အခန်း (၄၂၇-၄၂၈)

အခန်း (၄၂၇) - ထူးဆန်းသော တာအိုကျောင်း

လီယန်ချူသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အဆက်မပြတ် တွေးတောနေမိသည်။

ဒီထူးဆန်းတဲ့ ပန်းချီကားက ကျိန်စာတိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးလား တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ် ပန်းချီကားပေါ်မှာ ပေါ်လာတာနဲ့ အဲဒီလူကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲ၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သေမဲရှင်မဲ အစီအစဉ်က လိုက်လာတာ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီစည်းကမ်းအတိုင်း မလိုက်နာရင်လည်း တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ခံရပြန်ရော... သတ်ပုံသတ်နည်းကလည်း တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းအကြောင်း ကျန်းဝေ၏ ပြောပြချက်ကို မဝင်ခင်ကတည်းက ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သတ်ဖြတ်မှုမျိုးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လီယန်ချူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

ကျန်းဝေ၏ ပြောပြချက်ထဲတွင် လူသေသွားသည့်အခါ သို့မဟုတ် သွေးထွက်သည့်အခါ ကြမ်းပြင်က ဝါးမြိုသွားခြင်းမျိုး မပါဝင်ခဲ့ချေ။

ဒါက ကျန်းဝေရဲ့ သတင်းအချက်အလက် မစုံလင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီတုန်းက တာအိုကျောင်းမှာ ဒီလိုအောက်လမ်းနည်းကျတဲ့ စွမ်းအားမျိုး မရှိခဲ့တာလား

သူ့တွင် ထင်မြင်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ နောက်ဆုံးအချက် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသည်။

ထိုတာအိုကျောင်း၏ အန္တရာယ်အဆင့်မှာ အဆင့်မြှင့်တင်ခံထားရပုံ ပေါ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာရဟန်း၏ မှော်လက်နက်မှာလည်း အတော်အတန် ကောင်းမွန်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်သော်လည်း ခဏတာမျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ အသတ်ခံရပြီးနောက်တွင် တာအိုကျောင်းအတွင်းမှ ပရိတ်ရွတ်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ပိုမိုရှင်းလင်းလာသကဲ့သို့ လီယန်ချူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့ကြည့်လျှင် ထိုထူးဆန်းသော နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် နတ်ဘုရားပန်းချီကားသာ ပြဿနာရှိသည်မဟုတ်ဘဲ၊ တာအိုကျောင်းတစ်ခုလုံးမှာပင် ပြဿနာရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ထိုတုရန်ကျင်းရွတ်ဆိုသံမှာ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်လှသော်လည်း မည်သည့်နေရာက မှားနေသနည်းဟု အတိအကျ ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။

နားထောင်ရသူ၏ စိတ်ကိုသာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်စေပြီး နေရထိုင်ရ ခက်ခဲစေသည်။

ထို့ပြင် ရွတ်ဆိုသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သိသာထင်ရှားမှုမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွှမ်းမိုးလာသည့် သက်ရောက်မှုမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။

ထိုရွတ်ဆိုသံများမှာ ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိမ့်ဝင်လာပြီးဝိညာဉ် ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင် ထိုအဆင့်မှာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်သေးသဖြင့် လီယန်ချူသည် ခံစားကြည့်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး၊ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း သို့မဟုတ် တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံ ကဲ့သို့သော အားကောင်းသည့် ခုခံရေးပစ္စည်းများကို ထုတ်ဖော်အသုံးမပြုသေးချေ။

သူသည် အစောပိုင်းက အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်၊ ဝိညာဉ်မျက်စိ နှင့် မူလဝိညာဉ် တို့၏ စူးစမ်းနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအစွမ်းများအားလုံးမှာ ဤတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသည်။

ရွှံ့နွံထဲသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း၊ ထူထပ်သော မြူနှင်းများကြားတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း ခံစားရပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံခံ၍မရသလို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းလည်း မရှိချေ။

ထိုစဉ် သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရင့်ကျက်သည့် မိန်းမလှတို့သည် နောက်ဖေးခန်းမထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြ၏။

"နောက်ဖေးခန်းမထဲမှာ ဘာရှိလဲ "

ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည့် သိုင်းလောကလူသားက ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်ရာ၊ အေးစက်နေသော လေထုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်

"ဘာမှမရှိပါဘူးဗျ၊ မယုံရင် ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ပါလား"

ဟု ပြန်ပြောသည်။

အခန်းတွင်းမှာ တဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ထိုနေရာမှာ သေဘေးများ ဝန်းရံနေပြီး အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားသည်နှင့် ကျင့်ကြံမှုများ ပျက်စီးကာ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရနိုင်သည့်အတွက် လူတိုင်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်နေရသည်။

သိုင်းလောကလူသားမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ စကားပြောနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းနေပြီး ထုံထိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမူအရာမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

၎င်းမှာ မူလကတည်းက ထိုသို့သော ပုံစံမျိုးလား၊ သို့မဟုတ် အခုမှ ထင်ရှားလာခြင်းလား၊ သို့တည်းမဟုတ် အထဲသို့ ဝင်သွားစဉ်က တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

လေထုထဲတွင် လေးလံမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်

ခေါင်းလောင်းသံမှာ တဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကထက် ပိုမို ရှင်းလင်းနေ၏။

ပန်းချီကားပေါ်ရှိ နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည်ပုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာရှိသည့် လူသန်ကြီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းမှာ ထိုသိုင်းလောကလူသားပင် ဖြစ်သည်။

ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကလူသားမှာ မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြသော်လည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝတ်ပြုဖျာ အနီးသို့ ပြေးသွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပုံ ရသည်။

ပန်းချီကားပေါ်တွင် ထိုသိုင်းလောကလူသား၏ ပုံရိပ်မှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒီဝတ်ပြုဖျာမှာ ပြဿနာရှိတယ် "

ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။

သူသည် မိန်းမလှနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ဝတ်ပြုဖျာ တစ်ခုစီကို ဆွဲယူကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။

လီယန်ချူမှာမူ မူလနေရာမှာပင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေမှာလည်း လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသည်။

လီယန်ချူ၏ အမြင်အရ ထိုနေရာ၏ ပြဿနာမှာ ဤမျှလွယ်ကူစွာနှင့် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နားထဲသို့ ကြားနေရသော ခေါင်းလောင်းသံမှာ မသိမသာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြန်သည်။

ပန်းချီကားကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူငယ် မိစ္ဆာရဟန်း မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် ဝတ်ပြုဖျာတစ်ခုကို လုယူကာ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ယခုအခါတွင် ဝတ်ပြုဖျာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။

လီယန်ချူမှာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်သေးချေ။

ကျန်းဝေမှာမူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပုံ ရသည်။

သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင်ပင် ဆက်လက်ရပ်နေခဲ့ပြီး ဝတ်ပြုဖျာကို သွားရောက်လုယူခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကြောင့် ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အသက်ကယ်ဝတ်ပြုဖျာမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် စိတ်ချရပုံ မပေါ်တော့သကဲ့သို့ပင်။

ဒါဆို ဒီဝတ်ပြုဖျာမှာ ဘာပြဿနာ ရှိနေလို့လဲ

သူသည် ဝတ်ပြုဖျာကို လှန်လှောကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ချေ။

ထို့နောက် သူသည် ဘေးနားရှိ မိန်းမလှကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ကပ်သွားလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အစောပိုင်းက ထိုဝတ်ပြုဖျာမှာ ပန်းချီကား၏ ထူးဆန်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းကျိန်စာကို တားဆီးပေးခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အရင်ဆုံး အသုံးချရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးပြင်ပမှ နှုတ်ခမ်းရဲရဲ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ချောမောလှပသော စာပေပညာရှင် လူငယ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။

သူသည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသည်။

ထိုလူငယ်မှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသဖြင့် တကယ်လို့ မိန်းကလေးဝတ်စုံသာ ဝတ်ဆင်ထားလိုက်ရင် တကယ့်ကို တိုင်းပြည်ကျော် အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထူးဆန်းသော ပန်းချီကားပေါ်တွင် လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

၎င်းမှာ ခါးတွင် ကြေးခေါင်းလောင်း ချိတ်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်ပင် ဖြစ်သည် ထိုမိန်းမလှမှာ သူ့ကို အလိုလို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကမူ အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူသည် ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကလူသားကို အတုယူကာ ဝတ်ပြုဖျာပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်သည်။

မှန်ကန်လှပေသည်

သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် ပန်းချီကားအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူသည် ထို သေမဲရှင်မဲ ဆိုသည်ကို မတွေ့ရသေးချေ။

၎င်းမှာ ယခုအခါ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်သွားခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ထိုလူများအားလုံးက ထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို ခုခံရန် ဝတ်ပြုဖျာကို အသုံးပြုခဲ့ကြသောကြောင့်လား မသိရပါ။

ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ အန္တရာယ်မှ ခဏတာ လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း၊ ထိုသိုင်းလောကသားမှာမူ ရုတ်တရက် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

သူ၏ တင်ပါးနှင့် ခြေထောက်များပေါ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် အမြန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း ထိုဝတ်ပြုဖျာမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက သူ၏ အရေပြားနှင့် တစ်သားတည်း ကပ်နေခဲ့သည်ကို မသိရပေ

သိုင်းလောကသားသည် ဝတ်ပြုဖျာကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခွာသော်လည်း၊ ဝတ်ပြုဖျာအတွင်းမှ ရဲရဲနီသော ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးကြောမျှင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ တင်ပါးနှင့် တစ်သားတည်း ကပ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးများမှာ ဝတ်ပြုဖျာအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူခြင်း ခံနေရပြီး၊ သူ၏ ကြီးမားသော ခွန်အားဖြင့်ပင် ရုန်းထွက်၍ မရပါ

သွေးများ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူခံနေရခြင်းကြောင့် သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့လာတော့သည်။

ထိုသိုင်းလောကသားမှာလည်း ပြတ်သားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် ခါးမှ ဓားကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်ကာ နောက်ပြန်လှည့်၍ သူ၏ တင်ပါးတစ်ခြမ်းနှင့် ခြေထောက်ပေါ်မှ အရေပြားတစ်စကို ဝတ်ပြုဖျာနှင့်အတူ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်တော့သည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှပြီး ဖြူဖွေးသော အရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရကာ ကြည့်ရသူတိုင်းကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။

သွေးများမှာ ထိုသိုင်းလောကသား၏ တင်ပါးမှ တရစပ် စီးကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"တောက် ဒါက ဘယ်လို အရာလဲကွ "

သိုင်းလောကသားမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ဝတ်ပြုဖျာပေါ်တွင် ကပ်နေသော အသားစိုင်မှာ သွေးများ အလျင်အမြန် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခြောက်ကပ်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သွေးကြောမျှင်များမှာလည်း ဝတ်ပြုဖျာအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး၊ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

အခန်း (၄၂၈) - ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ပါးစပ်အတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်သူ

စက္ကန့်ပိုင်း အချိန်အတောအတွင်းမှာပင် တည်ငြိမ်ရက်စက်လှသော သိုင်းလောကသားသည် သေမင်းတံခါးဝသို့ တစ်ခေါက် ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။

တကယ်လို့ သူသာ သိုင်းလောကသားတို့၏ ပြတ်သားရက်စက်သော စိတ်ဓာတ်မရှိဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် အသားလှီးထုတ်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့ပါက၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလောင်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည့်တိုင် သူသည် အလွန်အမင်း အားအင်ချည့်နဲ့သွားခဲ့ရသည်။

သွေးအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကြောင့် သန်မာထွားကြိုင်းလှသော ထိုသိုင်းသမား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး လက်ခြေများမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေတော့သည်။

သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ် မိစ္ဆာရဟန်း ၊ သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်နှင့် ထိုမိန်းမလှတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် တိုင်ပင်ထားသကဲ့သို့ပင် လက်ထဲမှ ဝတ်ပြုဖျာများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။

မိစ္ဆာရဟန်းနှင့် မိန်းမလှတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အရေပြားပေါ်တွင်မူ အရုပ်ဆိုးလှသော သွေးကြောမျှင် သုံးလေးချောင်းက ကပ်ငြိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်သွားကာ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လှိုင်းထသွားတော့သည်။

"ကယ်ပါဦး "

သူသည် ထိုမိန်းမလှကို ကြည့်ကာ ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

ဖုန်းရွှေအတတ်၊ လျှို့ဝှက်အတတ်များဖြင့်သာ လူသတ်ခြင်း၊ ပိတ်လှောင်ခြင်း ပြုလုပ်တတ်သော ဖုန်းရွှေပညာရှင်ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့တွင် ထက်မြက်သော လက်နက်ကိရိယာများ ပါရှိမနေပါ။

ထိုစဉ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမလှသည် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကြားထဲမှ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော ဓားမြှောင်တိုတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ချက်ချင်းပင် လွှဲပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးကြောမျှင်များသည် ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ဝမ်းဗိုက်အရေပြားတစ်စနှင့်အတူ ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သွေးစများနှင့် အသားစများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ အစောပိုင်းက သိုင်းလောကသားကဲ့သို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပါ။

သူတစ်ပါးအပေါ်တွင် ရက်စက်တတ်သော်လည်း မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်အရေပြား အလှီးခံလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားကာ နဖူးပေါ်မှ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ တရစပ် စီးကျလာပြီး ခဏချင်းမှာပင် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုမိန်းမလှသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော လျှာဖြင့် ဒဏ်ရာကို လျက်ပေးတော့သည်။

ထိုအပြောင်းအလဲမှာ လူတိုင်း၏ ထင်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားစေသည်။

ဒီလူတွေက တော်တော်ကဲကြတာပဲကွာ

သို့သော် နှစ်စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်၊ ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာတော့သည်။

"..." လူတိုင်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ဒါက ဘာနည်းလမ်းလဲဟ

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ သွေးထွက်လွန်ထားသဖြင့် ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့နေဆဲဖြစ်ရာ မိန်းမလှက ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့ကို တွဲကူထားလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း သိုင်းလောကသားမှာလည်း သူရဲ့ဒဏ်ရာကို ရွှေအနာကျက်ဆေး များဖြင့် သွေးတိတ်အောင် ပြုလုပ်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် သိုင်းလောကသားရဲ့ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တစ်ချက် ဝေ့သီသွားသည်။

ဒီမိန်းမရဲ့ လျှာက တကယ်မိုက်တာပဲ...

လီယန်ချူမှာမူ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိသည်။

ဒီလို ကယ်တင်တဲ့နည်းက တကယ့်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ ကယ်တင်လိုက်သူမှာ ဖုန်းရွှေပညာရှင် ဖြစ်နေ၍သာ တော်တော့သည်။

တကယ်လို့ သူမ ကယ်လိုက်သူမှာ ဝါးခပတ်ဆောင်းထားပြီး တင်ပါးမှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ သိုင်းလောကသားသာ ဆိုရင်ဖြင့်... မြင်ကွင်းမှာ ကြည့်မကောင်း ရှုမကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ် မိစ္ဆာရဟန်း မှာမူ ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများ၊ ဆန်းကြယ်သော သတ်ဖြတ်မှုများ၊ သွေးစုပ်နေသော ကြမ်းပြင်နှင့် ဝတ်ပြုဖျာများ... အစရှိသည်တို့ကို ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။

ပုံမှန်အချိန်တွင် လူသတ်ရန် ဝန်မလေးသော ထိုမိစ္ဆာရဟန်းပင်လျှင် ယခုအခါတွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လှည့်ထွက်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

လူ့အသက်ကို မြက်ပင်သစ်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားသော ရက်စက်သူတိုင်းမှာ မိမိအသက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်မဟုတ်ချေ။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုမိစ္ဆာရဟန်းမှာ ထိုသို့သောသူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်က တံခါးပြင်ပသို့ လှမ်းရုံရှိသေး၊ တာအိုကျောင်းအတွင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံမှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်လာတော့သည်။

မိစ္ဆာရဟန်းမှာ အား ကနဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ထို့နောက် အလွန်အမင်း နာကျင်နေသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့်ဖြင့် ရုန်းကန်နေတော့သည်။

သို့သော် ထိုခေါင်းလောင်းသံမှာ အခြားသူများအတွက်မူ အစောပိုင်းကထက် အနည်းငယ် ပိုလေးလံသွားသည်မှအပ မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မရှိချေ။

ထိုလူငယ်မှာလည်း ပါးနပ်သူဖြစ်သည့်အတွက် လဲကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ရင်း လက်ကောက်ဝတ်မှ ပုတီးကုံးကို ဖြုတ်ကာ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

အခြားသူများ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ထိုကဲ့သို့သော လျင်မြန်လှသည့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သိုင်းလောကသားသည် လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သလို၊ ဖုန်းရွှေပညာရှင်သည်လည်း လက်ထဲမှ ကောက်ညှင်းဆန်ထုပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား တည်ငြိမ်သွားကြသည်။

ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေကြသော်လည်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုအားနည်းသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် အငွေ့အသက်မှာမူ ပိုမိုတည်ငြိမ်နေသည်။

ဒီအချက်ကို ရက်စက်လှသော သိုင်းလောကသားပင်လျှင် မနာလိုဖြစ်ရုံမှအပ မတတ်နိုင်ချေ။

ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ... သူတို့ဘေးမှာမှ ပါးစပ်အတတ် ကျွမ်းကျင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ပါမလာတာကိုး။

မိစ္ဆာရဟန်းမှာမူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် မှီလျက် ကျင့်ကြံမှုများကို ပြန်လည် ကုစားနေသည်။

ထိုလူများ၏ အသေးအဖွဲ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။

လူတိုင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ တစ်ဖက်လူ ဒုက္ခရောက်သည်နှင့် နင်းခြေရန် အမြဲ အသင့်ပြင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာရဟန်း၏ အဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ထိုတာအိုကျောင်း၏ စည်းကမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

၎င်းမှာ အထဲဝင်လာပြီးရင် အလွယ်တကူ ပြန်ထွက်ခွင့်မရှိခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် လီယန်ချူသည် အားလုံး၏ သတိကြီးသော အကြည့်များကြားမှ ကျန်းဝေကို ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်ဖေးခန်းမဆီသို့ အားမာန်ပါပါ လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။

ထိုဖုန်းရွှေပညာရှင် နောက်ဖေးခန်းမထဲမှ ပြန်ထွက်လာနိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ ထိုနေရာသည် ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းတယ် ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်အဆင့် နိမ့်ကျတယ်လို့ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရောက်လာမှတော့ တစ်ခါတည်း အထဲဝင်ရှာဖွေကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ဖေးခန်းမအတွင်း၌ နေရာအနှံ့တွင် ထူထပ်လှသော ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်ပင် ခြောက်ကပ် ပျက်စီးနေသည်။

ဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာပြုံးနေပြီး ပန်းအိုးကိုင်ထားသော နတ်သမီးရုပ်တု တစ်ခုသာ ရှိသည်။

နတ်သမီးရုပ်တု၏ ရှေ့တွင် စားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်နေသည်။

ကြည့်ရတာ အမှတ်အသားများအရ ယခင်က တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပုံရသော်လည်း ယခုမူ တစ်စုံတစ်ဦးက ယူဆောင်သွားလေပြီ။

"အဲဒီ ဖုန်းရွှေပညာရှင် ယူသွားတာလား "

လီယန်ချူ မျက်လုံးကို မှေးလိုက်မိသည်။

သူနှင့် ကျန်းဝေတို့ ထိုနေရာကို အသေးစိတ် ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ယူဆောင်သွားနိုင်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ကျန်းဝေက ထွက်ခွာချင်လာတော့သည်။

"ချောင်ချောင် တာအိုဆရာ... တော်ဖူက ဒီမှာ မရှိဘူး ထင်တယ်၊ ဒီနတ်သမီးရုပ်တုကလည်း တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ ကျနော်တို့ ထွက်သွားကြရအောင်"

ကျန်းဝေသည် ထိုတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ မလုံမလဲ ဖြစ်လာတော့သည်။

အချို့သောအရာများမှာ သူ၏ မိသားစုမှတ်တမ်းများထဲက အချက်အလက်များနှင့် လွဲချော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုကဲ့သို့သော ရုပ်တုများမှာ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပြဿနာရှိတတ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်း ထင်ရသော ရုပ်တုများမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ရသည်။

"တာအိုကျောင်းတစ်ခုမှာ ဆန်းချင်းဘိုးဘွားပုံတွေ မရှိဘူး၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားပုံတွေ မရှိဘူး။ အရှေ့ခန်းမမှာက နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် နတ်ဘုရားပုံ၊ နောက်မှာက နတ်သမီးရုပ်တု... ငါ့အထင်တော့ ဒီနတ်သမီးရုပ်တုက ပိုပြီး မိစ္ဆာဆန်နေသလိုပဲ "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှော်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး လူတစ်ရပ်စာ အရွယ်ရှိသော ထိုနတ်သမီးရုပ်တုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် တာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူပင်လျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ပါ။

ကျန်းဝေသည် တာအိုဆရာရဲ့ အမြင်မှာ မိမိနှင့် တူညီနေသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ ထိုနေရာတွင် ပြဿနာရှိကြောင်း ပိုမို အတည်ပြုလိုက်မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကသားမှာလည်း ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်၍ အသေခံမည့်သူ မဟုတ်ရာ၊ အရှေ့ခန်းမအတွင်း တစ်စုံတစ်ခုကို မနားတမ်း ရှာဖွေနေတော့သည်။

ထိုဝတ်ပြုဖျာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

ပန်းချီကား၏ ကျိန်စာကို တားဆီးနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဝတ်ပြုဖျာ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုလည်း တိုက်ရိုက် ခံရနိုင်ချေ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျိန်စာကို ခုခံရန်အတွက် အခြားသော ပစ္စည်းသစ်များကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်နှင့် ရင့်ကျက်လှပသောမိန်းကလေး တို့သည်လည်း တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေနေကြသည်။

လီယန်ချူ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ထိုဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ရင်ဘတ်ကြားတွင် အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေသည်။

သိသာလှသည်မှာ ပစ္စည်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။

ခေါင်းလောင်းသံမှာ မည်သည့်ပုံသေနည်းမျှ မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်နေတတ်သည်။

နှုတ်ခမ်းရဲရဲ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ချောမောသော စာပေပညာရှင် လူငယ်မှာလည်း နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတိုင်းမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းထဲသို့ အသက်စွန့် ဝင်လာကြသည်မှာ ရတနာ ရှာဖွေရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကသားသည် ဖိနပ်တစ်စုံကို ရှာတွေ့သွားသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ တာအိုဆရာများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ဖိနပ်မျိုးပင် ရင့်ကျက်လှပသော မိန်းမလှကမူ ကျောက်စရစ်ပုတီးစေ့ တစ်စေ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုပစ္စည်းများမှာ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်သော အရာများ မဟုတ်ပါ။

ချောမောသော စာပေပညာရှင်မှာမူ တာအိုကျောင်း၏ နံရံတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်ကာ လက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို စမ်းသပ်ရှာဖွေနေသည်။

မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော မိစ္ဆာရဟန်း တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ ထိုထူးဆန်းသော တာအိုကျောင်းကို အလွန်ပင် သတိထားနေကြသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည့်အခါ ပန်းချီကားပေါ်တွင် မည်သူ့ပုံရိပ် ပေါ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါ။

ထိုစဉ်မှာပင်... ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်

ထိုအက်ကွဲပြီး လေးလံလှသော အသံမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

၎င်းမှာ အသက်နှုတ်မည့် အချက်ပြသံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။