အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၈၃

ချန်ယောင်သည် အရမ်းကြမ်းတမ်းသည်ဟု ထင်နေပြီး မတွေ့ချင်သော်လည်း သူ ပန်းထိုးဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ရှု့ရွှယ် ရင်ခုန်နေမိသည်။ ကျန်းနျန်က ချန်ယောင် တွေ့ချင်နေကြောင်း ပြောပြီးကတည်းက ရှု့ရွှယ်သည် ညဘက် အိပ်မပျော်မီ သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အကြိမ်အနည်းငယ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမတို့ သုံးကြိမ် ဆုံဖူးသည်။ ပထမအကြိမ်မှာ လုယွီ သတို့သမီး လာခေါ်စဉ်ကဖြစ်ပြီး ချန်ယောင်က တံခါးကို လူရမ်းကားတစ်ယောက်လို ကန်ဖွင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ်မှာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့၏ မင်္ဂလာညစာစားပွဲတွင် ဖြစ်ပြီး ချန်ယောင်က လုယွီကို အရက်သောက်ရန် အတင်းခေါ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တတိယအကြိမ်မှာ လုယွီ၏အိမ်တွင် ဖြစ်ပြီး ချန်ယောင်က ထမင်းစားနေစဉ် သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှု့ရွှယ်က ဤလူသည် တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းလှသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ရှု့ရွှယ်သည် ကျန်းနျန်နောက်သို့ လိုက်၍ ပန်းထိုးဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်လာရာ ဆိုင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်အောက်တွင် တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ချန်ယောင်တို့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ယောင်သည် သူ၏ နွေရာသီ အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံနှင့် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားပြီး ခါးတွင် သားရေခါးပတ်အမည်းကို ပတ်ထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်ကို တိုတိုညှပ်ထားသဖြင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ခန့်ညားသော ပုံစံပေါက်နေသည်။ သူမကို မြင်သောအခါ သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများမှာ အပြုံးများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး သူမဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ရှု့ရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့။ လုယွီနဲ့ ငါလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ အကယ်၍ သူ မင်းအပေါ် ရိုင်းစိုင်းတာမျိုး လုပ်ရင် အော်လိုက်၊ တပ်ရင်းမှူးလုက သူ့ကို အရင်ဆုံး ဆုံးမပေးလိမ့်မယ်။"

ရှု့ရွှယ် ရှက်ပြုံးပြုံးကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က လုယွီရှိရာသို့ သွားလိုက်သဖြင့် ရှု့ရွှယ် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ ချန်ယောင် အနားသို့ တိုးလာသောအခါ သူမ စိုးရိမ်လာသည်။ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်ကို သူ သတိထားမိသွားသည်။ သူက ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်ကာ ပိုနူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ရှု့ရွှယ်... ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်ယောင်ပါ။"

ရှု့ရွှယ်က သူ့ကို မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သိပါတယ်၊ ရှင်က ဗိုလ်ကြီးချန်မလား။"

ချန်ယောင် ပြုံးလိုက်ပြီး သတိထားကာ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များ သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ရွှယ်မှာ လန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ယောင်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာနှင့် တည့်တည့်ဆုံသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ တကယ်ကို တောက်ပလွန်းသဖြင့် သူ မပြုံးပြလျှင် သူမက သူ့ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှာစိုးသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းနေသလိုပင် ခံစားရသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ရှု့ရွှယ် ကျွန်တော်က တကယ်တော့ ကြောက်စရာမကောင်းပါဘူး။"

ရှု့ရွှယ်မှာ သူ ဤသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ဒါကို မြင်သောအခါ ချန်ယောင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ ကျွန်တော် သတို့သမီးလာခေါ်တဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူက မင်းကို လန့်သွားစေခဲ့တာလား။"

သူသည်လည်း ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့၏ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုကို ပြန်လည် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူသည် ရှု့ရွှယ်၏ ရှေ့တွင် အိပ်ဆောင်တံခါးကို ကန်ဖွင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ သိပ်မကောင်းခဲ့ပေ။

ရှု့ရွှယ်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ရိုင်းလည်း ရိုင်းတယ်။"

ချန်ယောင် - ???

ရှု့ရွှယ် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ထမင်းစားနေတုန်းက ကျွန်မကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာလေ။"

ချန်ယောင် - …

သူသည် သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ နောင်ကြရင် ကျွန်တော် ပိုပြီး သတိထားပါ့မယ်။"

ရှု့ရွှယ်က မေးလိုက်ချင်သည်။ "နောင် ဆိုတာ ရှိဦးမှာမို့လို့လား။"

သူမ ထိုသို့ ပြန်ပြောချင်သော်လည်း အပြင်သို့ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ၎င်းအစား ချန်ယောင် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "နေ့လယ်ကြရင် အချိန်ရမလားဟင်။ အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်မှာ ကျွန်တော် ထမင်းဖိတ်ကျွေးချင်လို့ပါ။ ငြင်းဖို့ မလောပါနဲ့ဦး။ ထမင်း အတူတူစားရင်း တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ပိုသိအောင် လုပ်ကြတာပေါ့။ အကယ်၍ အဲဒီအချိန်ကြမှ ကျွန်တော်က မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်သေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"

သူ၏ ပွင့်လင်းလှသော အပြုအမူကြောင့် ရှု့ရွှယ်အဖို့ ငြင်းရန် ခက်ခဲသွားသည်။

သူမသည် သူမကို ပြုံးပြနေသော ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် တည်ငြိမ်နေသော တပ်ရင်းမှူးလုကို ကြည့်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ တောင့်တင်းလာနေပြီဖြစ်သော ချန်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ချန်ယောင်မှာ သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ "ဒါဆိုရင် နေ့လယ်ကြရင် ကျွန်တော် လာခေါ်ပါ့မယ်။"

သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမှာ စိုးရိမ်သလိုပင် သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်၍ ပြေးသွားတော့သည်။

ချန်ယောင်က လုယွီရှိရာသို့ သွားပြီး ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်နှင့်အတူ ပန်းထိုးဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ ရှု့ရွှယ်က ချန်ယောင်နှင့် စကားပြောခဲ့သည်များကို ကျန်းနျန်ကို ပြန်ပြောပြရာ ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ချန်ယောင်ရဲ့ စရိုက်ကို ငါ အာမခံပါတယ်။"

ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ရှု့ရွှယ်နှင့် ချန်ယောင်တို့ စကားပြောနေသည်ကို စုနနှင့် ကျားယွမ်တို့က ကြားခဲ့ကြသည်။ ရှု့ရွှယ် ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူတို့က သူမကို စတင်နောက်ပြောင်ကြသည်။ ကျားယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ကြီးချန်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပုံပဲ။ နင် ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။"

ယွီရှကလည်း ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ဗိုလ်ကြီးချန်က စစ်တပ်က အရာရှိတစ်ယောက်လေ။ ဒါက ရှာရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ နင် ဒါကို လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူး။"

စုန သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါသာ အိမ်ထောင်မပြုရသေးရင် ကျန်းနျန်ကို စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းမှာ။ စစ်သားတစ်ယောက်ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရတာက တကယ်ကို ကောင်းတာ။"

လူတိုင်းက ဝိုင်းပြောနေကြသဖြင့် ရှု့ရွှယ်မှာ ရှက်နေမိသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ချန်ယောင်အပေါ် အမြင်မကြည်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်တွန်းမှုများကြောင့် နေ့လယ်တွင် သူနှင့်တွေ့ရန် သူမ စတင်မျှော်လင့်လာသည်။ သို့သော် သူမ တစ်ယောက်တည်းတွေ့ရန်မှာမူ အလွန်စိုးရိမ်နေသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ကို အတူလိုက်ခဲ့ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် ညနေ ၆ နာရီ ရထားလက်မှတ်ကို ဝယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့နှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် မူလက နင်ရှို့ဆီ သွားလည်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကျီရှောင်ထင်က နင်ရှို့ကို ပန်းချီဆွဲဘုတ်နှင့်အတူ မနက်စောစောကတည်းက အပြင်သို့ ခေါ်သွားကြောင်း စုနက ပြောပြသည်။ ထို့ပြင် နင်ရှို့သည် မနေ့ညက သူမကို "ဒေါ်ဒေါ်" ဟု ခေါ်ခဲ့ကြောင်းလည်း စုနက ပြောပြသည်။ ဒါကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန် ခံစားမိသည်မှာ ကျီရှောင်ထင်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် နင်ရှို့၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်တွင် လုယွီနှင့် ချန်ယောင်တို့သည် ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ကို လာခေါ်ကြပြီး အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်သို့ အတူတူ သွားကြသည်။

ချန်ယောင်သည် ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲဝိုင်းအသေးလေးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဝင်လာသည်နှင့် လုယွီ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သဖြင့် ရှု့ရွှယ်မှာ ချန်ယောင်၏ဘေးတွင် ထိုင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ချန်ယောင်သည် ပထမဆုံး ကျန်းနျန် ဘာစားချင်လဲဟု မေးပြီးမှ ရှု့ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်၍ နူးညံ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာစားချင်လဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ရေသောက်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ အပြုံးကို ထိန်းထားရသည်။ ချန်ယောင် ဤမျှအထိ သိမ်မွေ့နေသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချန်ယောင်သည် စကားပြောရာတွင် ပို၍ ဂရုစိုက်ပြီး နူးညံ့နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ စားပွဲအောက်တွင် လုယွီ၏လက်က သူမ၏လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးများကို ညှစ်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုယွီသည် ချန်ယောင်အတွက် တကယ်ကို ဝမ်းသာနေသည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။

ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ချန်ယောင်သည် လုယွီက ကျန်းနျန်အတွက် ငါးအရိုးနွှင်ပေးနေသည်နှင့် ဟင်းများ ထည့်ပေးနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူလည်း ရှု့ရွှယ်အတွက် ထိုအတိုင်း လုပ်ပေးရန် ကြိုးစားပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ထဲတွင် ဟင်းများကို ခပ်မြန်မြန် ပုံပေးလိုက်သည်။

ရှု့ရွှယ် - …

ချန်ယောင်က သူမကို ဟင်းတွေ ထပ်ပေးဖို့ လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ရွှယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီလောက် အများကြီး မစားနိုင်ပါဘူး။ အများကြီး ဖြစ်ကုန်ပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရယ်မောမိသဖြင့် သီးမလိုပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လုယွီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းစားပါ။"

ရှု့ရွှယ်သည် ဤညစာမှာ သူမ၏ဘဝတွင် အဝဆုံးသော ထမင်းတစ်နပ်ဟု ခံစားရသည်။ အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်မှ ထွက်လာသောအခါ သူမ ဗိုက်အတော်လေး တင်းနေသည်။ ချန်ယောင်အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ ကနဦး အမြင်ဆိုးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် ထင်သလောက် ကြောက်စရာမကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် ကျန်းရှောင်အတွက် ဒေသထွက် အစားအစာအချို့ ဝယ်ရန် ကုန်တိုက်သို့ သွားကြပြီး ချန်ယောင်က ရှု့ရွှယ်ကို ပြန်လိုက်ပို့သည်။

အချိန်မှာ လူစည်ကားသော အချိန်ဖြစ်ပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ယောင်သည် ရှု့ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှု့ရွှယ် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ပိုသိအောင် လုပ်ကြလို့ ရမလား"

ရှု့ရွှယ်သည် ရပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က သူတို့၏ အရိပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

ချန်ယောင်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အအေးရောင်းသူကို တွေ့သောအခါ ပြေးသွားပြီး အအေးနှစ်ပုလင်း ဝယ်လိုက်ကာ ရှု့ရွှယ်ကို တစ်ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။ "အအေးသောက်လိုက်ဦး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှု့ရွှယ် အအေးပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက ချန်ယောင်၏ လက်ဖမိုးကို မတော်တဆ ထိမိသွားသည်။ သူမ ရှက်သွားပြီး အအေးပုလင်းကို ခပ်မြန်မြန် ယူကာ ရှေ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပါးပြင်လေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။

ချန်ယောင်၏ နားရွက်များလည်း နီမြန်းသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ အအေးကို တစ်ကျိုက်တည်း အများကြီး သောက်လိုက်မှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ယောင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အားတဲ့အချိန်ကြရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ နောက်အပတ် တနင်္ဂနွေနေ့က ကျွန်တော် တစ်ရက်လုံး အားတယ်၊ အဲဒီကြရင် ပန်းထိုးဆိုင်ကို လာခဲ့မယ်နော်။"

ရှု့ရွှယ် တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ချန်ယောင် ပြုံးလိုက်သည်။ "အထဲကို ပြန်ဝင်တော့လေ။ ကျွန်တော်လည်း အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်တော့မယ်။"

ထို့နောက် သူသည် ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေကြသော လူအချို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားတော့သည်။

ရှု့ရွှယ်မှာ ခဏတာ မှင်သက်နေမိသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုနနှင့် အခြားသူများက ပြတင်းပေါက်မှ သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာရာ စုန၊ ကျားယွမ်နှင့် ဖန်ရှန်းတို့က ဝိုင်းအုံလာပြီး ချန်ယောင်နှင့် စကားပြောတာ ဘယ်လိုလဲဟု မေးကြသည်။ ပန်းထိုးဆိုင်လေးမှာ မကြာမီမှာပင် ပျော်ရွှင်စရာ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ညနေ ၆ နာရီတွင် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

လုယွီသည် အိပ်စင်လက်မှတ်နှစ်စောင် ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရထားပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူသည် ကျန်းနျန်ကို လှဲလျောင်းအနားယူရန် ပြောပြီးနောက် သူ၏ စစ်သုံးရေနွေးအိုးကို ကိုင်ကာ ရေနွေးသွားခပ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ဇနီးမောင်နှံအငယ်စားလေးတစ်တွဲ ရထားပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ အမျိုးသမီးဖြစ်သူက ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ အောက်ထပ်အိပ်စင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ သူမခင်ပွန်း၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မေးကြည့်ပါလား။"

အမျိုးသား ပြန်ဖြေသည်။ "ခဏစောင့်ဦးလေ၊ သူမ အိပ်နေတာပဲ။ နိုးလာမှ မေးကြတာပေါ့။"

သူသည် လမ်းလျှောက်လမ်းဘေးရှိ စင်ပေါ်သို့ ဂုန်နီအိတ်ကြီးကို တင်လိုက်ပြီး တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းများကို ကိုယ်ပေါ်တွင် သိမ်းဆည်းကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို လှမ်းချီလိုက်သည်။ "မင်း အရင်တက်နှင့်။"

ကလေးငယ်မှာ မိခင်နှင့် ခွဲခွာလိုက်ရသဖြင့် အကျယ်ကြီး ငိုတော့ရာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ကျန်းနျန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးမှာ အထက်ထပ်အိပ်စင်သို့ တက်နေပြီး အမျိုးသားမှာ ငိုနေသော ကလေးကို ချော့မြှူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ထထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နေရာလဲရအောင်လေ၊ ရှင်တို့ ဒီမှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ။"

ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အမျိုးသားက ကျန်းနျန်ကို ခပ်မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ တက်နေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးမှာလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလာသည်။ "ရဲဘော်... တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အိတ်လေးကို ယူကာ လုယွီ၏ အိပ်စင်ပေါ်တွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးဖြစ်သူမှာ ကျန်းနျန်၏ မူလနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ဆာလောင်နေသော ကလေးကို အသာအယာ နို့တိုက်နေသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် ရေနွေးအိုးနှင့်အတူ ပြန်လာသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကို လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူက အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ရေနွေးအိုးကို ချကာ သူမကို ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှာ ခဏသွားထိုင်လိုက်ဦးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်သွားတော့သည်။

ကလေးမှာ နို့စို့ပြီး အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ..."

လုယွီ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ထိုဇနီးမောင်နှံက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြသည်။ အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လုယွီက ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

ဗိုက်ဝသွားပြီး မငိုတော့သော ကလေးငယ်မှာ ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် ပြုံးပြနေသည်။ ကျန်းနျန်က ကိုင်းညွတ်၍ ကလေးကို စနောက်လိုက်ရာ ကလေးမှာ သွားလေးလေးချောင်း ပေါ်အောင် တခစ်ခစ်ရယ်မောနေပြီး အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားမှာ အရည်ပျော်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူမသည် မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော လီဖန်တနှင့် ဝူယင်၏ကလေး အကြောင်းကို တွေးမိကာ ထိုကလေး၏ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

ကျန်းနျန် ကလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ထိုအမျိုးသမီးက သတိထားမိပြီး လုယွီကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။ သူမက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့က မောင်နှံသစ်တွေလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အမျိုးသမီးက ထပ်မေးပြန်သည်။ "ရှင်တို့ ဘာအလုပ်လုပ်ကြလဲဟင်။"

သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤဇနီးမောင်နှံမှာ မြို့တွင် အလုပ်လုပ်နေသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းက သူမကို စားရန် ပြောင်းဖူးမုန့် တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်စဉ် ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ပန်းထိုးဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်၊ ကျွန်မခင်ပွန်းကတော့ စစ်သားတစ်ယောက်ပါ။"

"ခင်ပွန်း" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို ဤသို့ ရည်ညွှန်းပြောဆိုသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများ ပြောသည်ထက် ပို၍ ထူးခြားသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီးမှာ ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ဝါးရင်း ပြောခဲ့သည်။ "ပန်းထိုးဆိုင်လား ကျွန်မတို့ စက်ရုံနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာလည်း ပန်းထိုးဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ အဲဒီဆိုင်က ဒါရိုက်တာက ပန်းထိုးအထည်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်မတို့ဆီ ခဏခဏ လာတတ်တယ်။ ရှင် ဒါရိုက်တာကောကို သိလား။ သူမက ကျွန်မတို့ အထည်စက်ရုံကို ခဏခဏ လာနေကျ။ လူတိုင်းက သူမကို သဘောကျကြတယ်၊ ပြောဆိုရတာ အရမ်းလွယ်တယ်လို့ ထင်ကြတာ။ ဒါပေမယ့် ဒါရိုက်တာဖုန့် ပြောင်းလာပြီးကတည်းက သူမလာတိုင်း သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေရသလိုပဲ။ ဘယ်သူမှ သူမကို သဘောမကျကြဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ပန်းထိုးဆိုင်အကြောင်း သိနေသောသူနှင့် ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာနှစ်ယောက်လုံးကို သိပါတယ်ရှင်။ ဒါရိုက်တာကောက ယွမ်မြို့ကို ပြောင်းသွားတာပါ၊ အခုတော့ ဒါရိုက်တာဖုန့်က တာဝန်ယူထားတာပါ။"

အမျိုးသမီးမှာ သိကျွမ်းသူချင်း ဆုံရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူမ၏ စက်ရုံမှ ရယ်စရာကောင်းပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော အကြောင်းအရာများကို ပြောပြလာသည်။ သူမက သူတို့စက်ရုံမှ ဒါရိုက်တာစွင်း ပါဝင်နေသည့် ကြီးမားသော အရှုပ်တော်ပုံ တစ်ခုအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ဒါရိုက်တာစွင်းရဲ့ မိသားစုက ကြီးမားတဲ့ အရှုပ်တော်ပုံမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး သူလည်း ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။"

ကျန်းနျန် ထိုသူကို သိသည်။ အထည်စက်ရုံ ဒါရိုက်တာ စွင်းချောင် ဆိုသည်မှာ စွင်းယင်၏ ဖခင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရေနွေးအိုး အဖုံးထဲသို့ ရေထည့်ကာ သူမအား ကမ်းပေးနေသော လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေနွေးခွက်ကို ယူကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒါရိုက်တာစွင်း မိသားစု၏ အရှုပ်တော်ပုံအကြောင်း အမျိုးသမီး ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်နေလိုက်သည်။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၈၄

ယွမ်မြို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရှုပ်တော်ပုံကြောင့် စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့မှာ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး စွင်းချောင်၏ ဒါရိုက်တာ ရာထူးမှာလည်း ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။ စက်ရုံခေါင်းဆောင်များက သူ့ကို သီးသန့်ခေါ်ယူ စကားပြောကြသည်။

စွင်းချောင်သည် သူ၏အမှားကို ကောင်းမွန်သော သဘောထားဖြင့် ဝန်ခံခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ချက် ရေးသားခဲ့သဖြင့် ထိုကိစ္စမှာ ပြေလည်သွားခဲ့သည်။ တင်းဟွာမှာမူ စက်ရုံမှ အလုပ်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ အိမ်တွင် အလကားနေရင်း အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာ စွင်း၏ မိသားစုတွင် သမီးနှစ်ယောက် ရှိသည်။ သမီးကြီး စွင်းယွမ်မှာ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အလုပ်မှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူမ ဘယ်ကိုသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ စွင်းယင် အိမ်ပြန်မလာခင်က ဝင်းအတွင်းရှိလူများနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများမှာ သူမ၏ မျက်နှာကိုကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုး ကဲ့ရဲ့ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းဇနီးမောင်နှံက သူမကို ပြန်ခေါ်လာပြီးကတည်းက လူတိုင်း၏ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်သံများမှာ စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့ကို နစ်မွန်းသွားစေတော့မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

စွင်းယင်သည် အိမ်ထောင်မပြုမီကပင် ဝူယိုရှန်နှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့သည်မှာ လူတိုင်းသိသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ယခုတွင် သူမက ကလေးနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီ။ ဝူမိသားစုမှာလည်း အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ဝင်းအတွင်း ဆက်မနေလိုတော့ဘဲ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ ဝူယိုရှန်မှာမူ စွင်းယင်နှင့် ကလေးရှိရာတွင်ပင် ဆက်နေခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုး ကဲ့ရဲ့တိုင်း တင်းဟွာက အပြင်ထွက်ကာ ရန်ဖြစ်ငြင်းခုံလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့ ရန်ဖြစ်ငြင်းခုံခြင်းများကြောင့် သူမ၏ မိန်းမကောင်း ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ စွင်းယင်နှင့် သူမမိခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ဝင်းအတွင်းနှင့် အထည်စက်ရုံတွင် နာမည်ပျက်ခဲ့ရသည်။

စက်ရုံရှိ လူအများက ဒါရိုက်တာ စွင်း၏ မိသားစုမှာ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းကြောင်း၊ သမီးဖြစ်သူ၏ အရှက်မရှိသော လုပ်ရပ်များအတွက် မိဘများတွင် တာဝန်ရှိကြောင်းနှင့် သူသည်လည်း ထိုရာထူးနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။

ဒါရိုက်တာ စွင်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး သမီးဖြစ်သူ စွင်းယင်အပေါ် စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် ဒါရိုက်တာ ရာထူးရရန် တစ်ဘဝလုံး ကြိုးစားခဲ့ရပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရာထူးတိုးရန် မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အငယ်ဆုံးသမီးကြောင့် အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ဒါရိုက်တာ စွင်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး ယခင်က တင်းဟွာနှင့် သမီးဖြစ်သူကို မျက်နှာသာပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့ကို မုန်းတီးလာသည်။ သူတို့သည် သူ၏သမီးကြီးကို မောင်းထုတ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူ့ကိုပါ စက်ရုံတွင် အဝေဖန်ခံရအောင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။

မကြာသေးမီက ဝူမိသားစု ပြန်လာခဲ့ပြီး ဝူယိုရှန်၏မိခင်က ဝင်းရှေ့တွင် လူပုံအလယ်၌ ပြဿနာရှာကာ သူမကိုယ်သူမ သတ်သေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ပြီး ဝူယိုရှန်ကို သူမနှင့်အတူ လိုက်ခဲ့ရန် အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်သည်။ သူမက ဒါရိုက်တာ စွင်းကိုပါ ထွက်လာရန် တောင်းဆိုပြီး သူ၏သမီးကို သူမသားအနားမှ ခွာရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်မှာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်သည်အထိ ကြီးကျယ်ခဲ့ပြီး ဝူယိုရှန်၏မိခင်မှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အခြေအနေများ ပိုဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ စက်ရုံခေါင်းဆောင်များက အစည်းအဝေးပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒါရိုက်တာ စွင်းကို အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဝူယိုရှန်ကို သူ၏မိသားစုက ခေါ်ဆောင်သွားကြသဖြင့် စွင်းယင်နှင့် ကလေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ တင်းဟွာမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝင်းအတွင်း ဆဲဆိုနေတော့သည်။ မိသားစုမှာ အလုပ် လက်မဲ့များဖြစ်သွားပြီး ကလေးမှာလည်း အိမ်ထောင်စုစာရင်း မရှိသေးပေ။ ကျွေးမွေးရမည့်သူ တစ်ဦးတိုးလာသော်လည်း ဝင်ငွေမရှိသဖြင့် ကလေးကို ကျွေးမွေးရန်ပင် အခက်တွေ့လာရသည်။

ယခုအခါ စွင်းမိသားစုမှာ သွားစရာ နေရာမရှိတော့ဘဲ ဝင်းအတွင်း၌သာ အောင်းနေကာ အပြင်သို့ မထွက်ရဲကြပေ။ သူတို့သည် စုဆောင်းထားသော ငွေများဖြင့်သာ ရပ်တည်နေကြပြီး ထိုငွေများ ကုန်သွားပါက မည်သို့ ဆက်ရှင်သန်ရမည်ကို မသိကြတော့ပေ။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီး၏ ပြောပြချက်မှာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းရှိလှသဖြင့် ကျန်းနျန်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေသည်။ မူရင်းစာအုပ်ထဲမှ ဇာတ်လိုက်မမှာ ဤသို့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် စာအုပ်ထဲမှ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့သည် မင်္ဂလာမဆောင်ခင်ကပင် ဖောက်ပြန်ခဲ့ကြသည်ကို ကျန်းနျန် သတိရလိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲတွင် စွင်းယင်၏ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာက ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ၊ လုယွီ၏ ကံကြမ္မာကကော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုခင်းများကိုသာ ငေးကြည့်နေပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ အကြောင်းအရာကို စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။

သူမ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လုယွီက သူမဘက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နည်းနည်းပါ။"

ဤဘဝတွင်မူ လုယွီသည် စွင်းယင်နှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူမ၏အပိုင်၊ သူမ တစ်ဦးတည်း၏ အပိုင်သာ ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် လမ်းခရီးတွင် ကျန်းနျန် ဗိုက်ဆာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြို့ထဲမှ မုန့်များ၊ သစ်သီးများ၊ ဘီစကစ်နှင့် နို့များကို ဝယ်ယူလာခဲ့သည်။ သူ မေးလိုက်သည်။ "ဘီစကစ် စားမလား ဒါမှမဟုတ် မုန့်ပဲစားမလား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘီစကစ်ပဲ စားမယ်။"

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီးမှာ သူမကလေးကို ချီထားရင်း ထိုအမျိုးသားက အမျိုးသမီးအပေါ် ဘီစကစ်နှင့် နို့များ ကမ်းပေးကာ မဆာမလောင်၊ ရေမငတ်ရအောင် ဂရုတစိုက် ပြုစုနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အားကျနေမိသည်။ သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက သူမအကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ရေလိုချင်လို့လား။"

အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း။"

သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ သူတို့ဘဝမှာ ခက်ခဲသော်လည်း သူသည် သူမကို ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ဆင်းရဲအောင် မထားခဲ့ဖူးပေ။

အထူးသဖြင့် ကလေးမွေးဖွားစဉ်က သူသည် အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထိုအချက်ကို တွေးမိကာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ဆက်၍စကားပြောနေခဲ့သည်။ သူမသည် ပန်းထိုးဆိုင်အကြောင်း ပြောပြရင်း ယခင်က ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ထိုဆိုင်သည် နိုင်ငံခြား လုပ်ငန်းများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း ထိုပန်းထိုးကျွမ်းကျင်သူ ထွက်သွားကတည်းက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

အမျိုးသမီးက ကျန်းနျန်အား ထိုပန်းထိုးသူကို သိလားဟု မေးသော်လည်း ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါပြကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မသိပါဘူး"

သူတို့သည် ညနက်သည်အထိ စကားပြောခဲ့ကြပြီး ကျန်းနျန် အိပ်ငိုက်လာသောအခါ အောက်ထပ် အိပ်စင်တွင် လှဲလျောင်းရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန် အိပ်ပျော်နေစဉ် ပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ မတက်ဘဲ အောက်တွင်သာ နေခဲ့သည်။ ကလေးနို့တိုက်ရမည့် အချိန်ရောက်လျှင် လုယွီက ထပြီး အပြင်ထွက်ပေးသည်။ ကလေးအိပ်သွားမှ သူက ကျန်းနျန်အနားသို့ ပြန်လာသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီးမှာ ကျန်းနျန်ကို စောင့်ရှောက်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ဤဇနီးငယ်လေးမှာ အလွန်ကံကောင်းလှသည်ဟု တွေးမိသည်။

ထိုညတွင် ကျန်းနျန် အိမ်မက်နောက်တစ်ခု ထပ်မက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ခေတ်သစ်မိသားစုအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ မှောင်မည်းနေသော ညတစ်ညအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျနေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော ပုံစံရှိသည့် မြေတိုက်အိမ်လေး တစ်လုံး ရှိသည်။ ကျန်းနျန်သည် ထိုအိမ်မှာ ရှု့ချန်၏ ကျေးရွာထဲမှ အိမ်နှင့်တူသည်ဟု မှတ်မိသော်လည်း မည်သူ့အိမ်ဖြစ်သည်ကိုမူ မမှတ်မိပေ။ အိမ်ထဲမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်လေး ထွက်နေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံမှာ အလွန်တိုးလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်သာ လုံးဝတိတ်ဆိတ်မနေပါက ကြားရမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ထိုအသံမှာ ရင်းနှီးနေသလိုရှိပြီး လုယွီ၏ အသံနှင့်လည်း ခပ်ဆင်ဆင်တူနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အိမ်ထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ လုယွီနှင့် အလွန်တူသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီလျက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ရေနံဆီမီးအိမ် တစ်လုံး ရှိသည်။ ၎င်းဘေးတွင် လုယွီသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် ရှိနေပြီး သူ၏ အဆစ်အမြစ်တိုင်း၊ အထူးသဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ပုခုံးများမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ ဒဏ်ရာများမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူ၏ အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံမှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သွေးများ တစက်စက် ကျနေသည်။

လုယွီ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်ထားကာ သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းသော လက်ဝါးရာတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်နေခြင်းမှာ ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"လုယွီ…"

ကျန်းနျန်သည် သူရှိရာသို့ ယိမ်းထိုးလျက် လျှောက်သွားသည်။ သူတို့အတူရှိခဲ့သည့် နှစ်နှစ်တာအတွင်း သူ ဤမျှ နာကျင်နေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း လုယွီသည် ဤကဲ့သို့ နာကျင်မှုမျိုးကို အောင့်အည်း သည်းခံခဲ့ရလေလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူမ နောက်ဆုံးတွင် သူရှိရာသို့ ရောက်သွားပြီး သူ့ကို ခွန်အားပေးရန် ဖေးမကူညီရန် ထိုင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏လက်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လေထဲတွင်သာ ဆွဲကိုင်နေမိကာ လုယွီ၏ အဆစ်အမြစ်များမှ သွေးများ ပိုမိုစီးကျလာသည်ကို ကြည့်နေရသည်။ သူမ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လုယွီ... လုယွီ၊ လုယွီ။"

သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော အသံကို ကြားရသည်အထိ သူမ၏ အမည်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ခေါ်မိသည် မသိပေ။

သူမသည် ရထားအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ မျက်နှာမှာ အနီးကပ် ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အိမ်မက်ထဲကလို ဖြူလျော့နွမ်းနယ်မနေဘဲ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး အင်အားအပြည့်ရှိနေသည်။

ကျန်းနျန်မှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူမ လက်ချောင်းအောက်ရှိ ကြွက်သားများမှာ အိမ်မက်ထဲကလို စိတ်ကူးယဉ်မဟုတ်ဘဲ မာကျောပြီး လက်တွေ့ဆန်လှသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ နွေးထွေးမှုမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး လုယွီ၏ နွေးထွေးမှုလည်း အစစ်အမှန်ပင်။

"လုယွီ…"

ကျန်းနျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး လုယွီ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ တုန်ရီနေသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုတော့သည်။

တိုးညင်းသော ငိုသံမှာ လုယွီ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် မည်သူကြည့်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းနျန်၏ သွယ်လျသော ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ကာ သူ့ကိုယ်နှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ တုန်ရီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားမိသဖြင့် သူက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အိမ်မက်ဆိုး မက်လို့လား။"

နွေးထွေးသော ဝင်သက်ထွက်သက်မှာ သူမ၏ နားရွက်ကို ထိတွေ့သွားပြီး ကျန်းနျန်က နှာတစ်ချက် ရှုံ့ကာ လုယွီ၏ လည်ပင်းကို လောဘတကြီး နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အရေပြားအောက်မှ ကြွက်သားများမှာ ပိုတင်းမာသွားပြီး သူက သူမ၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် ဒီမှာ ရှိနေတယ်လေ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်မက်ဆိုး မက်လို့။"

သူမသည် လုယွီကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ထပ်နမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ရှိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရမှ သူမ နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ "ရှင် လုံးဝ မအိပ်ရသေးဘူးလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကိုယ် အိပ်မပျော်လို့ပါ။"

ယခုမှာ သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်သဖြင့် ရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဟောက်သံကိုပင် အကျယ်ကြီး ကြားနေရသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီးမှာ ကျန်းနျန် တစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေစဉ် လုယွီ၏ အမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ခေါ်ကာ အိမ်မက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမခင်ပွန်းကို သတ်လိုက်သကဲ့သို့ ငိုနေသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ထိုဇနီးမောင်နှံ ဖက်လှဲတကင်း ဖြစ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးမှာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှသည်ဟု မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းနျန် စိတ်တည်ငြိမ်သွားသောအခါ လုယွီက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်စိုနေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ သူက ကျန်ရှိနေသော မျက်ရည်များကို သူ၏ လက်မဖြင့် အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဘာအိမ်မက် မက်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး ဘာမှမပြောပေ။ ထိုအစား သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် နံရံကို ကျောမှီ၍ လှဲချလိုက်ပြီး သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်တောင်များဖြင့် လုယွီကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဘေးနားရှိ နေရာလွတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီမှာ လာလှဲလို့ ရမလား။"

လုယွီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ သူမ ညွှန်ပြသော နေရာပေါ်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ရပ်တန့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အကြည့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်စလုပ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

ကုတင်မှာ သေးငယ်လှသဖြင့် လူနှစ်ယောက်အတွက် ကျပ်ညပ်နေသည်။ သူတို့မှာ ဝင်ဆံ့ရန် ဘေးစောင်းလှဲကြရသည်။

လုယွီမှာ အပြင်ဘက်တွင် လှဲကာ ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားပေးသည်။ သူ၏ အားကောင်းပြီး တည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း သူမသည် အိမ်မက်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုများကို တဖြည်းဖြည်း မေ့ပျောက်သွားသည်။ သူမ မျက်နှာကို မော့ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် အသာဆွဲကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

ရထားပေါ်တွင် လူအများအပြား ရှိနေသည်ကို သိသဖြင့် လုယွီက သူမကို ဖက်ရုံသာ ဖက်ထားပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ထပ်မေးပြန်သည်။ "ဘာအိမ်မက်ဆိုး မက်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏အမည်ကို အော်ခေါ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်မက်ဆိုးမှာ သူနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်ဟု သူ ထင်မိသည်။

အိမ်မက်အကြောင်းကို တွေးလိုက်လျှင် ကျန်းနျန် ကြောက်လန့်သွားမိသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ သွယ်လျသော ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။ "ရှင်က အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ရှိနေပြီး ရှင့်ရဲ့ အဆစ်အမြစ်တွေမှာ သွေးတွေရဲရဲတောက်နီနေတာကို ကျွန်မ အိမ်မက်မက်တယ်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလည်း သွေးတွေ အိုင်နေတာပဲ။"

လုယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ပို၍ တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ခတ်နေသော မျက်တောင်များကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူက သူမ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အိမ်မက်သက်သက်ပါ၊ တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း။"

အိမ်မက်သက်သက် ဆိုသော်လည်း သူမအတွက်မူ အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်နေသည်။ အထူးသဖြင့် လုယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ တစက်စက် ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း ခံစားရစေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ပိုင်းမှသာ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရထား ဆိုက်ရောက်လာပြီး အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ကျန်းနျန်ကို လုယွီက လက်ဆွဲကာ ရထားပေါ်မှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျူးကျွင်းသည် သူတို့ ယနေ့ ရောက်လာမည်ကို မသိပေ။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားကာ နံနက်စာ ကျွေးပြီးနောက် ဆေးရုံသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျန်းရှောင်၏ လူနာခန်းကို သူနာပြုထံတွင် မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဆေးရုံအဝင်ဝတွင် အိတ်စိမ်းကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျူးကျွင်းနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးလေတော့သည်။ သူတို့ မတွေ့ရသည်မှာ ခြောက်လခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ကျူးကျွင်းမှာ မေးစေ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွှေးသဲ့သဲ့နှင့် ပို၍ ရင့်ကျက်လာပုံရသည်။

လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးကျွင်းမှာ သူတို့ သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရောက်နေသည်ကို မယုံနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ လုယွီက အရင်စကားပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါတို့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

"တပ်ရင်းမှူးလု၊ မရီး။"

ကျူးကျွင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ လုယွီက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ၊ ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ မငိုနဲ့။ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်။"

ကျူးကျွင်းက သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ရတာ ခြောက်လတောင် ရှိပြီလေ။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းရှောင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ ကလေးမွေးပြီလား။"

ကျူးကျွင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ မနေ့ကတင် သားလေးတစ်ယောက် မွေးပါတယ်၊ ခြောက်ပေါင်နဲ့ ရှစ်အောင်စ ရှိတယ်။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "သားလေးရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

ကျူးကျွင်းက သွားဖြဲပြကာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန် လက်တွဲထားသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးပေ။ သူ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု၊ မရီး ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်ကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"