီမံချက်ကြီး ပျက်စီးသွားပြီ။’

ဤသို့တွေးရင်း ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ဒေါသတွေ ထွက်လာသလို၊ မကောင်းသော အတွေးများလည်း ဝင်လာတော့သည်။

ငါက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာလား။

သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပေးလိုက်မယ်။

သူ့ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်လုံးကိုပါ ကျေးဇူးတင်ပေးလိုက်မယ်။

သို့သော်... ကျောင်းအုပ်ကြီးကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်၍

ရှန်ကျစ်ရှားသည် အံကြိတ်ကာ အတင်းပြုံးပြရင်း

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သတင်းထောက် လီယန်"

ထိုအချိန်တွင် လီယန်သည် ရှန်ကျစ်ရှားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချီးကျူးစကားများ တရစပ် ပြောတော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်... အခုလို အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကို အွန်လိုင်းကနေ သင်ကြားပေးလိုက်တာဟာ ဟွာရှနိုင်ငံရဲ့ ပညာရေးလောကမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ လမ်းသစ်တစ်ခုကို ဖောက်လိုက်တာပါပဲ..."

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက လှပရုံတင်မကဘူး၊ တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်ပြီး မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့သူပဲ..."

"ကျွန်တော် အင်တာဗျူးလေး တစ်ခုလောက် လုပ်ခွင့်ရမလားခင်ဗျာ။ ပရိသတ်တွေကို အဒေါ်လေးရဲ့ ပညာရေးဆိုင်ရာ ခံယူချက်တွေကို ပြောပြပေးပါဦး..."

ပြုံးနေတဲ့သူကို လက်သီးနဲ့ မထိုးရဘူး ဆိုသော်လည်း... ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ တကယ်ကို မအောင့်ထားနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူမ သည်းခံရဦးမည်။

ထို့နောက်တွင် သူမ၏ ထက်မြက်သော ဉာဏ်က အလုပ်လုပ်လာပြန်သည်။

အသေအချာ တွက်ချက်ပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သတင်းထောက် ဦးလေးကြီးကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံရန်ပင်။

ပထမအချက်မှာ သတင်းထောက်ကို အရမ်းကြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်၍ မရပေ။ မဟုတ်လျှင် သတင်းမည်းစာရင်းထဲ ထည့်ခံရပါက ကျောင်းသို့ ကျောင်းသားလာအပ်မည့် လမ်းကြောင်း လုံးဝ ပိတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သတင်းထောက်ကို အရမ်းကြီးလည်း ကောင်းပြ၍ မရပေ။ အကယ်၍ သူ့ကို လက်ဆောင်တွေ ပေးပြီး အရမ်းဖော်ရွေပြလိုက်လျှင် ထိုသတင်းထောက်က ကျောင်းကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကျောင်းသားတွေ ကျောင်းထွက်မည့်နှုန်းကို လျော့နည်းသွားစေနိုင်သည်။

ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သတင်းထောက်က သူမကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ရန်ပင်။

ဤသို့တွေးကာ ရှန်ကျစ်ရှားသည် အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့်

"သတင်းထောက် လီယန်... ကျွန်မရဲ့ ခံယူချက်ကတော့ ကျောင်းကို ကောင်းကောင်း လည်ပတ်နိုင်ဖို့ပါပဲ..."

"ကျွန်မတို့ကျောင်းက စျေးကွက်မြှင့်တင်တာတွေ၊ မြှောက်ပင့်ပြောတာတွေ၊ ကြော်ငြာတာတွေ မလုပ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အင်တာဗျူးလည်း မဖြေချင်ပါဘူး"

"ရှင် ဒီနေရာမှာပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လေ့လာနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ တခြား အလုပ်ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ ခွင့်ပြုပါဦး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို လှုပ်ခါကာ သူမ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားတော့သည်။ မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ထားသော လီယန်မှာမူ လေထဲမှာ တောင်ပံကျိုးသွားသလို ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့... သတင်းထောက် ဦးလေးကြီး၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က..."

ယဲ့ရှူးယောင်းသည်လည်း သူမ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဤသို့ လုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ဓာတ်မမှန်တတ်သည်ကို သူမ သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလေး ယဲ့ရှူးယောင်းမှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး သတင်းထောက် စိတ်မဆိုးအောင်သာ ချော့မော့၍ ရှင်းပြလိုက်ရတော့သည်။

...

သို့သော် မည်သူမှ မထင်ထားသည့်အချက်မှာ

ရှန်ကျစ်ရှား၏ အေးစက်စက် ဆက်ဆံမှုကို ခံလိုက်ရသော်လည်း လီယန်သည် စိတ်မဆိုးသည့်အပြင်

မလာခင်ကတည်းက သူ စုံစမ်းထားသည်မှာ ထိုလှပလှသော အမျိုးသမီးမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ ထိပ်သီး သိုင်းမိသားစုဖြစ်သော ရှန်မိသားစု၏ ဒုတိယသမီးပျို ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ထိုနောက်ခံကြောင့် သူက အထင်ကြီးနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ရှန်ကျစ်ရှား၏ အလုပ်အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားကိုသာ သူ အလွန် လေးစားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခွန်အား ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးစေမည့် ကျင့်စဉ်မျိုးကို သင်ကြားပေးခြင်းမှာ သူမသည် ကျောင်းသားတွေအတွက် တကယ် စဉ်းစားပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ထို့အပြင် ဖားပြုတ်သိုင်းကို အဆုံးထိ ကျင့်ရင် ခွန်အား ၂ ဆတိုးနိုင်သည်ဟုလည်း ကြားထားရသည်။

သင်တန်းကြေးကလည်း တစ်လမှ ယွမ် ၂၀၀... ဒါဟာ တကယ့်ကို စေတနာအပြည့်နဲ့ လုပ်နေတာပဲ။

‘ခင်ဗျားရဲ့ ဒီစေတနာကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အမြဲ အားပေးသွားမယ်။’

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ အလုပ်အပေါ် အာရုံစိုက်မှုဟု သတင်းထောက် လီယန်က မှတ်ယူလိုက်သည်။

ဒီဘက်ခေတ်မှာ အလုပ်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အပြင်လောကကို ဂရုမစိုက်တဲ့သူတွေဟာ တကယ့်ကို လေးစားဖို့ကောင်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် လီယန်ကဲ့သို့ သတင်းထောက်များ၏ အတွေးအခေါ်မှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ရှန်ကျစ်ရှားကို မိသားစုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း အလုပ်အပေါ် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်နေသော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှား ထွက်သွားသည့်အခါ လီယန်က ပြုံးရင်းနှင့်

"ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က အလုပ်အပေါ်မှာပဲ စိတ်နှစ်ထားတာပဲ။ တကယ့်ကို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့သူပဲ"

"အတွင်းရေးမှူးယဲ့ စိတ်ချပါ။ နောင်ကျရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် ဘယ်လိုကျင့်စဉ်ပဲ ထုတ်ထုတ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ အစွမ်းကုန် ချီးကျူးပေးသွားမှာပါ"

အင်း... ရှန်ကျစ်ရှား တစ်ယောက် စောစောထွက်သွားတာ နှမြောစရာပဲ။

မဟုတ်ရင် ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမကတော့ အော်ဟစ်နေမှာ အသေအချာပဲ။

‘ထွက်သွားစမ်းပါ၊ ဘာမှ ချီးကျူးပေးဖို့ မလိုဘူး’ လို့ပေါ့။

သူမ အလိုချင်ဆုံးက ကျောင်းသားတွေ ကျောင်းထွက်သွားအောင် ဆွဲဆောင်မယ့် ‘ဝေဖန်သံတွေ’ ပဲလေ... အခုလို မျက်စိမှိတ် ချီးကျူးနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး...။

အဆင့်မြင့်သိုင်းလောက၏ရှန်းရှဆရာ

အခန်း (၁၀) : တပည့်များနဲ့ပရိသတ်များတိုးများလာခြင်း။

မြို့ပြပညာရေးရုပ်သံလိုင်း၏ သတင်းထောက်ခံချက်၊ ချင်းဟွာနှင့် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်များသို့ အထူးအခွင့်အရေးဖြင့် ကျောင်းဝင်ခွင့်ရရှိသွားသော ကျောင်းသားသာဓကများ၊ ထို့အပြင် ဖော်လိုဝါသန်းချီရှိသည့် အင်တာနက်ဆယ်လီ လင်းယွန်း၏ လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက်များကြောင့်... ဖားပြုတ်သိုင်းမှာ သိုင်းပညာရှင်အသီးသီး၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလာရတော့သည်။

...

ည ၁၁ နာရီ၊ အွန်လိုင်း ဗီဒီယိုပလက်ဖောင်းတစ်ခုပေါ်တွင်။

‘ယွမ်ယွမ်’ ဟု အမည်ရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် သူမသည် လှပသော ကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကို ဝတ်ထားပြီး ခေါင်းတွင် အဖြူရောင်ဖဲကြိုးလေး စည်းထားသည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသူတိုင်းက သူမကို အပြစ်ကင်းစင်လှပသော လိုက်ဖ်လွှင့်သူလေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလှအပကို အသားပေးသည့် ဝတ်စုံမျိုးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ စည်းချက်ကျလှသော တေးသီချင်းနှင့်အတူ ကင်မရာရှေ့တွင် မြှူဆွယ်သော အမူအရာများဖြင့် ကပြနေသည်။

"ဆောင်းဦးကုန်လို့ ဆောင်းဝင်ပြီ... လေထဲက လမင်းကြီးလိုပဲ၊ ဒီဆောင်းရာသီမှာ မင်း ငါနဲ့အတူ ရှိပေးနိုင်မလား..."

မှတ်ချက်ကဏ္ဍတွင်မူ သူမ၏ အလှအပကို ချီးကျူးသည့် စာသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုစဉ် မှတ်ချက်တစ်ခုက သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။

"နင် ဒီလောက်အထိ အရှက်မရှိ မြှူဆွယ်ပြနေတာ၊ ငယ်ငယ်က မင်းသမီးဝတ်စုံလေး ဝတ်ထားတုန်းက 'သမီးလှရဲ့လား' လို့ အဖေဖြစ်သူကို မေးခဲ့တဲ့အချိန်ကိုရော သတိရသေးရဲ့လား။ တော်လိုက်ပါတော့"

ယွမ်ယွမ်သည် ထိုစာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားသည်။ တော်တော်ကြာမှ သူမ ပြန်စာရေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ဒီလို မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို မြှူဆွယ်မပြရင် ကျွန်မ ပိုက်ဆံမရဘူးလေ။ ကျွန်မကို မိဘတွေက ငယ်ငယ်ကတည်းက စွန့်ပစ်ခဲ့တာ... မနှစ်ကလည်း ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ အဘွား ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။"

"အခု ကျွန်မက တောရွာလေးတစ်ရွာမှာ ဆရာမ လုပ်နေတာပါ။ ဒီမှာ မိဘတွေ မရှိတော့ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သူတို့အတွက် သိုင်းကျင့်စဉ်တစ်ခု ဝယ်ပေးချင်လို့ပါ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက မသန့်ရှင်းရင်တောင်၊ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို သန့်ရှင်းတဲ့နေရာမှာပဲ သုံးပါတယ်။ ကလေးတွေအတွက် ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေ ဝယ်ပေးနေတာပါ။"

"ဒါပေမဲ့ သိုင်းကျင့်စဉ်တွေက စျေးကြီးလွန်းသလို ထိရောက်မှုလည်း သိပ်မရှိဘူး။ ကျွန်မ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် သိုင်းပညာကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး ဖြစ်နေတယ်..."

ထိုစာကို ပို့ပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ ဘာပြန်စာမှ ရောက်မလာတော့ပေ။ ယွမ်ယွမ်သည် သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။

သူမသည် ထန်ဟူကျေးရွာတွင် ဆရာမလုပ်လာသည်မှာ ၂ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဒီရွာက ကလေးတွေဟာ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလှသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ငယ်စဉ်က မိုးစိုခဲ့ဖူးသဖြင့် ကလေးတွေကိုတော့ ထီးမိုးပေးပြီး တောင်ပေါ်ရွာလေးကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးချင်သူ ဖြစ်သည်။

ရွာထဲမှာ ပါရမီရှိတဲ့ ကလေးအချို့ ရှိသည်။ သူတို့သာ သွေးသားစွမ်းအင် မြှင့်တင်ပေးမယ့် ဆေးဝါးတွေ၊ ကျင့်စဉ်တွေ ရှိရင် မြို့ပေါ်က ကျောင်းတွေကို တက်နိုင်ကြမှာပါ။

သို့သော်လည်း ဆင်းရဲလှသော ဤရွာလေးအတွက်မူ ထိုအရာများမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူမ တွေးမိသည်မှာ သွေးသားစွမ်းအင်မြှင့်ဆေးက တစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းကျင့်စဉ်တစ်ခုကမူ ကလေးအားလုံးကို တတ်မြောက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် ကျင့်စဉ်ဝယ်ရန် ပိုက်ဆံလိုသည်။

ထို့ကြောင့်သာ သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘေးဖယ်ကာ အွန်လိုင်းမှာ မြှူဆွယ်ပြပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... ရွာထဲမှာတော့ သူမနှင့် ပတ်သက်၍ အတင်းအဖျင်း သတင်းတွေက ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒီဆရာမက အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းဘူး။ သူ့ရဲ့ ဝတ်ပုံစားပုံတွေကို ကြည့်ပါဦး... ဆရာမဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကိုတောင် အရှက်ရစေတယ်။"

"သူ အွန်လိုင်းမှာ တင်ထားတာတွေကို ကြည့်ပြီး ငါတော့ ငါ့ကလေးတွေကို သူ့ဆီမှာ မထားချင်တော့ဘူး..."

ထိုစကားလုံးများက ဓားသွားများကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးနှက်နေသည်။ သူမ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး သည်းခံနိုင်မည်ကို မသိတော့ပေ။

ထိုစဉ် သူမ၏ Messenger ထံသို့ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။

"ဒါလေးကို စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ ဒီသင်တန်းကျောင်းက ကျင့်စဉ်တွေကို အွန်လိုင်းကနေ သင်ပေးနေတာ၊ တစ်လမှ ယွမ် ၂၀၀ ပဲ ပေးရတယ်။ လိမ်ညာခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါက မင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မင်းဟာ... ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူပါ။"

‘မင်းဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူပါ’ ဟူသော စကားကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် ယွမ်ယွမ် မျက်ရည်ဝဲလာတော့သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် သူမကို တိတ်တဆိတ် အားပေးနေသူတွေ ရှိနေပါသေးလား။

ယွမ်ယွမ်သည် ထိုလင့်ခ် ကို နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဆရာတစ်ဦးက အွန်လိုင်းမှ ကျင့်စဉ်သင်ကြားပေးနေသည့် ဗီဒီယိုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျင့်စဉ်အမည်မှာ ဖားပြုတ်သိုင်းဖြစ်သည်။

သူမ ကိုယ်တိုင် အရင်ကျင့်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ကလေးများကို ပြန်လည် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

"ဆရာမ ဒီကျင့်စဉ်က အံ့ဩစရာပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တိုးလာတယ်။"

"ဆရာမယွမ်ယွမ်... ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာပြီ။ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် တိုးလာတာ"

"ဆရာမ သင်ပေးတဲ့ သိုင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်၊ ကျွန်တော် မြို့က အလယ်တန်းကျောင်းကို အောင်အောင် ဖြေနိုင်တော့မယ်။"

ပါရမီရှိသော ကျောင်းသားများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယွမ်ယွမ်သည် ကလေးတွေ မမြင်အောင် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်မိသည်။

သူမ လျှောက်နေသော လမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း၊ စူးချီကဲ့သို့သော စေတနာရှင် ဆရာများလည်း ရှိနေသေးကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ကျင့်စဉ်ကို အခမဲ့နီးပါး သင်ကြားပေးခြင်းမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျောင်းသားများကို တစ်နည်းတစ်ဖုံ ကူညီပေးနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

"ဒီအွန်လိုင်းသင်တန်းကြောင့် ကလေးဘယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတွေ ပြောင်းလဲသွားမလဲ မသိဘူး..."

"ကျွန်မအနေနဲ့ ဆရာစူးကို ကူညီခွင့် ရမလားမသိဘူး။ သူကရော ကျွန်မလို မိန်းကလေးမျိုးကို သဘောကျပါ့မလား..."

...

"သွေးသားစွမ်းအင် ၁၆၂ မှတ်၊ ခွန်အား ၇၂၉ ကျင်း။ ဒါဟာ သွေးသားစွမ်းအင်ရဲ့ ၄.၅ ဆပဲ။"

အထက်တန်းကျောင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲတွင် ‘ချူယန်’ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေသည်။

"ဒီလောက်အထိ ခွန်အားတိုးပေးနိုင်တာက ငါတို့ ချူမိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေသေးတယ်။"

"ဆရာစူးချီရဲ့ နောက်ကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို ငါ ရှာတွေ့နိုင်မှာလား"

မူလက သူသည် နာမည်ကျော် ချူမိသားစု၏ အမျိုးအနွယ်တစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။ သူသည် မွေးကတည်းက ‘ဓားသိုင်းပါရမီအရိုး’ ပါလာသူဖြစ်၍ တစ်ချိန်က အလွန်ပင် နာမည်ကြီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ အမာခံ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ချူမိသားစုသည် သူ၏ နောက်ခံကို အကြောင်းပြကာ ထို ‘ဓားအရိုး’ ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူပြီး မိသားစု၏ တိုက်ရိုက်အနွယ်ဝင် သုံးဦးမြောက် သခင်လေးထံသို့ ပြောင်းလဲ တပ်ဆင်ပေးခဲ့ကြသည်။

ဓားအရိုး ဆုံးရှုံးသွားသော ချူယန်မှာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် လမ်းစ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အကူအညီ တောင်းခံခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

ရဲတိုင်ခဲ့သော်လည်း ချူမိသားစု၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အရာမထင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ မိခင်မှာလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ချူမိသားစု၏ သိုင်းပညာကို နောက်နောင် မကျင့်ကြံရန်၊ ကျင့်ကြံပါက သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟုလည်း ခြိမ်းခြောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ချူယန်၏ ရှေ့ဆက်မည့် လမ်းမှာ ကျောင်း၏ အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိမှသာ အခြားသော သိုင်းပညာများကို သင်ယူနိုင်ခွင့် ရှိတော့သည်။

သို့သော်လည်း ချူမိသားစုက ထိုသို့ ဖြစ်မလာအောင် ချူယန်အား နာမည်ဖျက်ကာ ကျောင်း၏ အဆင့်စာရင်းမှ ထုတ်ပယ်ရန် ဖိအားပေးခဲ့ကြသည်။

သိုင်းပညာ မရှိလျှင် တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်း တက်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ချူယန်၏ အနာဂတ်မှာ လုံးဝ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရသည်။

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေစဉ်မှာပင် သူသည် စူးချီ၏ အွန်လိုင်းသင်တန်းအကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ဖားပြုတ်သိုင်းကို စမ်းသပ် ကျင့်ကြံကြည့်ခဲ့သည်။

မိမိ၏ သွေးသားစွမ်းအင်ထက် ၄.၅ ဆသော ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွက်ထားခဲ့ပေ။

"ဒီအွန်လိုင်းသင်တန်းက တကယ့် ပညာရပ်စစ်စစ်တွေကို သင်ပေးနေတာပဲ" ချူယန်သည် ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည် ရရှိလာတော့သည်။

"ဆရာစူး... ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် လဲကျအောင် လုပ်နိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အနိုင်မတိုက်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာဟာ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်။"

...

"ရှောင်ဟော်ဝမ်၊ သွေးသားစွမ်းအင် ၆၇၃ မှတ်၊ ခွန်အား ၃၀၂၅ ကျင်း၊ ခွန်အားအချိုး ၁:၅ ဝန်းကျင်"

"နောက်တစ်ယောက်... ဝမ်ဟိန်း"

ကျိန်းတန်းတက္ကသိုလ် ဘွဲ့လွန် စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ လူသစ်ရွေးချယ်ပွဲတွင် ဝမ်ဟိန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ၁:၅ အချိုးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

သူသည် သာမန်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က ချစ်သူတစ်ဦး ရခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လက သူ၏ ချစ်သူမှာ မကောင်းသော စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်ကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးပြီး အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဝမ်ဟိန်းကို ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်သဖြင့် လမ်းခွဲရန် ပြောကာ ရွာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ဟိန်းက မယုံကြည်ဘဲ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့မှသာ အခြေအနေမှန်ကို သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဝမ်ဟိန်းသည် သူ၏ စုဆောင်းထားသမျှ ပိုက်ဆံအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ သူမကို ကယ်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဝင်ငွေကောင်းလှသော စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများမှာ အဆင့်ကန့်သတ်ချက်များ ရှိကြသည်။ အဆင့်တူနေလျှင် ခွန်အား ပိုကြီးသောသူက ပို၍ အခွင့်အရေး ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်နှင့် မိသားစုကြီးများက ခွန်အားကြီးသူများကို စျေးကြီးပေး၍ ငှားရမ်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဟိန်း၏ ခွန်အားမှာ သွေးသားစွမ်းအင်၏ ၃.၅ ဆသာ ရှိသည်။ သူသည် ချစ်သူကို ပြုစုရင်း အွန်လိုင်းသင်တန်းမှတစ်ဆင့် ဖားပြုတ်သိုင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ ၎င်းကို ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် သူ၏ ခွန်အားမှာ ၄.၅ ဆအထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့ ပြိုင်ဘက်များထဲတွင် နာမည်ကျော် ‘ရှောင်မိသားစု’ မှ လူတစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။ သူသည် ခွန်အားကို ၅ ဆအထိ တိုးစေနိုင်သည့် မိသားစုကျင့်စဉ်ကို သုံးစွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝမ်ဟိန်း... နောက်နှစ်လနေရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ခေါ်ဦးမှာပဲ။ အခုတော့ လက်လျှော့လိုက်ပါတော့။"

လက်လျှော့ရမယ် ဟုတ်လား?

ဝမ်ဟိန်းမှာ လက်လျှော့ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူ၏ ချစ်သူမှာ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ယမန်နေ့ကပင် သူမသည် သူ့ကို အားနာသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်အထိ ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။

ယခုအချိန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပင်။ သူသည် မိမိ၏ အတိုင်းအတာကို ကျော်ဖြတ်ရမည်။

"ငါ့မှာ ဖားပြုတ်သိုင်း ရှိသေးတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ ကျော်ဖြတ်နိုင်ရမယ်။"

"ထားလိုက်စမ်းပါ ဝမ်ဟိန်းရယ်... အဲဒီကျင့်စဉ်က ခွန်အားကို နှစ်ဆအထိ တိုးပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ကြသေးဘူးလေ။ အဲဒါက အလိမ်အညာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ဝမ်ဟိန်းသည် ဘေးမှ တားဆီးမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စမ်းသပ်စင်ပေါ်သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား တက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအင်များကို ကျင့်စဉ်အတိုင်း အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ဟိန်း၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိသည်။

‘ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျော်ဖြတ်ရမယ်၊ ငါ့ရဲ့ အတိုင်းအတာကို ဖောက်ပစ်ရမယ်၊ ငါ သူမကို ကယ်တင်ရမယ်’

‘ဂျောက်...’

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဝုန်း...’

ဝမ်ဟိန်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝပ်ကာ အားကုန်သုံး၍ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

"ဝမ်ဟိန်း၊ သွေးသားစွမ်းအင် ၆၈၁ မှတ်၊ ခွန်အား ၄၇၆၀ ကျင်း၊ ခွန်အားအချိုး ၁:၇ ဝန်းကျင်"

၁:၇ အချိုး။

တစ်ကွင်းလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။ ဝမ်ဟိန်း၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုသည် သူ၏ ပါရမီကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအင်များသည် အတားအဆီးများကို ဖောက်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

သူသည် ဖားပြုတ်သိုင်း၏ အထွတ်အထိပ် လက်သီးကို ပစ်လွှတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဝမ်ဟိန်းသည် အလုပ်ရခဲ့သလို အပိုဆုကြေးငွေများစွာလည်း ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ချစ်သူလည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်သတ် အချစ်ဆိုတာ လူပြက်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ နှစ်ယောက်သား ပေါင်းစည်းသွားရင်တော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့။

...

အချို့သူများသည် စူးချီ၏ အွန်လိုင်းသင်တန်းကြောင့် ကလေးများအတွက် တောင်ပေါ်ရွာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။

အချို့သူများသည် ဒုက္ခများကြားမှ မိမိတို့၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်ရောက်ရန်နှင့် ကလဲ့စားချေရန် မျှော်လင့်ချက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

အချို့သူများသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေစဉ်မှာပင် စူးချီ၏ သင်တန်းကြောင့် သူတို့၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

...

ဤသာဓကများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ‘နယူဗွိုင်ယေးချ်’ ၏ သင်တန်းမှာလည်း အလွန်ပင် လူကြိုက်များလာတော့သည်။

သင်တန်းအပ်နှံသူ ဦးရေမှာ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကျောင်းသား ၅,၀၀၀ ကျော်က အောင်မြင်စွာ စာရင်းသွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ စူးချီ၏ ‘အမာခံ ပရိသတ်’ များ ဖြစ်လာကြတော့သည်။

ရှန်ကျစ်ရှား ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျောင်းသား ၁၃၇ ယောက်သာ ရခဲ့သော်လည်း၊ စူးချီကမူ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် သိုင်းကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြင့် ကျောင်းသားဦးရေကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းသော တိုးတက်မှုပင် ဖြစ်တော့သတည်း။