အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၈၇

လူအချို့ သူတို့ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာကြရာ ထိုအထဲတွင် ခန်ရှို့လည်း ပါဝင်သည်။ သူမ၏ဘေးတွင် အသက် ၁၂ နှစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သော သမီးဖြစ်သူ ပါလာပြီး သူမမှာ သေးသေးပိန်ပိန်နှင့် ပခုံးလေးများ တွန့်ချိုးလျက် ခန်ရှို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမ၏သားဖြစ်သူ ဟဲရှု့မှာမူ သန်မာထွားကြိုင်းလာသည်။ ခြောက်နှစ်မှ ရှစ်နှစ်အတွင်း နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူသည် ခန်ရှို့နှင့် ပိုတူလာပြီး ဟဲဟွာမှာမူ ဗိုလ်ကြီးဟဲနဲ့ ပိုတူလာသည်။

ဖခင်နှင့်တူသော သမီးများမှာ ကံကောင်းတတ်သည်ဟု လူများက ပြောလေ့ရှိသော်လည်း ကျန်းနျန်မှာမူ ဟဲဟွာထံတွင် ကံကောင်းခြင်းများကို မမြင်ဘဲ နာကျည်းမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ခန်ရှို့၏ဘေးတွင် ကိုယ်ဝန်ငါးလခန့် ရှိနေပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါလာပြီး သူမသည် ခန်ရှို့နှင့် အတော်လေး ဆင်တူသည်။

ခန်ရှို့သည်လည်း ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ရယ်မောကာ စကားပြောနေသော်လည်း ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး အမြန်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းနျန် - ....

ရှု့ယန်က ခန်ရှို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လတုန်းက ခန်ရှို့တစ်ယောက် ငါတို့ ခြံဝန်းအိမ်ရာမှာ နာမည်ကြီးသွားသေးတယ်။ သူ တော်တော်လေး အပြောခံလိုက်ရလို့ ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်ဘူး။"

ကျန်းနျန် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှု့ယန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူက သမီးတွေကို အရမ်းခွဲခြားဆက်ဆံတာ၊ ဟဲဟွာကို အမြဲ ရိုက်နှက်ဆဲဆိုနေတာပဲ။ တစ်ရက်မှာ ဟဲဟွာကို ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်လဲဆိုရင် ကလေးမလေး သတိလစ်သွားတဲ့အထိပဲ။ ဗိုလ်ကြီးဟဲ ဆူမှာကြောက်လို့ ကလေးကို အိမ်ထဲမှာ ဝှက်ထားလိုက်တာ။ ကလေးမလေးက တစ်နေ့နဲ့ တစ်ညလုံး သတိမရဘဲ နေခဲ့ရတယ်။ ဗိုလ်ကြီးဟဲ ပြန်လာပြီး တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သိသွားလို့ ဆေးရုံပို့လိုက်ရတာ။ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို ပေါက်ကြားသွားလဲ မသိဘူး၊ သူ တော်တော်လေး ဝိုင်းအပြောခံလိုက်ရတာပဲ။"

အဘွားအိုကလည်း ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "ခန်ရှို့ကတော့ တကယ်ပဲ ငရဲအလုပ်တွေ လုပ်နေတာပဲ။"

ရှု့ယန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အတိအကျပဲ၊ သူက ဝဋ်လည်မှာကိုတောင် မကြောက်ဘူး။ အဲ့ဒါ သူ့ရဲ့ သမီးအရင်းလေးလေ။ ဟဲရှု့ကလည်း သူ့ဆီကနေ အတုယူပြီး အိမ်မှာ ဟဲဟွာကို လိုက်နှိပ်စက်နေတာ။ ဒီကလေးမလေးကတော့ ဟဲမိသားစုမှာ လူလာဖြစ်ရတာ တကယ်ပဲ ကံဆိုးတာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ဟဲဟွာ၏ အမူအရာကို အစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့သဖြင့် သနားစိတ် ဖြစ်မိသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ကူညီပေးနိုင်စွမ်း မရှိကြောင်းကိုလည်း သိနေသည်။

ရှု့ယန်က ခန်ရှို့နှင့် တခြားသူများကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခန်ရှို့ဘေးက အမျိုးသမီးကို မှတ်မိလား။"

ကျန်းနျန်က ခန်ရှို့နှင့် ဆင်တူသည်ဟုသာ သတိထားမိသဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ရှု့ယန်က တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။ "အဲ့ဒါ ခန်ရှို့ရဲ့ ညီမ ခန်နန်လေ။ သူက တစ်ခါက လုယွီကို စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြခဲ့ဖူးပေမယ့် လုယွီက ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီနောက် ခန်ရှို့ကို အသုံးချပြီး စုန့်ပိုင်နဲ့ တွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်၊ အစ်မဖန့်ကတော့ သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ။"

ကျန်းနျန် ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ သူမပင်ဖြစ်သည်။ ခန်ရှို့သည် အစ်မဖန့်က စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းနျန်ကို အောင်သွယ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့် သူမကို အရင်က အတိအလင်းရော သွယ်ဝိုက်ပြီးပါ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ခန်ရှို့နှင့် သူမ၏ညီမ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ပြဿနာရှာတတ်သူများဖြစ်သည်ဟု ကျန်းနျန် တွေးမိသည်။

ရှု့ယန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခန်နန်က သားတစ်ယောက်ရှိတဲ့ တစ်ခုလတ်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတာ ငါ ပြီးခဲ့တဲ့လကမှ သိရတယ်။ သူက သူတို့တပ်မဟာမှူးရဲ့ သားတဲ့လေ။ ဒီလောက် ဇီဇာကြောင်တဲ့သူက နောက်ဆုံးကြတော့မှ တစ်ခုလတ်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ အခု သူ ခန်ရှို့ဆီ လာလည်တာကလည်း သူ့ယောက်ျားအိမ်မှာ အဆင်မပြေလို့တဲ့၊ သူ့မိဘအိမ်ကလည်း ယောက်ျားအိမ်နဲ့ နီးနေတော့ ခန်ရှို့ဆီမှာ ခဏလာနေတာလို့ ကြားတယ်။"

ဝန်ထမ်းအိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီသည် ကျူးကျွင်း၏ နောက်မှ လိုက်၍ သူတို့ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ အဘွားအိုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်နှင့်အတူ သူမ၏အိမ်သို့ လိုက်သွားသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့ကို မတွေ့သဖြင့် ရှု့ယန်က သူ ကျောင်းသွားနေပြီး ညနေမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ရှု့ယန်၏ အိမ်မှာ သိပ်မပြောင်းလဲသေးပေ။ ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကျူးကျွင်း၏ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရင်းနှီးနေသော ထိုခြံဝန်းလေးက လုယွီနှင့်အတူ ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်ခဲ့စဉ်က အမှတ်တရများကို ပြန်နိုးကြားစေသည်။ သူမက ပြုံးနေစဉ် မီးဖိုချောင်မှ ရေထမ်းလာသော ကျူးကျွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး... မရီးနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုက ဒီအခန်းမှာ တည်းရမယ်နော်။"

သူက အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ ပထမဆုံးအခန်းကို ညွှန်ပြသည်။ ထိုအခန်းမှာ သူမ အရင်က တည်းခိုခဲ့သော အခန်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံး၍ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမ အခန်းထဲသို့ လှောက်ဝင်သွားသည်။ အခန်းတွင်း အပြင်အဆင်များမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဘာမှမပြောင်းလဲသေးပေ။ သူမ၏နောက်မှ ခြေသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝင်လာသူမှာ လုယွီ ဖြစ်နေသည်။ ထိုယောက်ျားသည် အလင်းတန်းကို ကျောခိုင်း၍ ရပ်နေသဖြင့် သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို ကောင်းစွာ မမြင်ရပေ။

လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ ခြေထောက်လေးများကို လွှဲယမ်းနေမိသည်။ လုယွီကို မော့ကြည့်ရင်း ရှု့ယန်၏ အခြေအနေကို တွေးမိကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ..."

သူမ တွန့်ဆုတ်နေပြီး ဘယ်လိုဆက်ပြောရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

လုယွီက သူမ၏ အတွေးများကို နားလည်ပုံရပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှု့ယန်အကြောင်း တွေးနေတာလား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူ၏လက်ကို ဖွဖွလေး ညှစ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ဘယ်လိုကူညီရမှန်း ကျွန်မ မသိဘူး။"

လုယွီက သူမကို အားပေးစကား ပြောခဲ့သည်။ "ရှု့ယန်က အရင်ကထက် အများကြီး အဆင်ပြေနေပါပြီ။ မင်း တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ကျန်တာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

ကျန်းနျန် ဤအချက်ကို နားလည်သော်လည်း ရှု့ယန်အတွက် သနားစိတ် ဖြစ်နေမိဆဲပင်။ သို့သော် ဝတ္ထုထဲက အဆုံးသတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ လက်ရှိဘဝမှာ အမှန်တကယ် ပိုကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဒီမှာပဲ ခဏနေလိုက်ပါ။ ပျင်းလာရင် ရှု့ယန်ဆီ သွားလည်လို့ ရတယ်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးရင် ကျူးကျွင်းက တပ်ရင်းကို သွားလိမ့်မယ်၊ ကိုယ်လည်း ရဲဘော်ဟောင်းတချို့ကို ကိုယ်တို့ လက်ထပ်တဲ့အကြောင်း သွားအသိပေးဦးမယ်။ ဂုဏ်ပြုစားပွဲကိုတော့ ဒီမှာပဲ ကျူးကျွင်းရဲ့ အိမ်မှာပဲ လုပ်ကြမယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။" ခဏအကြာမှ သူမ မေးလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ပြုစားပွဲက ဘယ်တော့လဲ။"

လုယွီ - "သန်ဘက်ခါပေါ့။"

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ကျူးကျွင်းက ထမင်းစားဆောင်မှ စားစရာများ ယူလာပေးသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ကျူးကျွင်းမှာ တပ်ရင်းသို့ သွားပြီး လုယွီကမူ တပ်ရင်းမှူးထန်၊ စစ်ဦးစီးမှူးထောင်နှင့် အခြားရဲဘော်များကို သွားတွေ့ရန် ပစ္စည်းများဝယ်ရန် အရောင်းဆိုင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် လက်ဆေးပြီးနောက် ရှု့ယန်ထံ သွားလည်ရန် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ သူမ အထွက်တွင် အပြင်မှ ပြန်လာသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးနှင့် တိုးခဲ့သည်။

ရှေ့မှ လျှောက်လာသူမှာ အဘွားအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်မှ ပါလာသူမှာ ဇနီးသည်ငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။ အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ထံမှ ပိုက်ဆံချေးထားသကဲ့သို့ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မကောင်းသတင်းများကို တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။ နောက်မှ ပါလာသူမှာလည်း မျက်နှာပျက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် သူမကို ပြန်ချေပရန် ခေါင်းမော့ကြည့်တတ်သည်။ အဘွားအိုမှာ အလွန်စိတ်ဆိုးသွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ဆဲဆိုနေတော့သည်။

ကျန်းနျန် - …

အတင်းအဖျင်းသတင်းများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေနိုင်ပုံရသည်။

သူတို့၏ စကားပြောသံများအရ သူတို့မှာ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်။ သူတို့ ဘေးကခြံထဲ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုအိမ်မှာ ဖန့်မိန်၏ အိမ်ဟောင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားသည်။ နံရံခြားနေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ မောင်အကြောင်း သူတို့ အငြင်းပွားနေသံကို ကြားနေရသည်။ ကျန်းနျန်မှာ ကြာကြာမနေဘဲ ရှု့ယန်၏အိမ်သို့သာ သွားလိုက်သည်။ ရှု့ယန်နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့မှာ ခြံထဲ၌ ထမင်းစားနေကြသည်။ ကျန်းနျန် ရောက်လာသောအခါ လျိုကျန့်ဝူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း။"

"ကျန်းနျန်။"

ရှု့ယန်က သူမကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ ပန်းကန်ကို ချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရေတစ်ခွက်လောက် ယူပေးမယ်လေ။"

"မလိုပါဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှု့ယန်က နေ့လယ်စာ စားပြီးသွားသဖြင့် ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့မှာ ခြံထဲ၌ ဆော့ကစားနေသည်။ ကျန်းနျန်က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရှု့ယန်နောက်မှ လိုက်သွားရာ ရှု့ယန်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ "ဘေးအိမ်ကို အိမ်နီးချင်းသစ်တွေ ပြောင်းလာတာလား။" ကျန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။

ရှု့ယန်က ပန်းကန်ဆေးနေရင်း ခဏရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒုတိယတပ်ရင်းရဲ့ ဒုတပ်ရင်းမှူးသစ်လေ။ သူက တခြားတပ်ဖွဲ့ကနေ ဒီကို ပြောင်းလာတာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကမှ ပြောင်းလာတာ။ အရင်ကတော့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် အဆင်ပြေကြပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့လက ဒုတပ်ရင်းမှူးရဲ့ အမေ ရောက်လာကတည်းက သူတို့တွေ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်နေကြတာပဲ။ ငါတို့ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာရဲ့ ဒီလမ်းထဲမှာ သူတို့ ရန်ဖြစ်သံတွေကို ခဏခဏ ကြားနေရတာ၊ အထူးသဖြင့် ဟိုအဘွားကြီးရဲ့ အသံအကျယ်ကြီးက လမ်းထိပ်ကနေ လမ်းဆုံးအထိ ကြားရတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အစောပိုင်းက ထိုအဘွားအို၏ ရိုင်းစိုင်းသော အမူအယာကို တွေ့ခဲ့သဖြင့် ထိုအခြေအနေကို မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်သည်။

ရှု့ယန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညကလည်း ဒုတပ်ရင်းမှူးက သူ့အမေကို လစာမပေးလို့ဆိုပြီး ထပ်ရန်ဖြစ်ကြပြန်ပြီ။ အဘွားကြီးက သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပါဆိုပြီး အခုကြတော့ မိန်းမအတွက်နဲ့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုတယ်ဆိုပြီး ဒရာမာတွေ ခင်းပြီး အော်ဟစ်နေတာ တကယ့်ကို ပွဲကြည့်ကောင်းပဲ။"

ကျန်းနျန်က ဤသည်မှာ သားသမီး၏ မိသားစုဘဝကို ဖျက်ဆီးနေသော အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော လူကြီးသူမတစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသည်။

သူမသည် ဗိုလ်ကြီးလု၏ အမေမှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ပြီး အကျိုးအကြောင်း သိနားလည်သော မိခင်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း သူမသည် လုကျစ်ကျွင်း၏ မကောင်းသော အကျင့်အချို့ကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်နှင့်အတူ မွန်းလွဲပိုင်းအထိ နေခဲ့ရာ လျိုကျန့်ယဲ့ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာပြီး လုကျစ်ကျွင်းလည်း ပါလာသည်။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံး ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာကြပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြန်လာပြီလား။"

လျိုကျန့်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လုကျစ်ကျွင်းက ချဉ်ဖတ်ပန်းကန်လေးကို ကိုင်ကာ ရှု့ယန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်ရှု့... အဘွားက ဒါတွေ အဒေါ့်အတွက် ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ။"

ရှု့ယန်က ပန်းကန်ကို ယူပြီး ချဉ်ဖတ်များကို အခြားပန်းကန်တစ်ခုထဲသို့ ပြောင်းထည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "နင့်အဘွားကို အဒေါ်ရှု့က ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ဦးနော်။ ငါလည်း ချဉ်ဖတ်လုပ်ပြီးရင် ပြန်ပေးလိုက်မယ်။"

လုကျစ်ကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

လုကျစ်ကျွင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှု့ယန်က ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အဘွားအိုက စိတ်ထားကောင်းရှာပါတယ်။ ငါ့မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ရုန်းကန်နေရတာ ခက်ခဲနေမှန်း သိတော့ သူကိုယ်တိုင်လုပ်တဲ့ ချဉ်ဖတ်လေးတွေကို လုကျစ်ကျွင်းကတစ်ဆင့် ခဏခဏ ပို့ပေးတတ်တယ်။"

ရှု့ယန်အတွက် ဤနေရာတွင် သူမကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သည်ဟု ကျန်းနျန် တွေးမိသည်။

နေဝင်ချိန်တွင် ကျန်းနျန် အိမ်သို့ ပြန်လာရာ ကျူးကျွင်းနှင့် လုယွီတို့လည်း ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျူးကျွင်း၏ အမေမှာ ယခုအခါ ဆေးရုံ၌ ကျန်းရှောင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသဖြင့် ကျူးကျွင်းအနေဖြင့် သိပ်ပြီး အလုပ်မရှုပ်တော့ပေ။ ကျန်းနျန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုယွီ ရောက်လာပြီး သန်ဘက်ခါတွင် ကျူးကျွင်း၏ အိမ်၌ ကျင်းပမည့် ဂုဏ်ပြုစားပွဲအကြောင်းကို သူမအား ပြောပြသည်။

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကိုက်လျက် မေးလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးထန်နဲ့ တခြားသူတွေကို ကျွန်မတို့အကြောင်း ပြောပြလိုက်တော့ သူတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ကြလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးထန်က နားလည်ပါတယ်တဲ့၊ သန်ဘက်ခါကြရင် သူတို့လာခဲ့ကြမယ်လို့ ပြောတယ်။"

လုယွီက အများကြီး ထပ်မပြောသော်လည်း တပ်ရင်းမှူးထန်နှင့် တခြားသူများက သူ့ကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်ကြလိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းမိသည်။

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်ချောင်းလေးများကို ဖွဖွလေး ညှစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ သန်ဘက်ခါ သူတို့လာတဲ့အခါ ကိုယ်တို့တွေ ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံလိုက်ကြမယ်။ အဲဒါပြီးရင် ကိုယ်တို့တွေ ပြန်ကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ထိုနေ့ညနေတွင် ကျူးကျွင်းက ဟင်းနှစ်ပွဲချက်ကာ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များကို အပူပေးပြီး ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ကာ ညစာပြင်ဆင်ပေးသည်။ ယခုက တစ်နှစ်ပတ်လုံးတွင် အပူဆုံးအချိန်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သုံးယောက်သည် သစ်ပင်အောက်ရှိ စားပွဲလေးတွင် ထိုင်စားကြသည်။

လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့မှာ အစားအသောက် အလွန်ကောင်းသဖြင့် အများကြီးစားကြသော်လည်း ကျန်းနျန်မှာမူ သိပ်မဆာသဖြင့် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ် တစ်ဝက်လောက်နှင့်ပင် ဗိုက်ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သူမ ထမင်းစားတူကို ချလိုက်ရုံရှိသေး၊ ဘေးအိမ်က ခြံဝင်းအတွင်းမှ ရန်ဖြစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"နင်ကတော့ အရှက်မရှိတဲ့ မြေခွေးမလေးပဲ၊ ငါ့သားကျွေးတာကို စားပြီး သူ့ပိုက်ဆံကို ယူနေတာ။ ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလဲ။"

"နင် ဒီလိုမိန်းမမျိုးမှန်း ငါသာကြိုသိရင် ငါ့သားနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပေးစားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သေရင်တောင် ပေးမစားဘူး။"

"နင်က နိမိတ်မရှိတဲ့ မိန်းမ၊ ငါ့သားကြီးကို သေအောင် ကျိန်စာတိုက်တဲ့သူ။ ငါတို့မိသားစု အေးချမ်းသွားအောင် နင်ပဲ သေလိုက်ပါတော့လား။"

"ကျန့်တာ့ဖူး၊ ရှင့်အမေကို တစ်ခုခု ပြောရော ပြောဦးမှာလား။ ကြည့်စမ်း၊ သူပြောနေတာတွေက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မရဲ့ ခဲအို သေတာက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူက ဘာလို့ ကျွန်မကိုပဲ အမြဲ အပြစ်တင်နေရတာလဲ။"

"တော်ကြတော့၊ နှစ်ယောက်လုံး ရပ်ကြစမ်း။ ရန်မဖြစ်နဲ့တော့၊ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ကြ။"

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက ဘေးခြံဝင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လူအများက ထိုရန်ပွဲကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ပြေးလာကြသည့် ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများမှာ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိသဖြင့် လာကြည့်သူ အမြဲများလှသည်။

ရှု့ယန်လည်း ကျန်းနျန်ကို လှမ်းခေါ်ရန် ထွက်လာသော်လည်း လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဘာမှမပြောရဲဘဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လုယွီ - ....

ကျူးကျွင်း - ....

ဘေးအိမ်က ရန်ဖြစ်သံများကို နားထောင်နေရင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး၏ စကားများက အရာမထင်သည်ကို ကျန်းနျန် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကျူးကျွင်းကို မေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျူးကျွင်းမှာ အိမ်နီးချင်းများ ရန်ဖြစ်သည်ကို နေသားကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် စားလက်စကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ကျန်းနျန် မေးသည်ကို ကြားမှ သူက မော့ကြည့်ကာ ပြောပြခဲ့သည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ပြောပြတာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သူ့မိန်းမ၊ သူ့အမေနဲ့ သူ့အစ်ကိုကြီးတို့ ဈေးသွားကြတာတဲ့။ အပြန်လမ်းမှာ မြည်းလှည်းစီးပြီး ကုန်းစောင်းကနေ ဆင်းလာတော့ သူ့အစ်ကိုက ဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိဘူး၊ လှည်းပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး ကျောက်တုံးနဲ့ ခေါင်းဆောင့်မိပြီးရော သေသွားတယ်လေ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အဘွားကြီးက သူ့ချွေးမကိုပဲ အမြဲ အပြစ်တင်နေတော့တာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး၏ ဇနီးမှာ တကယ့်ကို မတရား အစွပ်စွဲခံနေရခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ရန်ဖြစ်သံများမှာ ကျန်းနျန် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးသည်အထိ မပြီးဆုံးသေးပေ။ အဘွားကြီး၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများကြောင့် ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေစဉ် မကြာမီမှာပင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ ရေချိုးပြီးနောက် သူမဘေးတွင် လှဲလျက် လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၈၈

ကျန်းနျန်သည် မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဤခြံဝင်းလေးတွင် သူတို့ ကုန်လွန်ခဲ့သည့် အချိန်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေမိသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဘေးသို့စောင်းကာ လုယွီကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ ဒီခြံဝင်းလေးထဲမှာ တစ်ခန်းတည်း အတူတူ ပထမဆုံးအကြိမ် အိပ်ခဲ့တာပဲနော်။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။"

သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီနှစ်က ဒီအခန်းထဲမှာ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကိုယ် နှိပ်ပေးခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား။"

ကျန်းနျန် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်မိတာပေါ့။"

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းများ နက်မှောင်သွားခဲ့သည်။ "အဲဒီညက ကိုယ်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတိုင်းက အတည်တွေချည်းပဲ။"

"ဘာ... ဘာတွေလဲဟင်" ကျန်းနျန်က မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုယွီက သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးကို မေ့လိုက်ပါတော့။"

ကျန်းနျန်သည် သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော လုယွီကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် အဲဒီညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ လုယွီက သူမ၏ ခြေထောက်များကို နှိပ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူက သူမ၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားပြီး ရှု့ချန်ကို မေ့လိုက်ရန် ပြောခဲ့ဖူးသည်။

လုယွီသည် သူ၏ခံစားချက်များကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ထားတတ်သည်ကို သူမ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ နက်ရှိုင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"နျန်နျန်။"

လုယွီ၏ ခေါ်သံကြောင့် ကျန်းနျန် အတွေးစပြတ်သွားသည်။ သူသည် သူတို့၏ လက်ချောင်းလေးများကို ချိတ်ဆက်ကာ သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဤခြံဝင်းလေးမှာ ကျန်းနျန်အပေါ် သူထားရှိသော ခံစားချက်များကို သိမ်းဆည်းထားပြီး သူတို့ သိကျွမ်းရာမှ ချစ်သူဖြစ်လာသည့် ခရီးစဉ်ကို သက်သေထူနေခဲ့သည်။

လုယွီက သူမအနားသို့ ပိုတိုးလာကာ သူမ၏ မျက်ခွံလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။ "အိပ်တော့နော်။"

ကျန်းနျန်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် သူမဘေးတွင် လုယွီရှိနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။ လုယွီက သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ နားရွက်လေးကို ဖွဖွလေး ညှစ်လိုက်သည်။ ညသန်းခေါင်ယံတွင် သူမက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားခဲ့သည်။ "ရေဆာတယ်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ရေသွားယူပေးမယ်။"

သူ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းနျန်က သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး သူ၏ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလျက် ရေဆာကြောင်းသာ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။ လုယွီက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို စားပွဲဆီသို့ ချီသွားကာ ရေနွေးနွေးလေး တစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။ "ရေလေး သောက်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန်သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ရေကို တစ်ငုံချင်း သောက်ပြီးနောက် ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်မှာ နောက်တစ်နေ့ နံနက် စစ်တပ်မှ ခရာမှုတ်သံ ကြားမှပင် နိုးလာတော့သည်။ ကျူးကျွင်းမှာ တပ်ရင်းသို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီက နံနက်စာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အိုးထဲတွင် အပူပေးကာ သိမ်းထားပေးခဲ့သည်။ တပ်ရင်း ၂ မှ လူအများအပြားမှာ လုယွီ ပြန်ရောက်လာကြောင်း ကြားထားကြသဖြင့် သူ တစ်နေ့လုံး တပ်ရင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် ထိုနေ့ကို ရှု့ယန်၏ အိမ်မှာပင် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်ဖန့်သည် သူမ၏ သမီးနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ သားကြီး ထန်ယုံ (၁၁ နှစ်) မှာ နံနက်အစောကြီးကတည်းက ကျောင်းသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သမီးငယ် ထန်ဖန်း (၇ နှစ်) မှာမူ ယခုနှစ်နှောင်းပိုင်းမှ ကျောင်းစတက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖန့်သည် သူမ၏ ကလေးလက်ကို ဆွဲကာ ရှု့ယန်အိမ်သို့ တန်းတန်းလာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ကျန်းနျန်က သတိထားမိသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မချန်။"

သူမသည် ထရပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မပင်က မင်းဆီ ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုယွီ ပေးလိုက်ပြီလား။"

ချန်ဖန့် ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက သူ ပေးခဲ့ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။"

ချန်ဖန့်၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို ကျန်းနျန် သတိထားမိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရပေ။ ချန်ဖန့်မှာ စကားစရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး ထန်ဖန်း၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း မေးခဲ့သည်။ "မင်းနဲ့ လုယွီတို့ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ကြရင် ကျူးကျွင်းအိမ်မှာ စားပွဲသောက်ပွဲ လုပ်မှာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

ချန်ဖန့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါလည်း ကူညီဖို့ လာခဲ့မယ်လေ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မချန်။"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့တွေက တစ်ခြံတည်းမှာ အတူတူ နေခဲ့ကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ညီမကလည်း ဟိုဘက်မှာ မင်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ သံယောဇဉ်အရပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကြောင်းပြချက်အရပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လာသင့်တာပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်း ဟိုဘက်မှာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ချန်ဖန့်က စကားများကို တရစပ် ပြောနေသဖြင့် ရှု့ယန်မှာတော့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်။"

အမှန်တကယ်တော့ ချန်ဖန့်သည် သူမ၏ ညီမနှင့် မတ်တို့ကို ထောက်ထား၍ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မတ်မှာ ယခုအခါ တပ်ရင်းမှူးလု၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် တစ်ခါတရံတွင် တံတားကို မီးရှို့ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ မနေ့က လုယွီ သူမအိမ်သို့ ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်နှင့် လက်ထပ်လိုက်ကြောင်း လောင်ထန်ကို ပြောပြလိုက်သောအခါ သူမနှင့် လောင်ထန်တို့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုများ ပေါင်းဖက်သွားကြလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်က မတ်လေး ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က မရီး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာများ အလွယ်တကူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ ပြန်တွေးမိသည်မှာ လုယွီနှင့် ဗိုလ်ကြီးရှု့တို့မှာ ညီအစ်ကို အရင်းအချာ မဟုတ်ကြသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီ လက်ထပ်ခြင်းမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာ သိပ်မရှိနိုင်ဟု ထင်သည်။ လုယွီက သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းများကို မနက်ဖြန် ကျူးကျွင်းအိမ်တွင် ကျင်းပမည့် စားပွဲသောက်ပွဲအကြောင်း အသိပေးပြီးနောက် ထိုဇနီးမောင်နှံများသည် ညဘက်တွင် ထိုကိစ္စကို အကြာကြီး ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ချန်ဖန့်သည် ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောချင်ရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ လက်ထပ်မှုအပေါ် သူမဘက်မှ ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း သိစေချင်၍ ဖြစ်သည်။

အရင်က သူမသည် ကျန်းနျန်နှင့် ထန်ဇီတို့ကို ပေးစားရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ထန်ဇီမှာ စွင်းယင်နှင့် လက်ထပ်သွားခဲ့ပြီး ထိုစွင်းယင်က ထန်မိသားစုတွင် ပြဿနာများစွာ ဖန်တီးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စွင်းယင်သည် ထန်ဇီကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး သူမ လွယ်ထားသော ကလေးမှာလည်း သူ၏ကလေး မဟုတ်ပေ။ ဤကိစ္စက အတော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့ပြီး ထန်ဇီ၏ မိခင်မှာ စွင်းယင်၏ အိမ်အထိ သွား၍ ပြဿနာရှာခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ထန်ဇီက ကြားထဲက မတားခဲ့လျှင် ဤကိစ္စမှာ စစ်တပ်အထိ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထန်ဇီ နယ်စပ်သို့ မထွက်ခွာမီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် သူသည် သူမထံသို့ လက်ဆောင်များ ယူလာပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူတို့ကြားတွင် ဘာမှ မရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် စွင်းယင်ကသာ ပြဿနာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံခဲ့သည်။ စွင်းယင် မရှိတော့သောအခါ ချန်ဖန့်နှင့် ထန်ဇီတို့ ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားကြပြီး သူမက သူ့ကို မောင်လေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

ထန်ဇီ နယ်စပ်သို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ချန်ဖန့်မှာ ငိုခဲ့ရသည်။

အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် စွင်းယင်ကို တခြားအမျိုးသား တစ်ဦးနှင့်အတူ တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ ချီထားသော ကလေးမှာလည်း ထိုအမျိုးသားနှင့် အနည်းငယ် တူနေခဲ့သည်။

ချန်ဖန့်သည် ထိုအမျိုးသား၏ အမည်မှာ ဝူယိုရှန် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေသည်။ စွင်းယင်သည် ထန်ဇီနှင့် လက်ထပ်စဉ်က သူသည် စစ်တပ်နယ်မြေသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်၍ စွင်းယင်ကို လာနှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမ သိပ်သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း စွင်းယင်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထန်ဇီမှာ ဒီမှာတုန်းက အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နယ်စပ်သို့ ရောက်သွားသဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် ရထား လေးရက်ခန့် စီးရပေလိမ့်မည်။ သူ၏မိခင်မှာလည်း ဤကိစ္စအတွက် မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး လောင်ထန်မှာလည်း ထန်ဇီအပေါ် ရက်အတော်ကြာ စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။

ထန်ဇီ ဘတ်စ်ကားနှင့် ထွက်သွားသည့်နေ့ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူက သူမကို ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ အရင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေပါ။ ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်မရှိပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေကိုလည်း ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ဂရုစိုက်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် အိမ်ကို လတိုင်း ပိုက်ဆံ ပိုပို့ပေးပါ့မယ်။"

ချန်ဖန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ညီမရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းတက်နေကြပါပြီ၊ အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မတို့တွေ လာခါနီးတုန်းက အစ်မပင်က အစ်မ မိဘအိမ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။"

ဤအကြောင်းအရာက ချန်ဖန့်ကို ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရစေပုံရသည်။ သူမ ပြောလိုင်သည်။ "ငါ့အမေက အသက်ကြီးလာပြီလေ၊ ပြီးတော့ ကလေးတွေကလည်း အားလပ်ရက် အရှည်ရတော့မှာဆိုတော့ သူတို့ကို ခေါ်ပြီး အမေ့ဆီ သွားလည်ရင်း ပစ္စည်းတချို့ သွားပေးမလို့ပါ။"

ချန်ဖန့်သည် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူမ၏ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့သဖြင့် ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် ခဏခဏ အဆင်မပြေ ဖြစ်လေ့ရှိကြောင်း ကျန်းနျန် သိထားသည်။

ချန်ဖန့်သည် ခဏမျှ နေပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လျိုကျန့်ဝူမှာ အပြင်မှာ သွားကစားနေသဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ရှု့ယန်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရှု့ယန် တစ်ခုခု မမေးမီမှာပင် ကျန်းနျန်က အရင် စကားစလိုက်သည်။ "လုယွီနဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ။"

ရှု့ယန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရပ်နေမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့တွေ ဖေဖော်ဝါရီလထဲမှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာပါ။ အခု ပြန်လာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ လုယွီရဲ့ ရဲဘော်တွေကို အသိပေးချင်လို့ပါ။" ထို့နောက် သူမသည် ရှု့ယန်၏ ကြမ်းတမ်းပြီး ခြောက်သွေ့နေသော လက်လေးကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ ပိန်လှီသော လက်လေးကို ကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အစ်မကို ပြောပြမလို့ စီစဉ်ထားတာပါ။"

ရှု့ယန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကျန်းနျန်၏လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် အံ့သြနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးမှာ စစ်မှန်လှပြီး ကဲ့ရဲ့လိုသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပါပေ။

"တပ်ရင်းမှူးလုက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ တာဝန်ယူတတ်ပြီး အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ ပြီးတော့ နင်တို့နှစ်ယောက်က သွေးသားတော်စပ်တဲ့ မရီးနဲ့ မတ်မှ မဟုတ်တာ၊ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောနိုင်ပါဘူး။"

ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ခြောက်သွေ့သော မျက်ဝန်းများမှာ ပူနွေးလာသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို သူမ၏ မျက်ရည်များကို မမြင်စေချင်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခဏမျှ ငြိမ်နေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်ရင်းမှူးလုက နင့်အပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီး နင့်ကိုပဲ အလေးထားသရွေ့တော့ တခြားသူတွေ ပြောတာကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ လူကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ခက်တယ်နော်၊ သူ့ကို တန်ဖိုးထားပါ။"

ဤသည်မှာ ရှု့ယန်၏ အမြင်ဖြစ်သည်။ ရှု့ယန်သည် အဆင်မပြေမှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ကျန်းနျန် သိထားသည်။ အထူးသဖြင့် လျိုချမ့်၏ နှိပ်စက်မှုများကြောင့် တက်ကြွရွှင်လန်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

ရှု့ယန်အတွက်တော့ သူမ၏ အဖော်က သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ပေးသရွေ့ သူသည် ခင်ပွန်းကောင်း၊ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ရှု့ယန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်သည်လည်း သူမ၏ နောက်ဆုံး တည်ငြိမ်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရာ ရှု့ယန်၏ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လျိုကျန့်ဝူသည် အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာပြီး သူ့အမေကို လှမ်းခေါ်သဖြင့် ရှု့ယန်သည် သက်ပြင်းချကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် လျိုကျန့်ဝူကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွား၊ လက်သွားဆေးချေ။ ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ပတ်နေလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရှု့ယန်အတွက် အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူမ တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုံး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ လုယွီ ပြောသလိုပင် ရှု့ယန်၏ ဘဝမှာ အရင်ကထက်စာလျှင် ပိုပြီး ကောင်းမွန်နေပေလိမ့်မည်။

ဝတ္ထု၏ အဆုံးသတ်တွင် ရှု့ယန်သည် လူပျိုကြီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်သွားရသည်ကို တွေးမိရင်း အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ ရှု့ယန်မှာ သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရရှိထားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် ခံစားရသည်။

လုယွီသည် ထိုနေ့ညနေတွင် တပ်ရင်း၌ တစ်နေ့လုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် ချွေးများဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ အပိုအဝတ်အစားများ ယူလာခဲ့ကြသည်။ သူသည် ရေအေးချိုးကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးနောက် သူ၏ ချွေးစိုနေသော အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်ကာ ခြံထဲတွင် လှန်းထားလိုက်သည်။

ကျူးကျွင်းနှင့်အတူ ညစာစားပြီးနောက် သူတို့ အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေစဉ် သူမဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှဲချလိုက်သည်ကို ခံစားမိသဖြင့် အလိုအလျောက် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

လုယွီက စနောက်လိုစိတ်ဖြင့် သူမကို ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ချောမွေ့သော ပခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ကာ ရယ်မောလျက် မေးခဲ့သည်။ "ဒါ ကိုယ်မှန်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေရတာလဲ။"

ကျန်းနျန် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားခဲ့သည်။ "ရှင့်ဆီက အနံ့က တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။"

လုယွီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနံ့ခံကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသော အနံ့ကို မရခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူ့ဘာသာသူ နိုးလာခဲ့သည်။ လုယွီသည် မူလက သူမနှင့်အတူ သမဝါယမဆိုင်သို့ လိုက်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ရှု့ယန် ရောက်လာပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ သူနဲ့အတူ လိုက်သွားပေးပါ့မယ်။"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ရှု့ယန်ကို အရာအားလုံး ပြောပြပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း လုယွီ သိလိုက်သဖြင့် သူ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။"

ယနေ့တွင် လျိုကျန့်ယဲ့မှာ ကျောင်းပိတ်သဖြင့် သူနှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့မှာ လျိုကျန့်ဝူနှင့်အတူ အိမ်မှာ နေခဲ့ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးလု၏ မိခင်မှာလည်း ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ရောက်လာသည်။ သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း သမဝါယမဆိုင်ကို သွားစရာ ရှိတယ်လေ၊ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"

ရှု့ယန် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုအဘွားကြီးကို လှမ်းကြည့်ရင်း လုယွီကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ်က ကျွန်မတို့တွေအကြောင်း သိသွားပြီလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိသွားပြီ။ ဟိုတစ်ညက ကိုယ် ဗိုလ်ကြီးလုနဲ့ စကားပြောတုန်းက သူလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာ။"

သူသည် ကျန်းနျန်၏ နားရွက်နောက်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံပင်တစ်ပင်ကို အသာအယာ သပ်ပေးလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ မင်း လုပ်စရာ ရှိတာကိုသာ လုပ်ပါ။ ကိုယ် မင်းရဲ့ အနောက်မှာ ရှိနေပေးမယ်။"

ဤစကားများက ကျန်းနျန်ကို လုံခြုံမှုအပြည့် ခံစားရစေသည်။

သူမသည် လုယွီကို နမ်းရန် ခြေဖျားထောက် ကြိုးစားသော်လည်း မမီပေ။ သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲချကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို အမြန်နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အလျင်စလို အပြုအမူကြောင့် လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရာ လုယွီ၏ အသံက အနောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းသွားဦး။"

ကျန်းနျန်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ကျန်းနျန်၊ ရှု့ယန်နှင့် အဒေါ်လုတို့သည် ခန်ရှို့နှင့် သူမ၏ညီမ ခန်နန်တို့နှင့် တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ခန်နန်မှာ ကိုယ်ဝန် အတော်လေး ရင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခန်ရှို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ပါသော ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားသဖြင့် သူတို့ လယ်ထဲမှ ပြန်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်လုံးသည် ကျန်းနျန်ကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ခန်နန်သည် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သွားခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ရဲ့မတ်ကို မြှူဆွယ်တဲ့ မြေခွေးမ။ ဘယ်လို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြန်လာရဲတာလဲ။"