အခန်း (၄၀၂-၄၀၄)
Vol. 37 Ch. 402-404
အပိုင်း (၄၀၂)
ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံခဲလှတဲ့ နှင်းကပ်ဘေးအန္တရာယ်၊ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ကျူးကျော်မှုနဲ့ ဂူဗိမာန်ကိုးခုကနေ ပုန်ကန်မှုတွေကိုပါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ မဟာလော့နိုင်ငံရဲ့ အင်အားဟာ အတော်လေးကို ဆုတ်ယုတ်အားနည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှာတော့ ဆုံးရှုံးသွားတာတွေကို ပြန်လည်ကုစားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုင်းကောင်ဘေးနှင့် မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ခံလိုက်ရသဖြင့် သီးနှံအားလုံးမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။ ရိက္ခာမရှိတော့လျှင် မဟာလော့နိုင်ငံက ဘာဆက်လုပ်ရတော့မည်နည်း။
ပြည်သူတွေကရော ဘယ်လို အသက် ဆက်နိုင်ကြတော့မည်နည်း။ သူသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
နန်းတက်ကတည်းက သူသည် နိုင်ငံနှင့် ပြည်သူကို အမြဲဦးစားပေးခဲ့ပြီး တစ်စက္ကန့်မျှ ပေါ့လျော့ခြင်းမရှိဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီး အမျက်ရှရလောက်အောင်၊ ပြည်သူတွေ နာကြည်းရလောက်အောင်လည်း သူ ဘာမှအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကံကြမ္မာက သူ့အပေါ် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်နေရသနည်း။ သူ ဘာများ မှားယွင်းခဲ့လို့ပါလိမ့်။
ထိုအချိန်တွင် အမတ်တစ်ဦးက အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်။
“အစီရင်ခံပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... မဟာလော့ပြည်သူ အမြောက်အမြားဟာ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို ခေါ်ပြီး မဟာရှနိုင်ငံဘက်ကို ထွက်ပြေးနေကြပါပြီ”
“သွားပါစေ... တားမနေပါနဲ့တော့” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် လေသံဖြင့် လက်ခါပြလိုက်သည်။
ယခင်ကလည်း မဟာလော့ပြည်သူအချို့ မဟာရှနိုင်ငံဘက်သို့ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် ထိုသူအများစုမှာ လေလွင့်နေသူများနှင့် သူတောင်းစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။
အိုးအိမ်အတည်တကျနှင့် လယ်ယာလုပ်ကိုင်သူများကတော့ ထွက်မသွားကြသဖြင့် သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့များ ထွက်သွားခြင်းက မဟာလော့နိုင်ငံအတွက် စီမံခန့်ခွဲမှုစရိတ် သက်သာစေသဖြင့် ကောင်းသည့် အချက်ဟုပင် ဆိုနိုင်သေးသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ပါဘူး” အမတ်က အရေးတကြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါ ထွက်သွားတဲ့သူက အနည်းဆုံး လူဦးရေ ဆယ်သန်းလောက် ရှိပါတယ်”
“ဘာ... ဆယ်သန်းတောင် ဟုတ်လား” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
မဟာလော့နိုင်ငံ၏ စုစုပေါင်းလူဦးရေမှာ ၁၈ သန်းသာ ရှိပြီး အင်ပါယာစံနှုန်းကို မနည်းမီအောင် ကြိုးစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ လူဦးရေ ဆယ်သန်းကျော် ထွက်သွားမည်ဆိုပါက နိုင်ငံလူဦးရေ၏ ထက်ဝက်ကျော် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ထက်ဝက်မရှိတော့လျှင် နိုင်ငံ၏အင်အားမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားရုံသာမက တစ်နိုင်ငံလုံး ရပ်ဆိုင်းသွားနိုင်သည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
“တကယ်ပဲလား... ဆယ်သန်းတောင် ထွက်သွားတာ သေချာလို့လား” ဧကရာဇ်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး... တကယ်ကို အတည်ပြုပြီးသားပါ၊ ကျန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို မလိမ်ရဲပါဘူး”
“သူတို့က ဘာလို့ ထွက်သွားချင်ကြတာလဲ”
အမတ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ကျိုင်းကောင်ဘေးနဲ့ မိုးခေါင်တဲ့ဒဏ်ကြောင့်ပါ၊ မဟာလော့မှာ စားစရာ ရိက္ခာတွေ အကုန်ပြတ်လပ်နေပါပြီ”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က ငိုင်တိုင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်သားပဲ... ရိက္ခာမှ မရှိတာ၊ ထွက်သွားကြမှာပေါ့”
သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါသည်။ ငတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်သူက ဆက်နေချင်ပါ့မလဲ။ အသက်မှ မရှိတော့ရင် ဘာမှကျန်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သို့သော် သူ ပြည်သူတွေကို နိုင်ငံ့အပြင် အထွက်မခံနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ် ထွက်သွားကြလျှင် မဟာလော့နိုင်ငံမှာ တကယ်ပင် ဇာတ်သိမ်းသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
“ချက်ချင်းသွားတားကြစမ်း... တစ်ယောက်မှ အထွက်မခံနဲ့”
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”
ဤသို့ဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံသို့ သွားရာ နယ်စပ်လမ်းကြောင်းများကို တပ်မတော်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဖြတ်သန်းခွင့် မပြုတော့ချေ။ ထိုအခါ ပြည်သူများမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာကြသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ငါတို့ကို ပေးမသွားတာလဲ”
“ဒီမှာနေရင် ငါတို့ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး၊ မဟာရှကိုသွားပြီး အလုပ်လုပ်တာ ဘာမှားလို့လဲ”
“ငါတို့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို မင်းတို့ ပိတ်ပင်လို့မရဘူး”
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများပင် ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်က အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတို့... စိတ်မလောကြပါနဲ့ဦး၊ ငါကိုယ်တော် ပြောတာကို အရင်နားထောင်ပေးကြပါဦး”
သူ၏ ဖျောင်းဖျစကားများကြောင့် ပြည်သူများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
“မဟာလော့ပြည်သူတို့... ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့ကို မေးပါရစေ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့သလဲ၊ ငါကိုယ်တော်များ မောင်မင်းတို့အပေါ် ပေါ့လျော့ခဲ့တာများ ရှိသလား” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။
ပြည်သူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ပညာတတ်ပုံစံပေါက်သည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်လာပြီး ဧကရာဇ်ကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး ဒီနှစ်တွေအတွင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တာအားလုံးကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်”
“အရှင်မင်းကြီး နန်းတက်ကတည်းက ပြည်ပက ရန်သူတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့တယ်၊ ပြည်တွင်းက အကျင့်ပျက် ခြစားတဲ့ အရာရှိတွေကို အပြစ်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြည်သူတွေကို အနားယူစေပြီး ကုန်ထုတ်လုပ်မှုကို အားပေးခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝတွေဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာခဲ့ပါတယ်၊ အရှင်ဟာ ရှားပါးတဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ပါးပါ”
အားလုံးကလည်း ထောက်ခံကြလေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးဟာ ဧကရာဇ်ကောင်း တစ်ပါးပါ”
“တကယ်ပါ... အရှင်မင်းကြီး လက်ထက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွေ တကယ် တိုးတက်လာခဲ့တာပါ”
“ဒါဆိုရင်... ဘာလို့ အခု ငါကိုယ်တော်ကို ထားရက်ခဲ့ကြတာလဲ”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က ရင်နင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့အပေါ်ကို စစ်မှန်တဲ့ စိတ်စေတနာတွေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တာပါ၊ ဘာလို့ ငါကိုယ်တော်ကို စွန့်ခွာသွားချင်ကြတာလဲ”
ပြည်သူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ ထွက်သွားဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ မသွားရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့အတွက် လမ်းစမရှိတော့ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးလည်း သိတဲ့အတိုင်း နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်မှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရတဲ့ မိုးခေါင်မှုနဲ့ ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ခံနေရတာပါ။ လယ်ကွင်းထဲမှာ ဘာသီးနှံမှ မစိုက်နိုင်တော့ဘူး၊ မနည်းစိုက်ထားတဲ့ သီးနှံလေးတွေကိုလည်း ကျိုင်းကောင်တွေက ဖျက်ဆီးသွားကြပြီ။ စားနပ်ရိက္ခာမရှိဘဲနဲ့... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်လို အသက်ဆက်ရမှာလဲ”
သူ့စကားကြောင့် ပြည်သူများမှာ ပြန်လည် နိုးကြားလာကြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်... မသွားရင် တကယ်ကို မရှင်သန်နိုင်တော့လို့ပါ”
“ရိက္ခာမရှိရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာကိုစားပြီး ဘာကို သောက်ရတော့မှာလဲ”
“ဒီတိုင်း ထိုင်ပြီးတော့ အသေခံမနေနိုင်ဘူးလေ၊ သစ်ပင်က ရွှေ့ရင်သေပေမယ့် လူကတော့ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစရှာရမှာပဲ”
“စားစရာလေး ရှာချင်တာပါ၊ အဲဒါက မှားနေလို့လား”
“မောင်မင်းတို့ရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နှလုံးသားကလည်း မောင်မင်းတို့လိုပဲ နာကျင်နေရပါတယ်”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါကိုယ်တော် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မောင်မင်းတို့မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဘာမှ မထူးခဲ့ဘူး။ ကျိုင်းကောင်တွေ သီးနှံတွေကို ဝါးမျိုနေတာ မြင်ရတာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သိပ်ကို ခံရခက်ပါတယ်။ အဲဒီသီးနှံတွေ နေရာမှာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အသားနဲ့ သွေးတွေကိုပဲ ကျိုင်းကောင်တွေကို ကျွေးလိုက်ချင်ပါတော့တယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြည်သူများမှာ မျက်ရည်ကျလောက်အောင် စိတ်ထိခိုက်သွားကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကျိုင်းကောင်ဘေးအတွင်း သူတို့၏ ဧကရာဇ်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ အားလုံးအသိပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် တာအိုဂိုဏ်းထံမှ အဆိပ်ကို တောင်းခံခဲ့သည်။ အဆိပ်က အလုပ်မဖြစ်သည့်အခါ စစ်သည်တွေကိုယ်တိုင် ကျိုင်းကောင်တွေကို နှိမ်နင်းခိုင်းခဲ့သည်။ နေ့မနား ညမနား ဆယ့်ငါးရက်တိုင်တိုင် ကျိုင်းကောင်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ကြိုးစားမှုကို ပြည်သူများက အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ဘယ်ဧကရာဇ်က ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံမှာလဲ။
“ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတို့... ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တို့”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ရင်ထဲမှလာသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “ဒီတစ်ခါ ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ငါတို့ ရှုံးခဲ့ပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကတော့ ရှုံးနိမ့်မသွားခဲ့ဘူး။ အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ငါတို့ ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ခဲ့ပြီပဲ၊ အခု တစ်ခုကိုလည်း ငါတို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။ ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ ဒီမှာ ဆက်နေကြပါ၊ ငါတို့အတူ လက်တွဲပြီး ဒီခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေကို အတူ ကျော်ဖြတ်ကြရအောင်။ မောင်မင်းတို့က ငါကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိရင် ငါကိုယ်တော်ကလည်း မောင်မင်းတို့အပေါ် သစ္စာရှိမှာပါ”
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပြည်သူအများစုမှာ စိတ်ထဲ ထိရှသွားကြပြီး ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။
အပိုင်း (၄၀၃)
“မောင်မင်းတို့က ငါကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိရင်၊ ငါကိုယ်တော်ကလည်း မောင်မင်းတို့အပေါ် သစ္စာရှိမှာပါ”
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပြည်သူအများစုမှာ စိတ်ထဲ ထိရှသွားကြပြီး ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသော လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး...
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်မျိုး တော်တော်လေး စိတ်ကုန်နေပြီ” ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရသလဲဆိုတာ ပြန်ကြည့်ပါဦး။ သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်တွေရော၊ လူကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေကိုပါ ဘယ်လောက်တောင် ကြုံခဲ့ရပြီးပြီလဲ”
“မနှစ်ကစပြီး အရှင်မင်းကြီးက မဟာရှနိုင်ငံလိုမျိုး စီးပွားရေး တိုးတက်အောင်၊ ပြည်သူတွေ ဘဝမြင့်မားအောင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်ချင်တယ်ဆိုလို့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ထောက်ခံခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲ... ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေဟာ ကျရှုံးခဲ့ရတယ်၊ စီးပွားရေးကလည်း အကြီးအကျယ် ထိုးဆင်းသွားပြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ အိတ်ကပ်တွေလည်း ပြောင်သလင်းခါကုန်ပြီ”
“အဲဒီနောက်ပိုင်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သီးနှံတွေ ပျက်စီးပြန်တယ်။ ရိက္ခာပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုပြီး မဟာဖုန်းအင်ပါယာဆီကို စစ်တပ်လွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ ရိက္ခာလည်း ရမလာတဲ့အပြင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေ အကုန် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်မျိုးရဲ့ အစ်ကိုလည်း အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးခဲ့ရတယ်၊ သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကိုတောင် ပြန်ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး”
“ပြီးတော့ ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရတဲ့ နှင်းကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာပြန်တယ်။ အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်း အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးဝါးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကပ်ဘေးမှာ ကျွန်တော့်မျိုးရဲ့ နွားလေးလည်း သေခဲ့ရသလို၊ အသက်ကြီးပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မိခင်ကြီးလည်း ဆုံးပါးသွားခဲ့ရတယ်။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အိမ်တိုင်းလိုလို ငိုကြွေးသံတွေ ဖုံးလွှမ်းပြီး ဘဝတွေက ခြောက်ကပ်နေခဲ့ရတယ်”
“ဒီနှစ်မှာတော့ အခြေအနေလေး တိုးတက်လာမလားလို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ မနှစ်ကထက်တောင် ပိုဆိုးနေပါသေးတယ်”
“နှစ်စမှာတင် အရှင်မင်းကြီးက မဟာရှနိုင်ငံကို သွားရောက် စော်ကားခဲ့လို့ သူတို့က စစ်တပ်လွှတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရိက္ခာနဲ့ ရတနာတွေကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူသွားကြတယ်။ အဲဒီနောက် ဂူဗိမာန်ကိုးခုက သိုင်းပညာရှင်တွေ သန်းနဲ့ချီပြီး ကျွန်တော်တို့ မြေပေါ်မှာ သောင်းကျန်းကြပြန်တယ်၊ ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝက ငရဲကျသလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်”
“အခုလည်း မိုးခေါင်ရေရှားမှုနဲ့ ကျိုင်းကောင်ဘေးက ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ...” သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပင် စွပ်စွဲလိုက်တော့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရသလဲဆိုတာ သိပါရဲ့လား။ ဒါတွေအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမှားချည်းပဲလို့ ကျွန်တော်မျိုး မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့က အေးအေးချမ်းချမ်း နေချင်ရုံသက်သက်ပဲ ရှိတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေပါ။ အဲဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒလေးတစ်ခုကိုတောင် ဘာလို့ ဖြည့်ဆည်းမပေးနိုင်ရတာလဲ”
ကျန်ရှိနေသော ပြည်သူများမှာလည်း ရင်ဘတ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်းက ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကြပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
“ဟုတ်တယ်... ဒီနှစ်က တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်”
“ဘာအတွက်ကြောင့် အသက်ရှင်နေရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး”
“ငါ့ရဲ့ သားသမီးတွေသာ မရှိရင် ငါ ဒီလောကကြီးကို စောစောစီးစီး နှုတ်ဆက်မိမှာပဲ”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ထပ်မံ၍ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ “ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်... ငါကိုယ်တော် အကုန်သိပါတယ်။ စိတ်မလောကြပါနဲ့ဦး။ အားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်၊ ငါကိုယ်တော် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်...”
“အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လို ဖြေရှင်းမှာလဲ” ထိုလူငယ်ကပင် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့ သဘာဝဘေးတွေ၊ လူကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေထဲက တစ်ခုကိုတောင် အရှင်မင်းကြီး ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ဖူးလို့လား”
“ဒါကတော့...” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
“အကယ်၍ နောင်မှာလည်း အဲဒီလို ထပ်ဖြစ်လာရင်ရော အရှင်မင်းကြီး ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာလား”
“ငါ...” ဧကရာဇ်မှာ ထပ်မံ ဆွံ့အသွားပြန်သည်။
“ဘာတစ်ခုမှ ဖြေရှင်းမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး” လူငယ်က အားမလိုအားမရ ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်နေရဦးမှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားနေမယ့်အစား ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးပါတော့မယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သနားငဲ့ညှာတဲ့အနေနဲ့ သွားခွင့်ပေးပါတော့”
အခြားသော ပြည်သူများကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သနားငဲ့ညှာပြီး သွားခွင့်ပေးပါတော့”
ထိုအသံများမှာ ကောင်းကင်ကြီး တုန်ဟည်းသွားမတတ် ကျယ်လောင်လှသည်။ မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားမှာ ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မဟာလော့ပြည်သူတွေက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို အတူ ရင်ဆိုင်မယ့်အစား သူ့ကို စွန့်ခွာသွားချင်ကြတာလား။ တစ်နည်းပြောရရင် သူဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြည်သူတွေရဲ့ အစွန့်ပစ်ခံ ဖြစ်သွားရပြီပေါ့။ သူ ပြည်သူတွေအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ စေတနာတွေရဲ့ ရလဒ်က ဒါပဲလား။ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအတွက် သူ အရာအားလုံး ပေးဆပ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ဒီလို ကံကြမ္မာနဲ့ပဲ ကြုံရတော့မှာပါလား။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လူသားတို့၏ သဘာဝကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားပုံရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွားပြီး ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မောင်မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ ငါကိုယ်တော် ဘယ်လောက်တောင် ပေးဆပ်ခဲ့ရသလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်ရတဲ့ ရလဒ်က ဒါပဲလား။ အခု ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ်...”
“ဘယ်သူမှ ထွက်သွားခွင့်မရှိဘူး။ တစ်ယောက်မှ မသွားရဘူး”
“မင်းတို့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီမဟာလော့မြေပေါ်မှာပဲ သေရမယ်”
သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများမှာ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းသံနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ မဟာလော့ပြည်သူများမှာ ပို၍ပင် ဆူညံလာကြသည်။
“ဘာလို့ ပေးမသွားတာလဲ”
“အရှင်မင်းကြီး ဖြစ်နေရုံနဲ့ ဒီလို လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး”
“အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သတ်နေတာပဲ”
ပြည်သူအချို့မှာ စစ်သားများနှင့် အချင်းများကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာကြပြီး တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် မဟာလော့ဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“စစ်သည်တော်များ နားထောင်ကြစမ်း... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အတင်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားရင် သေသည်အထိ တုတ်နဲ့ ရိုက်နှက်ပြီး တားကြ”
“အရှင်မင်းကြီး... ဒီလိုလုပ်ရင် လူအများကြီး သေကုန်ပါလိမ့်မယ်” ဟု အမတ်တစ်ဦးက ဝင်ရောက် တားမြစ်လိုက်သည်။
“သူတို့က ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူတွေပဲ၊ သေသွားလည်း နှမြောနေစရာ မလိုဘူး” မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ပဋိပက္ခကြီး ဖြစ်ပွားလေတော့သည်။ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ကြောင့် စစ်သားများမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လာကြသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သွေးများမှာ မြစ်ပမာ စီးဆင်းသွားပြီး ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။
“မင်းဆိုးမင်းညစ်... မင်းဆိုးမင်းညစ်ပဲ”
“မင်းဆိုးမင်းညစ်ပဲ... အရှင်မင်းကြီးလည်း ကောင်းကောင်းသေရမှာ မဟုတ်ဘူး”
နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် စစ်မှုထမ်းရန် အရေးပေါ် အမိန့်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ အသက် ၁၆ နှစ်မှ ၆၀ ကြားရှိ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အမျိုးသားအားလုံး စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။
ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။
“အမျိုးသားတိုင်း စစ်သားလုပ်ရမယ်တဲ့လား။ ဒါက အတင်းအဓမ္မ စစ်ထဲသွင်းတာပဲ။ အရှင်မင်းကြီး ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ”
“စစ်တပ်ကို ဒီလောက်အထိ ချဲ့ထွင်နေတာ စစ်တိုက်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားဘာရှိဦးမှာလဲ”
“စစ်တိုက်ဖို့ လူတွေ အများကြီး ဘာလို့ လိုတာလဲ။ လေ့ကျင့်မှု မရှိတဲ့သူတွေကို စစ်မြေပြင်ကို ပို့တာက ရူးသွပ်ရာ မကျဘူးလား”
“အရှင်မင်းကြီး ရူးသွားပြီလား။ ဘယ်လိုများ ဒီလိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ”
“အင်း... မဟာလော့နိုင်ငံတော့ နောက်ထပ် ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ”
ထိုအချိန်တွင် စစ်သားများမှာ မြို့ရွာအနှံ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီး စစ်အင်အားတိုးချဲ့ရန် လူစုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိမ်တိုင်းစေ့ လိုက်လံစစ်ဆေးပြီး သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော အမျိုးသားမှန်သမျှကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
“ဦးလေးကျောက်... ခင်ဗျားသားက သန်သန်မာမာနဲ့ စစ်သားလုပ်ဖို့ ကောင်းတယ်”
ဦးလေးကျောက်က ငိုယိုကာ တောင်းပန်ရှာသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာပါ”
“၁၄ နှစ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ကြည့်ရတာ လူကြီးပေါက်စ ဖြစ်နေပြီပဲ၊ စစ်ထဲလိုက်ခဲ့ရမယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးပါ။ မျိုးဆက် သုံးဆက်မြောက်မှာ တစ်ယောက်တည်းသော အဆက်အနွယ်လေးမို့ သနားပါဦး။ သွားခွင့်ပေးပါ... ကျွန်တော် ဒူးထောက်တောင်းပန်ပါတယ်...” ဦးလေးကျောက်က ပြောရင်း ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“တောင်းပန်နေလည်း အပိုပဲ၊ ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်”
“ကျွန်တော့်သား အစား ကျွန်တော်ပဲ လိုက်ခဲ့ပါရစေ”
စစ်ဗိုလ်က ဦးလေးကျောက်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက် မရှိသည်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရဘူး... ခင်ဗျားက ခြေတစ်ဖက် မရှိတော့ စစ်တိုက်လို့ မရဘူး။ ခင်ဗျားသားကတော့ မဖြစ်မနေ လိုက်ရမယ်။ ကဲ... မြန်မြန် ခေါ်သွားကြစမ်း”
“အဖေ... အမေ...”
ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ အိမ်ထောင်စုများစွာတွင် ဖြစ်ပွားနေသည်။ သားယောက်ျား အများအပြား ရှိသော မိသားစုများမှာ အမျိုးသား အားလုံး အခေါ်ခံလိုက်ရပြီး အမျိုးသမီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ကိစ္စများတွင် ရွာလုံးကျွတ် လူသူကင်းမဲ့သွားသည်အထိပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
သူတို့က ပြန်လည် ခုခံချင်ကြသော်လည်း စစ်တပ်ကို ဘယ်လိုနည်းနှင့်မှ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ငိုကြွေးသံများနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
မဟာလော့နန်းတော်သို့ စုန့်ယွီဖေးသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး အပူတပြင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... အခု အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် ပြည်သူသန်းပေါင်းများစွာ ဘေးဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီး သွေးချောင်းစီးနေရပြီလို့ ကြားပါတယ်၊ ဒါဟာ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ပြည်သူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှု ဆုံးရှုံးသွားပါလိမ့်မယ်။ အမိန့်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားပေးပါဦး”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် “နတ်မိမယ် ယုဖေး... သူတို့က ကျုပ်ကို အရင် စွန့်ခွာခဲ့တာ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူတို့အတွက် ကျုပ် ဘယ်လောက်ထိ ပေးဆပ်ခဲ့သလဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခက်အခဲလေး ကြုံတာနဲ့ သူတို့က ကျုပ်ကို ပစ်ထားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ကမှ မသစ္စာရှိတာ၊ ကျုပ်ကို ရက်စက်တယ်လို့ သူတို့ အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး”
စုန့်ယွီဖေးမှာ ထပ်မံ ဖျောင်းဖျပြန်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ပြည်သူတွေဆိုတာ အသိပညာ နည်းကြလို့ လမ်းပြပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။ အခုလို သွေးမြေကျ နှိမ်နင်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ ရိက္ခာပြတ်လပ်မှုကိုသာ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ရင် ပြည်သူတွေက အရှင်မင်းကြီးဆီကို အလိုလို ပြန်ရောက်လာကြမှာပါ”
“ကျုပ်ကလည်း အခု အဲဒီပြဿနာကိုပဲ ဖြေရှင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မဟာလော့မှာ ရိက္ခာမရှိဘူး၊ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက တခြားနိုင်ငံတွေဆီကနေ သွားလုဖို့ပဲ။ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ စစ်သားတွေ လိုတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ် စစ်သားတွေ စုဆောင်းပြီး စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ”
“ဒါပေမဲ့ အခုလို အတင်းအဓမ္မ စစ်ထဲသွင်းနေတာက ပြည်သူတွေကို ဒေါသထွက်စေပါတယ်”
“ကျုပ်က သူတို့ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်နေတာ။ သူတို့က ရိက္ခာမရှိလို့ ညည်းတွားနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲဒါကြောင့် သူတို့ဘာသာ သူတို့ သွားလုခိုင်းလိုက်တာပေါ့။ ရိက္ခာရလာရင် သူတို့ အသက်ရှင်မယ်၊ မရရင်လည်း သေလိုက်ကြပေါ့…။ အလကားနေရင်း ရိက္ခာတွေ ဖြုန်းနေမယ့်အစား သေသွားတာကမှ တော်ဦးမယ်။ ကျုပ် သူတို့အတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုက သူတို့ ကျုပ်ကို ပြန်ပေးဆပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ”
စုန့်ယွီဖေးမှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ဧကရာဇ်ဟာ ဤမျှအထိ အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော စကားလုံးများကို ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး...”
“နတ်မိမယ် ယွီဖေး... ဘာမှ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့၊ ကျုပ် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းကာ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတော့သည်။
ထွက်ခွာသွားသော ဧကရာဇ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ယွီဖေး တစ်ယောက် မဟာလော့ဧကရာဇ် ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် မရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက်ပမာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလေပြီ ဖြစ်သည်။
အပိုင်း (၄၀၄)
စစ်သားစုဆောင်းမှု ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မဟာလော့နိုင်ငံ၏ စစ်အင်အားမှာ ငါးသန်းအထိ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် တိုးပွားလာခဲ့သည်။
အခြေအနေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရလျှင် မဟာလော့တစ်နိုင်ငံလုံး၏ လူဦးရေမှာ ၁၈ သန်းသာ ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် ထက်ဝက်မှာ အမျိုးသမီးများဖြစ်၍ အမျိုးသား ၉ သန်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုကျန်ရှိနေသော အမျိုးသား ၉ သန်းထဲမှ အသက် ၁၆ နှစ်အောက်၊ ၆၀ အထက်နှင့် မသန်စွမ်းသူများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက ၅ သန်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ရာ၊ ဤသည်မှာ တိုင်းပြည်၏ လူသားအရင်းအမြစ် အကုန်အစင်ကို စစ်ပွဲအတွင်းသို့ ပုံအောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
စစ်သည် ၅ သန်း... ဤအရေအတွက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အင်ပါယာကြီးများပင်လျှင် ဤမျှ များပြားသော စစ်အင်အားကို ထောက်ပံ့ရန် ရုန်းကန်ရမည်ဖြစ်ရာ၊ သဘာဝဘေးနှင့် လူကြောင့်ဖြစ်သော ဘေးဒုက္ခများ ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့ထားရသည့် မဟာလော့နိုင်ငံအတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။
အမှန်စင်စစ်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် ထိုစစ်သည်များကို ကျွေးမွေးထားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် ထိုသူများကို စစ်မြေပြင်သို့ ပို့ကာ ရိက္ခာနှင့် နယ်မြေများကို သွားရောက်လုယက်ခိုင်းရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။
အကယ်၍ စစ်နိုင်ခဲ့လျှင် ရိက္ခာနှင့် နယ်မြေများ ရရှိမည် ဖြစ်သလို၊ လူဦးရေကို လျှော့ချပြီး တိုင်းပြည်၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို သက်သာစေမည့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ရူးသွပ်လှသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိရောက်မှုရှိနိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။
စစ်သားစုဆောင်းမှုပြီးဆုံးသည်နှင့် စစ်သားသစ်များသည် ရက်အနည်းငယ်မျှသာ အခြေခံလေ့ကျင့်မှု ခံယူပြီးနောက် စစ်မြေပြင်သို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံကြရသည်။
မဟာလော့မင်းဆက်ကို ဝန်းရံထားသော နိုင်ငံပေါင်း ငါးနိုင်ငံ ရှိသည်။ မဟာရှနိုင်ငံနှင့် မဟာဖုန်းနိုင်ငံတို့အပြင် မဟာလန်၊ မဟာရှီးနှင့် မဟာဝူနိုင်ငံတို့ ဖြစ်ကြသည်။ မဟာရှနိုင်ငံမှာ အလွန်အမင်း အင်အားတောင့်တင်းလှသဖြင့် သူတို့အား မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် စာရင်းထဲမှ ဖယ်ထုတ်ထားလိုက်သည်။ မဟာဖုန်းနိုင်ငံမှာလည်း ယခုနှစ်တွင် သီးနှံထွက်နှုန်း ညံ့ဖျင်းသည့်အပြင် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ နယ်မြေဖြစ်နေသောကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ပြန်သည်။
ထို့ကြောင့် မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ ပစ်မှတ်မှာ မဟာလန်၊ မဟာရှီးနှင့် မဟာဝူဟူသော နိုင်ငံကြီး သုံးနိုင်ငံ ဖြစ်လာတော့သည်။ ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသောအခါ ခံစစ်အတွက် စစ်သည် ၅ သိန်းခန့်သာ ချန်လှပ်ထားပြီး ကျန်ရှိသော စစ်သည်အားလုံးကို ထိုသုံးနိုင်ငံသို့ စေလွှတ်လိုက်လေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် စစ်မီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာတော့သည်။
မဟာလော့က စေလွှတ်လိုက်သော စစ်သားအများစုမှာ စစ်သားသစ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အသေအပျောက် အလွန်များပြားလှသည်။ နေရာအနှံ့တွင် အလောင်းများ ပုံနေပြီး သွေးများမှာ မြစ်ပမာ စီးဆင်းနေတော့သည်။ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ရန်သူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရန် မဟာလော့စစ်သား ၂ ယောက်မှ ၃ ယောက်ခန့်၏ အသက်ကို ပေးဆပ်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
စုန့်ယွီဖေးမှာ ဆက်၍ မကြည့်ရက်တော့ဘဲ “အရှင်မင်းကြီး... အသေအပျောက်တွေက များလွန်းနေပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်တပ်ကို ပြန်ဆုတ်ဖို့ အမိန့်ပေးပါတော့” ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အေးစက်စွာဖြင့် “နတ်မိမယ်... မင်းက စိုးရိမ်လွန်နေတာပဲ။ ဘယ်စစ်ပွဲကများ လူမသေဘဲ ရှိဖူးလို့လဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စုန့်ယွီဖေးက ထပ်မံ၍ တိုက်တွန်းပြန်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သေတဲ့သူတွေက များလွန်းလှပါတယ်။ သူတို့တွေအားလုံးက မဟာလော့ရဲ့ ပြည်သူတွေပါပဲ”
“သေပါစေ... သူတို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုက တန်ဖိုးရှိတယ်” မဟာလော့ဧကရာဇ်က ထိုသုံးနိုင်ငံရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြီး “ကျုပ်သာ အဲဒီသုံးနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ ပြည်သူတွေက ကျုပ်ရဲ့ ပြည်သူတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ မဟုတ်လား”
စုန့်ယွီဖေးမှာ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်သွားရတာလဲ”
မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားကာ “ကျုပ်ကလည်း ဒီလိုဖြစ်ချင်နေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ အခုလို အခြေအနေတွေ အားလုံးက ကျုပ်ကို တွန်းပို့ခဲ့တာပဲ။ ကောင်းကင်ကြီးက ကျုပ်ကို ဖိအားပေးခဲ့တယ်၊ မဟာရှနိုင်ငံက ကျုပ်ကို အကျပ်ကိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျုပ်စေတနာထားခဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကတောင် ကျုပ်ကို ဝိုင်းပြီး ဖိအားပေးခဲ့ကြတာ၊ ပြောစမ်းပါ... ကျုပ် ဘာမှားခဲ့လို့လဲ။ ကျုပ်က ပြည်သူတွေကို ရင်သွေးပမာ ချစ်တဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ချင်ခဲ့ရုံတင်ပါ”
စုန့်ယွီဖေးက “အရှင်မင်းကြီး...” ဟု တစ်ခွန်းစရုံရှိသေးသည်။
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “အခုတော့ ကျုပ် နားလည်သွားပြီ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေလည်း သွားလိုက်တော့၊ ကရုဏာတရားတွေကိုလည်း ဘေးဖယ်ထားလိုက်တော့၊ အရင်ကတော့ ကျုပ်ဒါတွေကို တန်ဖိုးထားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဘာတစ်ခုမှ မလိုချင်တော့ဘူး၊ လောကကြီးက ကျုပ်အပေါ် သစ္စာဖောက်တာကို ခံရမယ့်အစား၊ ကျုပ်ကပဲ လောကကြီးကို သစ္စာဖောက်လိုက်တော့မယ်”
စုန့်ယွီဖေးမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဧကရာဇ်၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်က ခေါင်းလှည့်လာပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် “နတ်မိမယ် ယွီဖေး... အကယ်၍ မင်းက သူတို့ သေမှာကို မကြည့်ရက်ဘူးဆိုရင် တာအိုဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေကို ကူညီဖို့ ခေါ်ပေးလိုက်လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်ကတော့ စစ်တပ်ကို ပြန်ဆုတ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
စုန့်ယွီဖေးမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ရတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် တာအိုဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များကို စေလွှတ်လိုက်ရာ မဟာလော့စစ်တပ်၏ အကျအဆုံးများ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ တာအိုဂိုဏ်း၏ အကူအညီဖြင့် မဟာလော့စစ်တပ်သည် မြို့များကို တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ သိမ်းပိုက်ကာ အသာစီး ရလာခဲ့သည်။
အခြေအနေ စိုးရိမ်ရလာသည်ကို သိရှိသွားသော မဟာလန်၊ မဟာရှီးနှင့် မဟာဝူတို့ နိုင်ငံကြီး သုံးနိုင်ငံတို့သည် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် သံတမန်များကို စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် တာအိုဂိုဏ်း၏ အထောက်အပံ့ကို ရရှိထားသော မဟာလော့နိုင်ငံကို မည်သည့်နိုင်ငံကမျှ မယှဉ်ရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနိုင်ငံသုံးနိုင်ငံမှ သံတမန်များသည် မဟာရှနိုင်ငံမှ လင်းပိုင်ဖန်ကို တွေ့ဆုံရန် မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြတော့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်မှာ 'အခက်တွေ့နေဟန်' ဖြင့် “လေးစားရပါသော သံတမန်တို့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါကိုယ်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါကိုယ်တော်လည်း မကူညီနိုင်ဘူး။ မဟာလော့မှာ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အထောက်အပံ့ ရှိနေတယ်။ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါက လူတကာကို ကြောက်လန့်စေတယ်။ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာရှနိုင်ငံကတော့ သေးငယ်ပြီး အားနည်းလှပါတယ်၊ အင်အားလည်း မရှိတာမို့ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ကြပါတော့”
သံတမန်သုံးဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားကြသည်။
သေးငယ်ပြီး အားနည်းတယ်….
အင်အား မရှိဘူး….
မယှဉ်နိုင်ဘူး…
‘ဘယ်လိုတောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အလိမ်အညာ စကားလုံးတွေကို စဉ်းတောင် မစဥ်းစားဘဲ ပြောချလိုက်တာပါလား။ အလိမ်အညာလေး တစ်ခုကိုတောင် အကွက်စေ့အောင် မပြင်ဆင်နိုင်ဘူးလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတင် မဟာလော့နယ်မြေထဲ ဝင်မွှေပြီး အထိအခိုက်မရှိ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့တာ မင်းပဲ မဟုတ်လား….’
မင်း... ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်နေတာလဲ…
စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေကြသော်လည်း သူတို့မှာ အကူအညီတောင်းခံရသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသဖြင့် နှိမ့်ချစွာပင် ထပ်မံ တောင်းပန်ကြရသည်။
“မဟာရှဧကရာဇ်ခင်ဗျာ... အရှင်မင်းကြီးသာ မကူညီရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ နိုင်ငံတွေတော့ တကယ်ပဲ ပျက်စီးရတော့မှာပါ”
“အရှင်မင်းကြီးသာ စစ်တပ်စေလွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် မဟာလော့စစ်တပ်တွေ ဆုတ်ခွာသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဟာလော့ ကြောက်ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မဟာရှနိုင်ငံပဲ မဟုတ်လား”
“အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်တပ် စေလွှတ်ပေးပါ။ 'နှုတ်ခမ်းမရှိရင် သွားတွေ အေးတတ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို အရှင်မင်းကြီး နားလည်မှာပါ”
လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချရင်း “ခင်ဗျားတို့ ပြောတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကို ငါကိုယ်တော် အကုန်နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိနေတာနဲ့ အဲ့ဒါကို လုပ်ဖို့ဆိုတာ တခြားစီပဲလေ။ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်လည်း ငဲ့ရဦးမယ်။ စစ်မီးကို မဆင်မခြင် မွှေးတာဟာ တိုင်းပြည်အတွက် အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စပါ”
သံတမန်သုံးဦးမှာ ရင်ထဲတွင် ရွံရှာမိသွားကြပြန်သည်။
‘စစ်မီးကို မဆင်မခြင် မွှေးတာမျိုး မလုပ်ဘူး ဟုတ်လား၊ မင်းက လူတိုင်းကို လိုက် ပြဿနာရှာပြီး၊ အရူးတစ်ယောက်လို တိုက်ခိုက်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ အင်ပါယာကြီးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှာလဲ။ မင်းရဲ့ အရေခြုံမှုကို ထောက်ပြဖို့တောင် ငါတို့ ရွံလှပြီ’
“မဟာရှဧကရာဇ်ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်မျိုးတို့ သေသွားမှာကိုတော့ ဒီတိုင်း ကြည့်မနေပါနဲ့”
လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နိုင်ငံတွေက ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် လမ်းသစ်တစ်ခုကို ဘာလို့ ရှာမကြည့်ကြတာလဲ”
“လမ်းသစ်..” သံတမန်သုံးဦးမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
“ဟုတ်တယ်... လမ်းသစ်ပေါ့”
လင်းပိုင်ဖန်က “မဟာရှနိုင်ငံက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်နေတော့ အခြေခံက အားနည်းနေသေးတယ်။ ငါကိုယ်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူတွေ အများကြီး လိုအပ်နေတာ။ ငါကိုယ်တော်က တော်တဲ့သူတွေကို အပူတပြင်း ရှာဖွေနေတာ။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့သာ လာမယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တော်က အထူးလေးစားစွာနဲ့ ဆက်ဆံမှာပါ”
ဤသံတမန်သုံးဦးစလုံးမှာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြရာ၊ လင်းပိုင်ဖန်က သူတို့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လက်လွတ်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သံတမန်များမှာမူ လင်းပိုင်ဖန်က သူတို့ကို သိမ်းသွင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ဆက်လက် ကြောင်အမ်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
“မဟာရှဧကရာဇ်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မဟာလန်နိုင်ငံမှ သံတမန်က ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် “တိုင်းပြည် ပျက်စီးပြီး အိမ်ခြေယာခြေတွေ ပျောက်ဆုံးနေရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့အနေနဲ့ တခြားသခင်တစ်ဦးကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ စိတ်မရှိပါဘူး”
“မှန်ပါတယ်၊ မဟာရှီးနိုင်ငံဟာ ကျွန်တော်မျိုး ချစ်ရတဲ့ တိုင်းပြည် ဖြစ်သလို၊ ဧကရာဇ်ဟာလည်း ကျွန်တော်မျိုး သစ္စာရှိရမယ့် အရှင်သခင်ပါ။ ဒီဘဝမှာ မဟာရှီးအတွက်ပဲ အလုပ်အကျွေးပြုပြီး သစ္စာရှိသွားချင်ပါတယ်။ တခြားနိုင်ငံကို ပြောင်းပြီး သစ္စာခံဖို့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး” ဟု မဟာရှီးသံတမန်ကလည်း ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ မဟာဝူနိုင်ငံနဲ့အတူ အသေခံသွားပါ့မယ်” ဟု မဟာဝူသံတမန်ကလည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကြီး ငြင်းမပစ်ပါနဲ့ဦး။ ခင်ဗျားတို့က ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို မလိုချင်ဘူးလား”
မဟာလန်သံတမန်က အနည်းငယ် ဒေါသတကြီးဖြင့် “မဟာရှဧကရာဇ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ဒီလောက်အထိ အပေါ်ယံဆန်တဲ့ လူတွေလို့ ထင်နေတာလား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မဟာရှီးသံတမန်ကလည်း “အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားနေတာလား” ဟု ဒေါသဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
မဟာဝူသံတမန်ကလည်း မကျေမနပ်ဖြင့် “မဟာရှဧကရာဇ်ခင်ဗျား စကားကို ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် ပြောတော်မူပါ”
“အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့က ပြင်ပပစ္စည်းတွေကို အထင်မကြီးဘူးဆိုရင်... ဒါတွေကိုရော ဘယ်လိုမြင်လဲ” လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ၊ လူတစ်ဦးက နတ်ဆေးပုလင်းပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
မဟာလန်သံတမန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ ဒါ…ဒါက ဒဏ်ရာတွေကို ပျောက်ကင်းစေပြီး အင်အားတိုးစေတဲ့ ကျားနဂါးဆေးလုံးပါလား”
မဟာရှီးသံတမန်ကလည်း “ ဒါက နောက်ထပ် အသက်တစ်ချောင်း ပိုပေးနိုင်တဲ့ မသေဆေးပါလား”
မဟာဝူသံတမန်ကလည်း ဆွံ့အသွားကာ “ ဒါ..ဒါကလည်း သိုင်းပညာ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ နုမျစ်ခြင်းဆေးလုံး မဟုတ်လား”
“ဒါတွေဆိုရင်ရော” လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မံ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြန်ရာ၊ လူတစ်ဦးက သိုင်းကျမ်းစာအုပ်များကို ယူဆောင်လာပြန်သည်။
မဟာလန်သံတမန်မှာ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ ဝိုး ယန်ကိုးပါး သိုင်းကျမ်းက ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးရုံတင်မကဘဲ အတွင်းအားကိုလည်း အဆုံးမရှိ စီးဆင်းစေတာပဲ”
မဟာရှီးသံတမန်မှာလည်း “ ဒီ ယင်ကိုးပါးသိုင်းကျမ်း ဆိုတာလည်း သိုင်းပညာရဲ့ ရတနာသိုက်ပဲဟ”
မဟာဝူသံတမန်ကလည်း “ ဒီ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းစွမ်းရည်က ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ”
“နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်” လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ် ထပ်တီးလိုက်ရာ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်များ ထည့်ထားသော သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာပြန်သည်။
သံတမန်သုံးဦးမှာ- “သောက်ကျိုးနည်း များလှချည်လား….!!”