အခန်း (၄၂၉-၄၃၀)

အခန်း (၄၂၉) - မိုးကြိုးငါးပါး သန့်စင်သောယန်၊ လောကကမ္ဘာ၏ တရားမျှတသော အစီရင်

လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အေးစိမ့်သွားကြပြီး၊ တောင့်တင်းနှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ထိုထူးဆန်းသော ပန်းချီကားဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အစောပိုင်းက ပန်းချီကားပေါ်တွင် မိမိပုံရိပ် ပေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မသေဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သူများပင်လျှင် ခြွင်းချက်မဟုတ်ပါ။

ထိုထူးဆန်းသော ပန်းချီကားက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါ်လာဦးမည်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် နတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်မှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကိုယ်ဟန်အနေအထား တင့်တယ်ဖြောင့်မတ်ပြီး၊ မျက်နှာပေါက် တည်ကြည်ခန့်ညားကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ချောမောလှပသော လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ခါးတွင် ရှေးဟောင်းလက်ရာ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ သူဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ခါနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

ကျန်းဝေမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

မကောင်းတော့ဘူး ချောင်ချောင် တာအိုဆရာပဲ

သူသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရင်း လီယန်ချူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲရှိ အခြားသူများမှာမူ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အတွက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ပန်းချီကားပေါ်ရှိ ပုံရိပ်မှာ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားနေပြီး လီယန်ချူနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန် တူညီသော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အငွေ့အသက်နှင့်မူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများ တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်သွားပြီး သူ၏အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"မိုးကြိုးငါးပါး သန့်စင်သောယန်၊ လောကကမ္ဘာရဲ့ တရားမျှတတဲ့ အစီရင် ဘယ်က မိစ္ဆာကများ ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရဲတာလဲ "

ပြင်းထန်လှသော သန့်စင်သောယန် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ လျှံထွက်လာတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်

ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး၊ ပန်းချီထဲရှိ ပုံရိပ်မှာလည်း အသည်းအသန် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုထူးဆန်းသော ပန်းချီကားမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရှူးးးး

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကြပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း မည်သည့်စကားမျှ မပြောနိုင်ကြတော့ပါ။

အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ

ဒီပန်းချီကားက ဘာလို့ လောင်ကျွမ်းသွားတာလဲ

လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူတို့အားလုံးသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရှေ့တွင် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူကမူ ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား သူ၏ဘေးမှ ကျန်းဝေကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ချောင်ချောင် တာအိုဆရာ... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို အလန်းကြီးပဲဗျာ "

ကျန်းဝေမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေရာမှ ပြန်လည် သတိဝင်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အားကိုးရသည့် ရွှေခြေထောက်ကြီး ကိုတော့ မိအောင် ဖက်ထားရပေလိမ့်မည်။

"ကိစ္စသေးသေးလေးပါ"

လီယန်ချူက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု မိမိကို တိုက်ခိုက်လာသည်ကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုစွမ်းအားမှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများနှင့် ဆင်တူနေသလိုပင်။

အခြားသူများမှာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် တာအိုကျောင်းအတွင်း ပစ္စည်းများကို ပျာပျာသလဲ ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ အလှည့်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုပန်းချီကားကို ပေါက်ကွဲသွားအောင်ပင် ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့သည်မှာ မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲဟ "

"ဒီတာအိုဆရာကတော့ တကယ်ကို ကြမ်းတာပဲ "

ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကသားသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကျပ်အတည်းထဲတွင် ထိုနေရာရှိ မည်သူမျှ ထိုထူးဆန်းသော ကျိန်စာကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြပါ။

သို့သော် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာမူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုပန်းချီကားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်သည်။

ထိုစွမ်းဆောင်ရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩချီးကျူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ယခုအခါတွင် လူတိုင်းမှာ ရတနာပစ္စည်းများ ရှာဖွေလိုစိတ် ပိုမိုပြင်းပြလာကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုနေရာမှာ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖြစ်သည့်အတွက် တကယ်လို့ မှော်လက်နက် ဒါမှမဟုတ် အမွေအနှစ်တစ်ခုခုကိုသာ ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် ဘဝ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

သိုင်းလောကထဲမှ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်စေ၊ ဂိုဏ်းကြီးများမှ တပည့်များ ဖြစ်စေ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို အသည်းအသန် လုယူကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်နှင့် ရင့်ကျက်လှပသော မိန်းမလှတို့မှာ ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ နောက်ဖေးခန်းမထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွားကြပြန်သည်။

အစောပိုင်းက အခြေအနေ စိုးရိမ်ရသဖြင့် သူတို့ နောက်ဖေးခန်းမကို သေချာစွာ မရှာဖွေခဲ့ရသေးပါ။

ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ ထိုအခြေနေတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတွက် အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော အရာများကို ရှာတွေ့နိုင်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဝင်သွားပြီးနောက် သိုင်းလောကသား၊ စာပေပညာရှင် လူငယ်နှင့် လီယန်ချူ၊ ကျန်းဝေတို့မှာလည်း နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတတ်ရန် မလိုချေ၊ ရှာဖွေတတ်သောသူကိုသာ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ် မိစ္ဆာရဟန်း တစ်ဦးတည်းသာ တွေဝေစွာ ထိုင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့နေပြီး အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။

သို့သော် လူတိုင်း အထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် မိမိနှင့်အတူပါလာသော ဓားမြှောင်တိုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏တင်ပါးအောက်ရှိ ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ကော်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ပြားအောက်တွင် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေသည်။

မိစ္ဆာရဟန်းမှာ မဆိုင်းမတွပင် ထိုသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီအငွေ့အသက်က အရမ်းအားကောင်းတာပဲ၊ အထဲမှာ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်း သေချာပေါက် ရှိရမယ်"

မိစ္ဆာရဟန်းမှာ အစောပိုင်းက ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခြင်းဖြင့် ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုကို ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြားသူများ သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆက်လက် ထိုင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူတိုင်း နောက်ဖေးခန်းမထဲ ရောက်သွားသည့်အခါမှ ရွှေသေတ္တာကို အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာအားရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဖေးခန်းမထဲသို့ လူတိုင်း ရောက်သွားကြသည့်အခါ၊ ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြမ်းခင်းများအတိုင်း စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

ရင့်ကျက်သော မိန်းမလှမှာမူ ထက်မြက်သော ဓားမြှောင်ကို ကိုင်လျက် သူ၏နောက်တွင် ကာကွယ်ပေးထားသည်။

ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အတွဲညီတာပဲ ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက မှတ်ချက်ချလိုက်မိသည်။

မကြာမီမှာပင် ဖုန်းရွှေပညာရှင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထူးခြားသော ကျောက်ပြားတစ်ခုကို စမ်းမိသွားသည်။

သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အသုံးပြုကာ ထိုလေးလံလှသော ကျောက်ပြားကို တိုက်ရိုက် မတင်လိုက်၏။

ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသည့် အတွေ့အကြုံရင့် သိုင်းလောကသားမှာ မျက်လုံးများ မှေးသွားတော့သည်။

ဒါက သင်္ချိုင်းဖောက်သူတွေရဲ့ လက်နက်ပဲ

ဖုန်းရွှေပညာရှင်သည် ကျောက်ပြားကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် လက်တစ်ဝါးစာခန့်ရှိသော အနက်ရောင် မြေအိုး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာကို ရလိုက်သည့်အလား ထိုမြေအိုးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားတော့သည်။

"ခွေးသား မင်းမှာ ပြဿနာရှိနေမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ၊ အဲဒီပစ္စည်းကို အခုချက်ချင်း ချထားလိုက်စမ်း "

သိုင်းလောကသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက် ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

သူ၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းလှသည် လူကိုသတ်ပြီး ရတနာကို လုယူရန် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ မူလအတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ဘေးမှ ရင့်ကျက်သော မိန်းမလှမှာမူ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

သိုင်းလောကသားရဲ့ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ သူ၏ဓားကို နောက်သို့ ပြန်လှည့်၍ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"ထိန်း"

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမလှမှာ သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ပါးလွှာလှသော ဓားမြှောင်ဖြင့် သူ၏ လေးလံသော ဓားရှည်ကို ခုခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ မဟော်ဂနီဂိုဏ်း က လူတွေပဲ"

ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကသားက လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုမိန်းမလှ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သိုင်းလောကသားရဲ့ နောက်ကျောဘက်တွင်ပင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ထူးခြားသော ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ် တစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သိုင်းလောကသားသည် ဓားကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လည် ရိုက်ပုတ်လိုက်တော့သည် ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအား များကြောင့် ထိုမိန်းမလှမှာ လွင့်စင်သွားရသည်။

ထိုကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပသော မိန်းမလှမှာ သိုင်းလောကသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသည့်အလား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း

"ဟေးရှန်း အတွင်းအား "

"နင်က မဟော်ဂနီဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကန့်ထျန်းဟူ လား နင်က သေသွားတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား "

ထိုမိန်းမလှမှာ သိုင်းလောကအတွင်းရှိ မဟော်ဂနီဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အတွင်းအားနှင့် တောင်ပိုင်းဒေသ၏ ရှေးဟောင်းအတတ်များကို သင်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် သူမသည် ငှားရမ်းခြင်း ခံထားရပြီး ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုလူမှာလည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါ။

သို့သော် ကန့်ထျန်းဟူမှာ အသက် ၁၀၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ မည်သို့ကြောင့် သန်မာထွားကြိုင်းသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဖြစ်နေရသနည်း။

"ကလေးမလေး... ဒီနေရာက နင်လာရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး "

သိုင်းလောကသားက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဖုန်းရွှေပညာရှင်ထံသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားကာ ဆန်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုဆန်စေ့များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ဖုန်းရွှေ အစီရင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများကို ပိတ်လှောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သာမန်လူသားများအပေါ်တွင် အာနိသင် အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ထိုသိုင်းသမားကို ဟန့်တားရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှသည်။

သိုင်းလောကသား၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ အံ့ဩနေသော မျက်လုံးများရှေ့မှာပင် အစီရင်ကို အတင်းအကျပ် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားကြောင့် ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ရင်ညွန့်ရိုးမှာ ကျိုးကြေသွားပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲမှ မြေအိုးမှာလည်း လုယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

"ဒီပစ္စည်းက ငါ့အပိုင်ပဲ "

သိုင်းလောကသားက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အခန်း (၄၃၀) - သရဲခြောက်နေသော တာအိုကျောင်း

နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် သက်တမ်းတိုးရန်၊ သို့မဟုတ် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကိုပင် ရရှိစေနိုင်သော ကြီးမားသည့် အခွင့်အရေးများ ရှိနေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ထိုအရာကို ကျင့်ကြံသူများသာ စိတ်ဝင်စားကြသည်မဟုတ်၊ သိုင်းလောကမှ အနားယူနေကြပြီဖြစ်သော ဝါရင့်သိုင်းပညာရှင်ကြီး များသည်လည်း သက်တမ်းတိုးစေမည့် ရတနာများကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေကြသည်။

အထီးကျန်မှုနှင့် မက်မောမှုများကို မတောင့်ခံနိုင်ကြသည့် လူအများအပြားမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အခွင့်အရေး ရှာဖွေတတ်ကြစမြဲပါပဲ။

ထိုသိုင်းလောကသားမှာ သိသာလှစွာပင် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်သည်။

သူကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာမှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိစေသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တာအိုကျင့်စဉ်များကဲ့သို့ပင် ရုပ်ရည်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော အာနိသင်ရှိသည်။

သူသည် မြေအိုးကို လုယူသွားသည့်အခါ မိန်းမလှမှာ အလွန်ပင် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ထိုသိုင်းလောကသားကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပါ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ထိုမဟော်ဂနီဂိုဏ်းချုပ်ကို သူမ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာကို မဟာအထွတ်ထိပ် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသူတစ်ဦးသည် လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းရုံဖြင့် အတွင်းအားများမှာ ဟိုမှဒီမှ စီးဆင်းနေတော့သည်။

သူတို့၏ သွေးသားစွမ်းအား မှာ အိုမင်းယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပြင်းထန်လှသော ထိုအတွင်းအားများဖြင့်ပင် ကျင့်ကြံသူ များကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

တကယ်လို့သာ ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို ဖုန်းရွှေအစီရင် ခင်းကျင်းရန် လုံလောက်သော အချိန်ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင်မူ ထိုသိုင်းလောကသားကို အလွယ်တကူ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ လုပ်ငန်းသဘာဝ မတူညီခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

တင်....တင်

ထိုစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ခေါင်းလောင်းသံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး လူတို့၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာသို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်နေတော့သည်။

ယခုတစ်ခေါက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်သာမကဘဲ ခေါင်းလောင်းသံအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များပါ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအပြောင်းအလဲကို ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

ကျန်းဝေမှာလည်း အလွန်ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။

မူလက မိသားစုမှတ်တမ်းများထဲတွင် ရေးသားထားသည်မှာ သေရေးရှင်ရေး မဲနှိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူဝင်လာသည့် အချိန်မှစ၍ မဲနှိုက်ရသည်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ရသေးပါ။

လူတိုင်းမှာ ထိုပန်းချီကား၏ ကျိန်စာကိုသာ ခုခံနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုပန်းချီကားကို ချောင်ချောင်တာအိုဆရာက ပေါက်ကွဲအောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ယခုအခါ အသက်နှုတ်မည့် အချက်ပြသံအဖြစ် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ နောက်ထပ် ဘာများဖြစ်လာဦးမည်နည်း။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရင့်ကျက်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ထိုမိန်းမလှ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့သွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအပြုံးမှာ အရှေ့ခန်းမထဲက နတ်သမီးရုပ်တု၏ ပုံစံ၊ အမူအရာနှင့် အတိအကျပင် တူညီနေသည်။

ရှူးးးး

လူတိုင်းမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကြသည်။

ထို့နောက် ထိုမိန်းမလှ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ လဲကျသွားပြီး အသက်ဓာတ် ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။

ထိုအပြောင်းအလဲမှာ လူတိုင်း၏ ထင်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားစေသည်။

အစောပိုင်းက ခေါင်းလောင်းသံမှာ အသက်ကို မနှုတ်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မည်သို့ကြောင့်နည်း။

နောက်ဖေးခန်းမကို ရောက်လာလို့လား

သူတို့အားလုံးသည် တာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ ထိုချောမောသော လူငယ်တာအိုဆရာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အစောပိုင်းက ထိုလူငယ်မှာ ပန်းချီကားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်ရုံဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် သူ ဘာများဆက်လုပ်မည်ကို သူတို့ သိချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှေ့ဘက်မှ ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ဖန် တုန်လှုပ်သွားရပြန်သည်။

ထူးဆန်းပြီး အေးစိမ့်လှသော အငွေ့အသက်များမှာ တာအိုကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

သူတို့ အမြန်ပင် ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ကြသော်လည်း တာအိုကျောင်းတစ်ခုလုံးမှာ အမှောင်အတိ ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ အရှေ့ခန်းမမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူငယ် မိစ္ဆာရဟန်း မှာလည်း ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပါ။

"အမေရေး... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ "

ကျန်းဝေက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထွားကြိုင်းကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ဝေဝါးနေသည့်အတွက် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ရပြီး မျက်နှာကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျန်းဝေ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ထိုအရိပ်ကြီးမှာ လူတိုင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာတော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

သူ၏ ခြေသံများမှာ အလွန်ပင် လေးလံလှသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းခြေလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"တောက် ဒါ အဲဒီ မိစ္ဆာရဟန်း ပဲ မဟုတ်လား "

ကျန်းဝေက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုအရိပ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းနှေးကွေးနေသော်လည်း အလွန်ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ပါရှိနေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာပင် သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ထိုရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားရသည်။

"ဘုန်း " ကနဲ ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသော်လည်း...

ထိုအရိပ်ကြီးက မည်သူ့ကိုမျှ ဖမ်းမိသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ သိုင်းလောကသား၏ လက်ထဲမှ မြေအိုးမှာသာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

သိုင်းလောကသားမှာ သိစိတ်အရ ထိုမြေအိုးကို အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

သိုင်းလောကအတွင်း နှစ်ရှည်လများ ကျင်လည်ခဲ့သူဖြစ်သည့်အတွက် တစ္ဆေနှင့် မိစ္ဆာဆိုင်ရာ ကိစ္စအချို့ကို သူ မြင်ဖူးတွေ့ဖူးရှိသည်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် သူသည် အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေအိုးကွဲသွားသော်လည်း အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်လာခြင်း မရှိပါ။

သို့သော် အခန်းအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာမူ သိသိသာသာ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

"သရဲခြောက်နေတာလား "

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာတော့သည်။

ပြောရလျှင် ရယ်စရာပင် ကောင်းလှသည်။

သူတို့အားလုံးသည် စွမ်းရည်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများ၊ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သာမန် ဝိညာဉ်များသာမက ရန်လိုသော ဝိညာဉ် များကိုပင် သူတို့ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်ကြပါ။

သို့သော် ယခုအခါ အခန်းအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော မှောင်မိုက်မှု၊ ထိုအရိပ်ကြီး နှင့် ရုတ်တရက် ကွဲသွားသော မြေအိုးတို့က သူတို့အားလုံးကို ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်စေကာ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငြိုးအတေးတစ်ခုကို ခံစားနေရစေသည်။

သိုင်းလောကသားမှာ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ကြက်သီးများ ထလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားများကို ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်ကာ အသာအယာပင် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ခိုင်ခံ့လှသော ကျောက်နံရံကို ရိုက်မိသကဲ့သို့ပင် သူ၏လက်ဖဝါးကို ထုံကျဉ်သွားစေသည်။

သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သူ၏နောက်ကျောဘက်တွင် အစောပိုင်းက သေဆုံးသွားသော ရင့်ကျက်လှပသည့် မိန်းမလှ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ထိုမိန်းမလှ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သိုင်းလောကသားမှာ သတိထားမိလိုက်သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင်

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် အပြုံးမျိုး ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အားအင်များ ဆုံးရှုံးသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် လဲကျသွားတော့သည်။

"ဟာ... ဒါ ဘာတွေလဲကွာ"

ကျန်းဝေမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ အခန်းအတွင်း၌ သူ၊ ချောင်ချောင်တာအိုဆရာ နှင့် အလွန်ချောမောသော ထိုစာပေပညာရှင်တို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သင်္ချိုင်းဟောင်းများကို ရှာဖွေကာ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများတွင် ကျင်လည်ခဲ့သော ကျန်းဝေ၌ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံ တစ်ခု ရှိသည်။

၎င်းမှာ ထူးခြားသော အခြေအနေနှင့် တွေ့သည့်အခါ အလောတကြီး မလှုပ်ရှားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပြီး အလွယ်တကူ ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါး နှစ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ တစ်ပြားကို လီယန်ချူကို ပေးပြီး ကျန်တစ်ပြားကို သူကိုယ်တိုင် သိမ်းထားလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ... ဒါက ကျနော် ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းတစ်ခုက ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ယင်ဒင်္ဂါး တွေပဲ။ လူရဲ့ ယန်ဓာတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး ဒီလို သရဲတစ္ဆေတွေအတွက်တော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တယ်"

လူတွင် ယန်မီး သုံးခု ရှိပြီး ယန်ဓာတ် ပြည့်ဝနေပါက သရဲတစ္ဆေများနှင့် ရေနှင့်မီးကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတတ်သည်။

ထိုယင်ဒင်္ဂါးမှာ လူ၏ယန်မီးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး လူကို သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယာယီဖြစ်စေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်မဟုတ်ပါ။

လီယန်ချူမှာ ၎င်းကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

"ချောင်ချောင် တာအိုဆရာ... ကျနော် အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် အလောတကြီး မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ကြီးမားတဲ့ ထိတ်လန့်စရာတွေကို နှိုးဆွမိပြီး မကောင်းတာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် "

ကျန်းဝေမှာ ပုခုံးကို တွန့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအရိပ်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ပေ။

ရင့်ကျက်လှပသော မိန်းမလှမှာလည်း နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပါ။

"အလုပ်ဖြစ်ပြီ "

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"ခင်ဗျားကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တာအိုဆရာ... ကျနော် က ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေမှာ အမြဲ ကျင်လည်နေတာဆိုတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီယင်ဒင်္ဂါးက ကျနော်တို့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ပေးထားမှာဆိုတော့ ဒီမိစ္ဆာတွေက ကျနော် တို့ကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျန်းဝေက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူသလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူကရော "

လီယန်ချူက အငွေ့အသက် အလွန်နည်းပါးလှသော ထိုချောမောသည့် စာပေပညာရှင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဟုတ်သားပဲ... ဒီစာပေပညာရှင်က ဘာနည်းလမ်းတွေ သုံးနေတာလဲ

"ဘယ်သူသိမှာလဲဗျာ... ဒီစာပေပညာရှင်က တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်ချက်များတဲ့လူပဲ၊ သူလည်း တစ်ခုခုတော့ သုံးနေမှာပေါ့"

ဟု ကျန်းဝေက အလွယ်တကူ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ

"ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး"

"ဗျာ"

ကျန်းဝေက လီယန်ချူကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့အမြင်မှာတော့... သူက သရဲတစ်ကောင် နဲ့ ပိုတူနေတယ် "

လီယန်ချူက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်နှာ ပျက်သွားကာ ထိုချောမောလှသော စာပေပညာရှင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။