အခန်း (၃၉၆-၃၉၇)

အပိုင်း (၃၉၆)

ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရားသည် အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

ဓားအဖိုးအိုကဲ့သို့ မိသားစုမရှိဘဲ မြေကြီးထဲ ခြေတစ်ဖက် နစ်နေပြီဖြစ်သည့် သူမျိုးသည် အာဏာ သို့မဟုတ် စည်းစိမ်ချမ်းသာအတွက်နှင့် မဟာရှနိုင်ငံထဲဝင်ကာ လင်းပိုင်ဖန်၏ တပည့်ခံမည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် သူသည် အသက် ၁၀၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို ဆရာတင်ရန်မှာ သိက္ခာကျစရာဟု ယူဆနိုင်ပေသည်။

မည်သူမဆို ဤသို့ပြုလုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ဇူဝူဒီ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ လင်းပိုင်ဖန်ထံတွင် ဓားအဖိုးအို အလွန်အမင်း လိုချင်တောင့်တနေသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ တပည့်ခံမှသာ ရရှိနိုင်မည့် ထိုအရာက ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သေချာပေါက် သိုင်းပညာ သို့မဟုတ် 'သိုင်းလမ်းစဉ်' သာ ဖြစ်ရပေမည်။ တပည့်ခံလိုက်မှသာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ဘေးတွင် တရားဝင် နေထိုင်ခွင့်ရပြီး သိုင်းလမ်းစဉ်ကို လေ့လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

လှံနတ်ဘုရား၏ အတွေးများမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ ချိုင်ယွီရှင်း ပြောခဲ့သလိုပင် ဓားအဖိုးအိုသည် လင်းပိုင်ဖန်ထံမှ ဓားသိုင်းပညာကို သင်ယူလို၍ ဆရာတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ယခုမူ သူ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဒါဆို ငါလည်း...

လှံနတ်ဘုရား၏ ရင်ခုန်သံများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ မူလက သူသည် အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိမချင်း အပြင်မထွက်တော့ဘဲ အသေခံကျင့်ကြံရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရိုးသားစွာ ဝန်ခံရလျှင် သူ၌ ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိလှပေ။

ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် မွေးနေ့ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တပည့်များကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူစုံတုန်း နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံပြီး သူ မရှိတော့သည့် နောက်ပိုင်းအတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်က သမ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ယွီရှင်း... သမီးတို့ရဲ့ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ သိုင်းပညာ မတတ်တာလား၊ သူက လှံသိုင်းအကြောင်းကို တကယ်ပဲ ဘာမှ နားမလည်တာလား"

"ဆရာရယ်... ကျွန်မ ဘယ်နှခါ ပြောရမလဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက သိုင်းပညာလည်း မတတ်ဘူး၊ လှံသိုင်းအကြောင်းလည်း ဘာမှ မသိပါဘူးဆို" ချိုင်ယွီရှင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဆရာဖြစ်သူက ဤမေးခွန်းကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေသဖြင့် သူမမှာ တော်တော်လေး ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူက သိုင်းပညာ မတတ်ဘူးဆိုရင် ဓားအဖိုးအိုကို ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ" လှံနတ်ဘုရားက ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"နှုတ်နဲ့ပဲ ပြောပြတာလေ၊ ဓားအဖိုးအို မေးသမျှကို သူက ဖြေပေးတယ်၊ အဲဒါကို ဓားအဖိုးအိုက သင်ယူတာပေါ့" ချိုင်ယွီရှင်းက ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို သမီးရော လင်းပိုင်ဖန်ဆီက သင်ဖူးလား"

"မေးတော့ မေးဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး။ အဲဒီလို နားမလည်တာတွေကို နားထောင်နေမယ့်အစား သိုင်းကျင့်ပြီး ချီစွမ်းအားကို မြှင့်တင်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ပိုပြီး ထူးခြားသည့် သတင်းအချက်အလက် မရနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ လှံနတ်ဘုရားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ - "ကဲ... သွားတော့၊ လိုအပ်ရင် ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် လှံနတ်ဘုရားသည် စာလွှာကို ပြန်ထုတ်ကာ ဆက်လက် လေ့လာနေပြန်သည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည် - "သူက လှံအကြောင်း နားမလည်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာ..."

နောက်တစ်နေ့တွင် လှံနတ်ဘုရားသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ တပည့်အားလုံးကို စုဝေးစေလိုက်သည်။ တပည့်များ၏ မျက်နှာတွင် ပူဆွေးသောက ရိပ်ယောင်များ ယှက်သန်းနေကြသည်။ ဆရာ၏ အပြုအမူများမှာ အသေခံကျင့်ကြံခြင်း မပြုမီ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် တူနေသောကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့နိုင်ပါဦးမလားဟု သူတို့ စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လှံနတ်ဘုရားက ကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "တပည့်တို့... မင်းတို့အားလုံး ဆရာ့ရဲ့ အသက် ၉၀ ပြည့် မွေးနေ့ကို ပြန်လာနိုင်ကြလို့ ဆရာ အရမ်းဝမ်းသာတယ်။ မင်းတို့အားလုံး အောင်မြင်နေတာကို မြင်ရတာက ဆရာ့ကို ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စေတယ်"

"မင်းတို့ တပည့်စဖြစ်တုန်းက ကလေးလေးတွေပဲ ရှိသေးတာ၊ လှံကိုတောင် ဘယ်လိုကိုင်ရမှန်း မသိကြသေးဘူး။ ဆရာကပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ သင်ပေးခဲ့လို့ မင်းတို့ လှံသိုင်းတတ်ခဲ့ကြတာ"

"ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေဟာ မြားတစ်စင်းလိုပဲ မြန်ဆန်လွန်းတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ မင်းတို့အားလုံး လူလားမြောက်ကုန်ကြပြီ။ အိမ်ထောင်ကျတဲ့သူက ကျ၊ အောင်မြင်တဲ့သူ အောင်မြင်ကုန်ပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆရာတို့ အခုလို ပြန်ဆုံခွင့် ရဦးမလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ပို၍ လေးလံသွားကြသည်။ ဆရာနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများ၊ ပျော်ရွှင်စရာများနှင့် ဝမ်းနည်းစရာများက ပုံရိပ်များအလား ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကြသည်။ တပည့်အချို့မှာ မျက်ရည်များပင် ဝဲလာကြသည်။

အချို့ဆိုလျှင် မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာရင်း "ဆရာ..." ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ စည်ကားတဲ့ ပွဲဖြစ်ဖြစ် အဆုံးသတ်တော့ ရှိစမြဲပဲ"

လှံနတ်ဘုရားက မတ်တတ်ရပ်ကာ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည် - "ဒီနေ့ပြီးရင် မင်းတို့အားလုံး ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားကြတော့။ ပြန်လာဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်သွားတော့မှာမို့လို့ပဲ။ ဆရာတို့တွေ ကမ္ဘာ့အဆုံးမှာ ပြန်ဆုံနိုင်မလားဆိုတာကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်"

နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်က မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လှံနတ်ဘုရား၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ငိုရှိုက်လိုက်တော့သည်။

"ဆရာ... မသွားပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ဆရာ့ကို မခွဲနိုင်ဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံး ဆရာ့ကို လုပ်ကျွေးချင်တာပါ"

"ဆရာမရှိဘဲ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ"

လှံနတ်ဘုရား၏ အမူအရာမှာ ပြတ်သားနေဆဲပင် - "မဟုတ်ဘူး... ဆရာ သွားမှဖြစ်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီ၊ အဲဒီအခွင့်အရေးကို ဆရာ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်နိုင်မှာလဲ"

တပည့်များက ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်ကြသည်။

"ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး မသွားပါနဲ့"

"ကျွန်တော်တို့ တကယ် မခွဲချင်ဘူး"

"မသွားပါဘူးလို့ ကတိပေးပါ ဆရာ"

လှံနတ်ဘုရားက သူတို့ကို စိတ်ပျက်သလို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မင်းတို့က ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်တွေပဲ၊ ယောကျ်ားပီပီ သတ္တိရှိစမ်းပါ။ အခုလို ငိုယိုနေတာက ဘာသဘောလဲ။ အခု ချက်ချင်း ထကြစမ်း"

"ဆရာ မသွားဘူးလို့ ကတိပေးမှ ကျွန်တော်တို့ ထပါ့မယ်"

တပည့်ကြီးက ပြောလိုက်ရာ အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။

လှံနတ်ဘုရားမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး - "မင်းတို့က တော်တော် အတင့်ရဲနေကြပြီပဲ။ အခုတော့ အတောင်စုံလို့ ဆရာ့စကားကိုတောင် နားမထောင်တော့ဘူးလား။ ဆရာ့ကို အကျပ်ကိုင်ချင်တာလား။ ဆရာက အဆင့်တက်ဖို့ သွားမှာ၊ သေဖို့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရအောင် ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

"ဆရာ... ဒါက သေဖို့သွားတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"

တပည့်ကြီးက မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဆရာက အသေခံကျင့်ကြံဖို့ ပြင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အောင်မြင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်..."

အခြားသူများမှာလည်း ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးကုန်ကြသည်။

"ဆရာ... မသေပါနဲ့ဦး"

"ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မသွားပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ သေကွဲ မခွဲချင်ဘူး"

လှံနတ်ဘုရားမှာ ဦးစွာ မှင်တက်သွားပြီးမှ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။

"တောက်... မင်းတို့ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါ့ကို သေပါစေလို့ ကျိန်ဆဲနေကြတာလား။ မင်းတို့ တော်တော် မိုက်မဲတာပဲ။ ငါသေတော့မယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါက မဟာရှနိုင်ငံကို သွားမှာ။ မင်းတို့အားလုံး သေရင်တောင် ငါက သေဦးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အမ်... ဆရာက မဟာရှနိုင်ငံကို သွားမလို့လား" တပည့်များမှာ တစ်လှည့်စီ မှင်တက်သွားကြသည်။

တစ်ယောက်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ဆရာ... မဟာရှနိုင်ငံကို သွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမှာ ဆရာ့အတွက် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းရှိနေလို့ပဲ။ အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်လို့ပဲ" လှံနတ်ဘုရားက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆရာက အသေခံကျင့်ကြံဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" နောက်တစ်ယောက်က မေးပြန်သည်။

"အရင်ကတော့ တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေက ပြောင်းသွားပြီ"

လှံနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အမူအရာဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည် - "အခုတော့ နည်းလမ်းအသစ် တွေ့ထားပြီဆိုမှတော့ အဲဒါကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရမှာပေါ့။ ဒီခရီးစဉ်ကနေ ဆရာ အများကြီး ရရှိလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်"

တပည့်များမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားတွေလွဲကာ နားလည်မှုတွေ အကြီးအကျယ် လွဲချော်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ ခံစားချက်တွေက အလကား ဖြစ်သွားရလေပြီ။

သို့သော်လည်း လူတိုင်း ပြန်လည် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

ဆရာက အသေခံကျင့်ကြံမှာ မဟုတ်တော့သည့်အတွက် သူတို့ ပြန်ဆုံနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

"ယွီရှင်း... ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့ရင် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းတော့။ ဆရာ သမီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးများ ဝေဆာသွားသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လှံနတ်ဘုရားသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စတင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သူ့နောက်တွင် ကိုးယောက်မြောက် မင်းသား လီထျန်းချုံးနှင့် ဆရာ့ကို ပြုစုရန် တပည့်ငယ်အချို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ကျန်ရှိသည့် တပည့်များမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အသီးသီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

အပိုင်း (၃၉၇)

လေးရက်တာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့တစ်စုသည် မဟာရှနိုင်ငံ၏ မြို့တော်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ချိုင်ယွီရှင်းက အိမ်ရှင်ကောင်းပီပီ မိမိ၏ဆရာဖြစ်သူကို ကြိုဆိုဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ပြုလုပ်ပေးလိုသော်လည်း လှံနတ်ဘုရားမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို စိတ်မဝင်စားချေ။ သူသည် နန်းတော်ကြီးဆီသို့သာ တမ်းတမ်းတတ စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ယွီရှင်း... ဆရာတို့တွေ အခုပဲ နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို သွားတွေ့လို့ ရမလား"

"အခုချက်ချင်းကြီးလား ဆရာ" ချိုင်ယွီရှင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း ဆရာဖြစ်သူသည် မိမိ၏တပည့်ထက်ပင် ပို၍စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်အကြောင်းကို အသေးစိတ် မေးမြန်း စုံစမ်းခဲ့သည်။ ယခု မြို့တော်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ချက်ချင်းတွေ့ဆုံရန် လောနေပြန်သည်။

"အခုတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား... အင်းလေ..."

လှံနတ်ဘုရားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် - "သူက တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းပဲလေ၊ အလုပ်တွေ များနေမှာပေါ့။ ဆရာ့အတွက် အချိန်လေးတစ်ခုလောက် စီစဉ်ပေးလို့ ရမလား"

ချိုင်ယွီရှင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး - "ဆရာရယ်... သူက အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး၊ ဆရာတွေ့ချင်တဲ့အချိန် အချိန်မရွေး တွေ့လို့ရပါတယ်"

ထို့နောက်တွင် ချိုင်ယွီရှင်းသည် လှံနတ်ဘုရားကို နန်းတော်အတွင်းသို့ အတားအဆီးမရှိ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။ နန်းတွင်းဥယျာဉ်သို့ ရောက်သောအခါ လှံနတ်ဘုရားသည် သူတွေ့ဆုံရန် တောင့်တနေခဲ့ရသူကို နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ဝတ်စုံနက် ဝတ်ထားသည့် အဖိုးအို တစ်ဦးနှင့်အတူ စစ်တုရင်ကစားရင်း အေးအေးလူလူ အရက်သောက်နေလေသည်။

ချိုင်ယွီရှင်းက ခပ်တိုးတိုး ပြောပြလိုက်သည် - "ဆရာ... ဟို နန်းတွင်းဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက်က အရှင်မင်းကြီးပါ၊ စစ်တုရင်ကစားနေတဲ့ ဝတ်စုံနက်နဲ့ အဖိုးအိုကတော့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ ဓားအဖိုးအိုပေါ့"

လှံနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း လင်းပိုင်ဖန်ကို သေချာစွာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူထင်မှတ်ထားသည့် အရှိန်အဝါကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် မတူဘဲ ဘေးနားက ဓားအဖိုးအိုကသာ ဝါရင့်ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ပို၍တူနေသည်။

ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ချလိုက်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည် - "တပည့်ကြီး... မင်း ရှုံးပြန်ပြီ"

ဓားအဖိုးအိုက ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးမှ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကာ - "တကယ်ပါပဲ... ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်သွားပြန်ပြီ။ ဆရာ့ရဲ့ စစ်တုရင်ပညာက တကယ့်ကို သာလွန်လွန်းလို့ အံ့ဩချီးကျူးရပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က - "စစ်တုရင်ကစားတာက ဓားသိုင်းပညာနဲ့ အတူတူပဲ။ အကွက်တိုင်းမှာ စိတ်ကို ကြည်လင်နေရမယ်၊ တစ်ကွက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အကွက်ပေါင်း သုံးဆယ်၊ သုံးရာအထိ ကြိုတွေးထားရမယ်။ စစ်တုရင်ခုံပေါ်က ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသမျှကို မင်းကြိုမြင်နိုင်ပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ စစ်တုရင်ပညာက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားသလို မင်းရဲ့ 'ရီကျန့်ဓားသိုင်း' ကလည်း အလိုအလျောက် ပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်"

" 'စစ်တုရင်ကစားတာက ဓားသိုင်းပညာနဲ့ အတူတူပဲ' တဲ့လား... တကယ့်ကို ထူးချွန်လှတဲ့ အဆိုအမိန့်ပါပဲ" လှံနတ်ဘုရားက ကျယ်လောင်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်နှင့် ဓားအဖိုးအိုတို့က လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး - "ဒါက ဘယ်သူများလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ"

ချိုင်ယွီရှင်းက ရိုသေစွာဖြင့် - "ဒီအဖိုးအိုက ကျွန်မရဲ့ဆရာ 'ဇူဝူဒီ' ပါ၊ သူက ချီဖွဲ့တည်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အပြင်လောကမှာတော့ 'ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရား' လို့ လူသိများပါတယ်"

"စီနီယာဇူ... ကျွန်တော် မမှတ်မိလို့ ခွင့်လွှတ်ပါဦး" လင်းပိုင်ဖန်က အရိုအသေပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဓားအဖိုးအိုကလည်း ပြုံးရင်း - "ညီနောင်ဇူရဲ့ လှံသိုင်းပညာက လျှပ်စီးလက်သလို ထက်မြက်ပြင်းထန်ပြီး ဖျက်ဆီးအား အလွန်ကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ တကယ့်ကို လောကမှာ နံပါတ်တစ် လှံပညာရှင်ပါပဲ"

လှံနတ်ဘုရားက အရိုအသေပေးကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စီနီယာဓားအဖိုးအိုကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"စီနီယာ ဒီကိုလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာများပါလဲ" လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။

"အဓိကကတော့ ကျေးဇူးတင်ဖို့ လာခဲ့တာပါ"

လှံနတ်ဘုရားက ရင်ဘတ်ထဲမှ စာလွှာကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း ကျေးဇူးတင်တရားများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် - "အရှင်မင်းကြီး ပေးလိုက်တဲ့ စာလွှာထဲမှာ နက်နဲဆန်းကြယ်လှတဲ့ လှံသိုင်းပညာရပ်တွေ ပါဝင်နေပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် တကယ့်ကို အကျိုးကျေးဇူး များလှပါတယ်"

"ဪ... ဒီလိုကိုး" လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး တစ်ခုလောက် ရဲရဲတင်းတင်း မေးပါရစေ၊ အရှင်မင်းကြီးက လှံသိုင်းအကြောင်းကို တကယ်ပဲ နားလည်တာလား"

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါပြကာ - " နားမလည်ပါဘူး"

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက သိုင်းပညာ တတ်ပါသလား" လှံနတ်ဘုရားက အလျှော့မပေးဘဲ ထပ်မေးပြန်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါပြပြန်သည် - " မတတ်ပါဘူး"

လှံနတ်ဘုရားမှာ မှင်တက်သွားပြီး - "ဒါဆိုရင် လှံသိုင်းရဲ့ အနှစ်သာရတွေပါဝင်တဲ့ ဒီစာလုံးကို အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ရေးနိုင်ခဲ့တာလဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က သူရေးပေးထားသည့် စာလွှာကို ယူကာ ဘေးနားက ဓားအဖိုးအိုကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း - "တပည့်ကြီး... ကြည့်စမ်း၊ ဒီထဲမှာ ဘာတွေ မြင်ရလဲ"

ဓားအဖိုးအိုက ယူကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်သွားမိသည်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန် ကြာပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာကာ - "ဆရာ... ကျွန်တော်ကတော့ နက်နဲလှတဲ့ ဓားသိုင်းပညာရပ်တွေကို မြင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အရည်အချင်းက နိမ့်ပါးနေသေးလို့ ချက်ချင်း မသင်ယူနိုင်တာကို ရှက်မိပါတယ်"

လှံနတ်ဘုရားမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး - "ဘာဓားသိုင်းလဲ... ဒါက အထင်အရှား လှံသိုင်းပညာပဲဥစ္စာ"

"ဒါပေမဲ့ ကျုပ် မြင်နေရတာက ဓားသိုင်းပညာပါ" ဟု ဓားအဖိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

"အမ်... ဒါကတော့..."

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ ဖြစ်သည်။ လှံနတ်ဘုရားနှင့် ဓားအဖိုးအိုတို့သည် အဖြေကို ရှာလိုသောကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးမှ - "ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး မှန်ပါတယ်၊ လှံသိုင်းလေ့လာတဲ့သူက ဒီစာလုံးထဲမှာ လှံသိုင်းကို မြင်ရမယ်၊ ဓားသိုင်းလေ့လာတဲ့သူကတော့ ဓားသိုင်းကို မြင်ရမှာပဲ"

"ဘာကြောင့် အဲ့ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ ဆရာ (အရှင်မင်းကြီး)" နှစ်ယောက်လုံးက ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လမ်းစဉ်တွေက ကွဲပြားပေမဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ 'တာအို' ဆိုတဲ့ နေရာကိုပဲ အတူတူ ရောက်သွားကြလို့ပဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်လက်ပြီး - "လှံသိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဓားသိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ် အဆုံးမှာတော့ စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားကြတာပဲ။ သိုင်းလမ်းစဉ်ကနေတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့။ အရာရာတိုင်းဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ တာအိုရဲ့ မူလအစကိုပဲ ဦးတည်သွားတာပဲ"

"လှံဆိုတာလည်း လမ်းစဉ်ပဲ၊ ဓားဆိုတာလည်း လမ်းစဉ်ပဲ၊ ဒီစာလုံးကလည်း လမ်းစဉ်တစ်ခုပါပဲ။ လမ်းစဉ်တွေ အားလုံးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်နွှယ်နေတာမို့ ဒီစာလုံးထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ မတူညီတဲ့ အရာတွေကို မြင်နေရတာ မဆန်းဘူး"

"အခုမှပဲ နားလည်ပါတော့တယ်... သင်ကြားပြသပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ (အရှင်မင်းကြီး)" နှစ်ယောက်လုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လှံနတ်ဘုရားက လင်းပိုင်ဖန်ကို ကြည့်သည့် အမြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသည့် စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် သူသည် အမှန်တရားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထိုးထွင်းသိမြင်သွားခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည် သိုင်းပညာ မတတ်သော်လည်း သိုင်းလမ်းစဉ်၏ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ လာခဲ့သည်မှာ တကယ်ကို မှန်သွားလေပြီ။ လှံနတ်ဘုရားသည် ချက်ချင်းပင် နှိမ့်ချစွာဖြင့် လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးဟာ လှံသိုင်းကို ဆယ်စုနှစ် ၈ ခုကြာအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပေမဲ့ ရှေ့ကို ထပ်တက်လို့ မရတော့ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စာလွှာကို မြင်ပြီးမှပဲ ရှေ့လမ်းကို ခပ်ရေးရေးလေး မြင်လိုက်ရလို့ အထူးလာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးကို သင်ကြားပြသပေးပါဦး၊ ဒီကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး"

"ဒီအကြောင်းအရာက ခဏလေးနဲ့ ရှင်းပြလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့တွေ စစ်တုရင် တစ်ပွဲလောက် ကစားကြမလား" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"စစ်တုရင်လား... ကောင်းပါပြီ"

ဓားအဖိုးအိုက နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရာ လှံနတ်ဘုရားသည် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် စစ်တုရင် စတင် ကစားလေတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အကွက်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ရွှေ့နိုင်ကြသည်။

သို့သော် စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အကွက်တွေ များလာသည်နှင့်အမျှ လှံနတ်ဘုရား၏ အရှိန်မှာ နှေးကွေးလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နဖူးပေါ်၌ ချွေးစက်များပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

မိမိကိုယ်မိမိပင် မသိလိုက်ဘဲ သူသည် အဖြူအမဲ ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် အဝတ်နက်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လှံနက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ လင်းပိုင်ဖန်မှာမူ အဝတ်ဖြူကို ဝတ်ဆင်ကာ လှံဖြူတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး စတင် တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။ လှံနတ်ဘုရားသည် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အားလုံးကို ထုတ်သုံးသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ပြိုင်ဘက်၏ လှံချက် သုံးချက်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ သိုင်းအဆင့်က တူညီနေသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်နေရသဖြင့် သူသည် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သလို ခံစားလာရသည်။

‘ဘာကြောင့်လဲ... အရည်အချင်းချင်း တူပါလျက်နှင့် သူ၏လှံသိုင်းက ဘာကြောင့် ပြိုင်ဘက်ကို မယှဉ်နိုင်ရတာလဲ။ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားလာခဲ့သမျှက အလကား ဖြစ်သွားရပြီလား’

သို့သော်လည်း သူသည် စိတ်ပျက်မသွားဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် သုံးသပ်ဆင်ခြင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်မှာ - သူတို့၏ သိုင်းအဆင့် တူညီနေသော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏ လှံသိုင်းမှာ အားနည်းချက်မရှိဘဲ ချောမွေ့လွန်းလှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကာ ဒဏ္ဍာရီလာ 'တာအို' နှင့် ကိုက်ညီနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဂုဏ်ယူစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့သည့် လှံသိုင်းမှာလည်း ပြည့်စုံသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သိမ်မွေ့သည့် ကွာခြားချက်လေးတွေ ရှိနေသေးသည်။ 'ဆံခြည်မျှင်လေးမျှ လွဲချော်ခြင်းသည် ခရီးအကွာအဝေး ထောင်ချီ၍ လွဲချော်သွားခြင်း' ကို ဖြစ်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် တစ်ဦးက ပြည့်စုံနေပြီး နောက်တစ်ဦးက အားနည်းချက် ရှိနေသောအခါ သူ့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ အနိုင်မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ လှံသိုင်းမှာရှိတဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ပြင်ဆင်ပြီး သဘာဝတရားနဲ့ ပိုနီးစပ်အောင်၊ တာအို နဲ့ ပိုနီးစပ်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ လှံသိုင်းက ပြည့်စုံသွားပြီး ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်သွားမှာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရားသည် သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် ရှေ့ခရီးလမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။