အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၆၉

"ရှို့အာ။"

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင် အမြန်ပြေးသွားသလို ချန်ယောင်ကလည်း သူမကို ဖမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကိုသာ မိပြီး လက်ချောင်းများကြားမှ လျောကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ အော်လိုက်သည်။ "သူမကို ဖမ်းကြ။"

"ရှို့အာ။"

ထျန်မိုင်သည် အော်ဟစ်ကာ မေ့လဲသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်လျက် နင်ရှို့ ပြုတ်ကျလာသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အောက်ရှိ တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။ "စောင်၊ အမြန်... စောင်တစ်ထည် ယူခဲ့ကြ။"

စောင်တစ်ထည် ယူလာခဲ့သော်လည်း အချိန်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ နင်ရှို့မှာ ပြုတ်ကျလာပြီဖြစ်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ယွီလျန်တို့သည် နင်ရှို့ကို ဖမ်းရန် အမြန်ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ် သန်မာကြသော်လည်း အသက်ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး၏ ပြုတ်ကျလာသော အရှိန်မှာ သူတို့ကို အနောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

လန်ဟွေ့က ထျန်မိုင်ကို လှုပ်နှိုးခဲ့သည်။ "ရှို့အာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ သတိထားဦး။"

ကျန်းနျန်သည် ထိတ်လန့်နေခြင်းမှ သတိဝင်လာပြီး ကုရှစ်ကျိုးက နင်ရှို့ကို ပွေ့ချီထားသည်ကို မြင်သောအခါ အနားသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ နင်ရှို့သည် သူမ၏ရှိုက်သံများကို အောင့်ထားရန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားသော်လည်း ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ "ဒေါ်လေးကျန်း..." ဟု ခေါ်ကာ ငိုချလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က သူမ၏မျက်ရည်များကို ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "သမီး ဘာလို့ ဒီလောက် မိုက်မဲရတာလဲ။"

"ရှို့အာ၊ ရှို့အာ။"

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည် အပေါ်ထပ်မှ ပြေးဆင်းလာပြီး နင်ရှို့ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြောင်း၍ ပွေ့ချီကာ သူမ၏ကျောကို ပုတ်ပေးနေသည်။ "အဖေရှိတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ အခုတစ်ခါတော့ အဖေ သမီးဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်။"

ထျန်မိုင်သည် လန်ဟွေ့၏ ကူညီမှုဖြင့် သတိပြန်ရလာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ "နင်ရှန့်၊ ရှင့်ကို ပြောလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ ရှင့်အမေက ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းချက်ပေးရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျွန်မ ရှို့အာနဲ့ ချန့်အာကို ခေါ်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားမယ်၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။"

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက် နင်ရှို့ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ပြီး ထျန်မိုင်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်း ထွက်သွားစရာ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့်အမေကိုပဲ ကိုယ် ပြန်ပို့လိုက်မယ်။"

ထျန်မိုင်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း နင်ရှန့် ဤကဲ့သို့ လျှော့ပေးသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့အမေသည် ဘယ်သောအခါမှ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်သလို သူမ ရှိနေခြင်းက သူ့သမီးများကို လူပိုသဖွယ် ဖြစ်စေပြီး ကျောင်းမတက်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်ကို နင်ရှန့် နားလည်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိမ်တွင်ရော အပြင်တွင်ပါ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် သူ၏မိသားစုမှာ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည် စတုတ္ထထပ် ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး နင်ရှို့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုရှစ်ကျိုးအနားတွင် ရပ်နေစဉ် သူ၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကိုလည်းကောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ နင်ရှို့၏ ပြုတ်ကျလာသော အရှိန်မှာ မည်မျှပြင်းထန်မည်ကို သိရှိသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှင် လက်ဆစ်လွဲသွားတာလား။"

ကုရှစ်ကျိုးက ကျန်းနျန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။"ဟုတ်တယ်။"

ယွီလျန်မှာလည်း အခြေအနေ သိပ်မကောင်းပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အမြန်ပြေးဝင် ဖမ်းခဲ့ကြသော်လည်း စတုတ္ထထပ်မှ ပြုတ်ကျလာသော အရှိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စစ်ဆေးရုံသို့ သွားကြသလို ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့က နင်ရှို့၏ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရာ သူမသည် ဘေးကင်းသည်။

အဆိုပါ ဖြစ်ရပ်မှာ မွန်းလွဲပိုင်းအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အလွန်ပင် ပြတ်သားသည်။ အဘွားကြီးဝူ မည်မျှပင် ဆူပူသောင်းကျန်းစေကာမူ သူသည် အေးစက်စွာသာ နေတော့သည်။ သူမက ကြိုးဆွဲချသေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သောအခါ သူက ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမ သေသွားလျှင် ကောင်းမွန်သော ခေါင်းတလား ဝယ်ပေးမည်ဟု ပြောဆိုသဖြင့် အဘွားကြီးမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည် ရထားလက်မှတ်များ ဝယ်ယူပြီး အဘွားကြီးဝူကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူမကို ဇာတိရွာသို့ ပြန်ပို့ရန်နှင့် သူ၏မိသားစုကို ထပ်မံ၍ မထိခိုက်စေရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ယွီလျန်တို့၏ လက်မောင်းများမှာ ဒဏ်ရာရရှိသွားသဖြင့် အချိန်အတန်ကြာ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

ထျန်မိုင်က ကျန်းနျန်ကို မေးခဲ့သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကုနဲ့ ဗိုလ်ကြီးယွီတို့ကို ငါ့ကိုယ်စား သွားကြည့်ပေးလို့ ရမလား။ နင်ရှန့်က ဒီမှာမရှိဘူး၊ ငါလည်း ရှို့အာ တစ်ခုခု ထပ်လုပ်မှာစိုးလို့ စောင့်ကြည့်နေရလို့ပါ။ နင်ရှန့် ပြန်လာမှ ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှို့အာကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ။"

ထျန်မိုင်က အကူအညီမတောင်းလျှင်ပင် သူမသည် ကုရှစ်ကျိုးကို သွားကြည့်မည်ပင် ဖြစ်သည်။ လုယွီ မရှိခိုက်တွင် သူနှင့် ချန်ယောင်တို့သည် ရေလောင်းခြင်း၊ ပေါင်းမြက်ရှင်းခြင်းတို့တွင် ကူညီခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လုယွီနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကြောင့်လည်း သူမ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်သည်။

နင်ရှို့၏ ဖြစ်ရပ်မှာ ထျန်မိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရှို့အာ ပြတင်းပေါက်နား ချဉ်းကပ်သည်ကိုပင် သူမ ကြောက်လန့်နေရသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း သူ ပြန်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် အိပ်မပျော်ဘဲ မနက်ခင်းတွင် ခေါင်းမူးနေသည်။ မျက်နှာသစ်၊ မုန့်စားပြီးနောက်တွင် စားသောက်ကုန်ဈေးသို့ သွား၍ အရိုးအကြီးကြီးများ ဝယ်ယူကာ အိမ်တွင် စွပ်ပြုတ်ချက်သည်။ စွပ်ပြုတ်များကို အလူမီနီယမ် ထမင်းချိုင့်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် နမ်ပြား မုန့်အချို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများ ပြီးခဲ့သောတစ်ခေါက် လာလည်စဉ်က သူတို့၏ စားနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားသည်ကို သူမ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

သူမသည် အစားအစာများကို ခြင်းတောင်းထဲထည့်၊ အဝတ်ဖြင့်အုပ်ပြီး နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် စစ်ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ယွီလျန်တို့ရှိသည့် အခန်းကို ရှာတွေ့သဖြင့် တံခါးခေါက်လိုက်ရာ ယွီလျန်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဝင်ခဲ့ပါ။"

ကျန်းနျန်သည် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေးသော နံရံများနှင့် ကုတင်နှစ်လုံးက သူမကို ဆီးကြိုနေသည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာ မျက်စိမှိတ်၍ အနားယူနေသော်လည်း ယွီလျန်က "မရီး" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။

ကုရှစ်ကျိုးသည် ကျန်းနျန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုရှစ်ကျိုး၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းနှင့် ယွီလျန်၏ ညာဘက်လက်မောင်းတို့တွင် ပတ်တီးများ သိုင်းထားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်က အပြင်သွားနေရတယ်၊ အစ်မထျန်ကလည်း နင်ရှို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အိမ်မှာ နေခဲ့ရတယ်။ သူမ လာလို့မရလို့ ကျွန်မကို ကူညီခိုင်းလိုက်တာပါ။ ရှင်တို့အတွက် အရိုးစွပ်ပြုတ်နဲ့ နမ်ပြားမုန့်တချို့ လုပ်လာခဲ့တယ်၊ စားကြပါဦး။"

ယွီလျန်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝိုး နိုင်ငံရေးမှူးကုနဲ့ ကျွန်တော်တော့ ဒီနေ့ ကောင်းကောင်းစားရတော့မှာပဲ။"

သူသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က စားခဲ့ရသော ကျန်းနျန်၏ ကြက်သားဟင်း အရသာကို ယနေ့တိုင် မှတ်မိနေပြီး ထိုအချိန်ကတည်းက စွဲလမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးကမူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ပြောခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အလူမီနီယမ် ထမင်းချိုင့်ကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း အတွင်းမှ အပူငွေ့ဖိအားကြောင့် ဖွင့်ရခက်နေသည်။ ထိုအခါ ကုရှစ်ကျိုးက ပြောလိုင်သည်။ "မင်း ကိုင်ထားပေး၊ ကျွန်တော် ဖွင့်လိုက်မယ်။"

"ဟုတ်ပြီ။"

ကျန်းနျန်က ထမင်းချိုင့်ကို ကိုင်ထားပေးပြီး ကုရှစ်ကျိုးက ဒဏ်ရာမရရှိထားသော ညာဘက်လက်ကို အသုံးပြုကာ အဖုံးကို အလွယ်တကူ လှည့်ဖွင့်ပေးသည်။ သူမ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ရပြီ။"

ထိုအချိန်တွင်ပင် အပြင်ဘက်မှ မှန်မှန်လှမ်းလာသော ခြေသံများကို ကြားရပြီး တစ်ဝက်ဟနေသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ယွီလျန်က လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့။"

လုယွီလား။

ကျန်းနျန် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများတွင် ရယ်မောခြင်း အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်လှည့်ကြည့်သည်။ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသော လုယွီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏အပြုံးမှာ ပိုကြီးမားသွားပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ။"

ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့် မတွေ့ရပြီးနောက် လုယွီ ပိန်သွားသည်ဟု ကျန်းနျန် ထင်မိသည်။ မေးစေ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွှေး အနည်းငယ် ထွက်နေပြီး ဆံပင်မှာလည်း အနည်းငယ် ရှည်နေသည်။ သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာမှာ ယခုအခါ ပို၍ ကြမ်းတမ်းသန်မာသော ပုံစံ ပေါက်နေသည်။

လုယွီကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ကျန်းနျန်၏ ရင်ကို ခုန်စေသည်။ သူမသည် အလူမီနီယမ် ထမင်းချိုင့်ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ကုရှစ်ကျိုး၏ ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အမြန်တင်လိုက်ပြီး လုယွီထံသို့ ပြေးသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာတာလား။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ရှပ်အင်္ကျီမှ အပေါ်ကြယ်သီးနှစ်လုံးမှာ ပြုတ်နေသဖြင့် သူမ၏ သွယ်လျသော လည်တိုင်နှင့် လှပသော ညှပ်ရိုးလေးများ ပေါ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူ လှမ်းဝင်လာစဉ်က သူမသည် ကုရှစ်ကျိုးကို ကြည့်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်ကိုလည်း သူ မလွတ်တမ်း မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

သူ၏ မေးရိုးများမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီးနောက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ နားထင်မှ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ နားရွက်ဖျားကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ထိတွေ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ကို ခုလေးတင် ရောက်တာ။ ဟဲယွဲ့ဆီက မင်း ရှစ်ကျိုးနဲ့ ယွီလျန်တို့ကို ကြည့်ဖို့ စစ်ဆေးရုံ သွားတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ လိုက်လာတာ။"

လူအများရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုယွီ၏ ရင်းနှီးပွင့်လင်းသော အမူအရာကြောင့် ကျန်းနျန်၏ နားရွက်ဖျားလေးများ ပူနွေးသွားပြီး မျက်နှာလေးလည်း အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ယနေ့မှ ပြန်ရောက်လာသနည်းဟု မေးချင်သော်လည်း ဘေးတွင် လူများရှိနေသဖြင့် စိတ်အောင့်ထားလိုက်ပြီးမှ သီးသန့်ကြမှသာ မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏အကျော် ကုတင်ပေါ်ရှိ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ယွီလျန်တို့ကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူတို့၏ လက်မောင်းများတွင် ပတ်တီးများ သိုင်းထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နင်ရှန့်ရဲ့ မိသားစုကိစ္စပါ။"

ယွီလျန်က နင်ရှန့်မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သမျှ အဖြစ်အပျက် အလုံးစုံကို လုယွီအား ပြန်ပြောပြပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်က သူ့အမေကို ပြန်ပို့လိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီထက်မက ဒုက္ခရောက်ဦးမှာ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကုရှစ်ကျိုး၊ ယွီလျန်တို့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ မထွက်ခွာမီ သူက ကုရှစ်ကျိုးကို ပြောခဲ့သည်။ "ဒဏ်ရာကို ဂရုစိုက်ပါ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါတို့အိမ်ကို ထမင်းလာစားဦး။ ငါနဲ့ နျန်နျန်က မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမသည် လုယွီကို တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ လုယွီသည် သူမကို "နျန်နျန်" ဟု နှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်မျိုးတွင်သာ ခေါ်လေ့ရှိပြီး အခြားသူများရှေ့တွင် ဘယ်သောအခါမှ မခေါ်ဖူးပေ။

ကုရှစ်ကျိုးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ယွီလျန်လည်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ကောင်းကောင်း စားရဦးမှာပေါ့။"

သူတို့ စစ်ဆေးရုံမှ ထွက်လာသည့်တိုင် လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ နွေရာသီဖြစ်၍ ပူအိုက်သဖြင့် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ပေါ်လွင်စေသည့် ပါးလွှာသော ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လုယွီသည် သူ၏ စစ်တပ်ဂျာကင်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ အင်္ကျီထဲတွင် မြုပ်သွားပြီး အင်္ကျီအနားသတ်မှာ သူမ၏ ပေါင်အထိပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မချမ်းပါဘူး။"

လုယွီသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ညှစ်ရင်း မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နက်မှောင်သွားကာ ပြောခဲ့သည်။ "လေနည်းနည်း တိုက်နေတယ်။ အအေးမိသွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမသည် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း လေက ဘယ်မှာတိုက်နေသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

"တပ်ရင်းမှူးလု ပြန်လာပြီပဲ။"

နေ့လယ်စာ စားပြီးချိန်ဖြစ်၍ လမ်းပေါ်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ လူအများအပြားက လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကြရာ သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြောကာ ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ မိသားစုတိုက်တန်းနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လော့ချန်ယိ၊ လော့ရှောင်ယွဲ့တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ သားအဖနှစ်ဦးမှာ စကားပြောနေပုံရပြီး လော့ရှောင်ယွဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

ခြေသံကြားသောအခါ လော့ရှောင်ယွဲ့က မော့ကြည့်ပြီး ကျန်းနျန်ကို "ဒေါ်လေးကျန်း" ဟု ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ကာ လုယွီကိုလည်း "ဦးလေးလု" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။"ကျောင်းဆင်းပြီလား။"

လော့ရှောင်ယွဲ့ - "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနေ့အတွက်တော့ ပြီးပါပြီ။"

လော့ချန်ယိသည် လုယွီနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် လော့ရှောင်ယွဲ့ကို ခေါ်ကာ အိမ်ပြန်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူမ၏လက်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမသည် လော့ရှောင်ယွဲ့၏ အပြုအမူအပေါ် သံသယရှိသော်လည်း ခိုင်မာသော သက်သေမရှိပေ။ လုယွီအနေဖြင့် သူမကို အတွေးလွန်နေသည်ဟု ထင်သွားမည်စိုးသဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ အိမ်ထဲသို့သာ ဝင်လာခဲ့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ကျောပြင်ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ စစ်တပ်ဂျာကင်ကို နံရံရှိ ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ဆေးရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။"ထမင်းစားပြီးပြီလား။"

လုယွီသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကြယ်သီးကို ဖြုတ်ကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။"မစားရသေးဘူး။"

လုယွီ၏ မြင့်မားသော ကိုယ်လုံးကြီးက အလင်းရောင်ကို ကာကွယ်လိုက်သဖြင့် သေးငယ်သော ရေချိုးခန်းလေးမှာ ရုတ်တရက် မှောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် လုယွီ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် ရက်ပေါင်း ၂၀ ကြာ ခွဲခွာနေရပြီးနောက် သူ့အနားတွင် ရှိနေလိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒဖြင့် သူ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ယခုမှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် နေ့လယ်စာ စားချိန်ဖြစ်ပြီး လုယွီမှာလည်း ဘာမှ မစားရသေးပေ။

ကျန်းနျန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရိုးစွပ်ပြုတ် ကျန်သေးတယ်၊ ဟင်းတစ်ပွဲနှစ်ပွဲလောက် မြန်မြန်ချက်ပေးမယ်။ အရင်ဆုံး တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး။"

လုယွီက ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ် မဆာသေးဘူး။"

ရေချိုးခန်းမှာ တံခါးနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်။ အပြင်က အသံကြားသွားမည်ကို ကျန်းနျန် စိုးရိမ်သဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်ခန်းထဲ သွားကြရအောင်။"

လုယွီ၏ အသံမှာ အက်ရှရှဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုယွီက ရုတ်တရက် မေးခဲ့သည်။ "ကိုယ် မရှိတဲ့ရက်တွေမှာ ကုရှစ်ကျိုးအတွက် ဘယ်နှစ်ခါ ချက်ပေးခဲ့လဲ။"

ကျန်းနျန် - ???

ဝေဝါးနေသော သူမ၏ စိတ်အလုံးစုံမှာ ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်လေးများ ရှိနေပြီး လည်ပင်းမှ အကြောများမှာ တင်းနေကာ အသက်ရှူသံမှာလည်း ပုံမှန် အေးဆေးနေကျအတိုင်း မဟုတ်ပေ။

သူက ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ အကြည့်များက ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ဘယ်နှစ်ခါလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အစ်မထျန်က ကုရှစ်ကျိုးနဲ့ ယွီလျန်တို့ကို ကူကြည့်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလို့ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လက်ဒဏ်ရာရနေလို့ အရိုးစွပ်ပြုတ်နဲ့ မုန့်အချို့ လုပ်ယူသွားတာပါ။ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက နိုင်ငံရေးမှူးကုက ကျွန်မတို့ရဲ့ စိုက်ခင်းကို ရေလောင်း၊ ပေါင်းမြက်ရှင်းပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့လည်း ပါပါတယ်။"

သူမသည် လုယွီကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။"ရှင်... သဝန်တိုနေတာလား။"

လုယွီ၏ အသံမှာ အက်ရှရှဖြစ်နေခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် သဝန်တိုနေတာ။"

ကျန်းနျန် ဆေးရုံမှ ဆင်းလာကတည်းက လုယွီ ဤကဲ့သို့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်းနျန်ကို စောင်ခြုံပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်း အနားယူဦး၊ ကိုယ် သွားချက်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် စောင်ကို မျက်နှာအထိ ဆွဲခြုံလိုက်ပြီး မသဲကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခေါက်ဆွဲစားချင်တယ်။"

လုယွီက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူသည် ထလိုက်ပြီး လိုက်ကာများကို ဘေးသို့ ဆွဲကာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လေညင်းက အခန်းထဲရှိ အနံ့အသက်များကို တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားစေခဲ့သည်။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၇၀

ဟင်းချက်ပြီးနောက် လုယွီ ပြန်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "ထမင်းစားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ထားပြီး သူ၏အပေါ်တွင် မေးတင်ကာ ပျင်းရိစွာ မှီထားသည်။ သူမ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မေးစေ့မှ မုတ်ဆိတ်တိုလေးများကို တွေ့သဖြင့် လက်ဖြင့် ကလိထိုးကြည့်ရာ လက်ချောင်းလေးများ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ရယ်မောလျက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဖို့ လိုနေပြီ။"

လုယွီ၏ ရယ်သံထွက်လာခဲ့သည်။ "ထမင်းစားပြီးရင် ရိတ်လိုက်ပါ့မယ်။"

သူသည် ကျန်းနျန်ကို စားပွဲဆီသို့ ပွေ့ချီသွားပြီး ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို သူမအနားသို့ တိုးပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ဖြင့် ဗိုက်ပြည့်သွားသော်လည်း လုယွီက သုံးပန်းကန် စားလိုက်သည်။ ပန်းကန်များ ဆေးပြီးနောက် သူသည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် မုတ်ဆိတ်ရိတ်သည်။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူမ သိကျွမ်းခဲ့သော အေးစက်တည်ကြည်သည့် လုယွီအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "ထပ်အိပ်လိုက်ဦး။ ကိုယ် တပ်ရင်းကို ခဏသွားရမယ်၊ ညနေကြမှ ပြန်လာခဲ့မယ်နော်။"

ကျန်းနျန်က ယားကျိကျိ ဖြစ်နေသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း။"

လုယွီ ပြန်ရောက်လာကတည်းက သူသည် သူမကို နေရာအနှံ့သို့ ပွေ့ချီသွားပြီး အရာရာကို ဂရုစိုက်ပေးနေသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားစရာ မလိုသလောက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက သူမကို ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ချပေးပြီး စောင်ပါးပါးလေး ခြုံပေးကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွေ ဟဲယွဲ့ လာလည်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ထလိုက်သောအခါ ကိုယ်လက်အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။ အဝတ်အစားသစ်လဲပြီးနောက် ဟဲယွဲ့နှင့် တွေ့ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို မြင်သောအခါ ဟဲယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။"နေ့လယ်ခင်း တရေးအိပ်နေတာလား။"

ကျန်းနျန်က အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အခုလေးတင် နိုးတာပါ။"

ကျန်းနျန်၏ ဟနေသော အင်္ကျီကော်လာတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ဟဲယွဲ့ သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်မိခင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ တပ်ရင်းမှူးလု ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သလို အိမ်မှာလည်း လှပသော ဇနီးသည်ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်အမျိုးသားမဆို သူမကို နီးနီးကပ်ကပ် ထားချင်မည်မှာ လူတိုင်း သိကြသည့် ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ "ငါ့အမေက ပြောတယ်၊ မနက်ဖြန် ရွာက ငါးကန်ကို ရေစစ်တော့မယ်တဲ့။ နင် လိုက်မလား။ ငါးသွားဝယ်လို့ရတယ်၊ အသားငါးအရောင်းဆိုင်ထက် ပိုသက်သာတယ်။"

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ရှု့ယန်၊ ဖန့်မိန်တို့နှင့်အတူ ငါးဖမ်းထွက်ခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် သတိရသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"လိုက်မယ်လေ။"

ထို့နောက် ဟဲယွဲ့က နင်ရှို့ကို သွားကြည့်ရန် ပြောသည်။ ကျန်းနျန်က သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားရန် တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့က သူမကို တားလိုက်ပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် အကြံပြုခဲ့သည်။ "နင် အင်္ကျီကော်လာ ကြယ်သီးတပ်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး မှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ လည်ပင်းတွင် အညိုအမည်းကွက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့ထားပြီး ထိုအမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ရန် အင်္ကျီကော်လာကို အဆုံးအထိ တပ်လိုက်သည်။ လုယွီသည် ဤနေရာကို အတိအကျသိပြီး တမင်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဟဲယွဲ့၏ အကြည့်ကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ကျန်းနျန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပြီး ဟဲယွဲ့ရှိရာ အပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နင်ရှို့ကို ကြည့်ရန် ထျန်မိုင်၏ အိမ်သို့ သွားကြသည်။

မနေ့ကတည်းက ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် အဘွားကြီးမရှိတော့သဖြင့် နင်ရှို့မှာ အခြေအနေ ပိုကောင်းလာပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နင်ချန့်နှင့် စကားပြောနေသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့ ရောက်လာသောအခါ နင်ရှို့သည် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း ဘာမှမပြောသလို ပုန်းလည်း ပုန်းမနေတော့ပေ။

ရာသီဥတု ပူပြင်းသဖြင့် ကလေးများမှာ လက်တိုဝတ်ထားကြရာ သူတို့၏ လက်မောင်းများတွင် အဆိတ်ခံထားရသည့် အမှတ်အသားများ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဟဲယွဲ့ ဒေါသထွက်သွားသည်။ "အဲဒီအဘွားကြီးက တကယ့်ကို ယုတ်မာတာပဲ။"

ကျန်းနျန်လည်း သဘောတူမိသည်။ ထိုအဘွားကြီးသည် မိခင် သို့မဟုတ် အဘွားတစ်ဦး ဖြစ်ရန် မထိုက်တန်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်က သူမကို ပြန်ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက နင်ရှို့၏ ခုန်ချရန် ကြိုးပမ်းမှုမျိုးမှာ ထပ်မံ၍ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပြီး ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထျန်မိုင်၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အသားငါးအရောင်းဆိုင်သို့ သွားသည်။ လုယွီ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ယနေ့ညအတွက် ဟင်းအပိုများ ချက်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ မရှိသည့် ရက်ပေါင်း ၂၀ အတွင်း ပိန်သွားသဖြင့် သူမက သူ့ကို အားရှိအောင် ပြုစုချင်နေသည်။

ဟဲယွဲ့သည် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး ကျန်းနျန်က အသားတစ်ပိဿာနှင့် နံရိုးအချို့ ဝယ်ယူကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ ဆက်သွားသည်။ ဟဲယွဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ဧည့်သည် ဖိတ်ထားလို့လား။"

ကျန်းနျန် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကုနဲ့ ဗိုလ်ကြီးချန်တို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးမလားလို့ပါ။ လုယွီ မရှိတုန်းက သူတို့က ရေလောင်း၊ ပေါင်းမြက်ရှင်းတာတွေ ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဧည့်ခံရမှာပေါ့။"

ဟဲယွဲ့က သဘောတူလိုက်သည်။ "မှန်တာပေါ့။"

သူတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးမှ ထွက်လာပြီး စစ်တပ်စခန်းဂိတ်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ထားကာ ပခုံးတွင် အိတ်ငယ်တစ်လုံး လွယ်ထားသည့် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမကို ရင်းနှီးသလို ခံစားရသော်လည်း မည်သူမှန်း မမှတ်မိခင်မှာပင် ဟဲယွဲ့က သူမကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ လော့ရှောင်ယွဲ့ရဲ့ အမေလေ။"

လော့ရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ဖခင်ထက် မိခင်နှင့် ပိုတူခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ဘာလို့ ဒီကို ထပ်လာပြန်တာလဲ မသိဘူး။"

စခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "သူမ ခဏခဏ လာတတ်လို့လား။"

ဟဲယွဲ့ - "ဟုတ်တယ်၊ တစ်လကို အနည်းဆုံး လေးခါလောက် လာတတ်တယ်။ သမီးကို လွမ်းလို့ လာတွေ့တာလို့ ပြောပေမယ့် လူတိုင်းကတော့ သူက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နဲ့ ကွမ်လုတို့ကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ လာတာမှန်း သိကြတယ်။ သူလာတိုင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က လက်မှတ်ထိုးပေးမှ ဝင်လို့ရတာ၊ အခုနောက်ပိုင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြဿနာဖြစ်ပြီးတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က လော့ရှောင်ယွဲ့ကိုပဲ အပြင်ထွက်တွေ့ခိုင်းတော့တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လော့ရှောင်ယွဲ့မှာ သူမ မြင်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသူ မဟုတ်နိုင်ဟု သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ ဒီမှာ နေတာ ၇ နှစ်ရှိပြီ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ရဲ့ ဇနီးဟောင်းနဲ့ လေးနှစ်လောက် အိမ်နီးချင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က တခြားစစ်သည်မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ စကားပြောရင် သူ့ယောက်ျားကို ဖြားယောင်းနေတယ်လို့ စွပ်စွဲတတ်တာကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ကို ရှောင်ကြတာ။"

ယင်းမှာ သံသယလွန်ကဲပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်လွန်းခြင်းဖြစ်ကာ လော့ချန်ယိကို မည်သည့်အမျိုးသမီးနှင့်မျှ မပတ်သက်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲသွားခြင်း ဖြစ်မည်။

ဟဲယွဲ့ - "သူတို့နှစ်ယောက် ကွဲပြီးတော့ ကလေးက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ဆီမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ တစ်နှစ်အကြာမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကွမ်လုကို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။"

ထိုသို့ ပြောရင်း ဟဲယွဲ့က လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ကတော့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် တော်တော် ကံကောင်းတာပဲ။ သူက အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် အသက် ၂၀ အစောပိုင်းပဲ ရှိသေးတဲ့ ကွမ်လုကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တာလေ။ ကွမ်လုအတွက်က ဒါ ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ရေးပဲ။"

ကျန်းနျန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

နွားအိုမြက်နုစားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမြက်နုလေးမှာ အိမ်တွင် လုံးဝ ပျော်ရွှင်နေပုံ မရပေ။

အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးဖြင့် ပြေးလာသော လော့ရှောင်ယွဲ့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း၊ ဒေါ်လေးဟဲ"

ဟဲယွဲ့ နောက်လိုက်သည်။ "အမေ့ဆီ သွားမလို့လား။"

လော့ရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

မိသားစုတိုက်တန်း၏ လှေကားရင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ယွဲ့ချောင်၊ ကွမ်လုတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ယွဲ့ချောင်မှာ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ကွမ်လုနှင့် တစ်ခုခုကို စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ရှိနေသည်။ ယွဲ့ချောင်သည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ လက်လှမ်းပြခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစ်မဟဲ၊ ဒီမှာ ခဏလာထိုင်ကြပါဦး။"

ယွဲ့ချောင်မှာ အလွန်ပင် ဖော်ရွေသူဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနျန်အနေဖြင့် သူမ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းဆိုရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် ဟဲယွဲ့နှင့်အတူ ယွဲ့ချောင်၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ကွမ်လုနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အတူထိုင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကွမ်လုသည် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် ကြွေပန်းကန်လုံးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းကန်လုံးထဲမှ ရေပူကို မှုတ်နေသည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသလို ပညာတတ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသဖြင့် လော့ချန်ယိ၏ ဇနီးဟောင်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ကွမ်လုကဲ့သို့ ရုပ်ရည်နှင့် ပင်ကိုယ်စရိုက်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် သင့်တော်သော ခင်ပွန်းကောင်းကို မရှာဘဲ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကွဲဖြစ်သူ လော့ချန်ယိကို လက်ထပ်ခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ တည့်တိုးဆန်လွန်းလှသည်။ ကွမ်လုသည် ဝန်လေးစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ရာ ကွမ်လုမှာ အငိုက်မိသွားသည်။ သူမက ခဏမျှ ပြန်ပြုံးပြပြီးမှ ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ ရေသောက်နေဟန် ဆောင်လျက် ကျန်းနျန်၊ ဟဲယွဲ့တို့နှင့် စကားပြောခြင်းကို ရှောင်ရှားနေသည်။

ကွမ်လုသည် လူအများနှင့် အများကြီး မပတ်သက်ချင်ပုံရသည်။

ယွဲ့ချောင်က ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့အတွက် ရေပူငှဲ့ပေးသည်။ ယွဲ့ချောင်၏ စကားများအရ သူမနှင့် ကွမ်လုမှာ တစ်ရပ်ကွက်တည်းတွင် ကြီးပြင်းလာကြပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်ဟု သိလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စစ်တပ်၏ တပ်ရင်းတစ်ခုတည်းရှိ စစ်သည်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်လာကြသလို ပို၍ တိုက်ဆိုင်သည်မှာ အိမ်နီးချင်းများပါ ဖြစ်လာကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို ရေစက်ပါပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ခဏမျှ ထိုင်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်တွင် လက်ဆေးပြီး ညစာပြင်ဆင်နေစဉ် နေဝင်ချိန်၌ လုယွီ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန်၏ ဝက်သားနီချက်မှာ ကျက်ခါစဖြစ်၍ ဟင်းနံ့မှာ အခန်းတွင်း ပြည့်နှက်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်နီးချင်းများထံသို့ ပျံ့လွင့်သွားကာ အပေါ်ထပ်အောက်ထပ်မှ လူများကို ဗိုက်ဆာစေသည်။

လုယွီသည် သူ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကို ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်ပြီး အေပရွန် ဝတ်ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်သည်။ သူမ ဝတ်ထားသည့် အေပရွန်မှာ သူ မကြာသေးမီက ဝယ်ပေးထားသည့် အပွလေးဖြစ်ပြီး ခါးတွင်လည်း အလွန်မတင်းကျပ်ပေ။ သူသည် သူမအနားသို့ လျှောက်သွားကာ အနောက်မှ ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နားရွက်ဖျားကို နမ်းကာ မေးခဲ့သည်။ "ဘာချက်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းစောင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။"ထမင်းရယ်၊ ဝက်သားနီချက်နဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ပြီးတော့ စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်။"

"အိုး။"

ကျန်းနျန်သည် ယောင်းမကို မလိုက်ပြီး လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။"ရှင် ဒါကို တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လား။"

လုယွီက အက်ရှရှအသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် တမင်လုပ်တာ။"

ကျန်းနျန် - ....

ကျန်းနျန်သည် ယောင်းမကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ လုယွီ၏ အနားမှ ရုန်းထွက်ပြီး သူ့ကို ထမင်းဝိုင်းပြင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထမင်းစားနေစဉ် လုယွီက ပြောခဲ့သည်။ "သန်ဘက်ခါကြရင် ကုရှစ်ကျိုးနဲ့ ချန်ယောင်တို့ ကိုယ်တို့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။" သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကြရင် ကျွန်မ အစ်မဟဲနဲ့အတူ ဘေးရွာကို ငါးသွားဖမ်းမလို့။ နေ့လယ်စာ စားချိန်အထိ ပြန်မရောက်ရင် ရှင် ကန်‌တင်းမှာပဲ သွားစားလိုက်နော်။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဟဲယွဲ့က တံခါးကို အတင်းခေါက်သဖြင့် သူမ အမြန်ထပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ဟဲယွဲ့က ခါးထောက်လျက် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "နေတောင် ထွက်နေပြီ၊ နင် ဘာလို့ အိပ်နေသေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ အနေရခက်စွာဖြင့် ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် သပ်တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက အိပ်လို့မပျော်လို့ပါ။"

ဟဲယွဲ့က အခြေအနေကို သိနေသော်လည်း အပြင်ထုတ်မပြောပေ။ သူမက ကျန်းနျန်ကို နောက်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန် ပြင်ဆင်တော့။ ငါတို့တွေက ငါ့အမေတို့ရွာကို ငါးသွားဖမ်းမှာဆိုတော့ နောက်ကျရင် ငါးတွေ မကျန်တော့ဘဲ နေဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် - "ဟုတ်ပြီ။"

သူမ ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ အိုးထဲတွင် လုယွီ ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် မနက်စာကို တွေ့လိုပ်ရသည်။ သူမ အနည်းငယ် စားလိုက်ပြီးနောက် ခြင်းတောင်းကို လွယ်ကာ ဟဲယွဲ့နှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ လှေကားရင်းတွင် စျေးမှပြန်ရောက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သယ်လာသည့် ယွဲ့ချောင်၊ ကွမ်လုတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။

ယွဲ့ချောင်သည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ပြီး ဟဲယွဲ့ကို မေးခဲ့သည်။ "အစ်မ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ဟဲယွဲ့ - "ငါတို့တွေ ငါ့အမေရွာကို ငါးသွားဖမ်းမလို့လေ။"

သူမ ခေတ္တရပ်ပြီး ကွမ်လုကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "လိုက်ချင်လား။"

ဟဲယွဲ့မှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ မေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ကွမ်လုမှာ သူတို့နှင့် တစ်တန်းတည်း မဟုတ်ပေ။ တွေ့တိုင်းလည်း ကွမ်လုမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ချောင် ပြောလိုက်သည်။ "လိုက်မယ်လေ၊ ဒီမှာ ခဏစောင့်နော်။ ကျွန်မ ကွမ်လုနဲ့အတူ ခြင်းတောင်း သွားယူလိုက်ဦးမယ်။" သူမသည် ထိုသို့ ပြောပြီး ကွမ်လုကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စင်္ကြံတွင် ခဏမျှ စောင့်နေကြသည်။ ယွဲ့ချောင်နှင့် ကွမ်လုတို့ ခြင်းတောင်းများ လွယ်လျက် ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ လေးဦးသည် စစ်တပ်ဝင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဘေးရွာသည် အတော်လေး ဝေးကွာလှသဖြင့် ခြေကျင်လျှောက်လျှင် မိနစ်လေးဆယ်ကျော် ကြာမြင့်ပေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယွဲ့ချောင်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကသာ အဓိက စကားပြောဆိုလာကြပြီး ကျန်းနျန်ကမူ တစ်ခါတရံမှသာ စကားထောက်ပေးကာ ကွမ်လုမှာမူ ဟိုတစ်ခွန်း ဒီတစ်ခွန်းဖြင့်သာ နှုတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။

သူတို့တစ်သိုက် ကျေးရွာပိုင် ငါးကန်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပညာတတ်လူငယ် အများအပြားမှာ ငါးကန်ထဲ၌ ငါးဖမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟဲယွဲ့က ကျန်းနျန်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။"မြန်မြန်လုပ်၊ နောက်ကျသွားရင် ငါးတွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်။"

ယွဲ့ချောင်သည် စခန်းထဲမှာပင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်၍ ငါးဖမ်းသည့် အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသလို ကွမ်လုမှာမူ ပို၍ပင် နုနယ်သေးသည်။ သူတို့သည် ဟဲယွဲ့နှင့် ကျန်းနျန်၏ နောက်မှနေ၍ ငါးကန်ထဲသို့ ဆင်းသွားကြသည်။ ငါးကန်အောက်ခြေရှိ ရွှံ့နွံများမှာ ချော်နေသဖြင့် ကွမ်လုတစ်ယောက် ချော်လဲမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အချိန်မီ လှမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့်သာ တော်တော့သည်။ ကွမ်လုက ကျန်းနျန်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ငါးကန်ထဲ ဆင်းတုန်းက ချော်လဲမလို ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းနျန်၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကွမ်လု၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိမ်းကားမှုများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟဲယွဲ့၏ နောက်မှနေ၍ ငါးဖမ်းနည်းကို စိတ်ပါလက်ပါ လိုက်လံသင်ယူသည်။ ဟဲယွဲ့က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်မှာ ကျွမ်းကျင်စွာ ငါးဖမ်းနေသည်ကို တွေ့ပြီး အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။ "အိုး... ကျန်းနျန်၊ နင်က ငါးဖမ်းတာကို ဒီလောက် ကျွမ်းတာလား။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အရင်က ယောက်မတွေနဲ့ ငါးဖမ်းထွက်ဖူးလို့ပါ၊ သူတို့ သင်ပေးထားတာလေ။"

ဟဲယွဲ့ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကိုတော့ ငါ တကယ် မမျှော်လင့်ထားဘူး။"

ယွဲ့ချောင်ကမူ ငါးကို အတင်းလိုက်ဖမ်းရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်နေသည်။ "ဘာလို့ မမိရတာလဲ၊ လွတ်သွားပြန်ပြီ။"

ခဏအကြာတွင် ကွမ်းလုသည် ငါးအစား ရွှံ့များကိုသာ ဆွဲမိနေပြန်သည်။ ကျန်းနျန်က သူမအနားသို့ သွားပြီး ငါးဘယ်လိုဖမ်းရမည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးလိုက်သည်။ ကွမ်လုသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ကျန်းနျန် သင်ပေးသည့်အတိုင်း လိုက်နာလုပ်ဆောင်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ငါးတစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းမိသွားသည်။ သို့သော် သူမ ကျောပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ရန် ကြိုးစားစဉ် ငါးက လက်ထဲမှ ချော်ထွက်သွားသည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ငုံ့ပြီး ငါးကို ဖမ်းပေးကာ ကွမ်လု၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ စနစ်တကျ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကွမ်လုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ ပြုံးလိုက်သည့်အခါ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှတရားတို့ ပေါ်လွင်နေသဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အဆင့်မြင့်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့မှန်း သိသာလှသည်။ ကျန်းနျန် ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာမိသည်။ ကွမ်လုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးက ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် လော့ချန်ယိကို လက်ထပ်ခဲ့ရသနည်းဟုလည်း တွေးနေမိပြန်သည်။