အခန်း ၁၇-၁၈

အခန်း (၁၇) : အစည်းအဝေးခန်းထဲလာခဲ့ပေးပါ။

ကျန်းမြို့ ပညာရေးဌာနမှ သတင်းထောက် လီယန်သည် ပညာရေးစနစ်အတွင်းရှိ အချက်အလက်များကို အခြေခံ၍ ထူးခြားသော ကျောင်းသားအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လူရုံသည် ကျန်းမြို့ ဆင်ခြေဖုံးရှိ ယွန်းလိုင်ခရိုင်တွင် မွေးဖွားသူဖြစ်သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အဖွားဖြစ်သူနှင့် နှစ်ဦးတည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ မိဘများက သူမကို မိန်းကလေးဖြစ်၍ အဖတ်မလုပ်ချင်ဘဲ စွန့်ပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ အဖွားဖြစ်သူကမူ သူတစ်ပါးတို့ အသုံးမကျဟု ဆိုကာ ပစ်ပယ်ထားသည့် မြေရိုင်းများကို အားသွန်ခွန်စိုက် ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးကာ မြေးမလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

သူမ မွေးဖွားလာစဉ်က မိန်းကလေးဖြစ်နေသောကြောင့် မိဘများက သူတစ်ပါးကို ပေးပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က အဖွားဖြစ်သူက “နင်တို့ မကျွေးရင် ငါကျွေးမယ်” ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုကာ တားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖွား၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန်အတွက် လူရုံသည် အလွန်ကြိုးစားခဲ့ပြီး ကျောင်းတွင် အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးက ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ အခန်းနံရံတစ်ခုလုံးတွင်လည်း ဆုတံဆိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမသည် ထိုဆုတံဆိပ်များကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အွန်လိုင်းတွင် တင်ခဲ့ဖူးသည်။

“နင်တို့ရော ကျောင်းမှာ အဆင့် ၁ တစ်ခါလောက် ရဖူးလား”

“နင်တို့ မုန်းတဲ့သူတွေကိုရော အမှတ်နဲ့ အနိုင်ယူဖူးလား”

“ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ အဖွားကို ကောင်းကောင်း ထားနိုင်အောင် ငါ ကြိုးစားမယ်။”

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ‘ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်’ ၏ အစွန်းအစလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ညီမလေး... မိသားစုအလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းတဲ့ သိုင်းကျင့်စဉ်ကို မြင်ဖူးလား။ ငါ့မှာ အုပ်တွဲ ၁၆ တွဲ ရှိတယ်။”

သာမန်လူများအတွက် သိုင်းကျင့်စဉ် ရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပြီး အခြေခံ သိုင်းကွက်လေးများကိုသာ အားကိုး၍ သွေးသားစွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်ရသည်။ သို့သော် သိုင်းမိသားစုကြီးများတွင်မူ သွေးသားစွမ်းအင် မြှင့်တင်သည့် ကျင့်စဉ်များသာမက များပြားလှသော သိုင်းပညာရပ်များပါ ရှိကြသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ကျမ်းများမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် စျေးကြီးလှသည်။

နောက်ထပ် ပြန်စာတစ်ခုကမူ သူမကို လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားစေသည်။

“ညီမလေး... ငါ့ဆီမှာတော့ သွေးသားစွမ်းအင်မြှင့်ဆေးတွေက အံဆွဲထဲမှာ အပြည့်ပဲ၊ ဒါတွေက အစိုးရကျောင်းမှာ ပထမရရင် ပေးတဲ့ ဆုတွေလေ။”

လူရုံသည် ကျောင်းတွင် သုံးနှစ်ဆက်တိုက် အဆင့် ၁ ရခဲ့သော်လည်း သွေးသားစွမ်းအင်မြှင့်ဆေး ၃ လုံးသာ ရခဲ့သည်။ သို့သော် ဓာတ်ပုံထဲမှ သခင်လေး၏ အံဆွဲထဲတွင်မူ ထိုဆေးလုံးများမှာ ချောကလက်များကဲ့သို့ပင် ပြည့်နှက်နေသည်။

“နင်တို့ဆီမှာရော အဆင့် ၉ သိုင်းပညာရှင်က လူကိုယ်တိုင် လာသင်ပေးတာမျိုး ရှိလား”

“ငါ့ရဲ့ အစေခံကို မြင်လား။ ကျောင်းမှာ အဆင့် ၁ ရတဲ့သူက ငါ့ကို လက်ဖက်ရည် ခပ်ပေးနေတာ။”

“…”

ထိုစဉ်က ပြန်စာများသည် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများအကြား ဆွေးနွေးမှုများ ပြင်းထန်ခဲ့သလို၊ လူရုံ၏ ‘ကျင့်စဉ်နှလုံးသား’ ကိုလည်း ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။

လူနှင့်လူကြား ကွာခြားချက်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် သိလိုက်ရခြင်းပင်။ ပညာသင်ကြားခြင်းက ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမ၏ နံရံပေါ်ရှိ ဆုတံဆိပ်များမှာ ရှေ့ဆက်မည့် လမ်းကို လင်းထိန်စေရန် အားမရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖုန်မှုန့်ထဲက ဖုန်မှုန့်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ဖုန်းမှာပင် အစုတ်အပြတ်ဖြစ်နေသော တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

သူမ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်လာမိသည်။ ပညာသင်ယူရုံနှင့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့ဦးမလား။ အဖွားကို ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ပေးနိုင်ပါ့ဦးမလား။

ဆရာစူး၏ သင်ကြားရေးဗီဒီယိုနှင့် မဆုံတွေ့မီ အချိန်အထိပေါ့...။

ဆရာစူးသည် ရရှိရန်ခက်ခဲလှသော ဖားပြုတ်သိုင်းကဲ့သို့သော သိုင်းပညာကို တန်ဖိုးမရှိသည့်အလား အလကားနီးပါး သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ကျောင်းတက်ရင်း အလုပ်လုပ်၍ ရလာသော ယွမ် ၂၀၀ ကို နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ဆရာစူး၏ သင်တန်းကို အပ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ‘ဘယ်လက် ညာလက် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်’ ကို သင်ယူခဲ့သည်။ သူမ၏ ခွန်အားမှာ တကယ်ပင် နှစ်ဆတိုးလာသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤအရာအားလုံးက သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သတင်းထောက်၏ အင်တာဗျူးတွင် သူမက ဤသို့ ပြောခဲ့သည်။

“ဒီကမ္ဘာကြီးက အရမ်းမှောင်မိုက်နေနိုင်ပေမဲ့၊ ဆရာစူးကတော့ ကျွန်မတို့လို သာမန်လူတွေအတွက် ဖယောင်းတိုင်တစ်ဝက်စာလောက် အလင်းရောင် ပေးခဲ့တာပါ”

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယန်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ‘တိုက်ယွမ်’ ဆီသို့ ဖုန်းတစ်ကောင် ဝင်လာသည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း ကျရှုံးပြီး ထပ်မံဖြေဆိုရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက ရထားပေါ်တွင် ပြဿနာရှာနေသည့် မူးယစ်သောက်စားထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို အနိုင်ယူလိုက်သည်ဟူသော သတင်းပင်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဒါဟာ ပညာရေးဌာနအတွက် သတင်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော် စိတ်ဝင်စားစရာ အချက်မှာ ထိုကျောင်းသား၏ သွေးသားစွမ်းအင်မှာ ၁၈၀ မှတ်သာ ရှိပြီး၊ ပြဿနာရှာသူမှာမူ သွေးသားစွမ်းအင် ၂၄၀ အထိ ရှိသော ဘွဲ့ရလူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် သွေးသားစွမ်းအင် ၆၀ မှတ် (ခွန်အား ၁၈၀ ကျင်းခန့်) ကွာခြားနေသဖြင့် ကျောင်းသားမှာ အနိုင်ရရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုကျောင်းသားသည် အလွန်ထူးဆန်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။

သူသည် ဘယ်လက်ဖြင့် လက်ဝါးသိုင်းကို သုံးကာ ညာလက်ဖြင့် လက်သီးသိုင်းကို သုံးခဲ့သည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ လူနှစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ပင် တစ်ဖက်စီ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ မူးယစ်နေသူမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။

အင်တာဗျူးကြည့်သည့်အခါ ထိုကျောင်းသား၏ အမည်မှာ ‘ယွီတုံးချင်း’ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ အသုံးပြုခဲ့သော သိုင်းမှာ ‘ဘယ်လက် ညာလက် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်’ ဖြစ်သည်။

တိုက်ယွမ်သည် ရထားဘူတာသို့ အမြန်သွားကာ ထိုကျောင်းသားကို အင်တာဗျူးခဲ့သည်။ သူသည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျရှုံးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပါရမီမှာလည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်မျှပင် ကြိုးစားသော်လည်း သိုင်း၏ အနှစ်သာရကို မသိခဲ့ပေ။ ခွန်အားစစ်ဆေးမှုများတွင်လည်း အမြဲတမ်း ကျရှုံးခဲ့ရသည်။

သူသည် လက်မလျှော့ချင်သော်လည်း မိဘများမှာ အိုမင်းလာပြီဖြစ်၍ သူ့ကို အမြဲတမ်း ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရန် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဖားပြုတ်သိုင်း နာမည်ကြီးလာသောအခါ သူလည်း လိုက်ကျင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမလာခဲ့ပေ။ မိမိတွင် ပါရမီမရှိကြောင်း သူ လက်ခံလိုက်ရတော့မည့် အခြေအနေပေါ့...။

သို့သော်... ဆရာစူး၏ ‘ဘယ်လက် ညာလက် အတတ်’ ကမူ သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။ ဆရာစူး သင်ပေးနေသည့် ဟိုထုံအအလူနှစ်ယောက်တောင် တတ်နိုင်သေးရင် ငါလည်း ဘာလို့ မတတ်နိုင်ရမှာလဲဟု သူ တွေးခဲ့သည်။

ကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်သွားသော်လည်း ဘာအတွက် အသုံးဝင်မည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင် တက္ကသိုလ်မတက်ရသေးသည့် သူက ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်သည့် အချိန်အထိပေါ့...။

ပထမဆုံးအကြိမ် အောင်ပွဲအရသာကို မြည်းစမ်းလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ယုံကြည်မှုတွေ တိုးလာစေခဲ့သည်။ ယွီတုံးချင်း၏ တက်ကြွနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သတင်းထောက် တိုက်ယွမ်က ဤသို့ မှတ်ချက်ရေးသားခဲ့သည်။

“သိုင်းပညာဆိုတာ အထက်တန်းလွှာတွေအတွက်ပဲ မဟုတ်ဘဲ၊ သာမန်ပြည်သူတွေအတွက်ပါ ဖြစ်သင့်ပါတယ်”

…

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၉ နာရီခွဲ။

နယူဗွိုင်ယေးချ် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရေးကျောင်း၏ ရုံးခန်း။

နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဆရာစူး၏ စားပွဲပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ ဆရာစူးသည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

စက္ကန့် ၃၀ တိုင်းမှာ သူသည် စနစ်ဝင်းဒိုးကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း ရလဒ်စောင့်နေသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

‘လက်ရှိ သင်ကြားနေသော ကျင့်စဉ် - ဘယ်လက် ညာလက် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်’

‘ဆရာကောင်းအမှတ် - ၄၅၁၅ မှတ်’

‘ကျင့်စဉ်သင်ကြားမှု အခြေအနေ - ၄၄၀၃ / ၇၃၁၄’

“ဟူး... ဒီအချက်အလက်တွေကတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ”

လူပေါင်း ၇,၃၀၀ ကျော်က ကျင့်စဉ်ကို လေ့လာခဲ့ပြီး ၄,၄၀၀ ကျော်က တတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။ သင်ယူမှု အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ရှိသဖြင့် ဖားပြုတ်သိုင်းကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဖားပြုတ်သိုင်းတုန်းက လူ ၃ သိန်းကျော် လေ့လာသော်လည်း ၃,၀၀၀ ကျော်သာ တတ်မြောက်ခဲ့သဖြင့် အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ကျောင်းသားဦးရေ တိုးတက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ဤသင်ကြားမှုမှာ ကျရှုံးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ လက်ရှိတွင် အွန်လိုင်းကျောင်းသား ၅,၀၀၀ ကျော်အပြင် ကျောင်းသားသစ် ၂,၀၀၀ ခန့်သာ ဤကျင့်စဉ်သစ်ကို လာရောက်ကျင့်ကြံကြသည်။

ဤရလဒ်မှာ ပထမဆုံး သင်ကြားမှုအတွက်ဆိုလျှင် လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသော်လည်း၊ အမြတ်က မျှော်လင့်ထားသလောက် မရှိလျှင် အရှုံးပဲဟု ဆိုရမည်။

ဆရာစူးအနေဖြင့် ဆရာကောင်းအမှတ် နှစ်ထောင်နီးပါး သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း ကျောင်းသားဦးရေမှာ အနည်းငယ်သာ တိုးလာခဲ့သည်။ ဆရာကောင်းအမှတ်ကလည်း ၄,၅၁၅ မှတ်သာ ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ အမှတ်တွေက ဆယ်ဆလောက် မတိုးလာဘူးဆိုရင် ဘာထူးမှာလဲ။

ဆရာစူးသည် ထိုကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်နေမိသည်။ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဖားပြုတ်သိုင်း နာမည်ကြီးခဲ့သလိုမျိုး ကိုယ်ပိုင်မီဒီယာသမားတွေက သူ၏ ဗီဒီယိုကို ဆက်လက် ဖြန့်ဝေသင့်သည်။ သို့သော် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ဤ ‘ဘယ်လက် ညာလက် အတတ်’ နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာသတင်းမှ မရှိသလောက်ပင်။

“ဒါဟာ လုံးဝ မပေါက်ကွဲသေးဘူးပဲ။ ဗီဒီယိုထဲက သင်ကြားရေးအပိုင်းတွေကို အတိုချပြီး ပြန်တည်းဖြတ်ရမလား။ ပြီးရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို အွန်လိုင်းမှာ ကြော်ငြာခိုင်းရမလား”

သူ နည်းလမ်းရှာနေစဉ်မှာပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းမြည်လာသည်။

“ဆရာစူး... ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် အစည်းအဝေး ခေါ်နေပါတယ်။ အစည်းအဝေးခန်းမကို အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပေးပါ”

အခန်း (၁၈) - နောက်တစ်ကြိမ် ဖူးဖူးမှုတ် အမွှမ်းတင်ခံရခြင်း

ခဏအကြာတွင် စူးချီသည် အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ် တက်ရောက်လာသူများမှာ ယခင်တစ်ခေါက်ကဲ့သို့ပင် ဝန်ထမ်းရေးရာ၊ ဘဏ္ဍာရေး၊ ကွန်ရက်နှင့် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးဌာနတို့မှ တာဝန်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုစဉ် စားပွဲ၏ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည်ကား အတိုင်းအထက်အလွန် ကြည်နူးပီတိဖြစ်နေလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် အွန်လိုင်းသင်တန်းပေးပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဆာဗာကျသွားခြင်း၊ သင်တန်းသားများ သင်တန်းပြန်နုတ်ထွက်ခြင်းနှင့် အခြားသော အကြောင်းမဲ့တိုက်ခိုက်မှုများကို သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ယခုမူ တိမ်စင်လို့ လသာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် သူမအတွက် အမြင်မှန်ရကာ အောင်မြင်မှုပန်းတိုင်သို့ တက်လှမ်းရမည့်နေ့ပင်။

ဤထူးခြားသောနေ့တွင် ကျက်သရေရှိရှိ အောင်ပွဲခံနိုင်ရန်အတွက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည် အနက်ရောင် ဆက်တင်ဝတ်စုံနှင့် အတွင်းက ပိုးသားရှပ်အင်္ကျီကို တွဲဖက်ကာ စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရှန်ကျစ်ရှားကို ဤပုံစံဖြင့် မြင်တွေ့ရသူတိုင်းသည် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖော်ပြမတတ်သည့် အသိဉာဏ်ထက်မြက်မှုနှင့် ကျော့ရှင်းသည့်အရှိန်အဝါကို ခံစားကြရမည် ဖြစ်သည်။

စူးချီ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည် လည်ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ကိုယ်ဟန်ကို ပြုပြင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အချိုးအစားကျလှသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို အစည်းအဝေးစားပွဲပေါ်တွင် အသာအယာ မှီတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ လေသံဖြင့် စတင်ပြောဆိုတော့သည်။

“ဒီနေ့ အစည်းအဝေးကတော့ ‘လက်နှစ်ဖက်သုံး အတတ်ပညာ’ သင်ကြားမှု အခြေအနေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်”

“အတွင်းရေးမှူး ရဲ့ လက်ရှိ ဒေတာအချက်အလက်တွေကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို တင်ပြပေးပါဦး”

သူမ ပြောနေစဉ်အတွင်း ရှန်ကျစ်ရှားသည် ရဲ့ရှုယောင်အား အစီရင်ခံစာစတင်ရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ရဲ့ရှုယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမ၏ လက်ပ်တော့ကို ပရိုဂျက်တာနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“လက်ရှိအချိန်အထိ ဆရာစု သင်တန်းပိတ်ထားတာ ၁၉ နာရီ ရှိပါပြီ”

“လက်ရှိ အွန်လိုင်းသင်တန်းသား စုစုပေါင်း ၅,၇၉၈ ဦး ရှိပြီး အသစ်တက်သူ ၅၆ ဦး ရှိပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့... သင်တန်းသား ၁,၀၃၂ ဦးက သင်တန်းကနေ နုတ်ထွက်ဖို့ လျှောက်ထားကြပါတယ်”

“စနစ်ရဲ့ စိစစ်ချိန်က ၂၄ နာရီမို့ နောက်ထပ် ၅ နာရီကြာရင် ကျွန်မတို့ဆီမှာ သင်တန်းသား ၄,၇၆၆ ဦးပဲ ကျန်ပါတော့မယ်။ သင်တန်းသားတွေကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ရင် လစဉ်ဝင်ငွေကတော့...”

အို... ဝါး…

ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်အဖို့ အတွင်းရေးမှူး ရဲ့၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နားဝင်ချိုလှသည်။ သူမ ပြောနေသည့် အချက်အလက်များသည် ကိန်းဂဏန်းများ မဟုတ်ဘဲ နိဗ္ဗာန်ဘုံမှ တေးသံသာများကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အောင်မြင်မှုလမ်းစ၌ ကြိုဆိုနေသော နတ်သုဒ္ဓါတေးသွားပင် မဟုတ်ပါလော။

ဆယ်နှစ်ကြာ အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့ပြီးနောက် အသုံးမကျသော မိန်းကလေးငယ်ဘဝမှ ရင့်ကျက်သော ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ဦးအဖြစ် သူမ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ရလဒ်များကို မြင်တွေ့ရတော့မည်။

အင်း... ကျန်နေတဲ့ သင်တန်းသား ၄,၀၀၀ ကျော်က ဘာလို့ အခုထိ သင်တန်းက မထွက်ကြသေးတာလဲဆိုတာ သူမ မသိပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါ။ လူ ၁,၀၀၀ ကျော် ထွက်သွားခြင်းကပင် သူမအတွက် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးရင်း ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည် သူမ၏ စနစ်ပန်နယ် ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

‘သင်တန်းနုတ်ထွက်မှု ပြန်အမ်းစနစ်’

‘လက်ရှိ အပ်နှံထားသော သင်တန်းသား- ၅,၇၉၈ ဦး’

‘သင်တန်းသားအသစ်- ၅၆ ဦး’

‘သင်တန်းနုတ်ထွက်ရန် လျှောက်ထားသူ- ၁,၀၃၂ ဦး’

‘ခန့်မှန်းခြေ ရရှိမည့် သွေးလေအင်အား - ၁၃,၇၂၅,၆၀၀ မှတ်’

‘အိမ်ရှင်အဆင့်- တတိယအဆင့်’

‘လက်ရှိ ကျောင်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက်- ၆၃၁,၀၅၄။ အဆင့်တက်ရန် လိုအပ်သော နေရာ- ၂၂၀,၆၂၈’

တိုက်ပွဲသတင်းများက လိမ်ညာချင် လိမ်ညာလိမ့်မည်၊ သို့သော် စနစ်ပန်နယ်ကမူ ဘယ်တော့မှ မလိမ်။ စနစ်က ပြန်ပေးမည့် သွေးလေအင်အား မှတ်ပေါင်းက ရာဂဏန်းအထိ တိကျနေသည်။

၁၃.၇၂ သန်း… ဤမျှဆိုလျှင် သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် နဝမအဆင့်၏ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်။ ဤလူများ တရားဝင် နုတ်ထွက်ရန် ၅ နာရီသာ လိုတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ လက်မထောင်ကာ ချီးကျူးချင်စိတ်များ ပေါက်နေမိသည်။ သူမသာ လူကဲခတ် မတော်ခဲ့လျှင် စူးချီကဲ့သို့ ထူးချွန်သော ဆရာမျိုးကို မည်သို့ ရှာတွေ့ပါမည်နည်း။

သူမသာ မလိမ္မာခဲ့လျှင် အသုံးမကျလှသော ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသား လက်ထောက်နှစ်ယောက်ကိုရော မည်သို့ ရှာတွေ့ပါမည်နည်း။

၁၉ နာရီအတွင်း သွေးလေအင်အား ၁၃.၇၂ သန်း။ ဤရလဒ်သည် မိစ္ဆာမများ ပူးကပ်ခံထားရသည့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။ သူတို့သာ အင်ဂျင်ပေါက်ကွဲပြီး မီးလောင်မတတ် ကြိုးစားလျှင်တောင် တစ်ညတည်းနှင့် သန်းနှင့်ချီသော သွေးလေအင်အားကို ရနိုင်မည်မဟုတ်။

ဟူးးး

သူမ နဝမအဆင့်သို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် သူမ၏ ဖခင် ရှန်ကျန့်လင် တစ်ယောက် မည်မျှ အံ့အားသင့်သွားမည်နည်းဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

သို့သော်လည်း...

“မအောင်မြင်သေးခင် မအောင်ပွဲခံနဲ့” ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ စနစ်ပန်နယ်ပေါ်ရှိ သင်တန်းနုတ်ထွက်သူ အရေအတွက်သည် စတင်ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

‘ဒင် သင်တန်းသား ၃ ဦးက နုတ်ထွက်ခွင့် လျှောက်ထားမှုကို ပြန်လည်ပယ်ဖျက်လိုက်ပါပြီ။’

‘ဒင် သင်တန်းသား ၅ ဦးက နုတ်ထွက်ခွင့် လျှောက်ထားမှုကို ပြန်လည်ပယ်ဖျက်လိုက်ပါပြီ။’

‘လက်ရှိ သင်တန်းနုတ်ထွက်ရန် လျှောက်ထားသူ- ၁,၀၂၄ ဦး’

ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။

ထိတ်လန့်သွားသော ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဖုန်းကို အမြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျန်းမြို့ ပညာရေးရုပ်သံလိုင်း၏ တရားဝင် သတင်းထူးတစ်ခုပင်။

“ ‘ရှင်းဟန်’ ကျောင်း၏ ‘လက်နှစ်ဖက်သုံး အတတ်ပညာ’ သည် ကိုယ်ခံပညာကို အထက်တန်းလွှာများအတွက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ အများပြည်သူအတွက် ဖြစ်လာစေသည်။”

‘ကြည့်ရှုသူ - ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်’

ဟင်…

ဤသတင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှား၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ ဒါ ဘာကြီးလဲ မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီသတင်းက ငါတို့အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

“ရှင်းဟန်” ... အင်း၊ ငါ့ကျောင်းပဲ။

“လက်နှစ်ဖက်သုံး အတတ်ပညာ” ... ဒါက စူးချီ သင်နေတဲ့ လူတွေကို ရူးသွပ်စေတဲ့ ပညာရပ်ပဲ၊ ဒါလည်း ဟုတ်နေတယ်။

ကျောင်းနာမည်ရော၊ ပညာရပ်နာမည်ရော တစ်လုံးမှ မမှားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီခေါင်းစဉ်ကြီးကို ငါ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ကိုယ်ခံပညာက အထက်တန်းလွှာတွေအတွက် မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အများပြည်သူကို အကျိုးပြုတယ် ဟုတ်လား။

လူတွေကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေပြီး သင်ရတာ အလွန်ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အဲဒီပညာရပ်က ဘယ်လိုလုပ် အများပြည်သူကို အကျိုးပြုမှာလဲ။

နေဦး…

သင်တန်းကနေ မထွက်တော့ဘဲ လျှောက်လွှာပြန်ရုပ်သိမ်းတဲ့ ကျောင်းသားတွေက ဒီသတင်းကြောင့်များလား။

ဟာ... သွားပါပြီ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်၌ ကုလားအုတ်အုပ်ကြီး ပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ ဗြောင်းဆန်သွားတော့သည်။

“အဟမ်း... ငါ့မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလာလို့ အတွင်းရေးမှူး ရဲ့ပဲ အစည်းအဝေးကို ဆက်လုပ်လိုက်ပါတော့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ထိုင်ရာမှ ဝုန်းခနဲထကာ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ရှန်မိသားစု ဒုတိယသခင်မလေး၏ တည်ငြိမ်ကျော့ရှင်းမှုများမှာ ခေတ္တခဏတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

“အတွင်းရေးမှူး ရဲ့... ဒါက...”

ရဲ့ရှုယောင်သည်လည်း အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ကျော့ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

သူမ၏ အဒေါ်ကိုယ်တိုင် ပြောဖူးသည်မှာ သူမသည် တစ်နေ့တွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်တည်မည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း ကျော့ရှင်းနေရမည်၊ မည်သည့် အမည်းစက်မျှ မရှိစေရဟု ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ကယောက်ကယက်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမ၏ ၁၈ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ကတည်းက မမြင်ဖူးတော့ပေ။ သို့သော် ယခုပုံစံမှာ သူမ မှတ်မိနေသည့် အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်တတ်သော အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် ပို၍တူနေသေးသည်။ ထိုသို့တွေးမိပြီး ရဲ့ရှုယောင်သည် ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်မိသည်။

“အစည်းအဝေး ဆက်ကြရအောင်။ လူတိုင်း ကိုယ့်အကြံဉာဏ်ကိုယ် ပေးကြပါ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်အတွက် ကျွန်မ အစီရင်ခံစာ ပြုစုလိုက်ပါ့မယ်”

ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိသော အချိန်များတွင် စူးချီက ဗီဒီယိုများကို ပြန်လည်တည်းဖြတ်ရန်နှင့် ကြော်ငြာရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ရဲ့ရှုယောင်က စူးချီ၏ အကြံပြုချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ကာ အစည်းအဝေးမှတ်တမ်း ရေးသားပြီး ရှန်ကျစ်ရှားထံ ပေးပို့လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည် သူမ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ပုန်းနေလေသည်။

သူမ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြောင်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းတစ်ခုသာ ပြုနေမိသည်။

“ဒါက ဝေဖန်ချက်အဆိုးကြီး ဖြစ်ပါစေ...”

“ဒါက အဆိုးမြင်တဲ့ သုံးသပ်ချက်ပဲ ဖြစ်ပါစေ။”

“ဟုတ်တယ်၊ စူးချီဆိုတဲ့ အဲဒီငတုံးဆရာ၊ လူတွေကို ရူးအောင်သင်တဲ့ အဲဒီပညာရပ်က တကယ်ပဲ ခက်ခဲလွန်းတယ်၊ သာမန်လူတွေ မသင်နိုင်ဘူးဆိုတာမျိုး...”

သတင်းကို အသေးစိတ် မဖတ်ရသေးခင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူမ ထိုသတင်းကို ဖွင့်ဖတ်ကာ အကြောင်းအရာများကို အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်အထိပင်။

ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲထားရသော နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတော့ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။

ဘုရားရေ။

ထိုဆောင်းပါးကို စည်ပင်သာယာ ပညာရေးရုပ်သံလိုင်း ဒါရိုက်တာ၏ မှတ်ချက်ဖြင့် စတင်ထားသည်။

“ကျင့်စဉ်က အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ထူးခြားလှတယ်။”

ထို့နောက် ဆောင်းပါးတွင် ဒါရိုက်တာ ကျန်းထောင်သည် “လက်နှစ်ဖက်သုံး အတတ်ပညာ” ကို ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ကြည့်ပြီးနောက် ရရှိလာသည့် အတွေ့အကြုံများကို ဖော်ပြထားသည်။

ဒါရိုက်တာသည် တစ်ဖက်က “ဝရဇိန်လက်သီး”၊ အခြားတစ်ဖက်က “တိမ်လွှာလက်ဝါး” ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပုံကို ရေးသားထားသည်။ မာကျောမှုနှင့် ပျော့ပျောင်းမှုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူနှင့် အဆင့်တူ တတိယအဆင့်ရှိသော ပညာရေးရုပ်သံလိုင်း ဒါရိုက်တာ ရှောင်ကျင်းကို ချက်ချင်း အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

“ဒီသတင်းက ကြွားချင်လွန်းလို့ လုပ်ကြံရေးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။”

ဤသတင်းကို ဖတ်ရင်း ရှန်ကျစ်ရှား၏ ရင်ဘတ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားနေရသည်။ ဒေါသကြောင့် သူမ၏ ရင်အစုံမှာပင် ပို၍ ဖောင်းကားလာသယောင် ရှိသည်။

ဒါရိုက်တာ ကျန်းထောင်။

ဤနာမည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို အွန်လိုင်းတွင် ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

“ကျန်းထောင်၊ ပညာရေးကျွမ်းကျင်သူ၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော မီဒီယာသမား၊ သတင်းပေါင်း ၃,၀၀၀ ကျော် တင်ဆက်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အနက် ၆ ခုမှာ သတင်းတွင် ထုတ်လွှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်...”

အွန်လိုင်းမှ အချက်အလက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှား၏ နှလုံးသားမှာ တရိပ်ရိပ် နိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ ကျန်းထောင်၏ ပုံရိပ်နှင့် အတိတ်က သတင်းများအရ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြောင့်မတ်သော သတင်းစာဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခင်က သင်တန်းဆရာ အဆင့်မမီမှုများနှင့် ငွေပြန်အမ်းရန် ခက်ခဲသည့် ကိစ္စရပ်များကို ဒေါသတကြီး ဝေဖန်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူဌေးကြီးများက ကိုယ်ခံပညာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားပြီး သာမန်လူများ တက်လမ်းမရှိသည့် လူမှုရေးပြဿနာများကိုပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှုတ်ချခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးက “လက်နှစ်ဖက်သုံး အတတ်ပညာ” သည် ကောင်းမွန်သော ကျင့်စဉ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနေသည်။ စူးချီဆိုသည့် ထိုငတုံးက မတော်တဆဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တာများလား။

ဒါက... တကယ်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းလွန်းတယ်။

“မဟုတ်သေးဘူး စူးချီရဲ့ ဒီအပေါစား ကျင့်စဉ်က တကယ်ပဲ အသုံးဝင်တယ် ထားဦးတော့။”

“ငါက အားမကိုးရတဲ့ ဘွဲ့လွန်လက်ထောက် နှစ်ယောက်ကိုလည်း ရှာပေးထားသေးတယ်၊ မနေ့က သင်တန်းကလည်း အဲဒီလောက် ရှုပ်ပွနေတာကို! သူတို့က ဝိုင်းဆဲသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ထိုသံသယဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည် သတင်းကို ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းထောင်က စူးချီ၏ သင်တန်းအပေါ် ပေးထားသော မှတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဒီဆရာက... တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ။”

မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဘယ်နားမှာ အရည်အချင်းရှိလို့လဲ? တစ်သင်တန်းလုံး စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း တစ်ချက်မှ မဖြစ်သွားတာကို! ရှင် မျက်စိကန်းနေတာလား။

စိတ်ထဲမှ ဗွိုင်နေသော်လည်း ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေမိသည်။ သတင်း၏ မှတ်ချက်များတွင် ဤသို့ ဖော်ပြထားသည်။

“ဆရာစူးချီက ဂိမ်းလောကရဲ့ မော်ဒယ်လ်ကို အတုယူထားတာပါ။ ဂိမ်းကုမ္ပဏီတွေက တမင်တကာ မိုက်မဲတဲ့ အမှားတွေ လုပ်ပြပြီး ဂိမ်းရှုံးအောင် လုပ်ပြတတ်တယ်။ အဲဒါက လူတွေကို ‘ငါဆိုရင်တော့ အလွယ်လေး နိုင်မှာပဲ’ ဆိုတဲ့ အသာစီးရလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။”

“စိတ်ပညာအရ ဒါကို ‘မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု’ နဲ့ ‘နှိုင်းယှဉ်မှု အကျိုးသက်ရောက်မှု’ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒါက သင်တန်းသားတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေတယ်... ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ သော့ချက်က ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား”

“တမင်တကာ အသုံးမကျတဲ့ ကျောင်းသားနှစ်ယောက်ကို ရှာပြီး သင်ပြတာဟာ ဆရာစုရဲ့ အလွန်ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ပြသနေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်”

‘ခလောက်’

ရှန်ကျစ်ရှား၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဘယ်လို အရူးအနှမ်းက အဲဒီဘွဲ့လွန်လက်ထောက် နှစ်ယောက်ကို သွားရှာတာလဲ။

သူမ ဆဲရေးရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အသိဝင်သွားသည်။

အလို... အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို ငါကိုယ်တိုင် ရှာထားတာပါလား။