အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၆၃

ကျန်းနျန်သည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

ဒီမှာနေတာ နှစ်လနီးပါး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအိမ်မှ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် ကျန်းနျန်မှာ အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် ညနက်ပိုင်းအထိ နေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲ၌ တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမသည် လုယွီ အပေါ်အင်္ကျီမှာ လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အင်္ကျီအဖြူ၏ ကော်လာမှာ ကြယ်သီးဖြုတ်ထားကာ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေသံကြားရသဖြင့် သူသည် သူ့ထံ ပြေးလာသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ နားထင်ဘေးမှ ဆံပင်စလေးများကို သပ်ပေးလိုက်သည်။ "မအိပ်သေးဘူးလား။"

"ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။"

ကျန်းနျန် ထပ်မေးလိုက်သည်။ "နင်ရှို့ကို ရှာတွေ့ပြီလား။"

လုယွီ - "အင်း၊ ရှာတွေ့ပါပြီ။"

သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ညစာ စားပြီးပြီလား။"

"ကျွန်မ စားပြီးပြီ။"

နင်ရှို့အတွက် စိုးရိမ်နေသော ကျန်းနျန်၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမ၏ ခေါင်းကို မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "သူက အနားက လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ပညာတတ်လူငယ်တွေဆီမှာ ရောက်နေတာ။ ပညာတတ်လူငယ်အချို့က သူ့ကို စကားပြောပေးနေကြတာတဲ့။ သူ ဘယ်ကလဲလို့ မေးတော့လည်း သူက မပြောဘူးလေ။ အဲဒီလူငယ်တွေက လူကြီးတွေကို သွားပြောပြီး အကြောင်းကြားမှ ကိုယ်တို့တွေ အမြန်ပြေးသွားကြတာ။"

ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း ညစာ မစားရသေးဘူးမလား။"

လုယွီ ခေါင်းခါပြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် ထလိုက်သည်။ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသော်လည်း လုယွီက သူမ၏ ပခုံးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူမကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သွားအိပ်တော့၊ ကိုယ်ပဲ ချက်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်ကို ပြန်ပြောခွင့်ပင် မပေးဘဲ လုယွီက သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဖိသိပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "စောစောအိပ်တော့။ မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းကြရင် ကိုယ် စိုက်ပျိုးရေးမြေကွက်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားစိုက်ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

သူက တကယ်ပဲ သူမကို ဘာမှ မလုပ်ခိုင်းတော့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား အိပ်ချင်စိတ် မရှိဖြစ်နေသည်။ လိုက်ကာများ ပိတ်ထားသော အခန်းထဲတွင် အားနည်းသော လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများကို မှိန်ဖျဖျ လင်းစေသည်။

တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ကျန်းနျန်သည် အပြင်ဘက်မှ လုယွီ၏ ခပ်တိုးတိုး ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သူမကို နှောင့်ယှက်မည် စိုးသကဲ့သို့ အလွန် ညင်သာလှသည်။

ကျန်းနျန် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် စောင်ထဲတွင် ခေါင်းကို ဝှက်ထားပြီး လုယွီ စောင်ကို မကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်မည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

သူ၏ လက်မောင်းကြီးက သူမ၏ ခါးကို ဖက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီ၏ မေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မအိပ်သေးပါဘူး။"

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကိုယ် သိပါတယ်။"

ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။ "ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ။"

သူ ဝင်လာကတည်းက သူမ ဘာမှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

လုယွီက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အသက်ရှူသံက မတူဘူးလေ။ မင်း အိပ်ပျော်နေတဲ့အခါ အသက်ရှူသံက မှန်မှန်လေးနဲ့ တည်ငြိမ်နေတာ။"

ကျန်းနျန် - ....

စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ သာမန်လူများထက် အများကြီး ပိုကောင်းလှသည်။

သူမသည် လုယွီ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကာ သူ၏ သွယ်လျသော ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလေးကို ပင့်ကာ သူ၏ မေးရိုးကို နမ်းလိုက်သည်။ လုယွီ၏ လည်စိမှာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ကျန်းနျန်၏ တောက်ပလှပသော မျက်ဝန်းများဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "လိမ္မာပါတယ်... အိပ်တော့နော်။"

ကျန်းနျန်သည် ကဲချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မေးကို ပင့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ ပြန်မခွာနိုင်ခင်မှာပင် လုယွီက သူမ၏ လည်ပင်းကို ထိန်းကိုင်ကာ အနမ်းများကို ပိုပြင်းရှစေခဲ့သည်။

ပူလောင်သော အသက်ရှူသံများမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြား လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဝေးကွာနေခဲ့သော တောင့်တမှုများကို ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဆေးရုံက ဆင်းလာကတည်းက လုယွီသည် သူမကို ထိတွေ့ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ သူတို့ ချစ်တင်းနှောသည့် အခါတွင်ပင် သူမကို ထပ်မံ နာကျင်စေမည် စိုးသဖြင့် သူသည် အလွန် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အတွက် လုယွီ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိသည်။

သူတို့သည် လင်မယားများ ဖြစ်ကြပြီး လုယွီသည် သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အလွန် ဂရုစိုက်ပေးကာ သူမ ဤနေရာတွင် မပျော်ရွှင်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေသည်။ ဇနီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် လုယွီကို ထိုကိစ္စကြောင့် စိတ်မကောင်း မဖြစ်စေချင်ပေ။

ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း နှစ်သက်မိသည်။ သူမသည် လုယွီကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူတို့ အတူရှိချိန်တွင် သူ၏ ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများနှင့် အရှိန်အဟုန်များကြားတွင် နစ်မျောနေရသည်ကို သဘောကျသည်။

လုယွီသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ နားရွက်ကလေးကို နမ်းလိုက်ရာ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများကြောင့် ကျန်းနျန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စလေးများ ဝိုင်းလာကာ လုယွီကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏ သွေးကြောထဲတွင် စီးဆင်းနေသော မငြိမ်မသက်မှုများကို ထိန်းချုပ်ရင်း ထိုအမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောင်ကို သူမ၏ ကျောပေါ်အထိ ဆွဲတင်ပေးကာ အသံဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကျနေပြီ၊ အိပ်တော့။"

ကျန်းနျန် - ???

သူက ပစ်လွှတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည့် မြားတစ်စင်းလို ဖြစ်နေပါလျက် ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနေနိုင်ရတာလဲ။

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ထောင်နေသော သွေးကြောများကို မြင်သောအခါ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ ရှက်စိတ်ကို အတင်းနှိမ်ကာ လုယွီ၏ ပခုံးကို ဆွဲပြီး သူ၏ အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လှိမ့်တက်လိုက်တော့သည်။

လုယွီ၏ မျက်ခုံးများမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော အကြည့်များမှာ ပါးပြင်များ နီမြန်းနေသော ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"လုယွီ..."

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချထားမိသည်။ လုယွီ၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များကို သူမ မရင်ဆိုင်ရဲပေ။ သူမ၏ လက်များက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရှိနေပြီး တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် တိုးကပ်ကာ သူမ၏ အတွေ့အကြုံမရှိသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ လုယွီ၏ အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများက သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို သိမ်းဖက်ကာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းနျန် အသက်ရှူမှားသွားကာ အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်နေသော လုယွီကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။

အခန်းထဲတွင် မီးမထွန်းထားသော်လည်း မှိန်ဖျဖျ လရောင်ကြောင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်နေရဆဲပင်။ လုယွီသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လေပြေကြောင့် လှုပ်ခတ်သွားသော ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းဂယက်လေးများကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ ကျန်းနျန်က လုယွီ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိရာ အရေပြားအောက်ရှိ ကြွက်သားများမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။

လုယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးသွားပြီး ကျန်းနျန်၏ အသက်ပါသော မျက်ဝန်းများနှင့် စောင်းနေသော လည်ပင်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ "နာလား။"

ကျန်းနျန်မှာ ရှက်သွေးဖြာကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မနာပါဘူး။"

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။ စည်းချက်များ ဆက်ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် သူမသည် လုယွီ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန်မှာ အိပ်ရာမှ နောက်ကျမှ နိုးသည်။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လိုက်ကာများကြားမှ နေရောင်ခြည်က ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်နေပြီး အခန်းထဲတွင် အနီရောင်ဖျဖျ အရောင်များ သန်းနေသည်။ လုယွီမှာ မရှိတော့ပေ။ မနေ့ညက ကိစ္စပြီးနောက် သူက သူမကို ရေချိုးခန်းတွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခဲ့ပြီး သန်းခေါင်ကျော်မှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စောစောနိုးသွားသည်ကို အံ့သြမိရင်း ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အင်္ကျီဝတ်လိုက်သည်။

သူမသည် နံရံတွင် ချိတ်ထားသော မှန်ကို မသိစိတ်အရ ကြည့်မိလိုက်သည်။ သူမ၏ ချောမွေ့သော လည်ပင်းမှလွဲ၍ လည်ပင်းအောက်ပိုင်း တစ်ပြင်လုံးတွင် အမှတ်အသားများ ပြည့်နေသည်…

ကျန်းနျန် - ....

ကျန်းနျန်သည် ကိုယ့်ဘာသာ ပြုံးမိရင်း ရေချိုးခန်းတွင် မျက်နှာသစ်ကာ မီးဖိုချောင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ လုယွီက မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး အိုးထဲတွင် နွေးအောင် ထားပေးခဲ့သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် သူမသည် နင်ရှို့ကို ကြည့်ရန် ထျန်မိုင်၏ အိမ်သို့ သွားရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဟဲယွဲ့နှင့် တိုးတော့သည်။ ဟဲယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "နင် နိုးလာပြီပဲ။ မနက်က လာရှာသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် တပ်ရင်းမှူးလုက နင် အိပ်နေသေးတယ်လို့ ပြောလို့။"

ကျန်းနျန် အနေခက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ပန်းထိုးတာ နောက်ကျသွားလို့ပါ။"

ဟဲယွဲ့ အကြံပေးလိုက်သည်။ "ညဘက် အကြာကြီး ပန်းမထိုးနဲ့လေ၊ မျက်စိညောင်းပြီး မီးခလည်း ကုန်တယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်စဉ် ဟဲယွဲ့က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မနေ့ညက ကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ဖန်ရှဆီက ကြားတယ်၊ သူတို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးတယ်ဆို။ ငါ ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

သူမက နင်ရှို့အကြောင်း မေးလိုက်သည်။ "နင်ရှို့ ဘယ်လိုလဲ။"

ဟဲယွဲ့က တံခါးဘောင်ကို မှီရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ည အတော်နောက်ကျမှ သူ့ကို အိမ်နီးချင်း တပ်မဟာက ပညာတတ်လူငယ်တွေဆီမှာ သွားတွေ့တာ။ စဉ်းစားသာကြည့်တော့၊ ကံကောင်းလို့ သူတွေ့တဲ့လူတွေက စိတ်ကောင်းရှိလို့။ တကယ်လို့ မကောင်းတဲ့လူနဲ့ တွေ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး။"

"မနေ့ညက အဲဒီကိစ္စကြောင့် ထျန်မိုင်နဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်တို့ ရန်ဖြစ်ကြသေးတယ်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ၊ ဒါကြောင့် ထျန်မိုင်က သူ့ကို ရိုက်တာတောင် ငြိမ်ခံနေရှာတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးသည်။ သူက အသံကျယ်ပြီး ပွင့်လင်းသူဖြစ်ကာ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ့သမီး ပျောက်သွားသည့်အတွက် သူလည်း စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရသည်။

ဟဲယွဲ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာတော့ သူ့အဘွား ဘာလုပ်နေလဲ သိလား။"

သူမသည် ကျန်းနျန်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ ဟောက်ပြီး အိပ်နေတာလေ။ တံခါးလာဖွင့်တော့လည်း 'ပျောက်ရင်လည်း ပျောက်ပါစေပေါ့၊ ကိုးနှစ်တောင် ရှိပြီပဲ၊ ခြေထောက်မပါတာ ကျနေတာပဲ၊ သူ့ဘာသာ ပြန်မလာတတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လူအများကြီးကို လိုက်ရှာခိုင်းနေရတာလဲ၊ ဒုက္ခပေးတဲ့ ကလေးမ' တဲ့။ အဲဒီမှာ ထျန်မိုင်က အဘွားကြီးနဲ့ စဖြစ်တော့တာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

အမှန်ပင် ထိုအဘွားကြီးမှာ လူကောင်းမဟုတ်ပေ၊ ယနေ့တိုင် သားကို ဦးစားပေးပြီး သမီးကို နှိမ်သည့် အတွေးဟောင်းကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ဟဲယွဲ့နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အိမ်ထဲပြန်ဝင်ကာ ပန်းထိုးခြင်းအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။ မူလက သူမသည် နင်ရှို့ကို သွားကြည့်ချင်သော်လည်း ထိုအဘွားကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိနှင့်နေပြီးသားဖြစ်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းသွားလျှင် မလိုလားအပ်သော အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အိမ်မှာသာနေ၍ ပန်းထိုးနေလိုက်သည်။

မွန်းတည့်ခါနီးအချိန်တွင် သူမသည် လုယွီ အကြိုက်ဆုံး အစုံသုပ်ကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စိုက်ပျိုးမြေကွက်ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

စိုက်ပျိုးမြေကွက်သို့ သွားရာလမ်းတွင် သူမသည် ဂေါ်ပြားလေးတစ်ချောင်းနှင့် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကျောပိုးလာသော လန်ဟွေ့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီဆီ ထမင်းသွားပို့တာလား။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

လန်ဟွေ့နှင့်အတူ တခြားစစ်သည်ဇနီးသည် အချို့လည်း ပါလာပြီး သူတို့အားလုံးသည် ကျန်းနျန်ကို သိကြကာ မနာလိုအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဤဇနီးငယ်လေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ လှလှပပ ဝတ်စားထားပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောလှပကာ အသားအရေမှာလည်း တို့ဟူးလေးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနုနယ်နေသည်။ စိုက်ပျိုးမြေကွက်အတွင်းရှိ ပေါက်ပြားခုတ်ခြင်း၊ ပျိုးပင်စိုက်ခြင်း အလုပ်မှန်သမျှကို တပ်ရင်းမှူးလုကသာ အကုန်အစင် လုပ်ကိုင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဇနီးကို လယ်ထဲသို့ လုံးဝဆင်းခွင့်မပြုပေ။ ဤစစ်သည်အိမ်ရာရှိ အမျိုးသားများထဲတွင် ဘယ်သူကများ တပ်ရင်းမှူးလုကဲ့သို့ မိမိဇနီးအပေါ် ဤမျှအထိ ဂရုတစိုက် ရှိနိုင်ပါဦးမည်နည်း။

သူတို့သည် လယ်ထဲတွင် ပျိုးပင်စိုက်ပြီး ပြန်လာခြင်းဖြစ်ကာ ကျန်းနျန်၏ မြေကွက်ဘေးမှ ဖြတ်လာစဉ် တပ်ရင်းမှူးလုသည် တပ်ရင်းမှ တိုက်ရိုက်လာရောက်၍ မိမိမြေကွက်တွင် ပျိုးပင်များ စိုက်ပျိုးနေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လန်ဟွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "လုယွီက ပျိုးပင်တွေ စိုက်နေတယ်။"

ထို့နောက် သူမသည် အတူပါလာသော စစ်သည်ဇနီးသည်များကို နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုကတော့ ငါတို့စစ်ဒေသမှာ ဇနီးအပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတတ်တဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါ့ယောကျ်ားကို ပြောပြရဦးမယ်၊ တပ်ရင်းမှူးလုကို အတုယူစမ်းပါဦးလို့။ ငါတို့ သူ့နောက်လိုက်လာတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ၊ သူ့မြေကွက်က ဘယ်ဘက်မျက်နှာမူထားမှန်းတောင် သူသိတာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်ကတော့ ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

လန်ဟွေ့နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် သူမသည် လယ်ထဲသို့ အမြန်သွားလိုက်ရာ လုယွီမှာ လက်သွက်လှသဖြင့် နှစ်တန်းပင် စိုက်ပျိုးပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထမင်းချိုင့်ကို ရေတွင်းဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ၊ ထမင်းစားရအောင်။"

ထိုအမျိုးသားသည် မြေပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ စစ်ဝတ်စုံကို ခြေရင်းတွင် သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် လက်ထဲရှိ ပျိုးပင်အနည်းငယ်ကို အပြီးစိုက်ပြီးမှ လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရေတွင်းသို့သွား၍ မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဆေးကြောခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ကိုင်းညွတ်နေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မနေ့ညက သူ၏ ချုပ်တည်းထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် အပြုအမူများကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်မိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထိန်းချုပ်မရအောင်ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထမင်းချိုင့်ကို ဖွင့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကြိုက်တဲ့ အစုံသုပ် လုပ်လာခဲ့တယ်။"

လုယွီ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန် မစားရသေးသည်ကို သူသိသဖြင့် သူမကို အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ရန် ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီညနေ ဘာစားချင်လဲ၊ ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်လေ။"

လုယွီထံ ထမင်းပို့ရန် ပထမဆုံးအကြိမ် လယ်ထဲသို့ လာခဲ့စဉ်က အကြောင်းကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း လူ့နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိသော လုယွီ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲဘဲ လုယွီနှင့် စွင်းယင်တို့ကို တွေ့ဆုံပေးရန် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကို အသည်းအသန် စဉ်းစားခဲ့ရသည်။

ထိုကိစ္စကို တွေးမိချိန်၌ သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လုယွီက မျက်လုံးပင့်၍ သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဒီလောက်ရယ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်က ခဏတာ ငြိမ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်လျက် လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို အားနာမှုမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်မ အရင်က ရှင့်ကို စွင်းယင်နဲ့ အောင်သွယ်ပေးဖို့ ဘယ်လိုတွေ ကြိုးစားခဲ့လဲဆိုတာ တွေးနေတာ။"

လုယွီ - ....

သူသည် ခေါက်ဆွဲကို တစ်လုပ်စားလိုက်ပြီး ရေအနည်းငယ် သောက်ကာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့က မရင်းနှီးကြဘူး။"

ဒီဘဝမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟိုဘက်ဘဝမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သူနှင့် စွင်းယင်တို့သည် အမြဲတမ်း လမ်းကြောင်းအသွယ်သွယ်စီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းပေါ်သို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့လျှင်ပင် သူသည် သူ့အင်အားရှိသမျှ အသုံးပြု၍ ထိုလမ်းကြောင်းကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားအောင် လုပ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝ နောက်ဆုံးအချိန်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း လုယွီသည် နောက်ထပ် ရေတစ်ငုံကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်ပြီး သူတစ်ပါး နားမလည်နိုင်သော နက်နဲလှသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကလေးလိုချင်လား။"

ကျန်းနျန် - ??

စကားဝိုင်းက ရုတ်တရက် ဤဘက်သို့ လှည့်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၆၄

သို့သော် လုယွီက ထုတ်ပြောလာသောအခါ သူမလည်း ပြန်သတိရလာခဲ့သည်။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက နှစ်လတာအတွင်း လုယွီသည် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင် အမြဲတမ်း အလွန်သတိထားခဲ့ပြီး ကလေးယူမည့်အကြောင်းကို တမင်ရှောင်ရှားနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။ "လုယွီက ကလေးမယူချင်ဘူး။"

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့လာခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းအစုံ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် လုယွီ၏ အလိုအတိုင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ မယူချင်သေးဘူး။"

ကလေးမယူချင်သေးသည်မှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာခြင်းမှာ နောက်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မျက်တောင်များကို အမြန်ချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သစ်ကိုင်းခြောက်လေး တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ မြေကြီးပေါ်တွင် အဝိုင်းလေးများ ဆွဲနေရင်း ရယ်ချင်စိတ်လည်း ပေါက်လာခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူမသည် ဝတ္ထုထဲက မူလဇာတ်ဆောင်မင်းသမီးနှင့် လုယွီကို ဘယ်လိုပေးစားရမလဲဟု တွေးနေခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ သူမသည် သူနှင့် လက်ထပ်ပြီး ကလေးယူမည့်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေရပြီ ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် ထမင်းချိုင့်အဖုံးကို ပိတ်ကာ ရေတွင်းသို့သွား၍ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်လာကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သစ်ကိုင်းကို ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့နေခဲ့သော်လည်း သူကတော့ လယ်ထဲတွင် ဘယ်သူမြင်မြင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမကို ဖက်ထားကာ ရှားရှားပါးပါး ငြိမ်သက်နေသည့် ခဏတာအတွင်း သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဩရှရှ ဖြစ်နေလျက် ပြောလိုက်သည်။"ကိုယ်တို့တွေ နောက်သုံးနှစ်ကြာရင် ကလေးယူကြမလား။"

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူမရင်ထဲက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုများထက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုက ပို၍ ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် နောက်သုံးနှစ်မှ ဖြစ်ရလဲဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမ လုယွီကို မေးချင်သော်လည်း ဘယ်ကစပြီး မေးရမှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်သဘောအတိုင်းပါပဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်အပတ်မှာ ကိုယ် တာဝန်တစ်ခုနဲ့ သွားရမယ်။ အစောဆုံးဆိုရင် လဝက်လောက်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်လအတွင်း ကိုယ် ပြန်လာခဲ့မယ်။ လယ်ထဲ ရေလောင်းဖို့အတွက် ချန်ယောင်နဲ့ ဗိုလ်ကြီးဖန်တို့ကို အကူအညီတောင်းထားပြီးပြီ။ ကိုယ် ပြန်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးရမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ဘယ်ကိုသွားမည်၊ ဘာလုပ်မည်ကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်သည်ကို သူမ သိထားသောကြောင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

သူမသည် လုယွီ၏ သန်စွမ်းသော ခါးကို ဖက်ထားပြီး မျက်တောင်လေးများ ခတ်ကာ ပြုံးလျက် မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က သောကြာနေ့ဆိုတော့ ရှင်က နောက်အပတ် တနင်္လာနေ့ကြရင် သွားမှာလား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

သူသည် သူမ၏ နဖူးကို တစ်ဖန်ပြန်နမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အချိန်ရရင် ရသလို ကိုယ် ဖုန်းဆက်မယ်။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

သူမသည် ထမင်းချိုင့်ကို သယ်ကာ လယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ စစ်သည်အိမ်ရာသို့ ရောက်ခါနီးတွင် စတုတ္ထတပ်ရင်းမှ ဒုတပ်ရင်းမှူး လော့ချန်ယိနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ကိုးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပါလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲကျစ်ထားပြီး ပန်းရောင်ဂျာကင်လေးကို ဝတ်ထားကာ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။ သူမသည် လော့ချန်ယိနှင့် သိပ်မတူဘဲ သူမ၏ မိခင်နှင့် တူပုံရသည်။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံးသည် မိသားစု တိုက်ခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ အနောက်မှ ခြေသံကို ကြားသဖြင့် ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးမှာ ရင်းနှီးမှု တစ်မျိုးရှိနေသဖြင့် ကျန်းနျန်ကလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ လော့ချန်ယိသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါက ငါ့သမီး လော့ရှောင်ယွဲ့လေ၊ အဘွားအိမ်ကနေ အခုပဲ ပြန်ရောက်တာ။"

ထို့နောက် သူက သမီးဖြစ်သူအား ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွဲ့၊ ဒေါ်လေးကျန်းလို့ ခေါ်လိုက်ဦး။"

လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းနျန်ကို ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။"ဒေါ်လေးကျန်းက တကယ်လှတာပဲနော်။"

ကျန်းနျန်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့ လှေကားရင်းတွင် လမ်းခွဲကြစဉ် ဟဲယွဲ့သည် တံခါးဖွင့်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ဟဲယွဲ့ကို မြင်သောအခါ ရွှင်ရွှင်ပျပျ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးဟဲ။"

ဟဲယွဲ့လည်း ပြုံး၍ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ "ပြန်လာပြီလား။"

လော့ချန်ယိနှင့် သူ၏ သမီးတို့ အိမ်ထဲဝင်ကာ တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် ဟဲ့ယွဲ့က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"အာ... သူတို့မိသားစုထဲမှာတော့ ပြဿနာတွေ ပြန်တက်တော့မယ် ထင်တယ်။"

ကျန်းနျန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လော့ရှောင်ယွဲ့ ဒီလောက် တက်တက်ကြွကြွ ရှိလှသည်ကို ကြည့်လျှင် သူမနှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောဆိုပြီး ဒုတိယကလေး ယူခြင်းသည် သူမအပေါ် ဂရုစိုက်မှု လျော့နည်းသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြနိုင်လျှင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "လော့ချန်ယိရဲ့ မိန်းမသစ်က မကောင်းဘူး။ သူမက အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနဲ့ နေတာ၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ ကြွေးရှိနေသလိုမျိုးပဲ။ သူက ရှောင်ယွဲ့ကိုလည်း တကယ်ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံတာ၊ ဘယ်တော့မှ မျက်နှာသာ မပေးဘူး။ ဒီကလေးလေးက ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အမြဲတမ်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်တတ်တာ။ ဒီကလေးကတောင် စိတ်နာစရာ စကားတွေ ပြောထွက်လာအောင် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတော့ ကွမ်လုရဲ့ အပြုအမူတွေက ဘယ်လောက်တောင် လွန်ခဲ့မလဲဆိုတာ စဉ်းစားသာ ကြည့်တော့။ သူက သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို အားကိုးပြီးတော့..."

ကျန်းနျန်သည် ဤမျှအထိ အကြောင်းရင်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဟိုတစ်နေ့က ထျန်မိုင် ပြောပြချက်အရ လော့ရှောင်ယွဲ့က ကွမ်လုကို သူမမိဘအိမ်ပြန်ပို့လိုက်သည်ဟု ကြားသောအခါ သူမသည် ကလေးက ဆိုးသွမ်း၍သာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က ရှောင်ယွဲ့ကို ပြန်ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့ သူ့မိန်းမလည်း ပြန်ပါလာပြီ ထင်တယ်။ ငါတို့တွေနေတဲ့ ဒီအထပ်မှာတော့ ဆူညံပွက်လောရိုက်တော့မှာပဲ။"

သူမသည် လက်ထဲတွင် ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲရှိ အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ နေရတာပဲ။ တပ်ရင်းမှူးလုက လယ်ထဲမှာ ပျိုးပင်စိုက်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဂရုစိုက်ပေးနေတာဆိုတော့ မင်းက ဘာမှ ပူစရာမလိုဘူး။ ငါ့ယောကျ်ားကို ကြည့်ဦး။ သူက လယ်ထဲ ရေလောင်းဖို့တော့ ကြိုးစားပါရဲ့၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ မင်းစိုးရာဇာလို ထိုင်ပြီး ငါက ထမင်းလာကျွေးတာကိုပဲ စောင့်နေတာ။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုစကားကို မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ဘာပြောပြော ကြွားရာကျနေမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

အိမ်မှာ ညစာစား၊ ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်၍ ပန်းထိုးနေသော်လည်း စိတ်က မတည်ငြိမ်နိုင်ပေ။ မွန်းတည့်ချိန်က လုယွီ ပြောခဲ့သော စကားများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးနေမိသည်။ သူက ဘာကြောင့်မှ နောက်သုံးနှစ်မှ ကလေးယူမယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောရတာလဲ။

ဒီသုံးနှစ်က သူ့ရဲ့ ရာထူးတိုးတက်ဖို့အတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကာလမို့လို့လား။

ဒါပေမယ့် ဒါက ကလေးယူတာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။

ကျန်းနျန်သည် စဉ်းစားလို့ မရသောကြောင့် ဆက်မတွေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်တွေးနေလျှင် သူမသည် ကလေးယူမည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာပေလိမ့်မည်။

လုယွီသည် ညဥ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှာ နွေရာသီသို့ ကူးပြောင်းခါနီးဖြစ်သော်လည်း ညဘက်တွင် အအေးဓာတ် ရှိနေသေးသည်။ သူသည် အပြင်မှာ ခဏမျှ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ပူနွေးလာသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။ စောင်ကိုမပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်သည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းဖက်ထားကာ သူမ၏ ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ အနီးနားတွင် လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ မှီတွယ်ရင်း ပြန်အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"လော့ချန်ယိ။ ဒါ ရှင် ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိလား၊ သူ ကျွန်မတို့ကို နောက်ထပ် လာမနှောင့်ယှက်စေရဘူးဆိုတာလေ။ ဘာလို့ သူက အခု ညကြီးသန်းခေါင်မှာ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ။"

"ရှင် ကျွန်မကို လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။"

တံခါးကို ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပိတ်ချလိုက်သံကြောင့် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျန်းနျန်မှာ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ တုန်ရီနေသော မျက်တောင်လေးများကို အသာအယာ နမ်းပြီး တိုးတိုးလေး ချော့မြူလိုက်သည်။ "ဟိုဘက်ခန်းက ရန်ဖြစ်နေကြတာပါ၊ ကိုယ်တို့တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ပြန်အိပ်လိုက်နော်။"

ကျန်းနျန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဟဲယွဲ့ ပြောတာ မှန်ပုံရသည်… ဒီအထပ်မှာတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုရန်ပွဲသည် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ လုယွီမှာ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ မြေကွက်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လုယွီက နေ့တိုင်း ညနေခင်းတွင် ရေလောင်းပေးလေ့ရှိပြီး တနင်္လာနေ့ နံနက်အစောကြီးအထိ သူ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ကာ တခြားသူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လုယွီ မရှိသည့်အချိန်တွင် ကုရှစ်ကျိုးသည် သူ၏ တာဝန်များကို ယာယီ လွှဲပြောင်းရယူထားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် လန်ဟွေ့သည် ကျန်းနျန်ထံ ရောက်လာပြီး သူမကို စာတတ်မြောက်ရေးအတန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လန်ဟွေ့သည် အလွန်တက်ကြွနေသဖြင့် ကျန်းနျန်လည်း ငြင်းမရတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဟဲယွဲ့သည်လည်း ထွက်လာသဖြင့် လန်ဟွေ့က သူမကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့ - ....

သူမက အပြင်ခဏ ထွက်ကြည့်ရုံသက်သက်ပါပဲ။

သူတို့ လှေကားရင်းသို့ ရောက်သောအခါ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာသော ကွမ်လုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်အတွက် ကွမ်လုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေစေသည်။ သဘာဝအတိုင်း လှပနေပြီး နုနယ်သိမ်မွေ့ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးချင်စရာ ကောင်းသော ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့သည် ကွမ်လုထက် အသက်အများကြီး ကြီးသည်ကို ကျန်းနျန် သိထားသော်လည်း ယနေ့ သူတို့ကို တွဲမြင်ရသောအခါ ဇနီးမောင်နှံနှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က တကယ့်ကို ပုခက်ထဲက ကလေးကို ခိုးယူလိုက်သလိုပါပဲ။

"ငါ ပြန်လာပြီ။"

လန်ဟွေ့သည် တွေ့သမျှလူတိုင်းကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လေ့ရှိပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးသလို ဘယ်သူနှင့်မှလည်း မပြိုင်ဆိုင်တတ်ပေ။

ကွမ်လုသည် ပခုံးတစ်ဖက်စောင်း လွယ်အိတ်ဟောင်းလေး တစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။ သူမသည် လန်ဟွေ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်နှာလွှဲလျက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အသံမှာ သာယာချိုအေးနေပြီး မနေ့ညက စိတ်မရှည်သံနှင့်တော့ အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

ကျန်းနျန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ မနေ့ညက ကွမ်လုနှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့တို့ ရန်ဖြစ်ကြခြင်းမှာ လော့ရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူတို့အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လှေကားထစ်တွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် ငြင်းခုန်ခဲ့ကြပြီး လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူတို့အခန်းထဲ မဝင်ရန် ကတိပေးရမည်ဟု ကွမ်လုက အလေးအနက် ပြောဆိုခဲ့သည်။

မိသားစုကိစ္စများသည် ဖြေရှင်းရ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ ဇနီးနှင့် သမီးကြားတွင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့အနေဖြင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မကိုင်တွယ်နိုင်လျှင် နှစ်ဖက်စလုံး စိတ်မချမ်းသာစရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်နှင့် တခြားသူများ အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ အပြင်ထွက်လာသော ထျန်မိုင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူမသည် နင်ရှို့၊ နင်ချန့်တို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ လန်ဟွေ့က မေးသည်။ "စာတတ်မြောက်ရေးအတန်း သွားဦးမှာလား။"

ထျန်မိုင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သွားမှာပေါ့၊ ဘာလို့မသွားရမှာလဲ။ ငါက အိမ်မှာနေရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းရတဲ့အထဲ ငါ့ယောက္ခမမျက်နှာကို မြင်ရရင် ပိုပြီး နေလို့မကောင်းဘူး။ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်တာက ပိုကောင်းတယ်။"

ဤအချိန်တွင် ကလေးအများစုမှာ ကျောင်းတက်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း နင်ရှို့နှင့် နင်ချန့်တို့မှာ ကျောင်းမတက်ရသေးပေ။

ကျန်းနျန်က ဟဲယွဲ့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းရာ ဟဲယွဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုအဘွားကြီးက မိန်းကလေးတွေ စာသင်တာ အပိုပဲလို့ ထင်နေတာ။ ကြီးလာရင် သူများအိမ်ကို လက်ထပ်သွားရမှာပဲတဲ့။ စာသင်ဖို့အတွက် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံကို မင်္ဂလာဆောင်တဲ့အခါ ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ်ပဲ သုံးသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ရှို့အာနဲ့ ချန့်အာကို ကျောင်းတက်ဖို့ အပြတ်အသတ် ငြင်းဆိုနေတာ။ ကလေးနှစ်ယောက် ကျောင်းသွားဖို့ လုပ်တိုင်း အဘွားကြီးက ပြဿနာရှာတတ်တယ်။ ခဏခဏ ဖြစ်လာတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်လည်း ရှက်တာနဲ့ ကလေးတွေကို အိမ်မှာပဲ ထားလိုက်တော့တာပေါ့။"

ကျန်းနျန် - ....

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအဘွားကြီး၏ ရှေးရိုးစွဲ အမြင်များကို သူမ အလွန်ပင် ရွံရှာမိသည်။

စာတတ်မြောက်ရေးအတန်းတွင် စစ်သည်ဇနီးသည် အတော်များများ ရှိနေကြသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့သည် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဟဲယွဲ့သည် ဘေးသို့လှည့်၍ ကျန်းနျန် စာကို အလေးအနက် ရေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယနေ့ သင်ခန်းစာမှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကျက်မှတ်ပြီး ရေးချရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်၏ လက်ရေးမှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။ သေသပ်လှပလွန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ဖတ်ရလွယ်ကူကာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ရေးအစုတ်လေးကို ကြည့်ရင်း ဟဲယွဲ့က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "မင်းလက်ရေးက တကယ်လှတာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ???

ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။ 'တကယ်ကြီးလား'

နောက်နေတာလား။

သူမသည် တမင်တကာ ဝိုင်းစောင်းပြီး ရေးထားသော သူမ၏ လက်ရေးအကျည်းတန်လေးကို မကြည့်ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေစဉ် ဟဲယွဲ့၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - ....

ဟဲယွဲ့၏ လက်ရေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ လက်ရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုလှနေသည်ကို ကျန်းနျန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လန်ဟွေ့သည် ဟဲယွဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ လည်ပင်းဆန့်၍ လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"ကျန်းနျန်၊ မင်း တိုးတက်လာပြီပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ရင်တော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာမှာပါ။"

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။"

လန်ဟွေ့က သူမကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာက စာသင်နေတာကို မင်းက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတာ၊ စာတတ်ရင် အံ့သြစရာပဲ။"

သူမ၏ ဆူပူသံမှာ တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

ဟဲယွဲ့ကတော့ သက်ပြင်းသာ ချနေခဲ့သည်။

နင်ရှို့နှင့် နင်ချန့်တို့သည် ထျန်မိုင်၏ ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေကြသည်။ ထျန်မိုင်သည်လည်း စာကို အာရုံမစိုက်နိုင်ဘဲ ဆရာ စတင်စကားပြောသည်နှင့် ငိုက်မြည်းနေတော့သည်။ နင်ချန့်ကမူ မှတ်စုများကို သေသေချာချာ လိုက်ရေးနေခဲ့သည်။ ဆရာက ပြောလိုက်လျှင် နင်ချန့်က အောက်တွင် ချက်ချင်း လိုက်ရေးလေ့ရှိသော်လည်း နင်ရှို့မှာမူ ခေါင်းငုံ့လျက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမအတွင်းသို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ "နင်ရှို့၊ နင် ငါ့ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုတောင် ခိုးဝံ့ရတာလဲ။ နင်တို့မိသားစုကတော့ တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်မလေးကို မွေးထားတာပဲ။"

အဘွားကြီးဝူ၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အဘွားကြီးဝူသည် မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ခန်းမထဲသို့ အတင်းဝင်လာပြီး နင်ရှို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ငါ့နောက်ကွယ်မှာ မင်းဘာတွေ လုပ်နေလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ အခုတော့ ငါ့ပိုက်ဆံ သုံးယွမ်ကို ခိုးသွားတာကိုး။ အဲဒီပိုက်ဆံက ငါ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာထားပြီး နည်းနည်းချင်းစီ စုထားတာ။ ငါ့ပိုက်ဆံ သုံးယွမ်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း။ နင်တို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးနေရတာနဲ့တင် ငါတို့ နင် မိသားစုက အရှုံးပေါ်နေပြီ။ အခုတော့ ပိုက်ဆံပါ ခိုးဝံ့နေပြီပေါ့လေ။ ငါတို့ ပိုက်ဆံကို စားပြီးသောက်ပြီး ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလား။"

သူမသည် "အရှုံးပေါ်နေတယ်" ဟူသော စကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသဖြင့် ကျန်းနျန် စိတ်ပျက်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။