အခန်း (၄၂၅-၄၂၆)

အခန်း (၄၂၅) - ညှာတံလေးကိုကိုင်ပြီး နဂါးကိုသတ်ခဲ့သူ ၊ နတ်လက်နက် ရွှေဝါရောင်နတ်အလံ ၊ မီးနတ်မင်းကြီးအမိန့်တော် တော်ဖူ

လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ "

ကျန်းဝေမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် လီယန်ချူနှင့် ပုခုံးချင်းယှဉ်ကာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းဆီသို့ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် သူက လီယန်ချူကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ဒီ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေဟာ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ရှဲ့ တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံရာနယ်မြေလို့ ကောလာဟလ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီ ရှဲ့ဆရာကြီးဟာ တစ်ချိန်က မက်မွန်ညှာတံလေးကို ကိုင်ပြီး နဂါးကို ပိုင်းဖြတ်သတ်ခဲ့တာဗျ အစွမ်းအစ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပေါ့ "

ကျန်းဝေသည် မိစ္ဆာကျူးကျော်မှု အကြောင်းကို အသေအချာ မသိသော်လည်း နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် လောကကြီး၏ ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးကြောင်း၊ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် သူဖတ်ခဲ့ရသည့် မှတ်တမ်းများမှာလည်း အနည်းငယ် ဝေဝါးနေကြောင်း ပြောပြသည်။

ဆက်လက်ပြီး ကျန်းဝေက

"ဒီ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ အကြီးမားဆုံးသော နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ကတော့ အလံတစ်ခုပဲ။ အဲဒါက ရွှေဝါရောင်နတ်အလံ လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါက တကယ့် နတ်လက်နက် စစ်စစ်ပဲ အစွမ်းကတော့ အတိုင်းအဆ မရှိဘူး။ တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သလို၊ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုပါ နားလည်စေနိုင်တယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားကြောင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ တရှိန်ထိုး မြင့်တက်လာတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုကျန်းဝေသည် ထောင်ယွမ်ရှန်းအကြောင်းကို တကယ်ပင် အတော်များများ သိထားပုံရသည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် ရှေးဟောင်း တာအိုကျောင်းလေးဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျောင်း၏ တံတိုင်းများမှာ ပဲ့ကြွေနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့သည့် လေးလံသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ သစ်ပင်အချို့ စိုက်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အရွက်များအားလုံး ကြွေကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်များမှာ ပြောင်သလင်းခါနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရချေ။

သူသည် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်မှာ လူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ရာတွင် အလွန်တိကျသော်လည်း မြေပြင်အနေအထားကို ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ တစ်ခါတစ်ရံ စွမ်းအားတစ်ခုခု၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ခံရတတ်သည်။

သို့သော် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူသည် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ သူ၏ တာအိုစူးစမ်းမှု အတိုင်းအဆကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ဝိညာဥ်မျက်စိ နှင့် အရှိန်ဝါကြည့် နှစ်ခုစလုံးက ထိုတာအိုကျောင်းတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိပုံမရကြောင်း ပြသနေသည်။

အရာအားလုံးမှာ သာမန်အတိုင်းပင်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ မြေပြင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ နယ်မြေဖြစ်သော ထောင်ယွမ်ရှန်းထဲတွင် ဤမျှ သာမန်ဆန်သော တာအိုကျောင်းတစ်ခု ရှိနေနိုင်ပါ့မလား

လီယန်ချူသည် ဘေးနားရှိ ကျန်းဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည် ဒီကောင် ငါ့ကို လှည့်စားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာကို တမင် ခေါ်လာတာလား

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျန်းဝေ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်များမှာ သန့်စင်နေပြီး မည်သည့် နာကျည်းမှု မျှ ကပ်ငြိမနေသည်ကို အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် သူ မြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤသူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ကံကြမ္မာ၏ သားတော် အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာမှာ ထိုကံကြမ္မာထဲတွင် နက်မှောင်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းနေခြင်းပင်။

၎င်းမှာ သူ၏ ဘဝတွင် သေဘေးနှင့် ကြုံရမည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ထိုအမည်းရောင် အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းပြင် လီယန်ချူ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့်၊ ထိုကျန်းဝေမှာ သူများကို လိမ်မည့်သူထက် သူများလိမ်တာ ခံရမည့်ပုံမျိုး ပိုပေါက်နေသည်။

ကျန်းဝေမှာမူ သူအလွန် ပေါင်းသင့်ပေါင်းထိုက်သည်ဟု ယူဆထားသော ခြေထောက်ကြီး လီယန်ချူက သူ့ကို သံသယဝင်နေသည်ကို မသိရှာပေ။

သူသည် တာအိုကျောင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်... ဒီနေရာက ရတနာတွေ ဝှက်ထားတဲ့ နေရာဗျ၊ စွန့်စားရတာကို ကျနော် အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ရှေးဟောင်းဂူတစ်ခုထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲတဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ ပစ္စည်းတချို့ အလုခံလိုက်ရပြီး ဆက်မသွားနိုင်ခဲ့တာ"

ဟု ပြောလေသည်။

ထိုသူအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ကျန်းဝေမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိတ်လန့်စရာကို သတိရသွားပုံရပြီး ပါးစပ်မှ ဆဲဆိုတော့သည်။

"တာအိုဆရာချောင်... ခင်ဗျား မသိလို့၊ အဲဒီ ယီးလိုကောင်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သရဲသတို့သမီးကို သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်နက်အနေနဲ့ သုံးတာ ကျနော့်အသက်တောင် ပါသွားမလို့ "

လီယန်ချူသည် အစကတော့ အမှတ်မထင် နားထောင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"သရဲသတို့သမီး မင်းပြောတဲ့လူက ဘယ်လိုပုံစံလဲ "

ကျန်းဝေက

"လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ ရုပ်ကတော့ သိပ်မချောပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီဆိုရင် ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီးပဲ။ လူရေခွံဗုံရယ်၊ ကြေးနီရုပ်သေးလေးရယ်၊ နောက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ လူခေါင်းပြတ်ကြီး တစ်ခုရယ်... အရမ်းကို လက်ပေါက်ကပ်တာ အထူးသဖြင့် အဲဒီ ကြေးနီရုပ်သေးလေးဆိုရင် သူ့ပါးစပ်က တကယ်ကို ကြမ်းတာ "

ကျန်းဝေသည် ထိုသူကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး ဆက်လက် ဆဲဆိုလေသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ထောင်ယွမ်ရှန်း ပွင့်တာကိုလည်း အဲဒီခွေးသား သေချာပေါက် လာမှာပဲ။ တာအိုဆရာ... ခင်ဗျား သူနဲ့တွေ့ရင် သတိထားဦးနော် "

ကျန်းဝေ၏ သတိပေးမှုကို လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တော့ရင်တော့ မင်းပြောတဲ့လူကို ငါ တွေ့ဖူးလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

"ဗျာ "

ကျန်းဝေမှာ အံ့သြသွားသည်။

"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်က အဲဒီ ဝက်သားလေးကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ "

"ဝေမြို့ အပြင်ဘက်မှာလေ။ သရဲသတို့သမီး၊ ကြေးနီရုပ်သေးနဲ့ လူခေါင်းပြတ်တွေ သုံးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ"

လီယန်ချူက ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီလေ အဲဒီခွေးသား ဒီကို လာရှုပ်ဦးမယ်ဆိုတာ ကျနော် သိနေတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်သာ ကျနော်နဲ့ ထပ်တွေ့ရင်တော့ အဲဒီကောင်ကို နာနာလေး ဆုံးမပစ်ဦးမယ် "

ကျန်းဝေက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ လိုမယ်မထင်တော့ဘူး"

လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် ကျန်းဝေမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကာ

"ဘာလို့လဲ "

"အဲဒီလူကို ငါ သတ်လိုက်ပြီလေ"

"ဘာ..."

ကျန်းဝေမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မှင်သက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူကတော့ ထိုအကြောင်းကို အရေးမလုပ်ဘဲ တာအိုကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခြေလှမ်းတန့်လိုက်ပြီး ထိုကျောင်းအတွင်း၌ မည်သို့သော ထူးဆန်းမှုများ ရှိသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ဒီအတိုင်း ဝင်သွားပြီး စူးစမ်းမိမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု ကျန်းဝေက အချက်အလက် သိနေမှတော့ မမေးဘဲ နေခြင်းမှာ ငတုံးလုပ်ရပ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဝေမှာ ကျိပေါ်ချန် အသတ်ခံရသည့် သတင်းကြောင့် မှင်သက်နေရာမှ အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျနော် ဒီနေရာအကြောင်း သိနေတာက ကျနော့်အိမ်ကလူတစ်ယောက် အရင်က ဒီကို ရောက်ဖူးပြီး အသက်ရှင်လျက်နဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ချန်ထားခဲ့လို့ပါ။ အိမ်က မှတ်တမ်းတွေအရ ဒီတာအိုကျောင်းထဲမှာ အထူးဆန်းဆုံးက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ။ အဲဒီပေါ်မှာ နဂါးခေါင်းနဲ့ ငှက်ကိုယ်ထည်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဆွဲထားတယ်"

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်ရင် ဒါမှမဟုတ် စည်းကမ်းတစ်ခုကို ထိမိသွားရင် အဲဒီပန်းချီကားက အဲဒီမှာရှိနေတဲ့ လူတွေကို မဲနှိုက်ခိုင်းလိမ့်မယ်။ အမည်းရောင်မဲက သေခြင်းတရားကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အနီရောင်မဲကတော့ အသက်ရှင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ အဲဒီပန်းချီကားဟာ သုံးကြိမ် မဲနှိုက်ပြီးတာနဲ့ ပြန်ပြီး ငြိမ်သက်သွားလိမ့်မယ်"

"အမည်းရောင်မဲ နှိုက်မိတဲ့သူက သေချာပေါက် သေမှာလား "

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသူများမှာ အစွမ်းအစရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြရာ၊ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကြောင့် မည်သို့မျှ ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။

ကျန်းဝေက လေးလံသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"မှတ်တမ်းတွေအရတော့ အဲဒီလိုပဲ တစ်ခါက လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်း က အဆင့်မြင့် ဆရာကြီးတစ်ပါးဟာ သေမဲနှိုက်မိလို့ အဲဒီပန်းချီကားကို သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတံ နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လက်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံရှိသေးတယ်... ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်ဘဲ ထူးထူးဆန်းဆန်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"

"ဒီလောက်တောင် အောက်လမ်းနည်းကျတဲ့ အရာလား "

လီယန်ချူ ပို၍ အံ့သြသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ မဝင်ဘဲ နေကြမလား "

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းဝေက သဘောမတူတော့ချေ။

"ဘာလို့လဲ အထဲမှာ တော်ဖူ ရှိတယ်လေ အဲဒါက အလွန်စွမ်းတဲ့ မှော်လက်နက်ပဲ အပေါ်မှာ တောင်ပိုင်း မီးနတ်ဘုရား ရဲ့ ပုံတူ ထွင်းထားတာ။ ကျနော့်အိမ်က မှတ်တမ်းတွေအရ အဲဒီ တော်ဖူကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားရင် မီးနတ်ဘုရားဌာနရဲ့ နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် ပင့်ဖိတ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အဲဒီစွမ်းအားက သာမန် မှော်လက်နက်တစ်ခုထက် အများကြီး သာလွန်တယ် "

"နတ်ပင့်တာလား "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ခေါင်းခါပြကာ

"နတ်ပင့်ရုံတင် မကဘူး၊ မီးနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွား ကိုပါ ပင့်ဖိတ်နိုင်တာ"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူ တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပြောရရင် ငါနဲ့ မီးနတ်ဘုရား နဲ့လည်း ပတ်သက်မှု ရှိနေတာပဲ။

ငါ့ဆီမှာ နတ်ဘုရားပုံစံတူ မီးဓာတ်မှော်လက်နက် ငါးခု ရှိသလို၊ မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော် ဆိုတဲ့ အမွေအနှစ်လည်း ရှိနေတာ။

အကယ်၍ မီးနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ပင့်နိုင်တဲ့ ဒီတော်ဖူကိုသာ ရလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသွားမှာပဲ ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"တခြား ဘာမှတ်တမ်းတွေ ရှိသေးလဲ "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ခေါင်းခါပြကာ

"ဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းလို့ ကျနော့်အိမ်က လူကြီးတောင် ကံကောင်းလို့သာ အသက်ရှင်ခဲ့တာ။ ဒီနေရာအကြောင်းကို အများကြီး စူးစမ်းမထားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ လောလောဆယ်တော့ ဒါတွေပဲ သိထားတယ်"

လီယန်ချူသည် သူ့ကို အသေအချာ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။

အခန်း (၄၂၆) - သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းကမ်း ၊ကြီးမားသော ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားမှု

မှတ်တမ်းများထဲတွင် တော်ဖူကို အသုံးပြု၍ မီးနတ်ဘုရား ၏ ကိုယ်ပွားကို ပင့်ဖိတ်နိုင်သည်ဟု ဖော်ပြထားခြင်းက ထိုစဉ်က ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် စီနီယာမှာ ထိုနေရာအကြောင်းကို အနည်းငယ်သာ သိထားသည်ဟူသောအချက်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းဝေက တစ်စုံတစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ထိုမှတ်တမ်း ချန်ရစ်ခဲ့သည့် စီနီယာကပင် အချို့သောအရာများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သွားစို့... အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေကလည်း လီယန်ချူ၏ နောက်နားကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာ၏။

ထိုတာအိုကျောင်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်နေသည်မှအပ ကျန်သည့်အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသည်။

ကျောင်း၏ အဓိက ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော နတ်ဘုရားများ၏ ကိုယ်ပွားပုံရိပ်များ သို့မဟုတ် ပန်းချီကားများ ပူဇော်ထားခြင်း မရှိသလို၊ တာအိုဘာသာ၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ဆန်းချင်း ဘိုးဘွားနတ်ဘုရားများ၏ ရုပ်တုများလည်း မရှိရာ ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်နေသည်။

နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည်ရှိသော နတ်ဘုရားပန်းချီကား တစ်ချပ်အောက်တွင်သာ လူဦးခေါင်းခွံ အရွယ်အစားရှိသော အမွှေးတိုင်အိုး တစ်လုံး ရှိနေသည်။

အမွှေးတိုင်များမှာ လောင်ကျွမ်းပြီးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းမှန်း သိသာလှသော ဝတ်ပြုဖျာ လေးခု ချထားသည်။

သူနှင့် ကျန်းဝေမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် ခန်းမထဲ၌ လူငါးဦး ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ ခါးတွင် ကြေးခေါင်းလောင်း ချိတ်ဆွဲထားသော ဖုန်းရွှေပညာရှင် တစ်ဦး။

ခေါင်းတွင် ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကလူသား တစ်ဦး။

ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်များတွင်သာ တွေ့ရတတ်သည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူငယ်နှစ်ဦး။

နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာမူ နှုတ်ခမ်းနီကို သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီအောင် ဆိုးထားပြီး ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသည့် ရင့်ကျက်လှပသော မိန်းမလှတစ်ဦး တို့ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အထဲသို့ အားမာန်ပါပါ လှမ်းဝင်သွားသည်။

ကျန်းဝေကမူ ထိုတာအိုကျောင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လိုက်လံကြည့်ရှုနေ၏။

၎င်းတို့မှာ အမည်မသိ ပြိုင်ဘက်များကို ကြောက်လန့်နေခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ဤတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေခြင်းကြောင့်လား မသိရသော်လည်း ထိုလူငါးဦးသည်လည်း လီယန်ချူနှင့် ကျန်းဝေကို အဖတ်လုပ်ခြင်း မရှိကြချေ။

တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ပရိတ်တရား ရွတ်ဆိုသံကဲ့သို့ အသံများ ဝေဝါးစွာ ကြားနေရသည်။

၎င်းအသံမှာ မှော်အတတ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဦးနှောက်ထဲတွင် တဖန်ပြန်ကာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လီယန်ချူမှာ တာအိုတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းမှာ တုရန်ကျင်း ( လူသားတို့အား ကယ်တင်ခြင်းကျမ်း) ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိရှိလိုက်သည်။

နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် ပန်းချီကားကို ကျော်လွန်သွားလျှင် နောက်ဖေးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် လျှို့ဝှက်တံခါး တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း လီယန်ချူကမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်သာ ထိုတာအိုကျောင်း၏ ဆန်းကြယ်မှုများကို အတွေးထဲ၌ စူးစမ်းနေသည်။

ထိုစဉ် တာအိုကျောင်းအတွင်းမှ ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ ပုံမှန်ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ခြင်းမရှိဘဲ လေးလံထိုင်းမှိုင်းကာ အက်ကွဲနေသည်။

နားထောင်ရသူတိုင်းကို အလွန်ပင် နေရထိုင်ရ ခက်ခဲသွားစေသည်။

ကျောင်းအလယ်ရှိ နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် ပန်းချီကားမှာ ရုတ်တရက် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက်၊ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံတူအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ပန်းချီကားထဲက လူ၏ မျက်လုံးများမှာ ခန်းမထဲရှိ ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်နေသော ဗုဒ္ဓဘာသာတပည့် လူငယ်နှစ်ဦးကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုလူငယ်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာကောင်လဲ ငါ့လို ဗုဒ္ဓတပည့်တစ်ယောက်ကို မင်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေအတိုင်း လိုက်နာခိုင်းဖို့ မထိုက်တန်ဘူး "

အကြောင်းမှာ ပန်းချီကားထဲတွင် ပေါ်လာသည့်ပုံမှာ သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း တစ်စုံတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုသူကို ရှေ့သို့ခေါ်ကာ သေမဲရှင်မဲ နှိုက်ခိုင်းခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် သူ၏သူငယ်ချင်း တားဆီးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ကောက်ဝတ်မှ ပုတီးကုံးကို ဖြုတ်ကာ ပန်းချီကားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည် ထိုပုတီးစေ့များမှာ လေထဲတွင် လူဦးခေါင်းခွံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထူးဆန်းကာ အားကောင်းလှသော စည်းဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် နည်းလမ်းစစ်စစ် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

လီယန်ချူကမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူ ဝင်လာကတည်းက ထိုလူငယ်နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မကျွတ်မလွတ်သော ဝိညာဉ်များ ကပ်ငြိနေသည်ကို သတိထားမိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ မိစ္ဆာရဟန်း များသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။

ဦးခေါင်းခွံပုတီးကုံးက ပန်းချီကားကို လွှမ်းခြုံသွားသည့်အခါ ကျန်းဝေပြောပြဖူးသည့် ထူးဆန်းသော သေမဲရှင်မဲများ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ထိုလူငယ်မှာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ အလုပ်ဖြစ်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုဦးခေါင်းခွံပုတီးကုံးမှာ သူ၏ဆရာကိုယ်တိုင် စွမ်းအားသွင်းပေးထားသည့် မှော်လက်နက်ဖြစ်ပြီး လူဦးခေါင်း ၁၈ လုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထိုထူးဆန်းသော ပန်းချီကားကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ပြီဟု သူ ထင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ပျော်ရွှင်ရချိန်မှာ ကြာမြင့်မသွားခဲ့ပေ။

သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အက်ကြောင်းများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အညိုရောင်ရင့်ရင့် သွေးစအချို့မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တရစပ် စီးကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုသွေးများကို ကြမ်းပြင်က ဝါးမြိုသွားသကဲ့သို့ပင် ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်မှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် သန့်ရှင်းသွားပြန်သည်။

ထိုအပြောင်းအလဲက လီယန်ချူကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

ဝင်လာကတည်းက တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ဒီကြမ်းပြင်မှာ ဖုန်တစ်စတောင် မရှိဘူးပဲ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုလူငယ်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အသားစိုင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြမ်းပြင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

အခြားလူငယ်တစ်ဦးမှာမူ အဆုံးစွန်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသလာတော့သည်။

ရှေ့က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပန်းချီကားကြောင့် အသတ်ခံရစဉ်က သူ မကြောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုပုတီးကုံးက ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူ သိသည်။

သူတို့၏ဆရာပင်လျှင် သူတို့ကို အကာအကွယ် မပေးနိုင်တော့ဘူးလား အစက ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေခဲ့သော သူသည် ထိုထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ စတင်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

အခြားသူများလည်း မျက်လုံးများ ပြာသွားကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသော သတ်ဖြတ်နည်းကို သူတို့ အလွန်ပင် စိုးရိမ်မိကြသည်။

ယခင်က သူတို့နှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ပန်းချီကားပေါ်တွင် သူ၏ပုံရိပ် ပေါ်လာစဉ်က ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သေမဲရှင်မဲကို ရိုးရိုးသားသား နှိုက်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် အမည်းရောင်မဲ ကို နှိုက်မိသွားခဲ့ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသားစိုင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကြမ်းပြင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိစ္ဆာမှော်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မိစ္ဆာရဟန်းငယ်မှာ ပန်းချီကားကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း သေခြင်းတရားမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ချေ။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

သူသည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ အားပါပါ လှမ်းလျှောက်သွားကာ၊ ဟောင်းနွမ်းနေသော လျှို့ဝှက်တံခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားစိုက်တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်မှောင်မိုက်နေသော နောက်ဖေးခန်းမဆီသို့ မဆိုင်းမတွ လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုနက်နဲလှသော ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပုံရသည်။

မြေပြင်အနေအထားနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းခြင်းမှာ သူ၏ အထူးပြုပညာရပ် ဖြစ်သည့်အတိုင်း အခြားသူများထက် အမှားအယွင်းကို အရင်မြင်နိုင်သည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရင့်ကျက်သည့် မိန်းမလှမှာလည်း သူ၏နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်။

သူမသည် အခြားသူများကို အေးစက်လှသော လူသတ်ငွေ့များဖြင့် သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။

ထိုမိန်းမလှက ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို အကာအကွယ် ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

အမှန်တကယ်လည်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်များသည် ပြင်ဆင်ချိန် အလုံအလောက် ရလျှင် မိမိထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်သူကိုပင် ထောင်ချောက်ဆင် သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း၊ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အားနည်းသောကြောင့် တိုက်စစ်သမားတစ်ဦးနှင့် တွဲဖက်ထားခြင်းမှာ အလွန်ပင် လိုအပ်လှသည်။

ဖုန်းရွှေအတတ်ရော၊ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကိုပါ ကျွမ်းကျင်သော ဖုန်းရွှေပညာရှင်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ဒုတိယ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ တစ်ခုကိုပါ တတ်မြောက်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သူမှာမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင်ပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ထားသောကြောင့် သူ၏ မျက်နှာထားနှင့် ခံစားချက်ကို မမြင်ရချေ။

သူသည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုဘဲ ဘာကို တွေးနေမှန်း မသိရသဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံထဲတွင် ပျောက်ကွယ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

ကျန်ရှိနေသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူငယ် မိစ္ဆာရဟန်း မှာမူ မျက်နှာ ဖြူဖျော့လျက် စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအရှိဆုံးဖြစ်သည့် သူ၏ ဝှက်ဖဲမှာ အသုံးမဝင်တော့သည့်အခါ သူသည် အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ထိတ်လန့်နေတော့သည်။

တံခါးနားတွင် ရပ်နေသော လီယန်ချူနှင့် ကျန်းဝေတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်ရိပ်ပြလိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြချေ။

ထို့ပြင် သူတို့မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ အချို့သူများမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အချက်အလက်အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပုံ ရနေလေပြီ။