အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၈၉

"နင် ဘယ်သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလဲ။"

ရှု့ယန်သည် အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သူဖြစ်ပြီး ခန်နန်ထံသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုပါးရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် ရုတ်တရက်ဆန်လှသဖြင့် ခန်နန်သာမက ကျန်းနျန်နှင့် အဘွားအိုလုတို့ပါ အံ့သြသွားကြသည်။

ရှု့ယန်သည် အရင်ကထက် အများကြီး ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လျိုချမ့်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး အိမ်တွင်မရှိဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် တစ်ဦးတည်း ထားရစ်ခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် မသန်မာလျှင် မည်သူမဆို သူတို့သားအမိကို နှိပ်စက်နိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ခန်နန်သည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် ရှု့ယန်ကို ပြန်ရိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုကိုသာ လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

ရှု့ယန်က ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "တကယ့် ဖာသည်မက နင်ပဲ၊ တပ်ရင်းမှူးလုကို အရှက်မရှိ လက်ထပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ သူက နင့်ကို ဂရုမစိုက်တော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ထပ်ပစ်မှတ်ထားပြန်ရော။ နင်က တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် လိုချင်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ယောက်ျားတိုင်းက နင့်ကို လိုချင်နေကြတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ နင့်ရုပ်နဲ့တော့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လှသင့်ပြီ။"

ရှု့ယန်၏ အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုပုတ်ခတ်မှုများကြောင့် ခန်နန်မှာ စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ခန်နန်၏အစ်မ ခန်ရှို့မှာ သတိဝင်လာပြီး ရှု့ယန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ သို့သော် ကျန်းနျန်က ရှု့ယန်ကို အမြန်ဆွဲဖယ်လိုက်သဖြင့် ခန်ရှို့မှာ တွန့်ဆုတ်သွားတော့သည်။ သူမသည် အရင်က ကျန်းနျန့်၏ လက်ချက်ဖြင့် ခံစားခဲ့ရဖူးသည်

ယခုအချိန်အထိ လူများက သူမ၏ အိမ်တိုင်ရာရောက် ဝန်ခံစကား ပြောကြားမှုအပြီးတွင် သူမကို လက်ညှိုးထိုးနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤပြဿနာကို ခန်နန်က အရင်စခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်က တစ်ခုခု ထပ်မံလုပ်ဆောင်လာပါက သူတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

ကျန်းနျန်မှာ ယခုအခါ တပ်ရင်းမှူးကတော် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူမကို သွားရောက်ရန်စခြင်းမှာ ပညာရှိရာမကျကြောင်း ခန်ရှို့ သိထားသည်။ သူမနှင့် တပ်ရင်းမှူးလုတို့အကြောင်း ကောလာဟလများ ရှိနေသော်လည်း ခန်ရှို့အနေဖြင့် အတိအလင်း စိန်ခေါ်နိုင်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ခန်နန်က ဤအချက်ကို နားမလည်သော်လည်း ခန်ရှို့ကမူ နားလည်သည်။

ခန်ရှို့က ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားချင်သော်လည်း ပါးနှစ်ချက် အရိုက်ခံလိုက်ရသော ခန်နန်ကမူ လက်စားချေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ကြီးနှင့်ပင် ရှု့ယန်ထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

အဘွားအိုလုက ကြားဖြတ်ဝင်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ခန်မိသားစု... ဒီကိစ္စမှာ နင်တို့က အရင်မှားတာ။ နင်တို့သာ မဆဲခဲ့ရင် ရှု့ယန်က နင်တို့ကို ရိုက်ပါ့မလား။ နင်တို့ပြောတဲ့ စကားတွေကို ပြန်နားထောင်ကြည့်စမ်း။ ဒီလို အဆဲအဆိုတွေကို ဘယ်သူက သည်းခံနိုင်မှာလဲ။ နင်တို့ဘက်က မကျေနပ်သေးဘူးဆိုရင် တပ်ရင်းမှူးလုကို ခေါ်ပြီး ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးဆီ သွားကြမလား။ ဘယ်သူက တကယ်မှားတာလဲ၊ ဘယ်သူက အရင်စတာလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ရှု့ယန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သဖြင့် ခန်နန်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် လက်ဝါးရာအနီရောင် နှစ်ခု ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။ အဘွားအိုလုက ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "လူကို ရိုက်တာကတော့ မှားတာပေါ့၊ အဲ့ဒါအတွက် ရှု့ယန်က တောင်းပန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် နင်တို့လည်း ကိုယ့်အမှားကိုယ် ဝန်ခံရမယ်။"

ရှု့ယန်လည်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးဆီ သွားကြရအောင်။ ငါမှားရင် ဝန်ခံမယ်။ ဒါပေမယ့် နင်လည်း နင့်အမှားကို ဝန်ခံရမယ်။ တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ ဇနီးအပေါ် နင်ဆဲခဲ့တဲ့ စကားတွေအတွက် နင် ရှင်းပြရမယ်။"

ခန်နန်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ခရမ်းရောင်ပင် သန်းနေတော့သည်။ ခန်ရှို့မှာမူ တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ အများပြည်သူရှေ့တွင် အရှက်ရခဲ့သော နောက်ဆုံးအကြိမ်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။

အကယ်၍ ဤကိစ္စမှာ ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးထံ ရောက်ရှိသွားပါက သူမနှင့် ခန်နန်တို့ ဒုက္ခရောက်ရုံသာမက သူမ၏ ခင်ပွန်းထံမှလည်း အဆူခံရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အကျိုးအပြစ်ကို ချင့်ချိန်ပြီးနောက် သူမသည် ခန်နန်ကို ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

ခန်နန်၏ မလိုက်ချင်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ "ဒုတိယတပ်ရင်းမှူးဆီ သွားပြီး ဒါကို ရှင်းကြရအောင်လေ။ ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ မတ်ကိုပါ မြူဆွယ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို အရမခံနိုင်ဘူး။"

ဤစကားက ခန်ရှို့ကို လက်လျှော့သွားစေခဲ့သည်။

သူမသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်မျိုး ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေလိုသဖြင့် ခန်နန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ "ငါတို့ တပ်ရင်းမှူးဆီ မသွားဘူး၊ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။"

ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေသော ခန်နန်မှာ ခန်ရှို့၏ ဆွဲခေါ်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ အစ်မလက်ကို ဒေါသတကြီး ခါထုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို တားတာလဲ။ ကျွန်မ ဒီပါးနှစ်ချက်ကို အလကား အရိုက်ခံရမှာလား။ ကျွန်မ မျက်နှာ ဘယ်လောက်တောင် ရောင်နေလဲ ကြည့်ဦး။"

သူမသည် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ လမ်းလျှောက်ရင်း ခြေဆောင့်နေတော့သည်။

ခန်ရှို့သည် ခန်နန်၏ ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် နီရဲပြီး ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ သည်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခန်နန်ကို ထပ်ဖမ်းဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ကျန်းနျန်ကို အရင်ဆဲခဲ့တာလေ။ ငါတို့ တပ်ရင်းမှူးဆီ သွားပြီး ရှု့ယန်က တောင်းပန်ရင်တောင် ကျန်းနျန်ကို နင်ဆဲခဲ့တဲ့ ကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါလုပ်ခဲ့သလို အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်တောင်းပန်ချင်လို့လား။ ပြီးတော့ နင့်ခဲအိုက ဒီနှစ်မှာ ရာထူးတိုးဖို့ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကို ထိခိုက်သွားရင်တော့ ငါ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။"

ခန်နန်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခန်ရှို့၏ စကားကို နားဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ အစ်မကဲ့သို့ အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်တောင်းပန်ရသူ မဖြစ်ချင်သလို အစ်မ၏ မိသားစုထံမှလည်း အမုန်းမခံလိုပေ။ သူမ၏ ယောက္ခမများထံမှ အလေးထားမှု ရရှိနေခြင်းမှာ သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်သူ ကပ္ပတိန်ရာထူးရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ အစ်မက နောင်တွင် သူမနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်ပါက သူမ ခင်ပွန်းအိမ်တွင် သူမအတွက် နေရာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ခန်ရှို့သည် သူမ၏ ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခန်နန်သည် သူမထံတွင် ကိုးရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဟဲယုံထံမှ ရယူထားသော ခွင့်မှာ ဆယ်ရက်သာဖြစ်သည်။ သူမ၏ ညီမမှာ အလွန်ဆုံး နောက်ထပ် တစ်ရက်သာ နေနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ညီမသာ ထွက်သွားပါက သူမ၏ ပြဿနာများ လျော့နည်းသွားလိမ့်မည်ဟု ခန်ရှို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ခန်ရှို့နှင့် သူမ၏ညီမတို့သည် မိသားစုအိမ်ရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းနျန်သည် စစ်အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ခွာ၍ အရောင်းဆိုင်သို့သွားကာ သကြားလုံး၊ မြေပဲနှင့် နေကြာစေ့များ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အရက်ဖြူ ဆယ်ပိဿာကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဤအရာများကို စီစဉ်ပြီးနောက် သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်နှင့် စားသောက်ကုန်ဆိုင်သို့သွားကာ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများအပြားကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့၏ ခြင်းတောင်းများမှာ အပြည့်အလျှံ ဖြစ်နေပြီး အဘွားအိုလု၏ ခြင်းတောင်းမှာလည်း အတော်အတန် ပြည့်နေသည်။

အပြန်လမ်းတွင် အဘွားအိုလုက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် ဟင်းချက်တာကို ငါ ကူညီပေးမယ်။ ငါကတော့ အားနေတာပဲလေ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်။"

အစမှ အဆုံးအထိ အဘွားအိုလုသည် သူမနှင့် လုယွီတို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပေ။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်မှ စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ရန်အတွက် လမ်းမကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။ လမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လူနှစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ ရှေ့မှ လျှောက်လာသူမှာ အသက် လေးဆယ်ကျော်အရွယ် အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဝတ်အစား နွမ်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်တိုတိုနှင့်ဖြစ်ကာ သူမ၏ အသားအရေမှာ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေရသကဲ့သို့ မည်းနက်ပြီး ခြောက်သွေ့နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။ အဘွားအိုနှင့် ရှု့ယန်တို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းနျန်၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်၍ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို မော့ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ကျန့်ဟုန် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ညိုမည်းပိန်ချည့်နေပြီး မျက်တွင်းများမှာ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေကာ တစ်ချိန်က လှပစွာ ထုံးဖွဲ့ထားသော ဆံပင်ရှည်များကိုလည်း တိုတိုလေး ညှပ်ထားသည်။ သူမသည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအိုစာသွားပုံရသည်။ ရှေ့မှ အမျိုးသားနှင့် ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့မှာ ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ကျန့်ဟုန်သည် သူမ၏ ယောက္ခမဟောင်းနှင့် ရှု့ယန်တို့ကို ဤနေရာတွင် ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို ကျန်းနျန်နှင့် ဆုံရမည်ကိုလည်း ပို၍ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ အမုန်းဆုံးလူ၏ ရှေ့တွင် သူမ၏ အဆိုးရွားဆုံးသော အခြေအနေနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ လုကောရှန်ကို စွန့်ခွာပြီးနောက် သူမ၏ဘဝ မည်မျှ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်ကို အခြားသူများအား ပြသနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကျန့်ဟုန်နှင့် ထိုအမျိုးသားကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို လေ့လာနေစဉ် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူမသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ ပူပြင်းလှသော နွေရာသီတွင် လမ်းပေါ်၌ လမ်းသွားလမ်းလာ နည်းပါးနေချိန် စွင်းယင်နှင့် ကျန့်ဟုန်တို့သည် အရောင်းဆိုင်မှ အပြန်တွင် ရှု့ယန်ကို အဘိုးကြီးတစ်ဦးနှင့်အတူ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်နှင့် ကွာရှင်းပြီးနောက် ရွာထဲမှ လူပျိုကြီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်လိုက်သည်ဟု လူများက ကျန့်ဟုန်နှင့် စွင်းယင်ကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အဘွားအိုထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ်လု ကျန့်ဟုန်နဲ့ ပါလာတဲ့ အမျိုးသားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား။"

အဘွားအိုလုသည် ကျန့်ဟုန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ကြည်မနေပေ။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သူ့ရဲ့ အခုလက်ရှိယောက်ျားပဲ။ ငါကြားတာတော့ သူတို့ရွာက လူပျိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ညားသွားတာတဲ့။"

ကျန်းနျန် ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှု့ယန်နှင့် ကျန့်ဟုန်တို့သည် သူတို့၏ အတိတ်ဘဝက ကံကြမ္မာများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု မေးစရာရှိသည်မှာ ဤဘဝတွင် ရှု့ယန်၏ နောက်ဆုံးရလဒ်က ဘာဖြစ်လာမည်နည်း။

ကျန်းနျန်က ရှု့ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှု့ယန်ကလည်း မမျှော်လင့်ဘဲ လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီမှာ မရှိချေ၊ ဘယ်သွားသည်ကိုလည်း မသိရပါ။ အဘွားအိုလုက ပစ္စည်းများချရန် အိမ်သို့ အရင်ပြန်သွားပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့မှာ ကျူးကျွင်း၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပစ္စည်းများကို မီးဖိုချောင်တွင် ထားလိုက်ပြီး နေ့လယ်စာ စားသောက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြသည်။ လုယွီပြောပုံအရ သူ လူအများကြီး မဖိတ်ထားပေ… အများဆုံး ဝိုင်းလေးဝိုင်းစာသာ ဖြစ်သည်။

ရှု့ယန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပြင်ဆင်ပြီးခါနီးတွင် ချန်ဖန့်နှင့် အဘွားအိုလုတို့ ရောက်လာကြသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အမျိုးသမီးလေးဦးဖြင့် အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်နေသော်လည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်စရာကောင်းနေသည်။ ခဏအကြာတွင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာပြီး သူနှင့်အတူ ဗိုလ်ကြီးလုလည်း ပါလာသည်။ ဗိုလ်ကြီးလုသည် ယနေ့ အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် လုယွီနှင့်အတူ ငါးများကို အကြေးခွံခွာရန် လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ရေတွင်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြပြီး လုယွီက ငါးအကြေးခွံများကို ခွာကာ ကြွေဇလုံတစ်ခုထဲသို့ ထည့်နေသည်။ သူက လုကောရှန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "စစ်ဦးစီးအရာရှိ ထောင် ပြောတာ ကြားတယ်၊ ခင်ဗျား ဒီနှစ်ကုန်ရင် အနားယူတော့မလို့ဆို။"

ဗိုလ်ကြီးလုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီမှာနေတာ ငါလုပ်နိုင်သလောက်ပဲ။ ငါလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ ငါ့အမေလည်း ကလေးတွေကို ဆက်မကြည့်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ဇာတိမြို့ကို ပြောင်းပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်ရင် အမေနဲ့ ကလေးတွေဆီ ပိုသွားကြည့်လို့ရတာပေါ့။"

ထို့နောက် သူက လုယွီကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းကတော့ ငယ်ပါသေးတယ်။ ဒီနှစ်တင် တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးတယ်၊ နောက်ထပ် ကြိုးစားရင် ပိုပြီး အဆင့်တက်ဦးမှာပါ။ မင်းကို ငါ စတွေ့ကတည်းက အောင်မြင်မယ့်သူမှန်း သိတယ်။" သူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကျန်းနျန်နဲ့ ပေါင်းရတာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက အားကိုးရပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကောင်းကောင်း နားလည်ကြတယ်။ ရှု့ချန်သာ ရှိသေးရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် သူ သိပ်ဝမ်းသာမှာ။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားအိမ်က ယွမ်မြို့နားမှာ မဟုတ်လား။"

ဗိုလ်ကြီးလု ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ယွမ်မြို့ကနေ ကားမောင်းရင် နှစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာတယ်။"

လုယွီ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ပြန်ပြောင်းသွားရင် ကျွန်တော်တို့ အချိန်ပေးပြီး တွေ့ကြတာပေါ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗိုလ်ကြီးလုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

သူတို့လေးဦး အမြန်ချက်ပြုတ်ကြသည်။ ကျူးကျွင်းအိမ်တွင် စားပွဲ မလောက်သဖြင့် လုယွီနှင့် ဗိုလ်ကြီးလုတို့က ရှု့ယန်၏အိမ်နှင့် သူတို့အိမ်မှ စားပွဲများကို သွားသယ်ကြသည်။ စားပွဲတစ်လုံး ထပ်လိုနေသေးသဖြင့် ချန်ဖန့်က သူမအိမ်မှ စားပွဲတစ်လုံး သွားယူရန် အကြံပြုသည်။ သူတို့ စားပွဲများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဟင်းပွဲများ ချနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ပထမဆုံး ဝင်လာသူမှာ စစ်ဦးစီးအရာရှိ ထောင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဆောင်းရာသီတုန်းက တပ်ရင်းအပြင်ဘက်တွင် လုယွီကို စောင့်နေစဉ် သူ့ကို တစ်ခါ မြင်ဖူးသည်။ စစ်ဦးစီးအရာရှိ ထောင်က ကျန်းနျန်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက လက်ရာ သိပ်ကောင်းတယ်လို့ လောင်စုန့် ပြောတာ ကြားတယ်။ အရင်က မင်းလက်ရာကို မြည်းကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။"

သူ့နောက်တွင် လုယွီ၏ ရဲဘော်အချို့ လိုက်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို "မရီး" ဟု နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် တပ်ရင်းမှူးထန်၏ အသံမှာ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ မင်းတို့အိမ်ရှေ့ ရောက်ကတည်းက မင်းချက်တဲ့ ဟင်းနံ့ကို ရနေတာ။ သိပ်မွှေးတာပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မွှေးတယ်ဆိုရင်လည်း အများကြီး စားကြပါ။"

ဧည့်သည်များမှာ ချန်ဖန့်နှင့် ဗိုလ်ကြီးလု၏ အမေမှလွဲ၍ အားလုံးမှာ စစ်တပ်မှ ဖြစ်ကြသည်။ အခြား ဇနီးသည်များ ပါမလာကြချေ။ လူကောင်ကြီးကြီး အမျိုးသားများက စားပွဲသုံးလုံးတွင် ထိုင်ကြပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ကလေးအချို့က စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်ကြသည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် လူအများအပြားက လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို စနောက်ကြပြီး အပြန်အလှန် အနမ်းဖလှယ်ကြရန် တောင်းခဲ့ဆိုကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး စည်ကားနေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော အပြုံးများကို ကျန်းနျန် သတိပြုမိပြီး လုယွီက သူတို့ကို ကြိုတင် အသိပေးထားမှန်း သိလိုက်သည်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူမကို ထိခိုက်မည့် စကားတစ်ခွန်းမှ ပြောမည်မဟုတ်ပေ။ ဤလူများ သူတို့၏ ဇနီးသည်များကို ခေါ်မလာခြင်းမှာလည်း သူမကို နာကျင်စေမည့် အတင်းအဖျင်းများ မပြောမိစေရန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။

တပ်ရင်းမှူးထန်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းငယ် မူးနေသည်။ သူက အရက်ရှိန်ဖြင့် စားပွဲကို ပုတ်ကာ လုယွီကို ပြောသည်။ "မင်းသာ လက်မမြန်ရင် ကျန်းနျန်က ငါ့ညီရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်နေပြီ။ ထန်ဇီသာ ကျန်းနျန်နဲ့ ညားရင် ဒီလောက် ပြဿနာတွေ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျန်းနျန်က တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ ပန်းထိုးလည်း တော်တယ်၊ ဟင်းလည်း ကောင်းတယ်၊ စိတ်ထားလည်း နူးညံ့တယ်။ လုယွီ၊ မင်း သူမလို မိန်းမမျိုး ရထားတာ ရတနာတစ်ခု ရသလိုပဲ။"

ကျန်းနျန်က လုယွီ၏ အမူအရာကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ လုယွီက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "ထန်ဇီက အဲ့လောက် ကံမကောင်းလို့ပါ။"

သူကိုယ်တိုင်သာ ကံကောင်းသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ကျန်းနျန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ၊ ချန်ဖန့်က ကျန်းနျန်ကို ဟန်ဆောင် စိတ်ဆိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို မြက်စားတဲ့ ယုန်က အပေါက်နားက မြက်ကိုပဲ အရင်စားတာလို့ ခေါ်တယ်။ ထန်ဇီက ဝေးလွန်းလို့ လက်လွှတ်လိုက်ရတာ။"

ကျန်းနျန် - ....

ရှု့ယန်နှင့် အဘွားအိုလုတို့ နှစ်ယောက်လုံး အားရပါးရ ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မချန်ရဲ့ စကားက တကယ့်ကို ကွက်တိပဲ။"

ကျန်းနျန်က ရှု့ယန်၏ လက်မောင်းကို တွန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်ကပါ ဘာလို့ ဝိုင်းစနေတာလဲ။"

ရှု့ယန်က ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင့်အတွက် ဝမ်းသာလို့ပါ ကျန်းနျန်။ နင် အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်း ကျတာကို မြင်ရတာ တကယ် ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။"

ကျန်းနျန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှု့ယန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၀

လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ရှု့ယန်နှင့် အစ်မဖန့်တို့က သူမကို များစွာ ကူညီခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်းအတွင်း သူမအကြောင်း အတင်းအဖျင်းများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူတို့က သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။ ကျန့်ဟုန်နှင့် ခန်ရှို့တို့ သူမကို အနိုင်ကျင့်ချိန်တွင်လည်း အစ်မဖန့်နှင့် ရှု့ယန်တို့ကသာ သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လူတိုင်း ပြန်သွားကြသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ ပန်းကန်များ ဆေးကြောကြပြီး လုယွီနှင့် ဗိုလ်ကြီးလုတို့က စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများကို ပြန်ပို့ကြသည်။

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ကျူးကျွင်းအိမ်တွင် စားပွဲပြုလုပ်သည့် သတင်းမှာ မိသားစုဝင်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူတွေ သူမနှင့် လုယွီအကြောင်း ဘယ်လို အတင်းပြောနေကြမည်ကို ကျန်းနျန် တွေးကြည့်စရာပင် မလိုပေ။ အလုပ်များပြီးသောအခါ ချန်ဖန့်နှင့် အဘွားအိုလုတို့ အရင်ပြန်သွားကြသည်။ ရှု့ယန်က ကျန်းနျန်နှင့်အတူ နေပေးကာ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လက အကြောင်းများကို အစားထိုးသည့်အလား စကားများ ပြောနေခဲ့သည်။

မှောင်လာမှသာ ရှု့ယန်က မပြန်ချင်ဘဲ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ခြံထဲတွင် ရပ်ကာ ရှု့ယန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ အထီးကျန်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

လုယွီက အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မိုးချုပ်နေပြီ။ ရေချိုးပြီး စောစောအိပ်ရအောင်။ မနက်ဖြန် စောစော ထွက်ကြမယ်။"

ကျန်းနျန်က သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ၊ ကျွန်မတို့ ဇာတိမြို့ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားလည်ရအောင်။"

လုယွီ၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း ကြုံ့သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားသည့် လက်များ တင်းကျပ်သွားသည်။ သူမကို ဇာတိမြို့အနီးသို့ မသွားစေချင်သလို ရှု့ချန်၏ အိမ်သို့ ခြေမချစေချင်တော့ပေ။ ကျန်းနျန် အရင်က ဖြစ်ခဲ့သည့် အပြောင်းအလဲများ ပြန်ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေပြီး တစ်ခုခုကြောင့် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကြောက်လန့်နေသည်။

လုယွီ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က လှည့်ပြီး သူ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။ "ရှင့် အားလပ်ရက် မကုန်ခင် ပါမောက္ခလင်းဆီ သွားလည်ကြမယ်လေ။"

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ လုယွီက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။ "နှစ်ရက်လောက် နေပြီးမှ ပြန်ကြမယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်း။"

ထိုညတွင် သူမ ထမင်းအနည်းငယ်သာ စားပြီး လုယွီက သူမအတွက် ရေနွေး ယူလာပေးခဲ့သည်။ ရေမိုးချိုးပြီးနောက် သူမ စောစော အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူမ ဘေးအိမ်က ရှု့ယန်ဆီ သွားနှုတ်ဆက်ရာ ရှု့ယန်က ပစ္စည်းများစွာ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်ကြုံလျှင် ပိုပြီး ယူလာပေးဦးမည်ဟု ဆိုသည်။

ရှု့ယန်က သူမနှင့် မခွဲနိုင်ဖြစ်နေသည်။ နှုတ်ဆက်ချိန်တွင် ရှု့ယန်က တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ကိုင်လျက် မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ကျန်းနျန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

လျိုကျန့်ယဲ့က ရှု့ယန်၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဒေါ်လေးကျန်းကို နောက်ထပ် တွေ့ရဦးမှာလား။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "တွေ့ရမှာပေါ့။"

သူမလည်း ကျန်းနျန်ကို မကြာမကြာ တွေ့ချင်သည်။ လူတိုင်း မိသားစုဝင်းထဲမှာသာ ရှိနေသေးလျှင် ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်၊ သို့သော် ယခုမူ သူမကို ထပ်တွေ့ရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လျိုကျန့်ဝူ မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဒေါ်လေးကျန်း ဘယ်သွားမှာလဲ။"

ရှု့ယန်က လျိုကျန့်ဝူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်းက ဦးလေးလုနဲ့အတူ ယွမ်မြို့ကို သွားမှာလေ။"

လျိုကျန့်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "ဩော်။" ထိုသို့ ဆိုကာ ဆက်မေးသည်။ "သားတို့ အန်တီကျန်းဆီ သွားလည်လို့ ရလား။"

ရှု့ယန်က ပြန်မဖြေပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီး ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ မိသားစုဝင်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင် အမေတို့ ဒေါ်လေးကျန်းဆီ သွားလည်ကြတာပေါ့။"

ကျူးကျွင်းသည် ကျန်းရှောင်ကို သွားတွေ့ရန် မြို့ပြဆေးရုံသို့ သွားမည်ဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် လုယွီ၊ ကျန်းနျန်တို့နှင့်အတူ လမ်းကြုံလိုက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ မိသားစုဝင်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် စစ်တပ်ဇနီးသည် အများအပြားက ကျန်းနျန်ကို ဝေဖန်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ကျန်းနျန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမက ထိုအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုယွီက သူမ၏လက်ကို ကိုင်ကာ ညှစ်လိုက်ပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။"

ကျန်းနျန် မော့ကြည့်ပြီး လုယွီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

အခြားသူများ ပြောသည့် စကားများကို သူမ တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်ပါ၊ သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များက သူမကို မနာကျင်စေနိုင်ပါ။

စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးစလုံး ခရိုင်မြို့သို့ ဘတ်စ်ကားစီးကာ ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့ပေါ်သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးမှာ လေးနာရီကြာသည်။ ကျန်းနျန်မှာ ကားပေါ်တက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားပြီး ခရီးဆုံးခါနီးမှ တဖြည်းဖြည်း နိုးလာသည်။ လုယွီက သူမ၏ နားနောက်က ဆံပင်တစ်မျှင်ကို သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရောက်တော့မယ်။"

ကျန်းနျန်က လုယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပျင်းရိစွာ မှီပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

မြို့ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ နေ့လယ်စာ စားချိန်နှင့် ကွက်တိပင်။ ကျန်းနျန်က လုယွီကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ အစားအသောက်များ ဝယ်ခိုင်းပြီး ကျန်းရှောင်အတွက် ဆေးရုံသို့ ယူသွားပေးသည်။ မထွက်ခွာမီ ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ ထမင်းစားမည်ဟု သူမ ကတိပေးထားခဲ့သည်။ ကျူးကျွင်း၏ အမေလည်း ဆေးရုံတွင် ရှိနေပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး၊ စားပြီးပြီလား။"

ကျူးကျွင်းအမေက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မစားရသေးဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အစားအသောက်တွေ ဝယ်လာတယ်။ အတူတူ စားကြရအောင်။"

ကျူးကျွင်းက ကုတင်ဘေးတွင် စားပွဲအသေးလေးတစ်လုံးကို ရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ လေးဦးစလုံး နေ့လယ်စာ အတူတူ စားကြသည်။ ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မထွက်ခင် ပွဲလုပ်ခဲ့သေးလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ လုပ်ခဲ့တယ်။"

ကျူးကျွင်းအမေက စကားသိပ်မပြောဘဲ ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ကျန်းရှောင်ကို အများကြီး စားရန် တိုက်တွန်းသည့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ထွက်ခွာတော့မည်ကို သိသဖြင့် ကျန်းရှောင်မှာ မခွဲနိုင်ဖြစ်ကာ ငိုလေသည်။ ကျူးကျွင်းအမေက ပြောလိုက်သည်။ "မီးနေသည်ကာလမှာ မငိုသင့်ဘူး။ မျက်စိ ထိခိုက်နိုင်တယ်။"

ထိုသို့ ပြောသော်လည်း ကျန်းရှောင်က မရပ်နိုင်ပေ။ ကျူးကျွင်းမှာ သူမကို ချော့မော့နေရပြီး ထိုအဖြစ်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ပါ ငိုချင်လာသည်။ သူမ ပြုံးပြီး ကျန့်ရှောင်ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ လုယွီနှင့်အတူ ဆေးရုံမှ ထွက်လာပြီး ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့ထံ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီးနောက် သူတို့ ဇာတိမြို့သို့ ပြန်မည့် ညနေ ၄ နာရီ ရထားကို မီရန် ရထားဘူတာသို့ အပြေးအလွှား သွားကြရသည်။

ကျန်းနျန်၏ တောင်းဆိုချက်အရ လုယွီသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အိပ်စင်လက်မှတ် ဝယ်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့်အတူ အိပ်ချင်သဖြင့် ရထားပေါ်တက်သည်နှင့် အိပ်စင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။ လုယွီက ရေနွေးအိုးထဲ ရေဖြည့်ရန် ထွက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အသက်နှစ်နှစ်ခန့်ရှိမည့် ယောက်ျားလေးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက် အိပ်စင်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ရုပ်ချင်းဆင်သဖြင့် သားအမိများ ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုကောင်လေးမှာ အိပ်စင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျန်းနျန်ကို သူ့မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျန်းနျန်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသော်လည်း ဘေးမှ အကြည့်ကို သတိထားမိသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကောင်လေးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကာ မျက်ခုံးလေးများ ကွေးညွတ်သွားအောင် ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ခစ်ခစ်..."

ကောင်လေးက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အမေနောက်တွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပုန်းလိုက်သည်။

ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ဤမိန်းကလေးမှာ အသားဖြူပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပကာ တကယ်ကို ချောမောလှပသည်ဟု စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချနေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က ထိုအမျိုးသမီးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသောအခါ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မေမေ..."

ကောင်လေး၏ အသံမှာ ချိုသာပြီး ကလေးဆန်လှသည်။ ကျန်းနျန် သူ့ကို ထပ်ကြည့်မိပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်လေးက ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်ရာ သူ့အသက်က ငယ်သော်လည်း နှာတံမှာ ပေါ်လွင်ပြီး မျက်ခုံးရိုးမှာ အနည်းငယ် ထိုးထွက်နေသည်။ ခဏလေးအတွင်း ကျန်းနျန်သည် ဤကလေးကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လူမြင်လျှင် မှတ်မိတတ်သည့် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းရှိသော်လည်း ဤကလေးကိုမူ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးမှန်း မမှတ်မိနိုင်ဖြစ်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် လုယွီသည် ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အဖုံးကိုဖွင့်ကာ ရေနွေးအချို့ ငှဲ့ပြီးနောက် သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "လည်ချောင်းလေး ရှင်းသွားအောင် ဒါလေး သောက်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန် အဖုံးကို လှမ်းယူကာ ရေနွေးအနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်၏ ရယ်သံကို ကြားရသဖြင့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီလည်း သတိထားမိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေနွေးသောက်ပြီးနောက် အဖုံးကို လုယွီထံ ပြန်ကမ်းပေးရင်း သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည်။

ကျန်းနျန်၏ အမြင်တွင် လုယွီသည် ဤကဲ့သို့သော စိတ်ခံစားချက်မျိုးကို လူရှေ့သူရှေ့တွင် ပြသခဲလှသည်။

သူလည်းပဲ ဒီကလေးကို မြင်ဖူးသလိုလို ဖြစ်နေတာလား။

"ထပ်သောက်ဦးမလား။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ထံမှ အဖုံးကို လှမ်းယူရင်း အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မသောက်တော့ဘူး၊ ကျေးဇူးပါပဲ။"

ရထား စတင်ထွက်ခွာပြီးနောက် ရထားတွဲအတွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း စည်ကားလာသည်။ ကလေးငယ်မှာ ရထားပေါ်တက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် အိပ်စင်အတွင်းဘက်မှာ လှဲလျက် လုယွီကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။ သူက သတိထားမိသွားပြီး မျက်တောင်တလှုပ်လှုပ်နှင့် သူ့ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးတို့ နူးညံ့သွားကာ သူမ၏ ပါးကို လှမ်းကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်က တစ်ဖက်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးက ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ကာ အပြင်ထွက်သွားပြီး ကလေး၏မိခင်မှာ အနီးအနားတွင် ထိုင်ကာ ပေါက်စီ စားနေသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး မော့ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသောအခါ မေးလာသည်။ "စားဦးမလား။ ငါ့မှာ ပေါက်စီ အပိုအနည်းငယ် ရှိသေးတယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မစားတော့ဘူး၊ ကျေးဇူးပါ။"

သူမသည် လုယွီ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ "ကျွန်မ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်။"

"ကောင်းပါပြီ" လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လေးနာရီခန့် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်အတိ ကျနေပြီဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်၏ ရယ်သံမှာ ရထားတွဲအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်မှာ အိပ်စင်ဘေးက လှေကားလေးနှင့် ဆော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေး၏ ပြုံးနေသော မျက်ဝန်းလေးများကို မြင်ရသည်မှာ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသည်။

လုယွီသည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ မုန့်ထုတ်များကို ထုတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထသွားပြီး မျက်နှာသစ်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ထိုင်လိုက်သောအခါ ကလေးငယ်မှာ မုန့်တစ်ချပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို သတိထားမိသွားသောအခါ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြသည်။

သူမသည် ညစာအနည်းငယ် စားပြီးနောက် လုယွီကို အနားယူရန် အကြံပြုသည်။ လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မပင်ပန်းပါဘူး။"

မြို့တော်မှ သူတို့၏ ဇာတိမြေသို့ ရထားစီးရသည်မှာ တစ်ညလုံး ကြာမြင့်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွားပြီး မိုးသောက်ချိန်တွင် လုယွီက သူမကို နှိုးမှသာ နိုးလာတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ရထားရပ်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့်အတူ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မဆင်းမီတွင် လုယွီက ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား ဘူတာရုံထွက်ပေါက်တွင် ခဏစောင့်ရန်၊ သူ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း ကလေးကိုပွေ့ကာ ဘာမှမပြောဘဲ စောင့်နေကြသည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို အနီးအနားရှိ ကုန်စုံဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး မုန့်မျိုးစုံ၊ အားဖြည့်အာဟာရမှုန့်နှင့် နို့မှုန့်များကို ဝယ်ယူသည်။ ထို့အပြင် ကလေးငယ်အတွက် အဝတ်အစား သုံးစုံကိုလည်း ဝယ်လိုက်သေးသည်။ ဤပစ္စည်းအားလုံးကို ကျန်းနျန်၏ အိတ်အသေးလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ အိတ်မှာ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။ သူမသည် လုယွီကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီကလေးအတွက်လား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

လုယွီသည် အကြောင်းမဲ့ သက်သက်ဖြင့် ကြင်နာတတ်သူ မဟုတ်သလို သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ ကလေးအတွက် ယခုကဲ့သို့ ပစ္စည်းအများကြီးကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဝယ်ပေးမည့်သူ မဟုတ်သည်ကို ကျန်းနျန် သိသည်။ ကလေးငယ်၏ ရင်းနှီးနေသော မျက်ခုံးတန်းနှင့် နှာတံကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း သူမက ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ "ဒီကလေးက ဘယ်သူ့ကလေးလဲဆိုတာ ရှင်သိနေတာလား။"

လုယွီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ လီဖန်တနဲ့ ဝူယင်းတို့ရဲ့ ကလေးပဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ ကလေး၏ မျက်ခုံးနှင့် နှာတံမှာ လီဖန်တနှင့် ဆင်တူနေသည်ကို သူမ အခုမှ သတိရသွားခြင်းဖြစ်သည်။

သူမနှင့် လုယွီတို့သည် ဤကလေးကို အရင်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ တစ်နှစ်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင် ကလေးမှာ အခုဆိုလျှင် အသက် နှစ်နှစ်ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်၊ အသက်အရွယ်မှာလည်း ကိုက်ညီနေသည်။ သို့သော် ကလေးကို သူ၏ အဖိုးအဖွားများက ခေါ်သွားခဲ့သည်ဟု သူမ မှတ်မိနေသည်။ ရထားပေါ်က အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ယခင်က ကလေးကို လာခေါ်ခဲ့သူများနှင့် မတူပေ။

လုယွီသည် သူမ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမှုကို သတိထားမိပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲဒီ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ကလေးရဲ့ အဒေါ်နဲ့ သူမရဲ့ ယောက္ခမတွေပဲ။ လီဖန်တရဲ့ အမေက မနှစ်ကပဲ ဆုံးသွားပြီ၊ အခု သူ့အဖေပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူကလည်း အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ကလေးကို မပြုစုနိုင်တော့ဘူး။ ကလေးက လီမိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ့အဒေါ်ကပဲ မွေးစားထားတာ။"

ဒီလိုကိုး။

လီမိသားစုမှာ ဤလောကတွင် ဝဋ်ကြွေးများ ခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကလေးငယ်မှာ အခံရဆုံး ဖြစ်နေသည်ဟု ကျန်းနျန် ပိုခံစားလိုက်ရသည်။ မိဘနှစ်ပါးလုံး ကွယ်လွန်သွားသလို အဖွားဖြစ်သူလည်း ဆုံးရှာပြီ။ ကံကောင်းသည်မှာ ကလေးတွင် ဂရုစိုက်တတ်သော အဒေါ်တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းပင်။ ရထားပေါ်က သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အဒေါ်ဖြစ်သူက ကလေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရသည်။

ကလေးမှာ သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမြဲပြုံးနေကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပုန်းနေတတ်သည်။

အစကတော့ ထိုအမျိုးသမီးကို သူ၏မိခင်ဟုပင် သူမ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

ကျန်းနျန်က လုယွီကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေအားလုံးကို ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အိပ်ပျော်နေတုန်း ကိုယ် မသိမသာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တာပါ။"

လုယွီသည် အကဲခတ် အလွန်တော်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကလေး၏ ရုပ်သွင်ကို စတွေ့ကတည်းက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် လုယွီသည် လီဖန်တနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ ရထားပေါ်က ဆင်းပြီးမှ သူမ မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူက အရင် သိနှင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘူတာရုံအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေကြမယ်လို့ ရှင်ထင်လား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မသေချာဘူး။"

သို့သော် သူတို့ စောင့်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ ရထားပေါ်တွင် သူသည် လီဖန်တနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုအချို့ကို ကလေး၏ အဒေါ်အား ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့ ဘူတာရုံထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးများမှာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။