အခန်း (၁၄၂၇-၁၄၂၈)

အခန်း (၁၄၂၇) - မိန်းမတွေဆိုတာလေ...

လင်းကွေ့ကြယ်တာရာ

နဂါးနက်လှေကြီး ရောက်ရှိလာခြင်းကို လင်းကွေ့ကြယ်တာရာပေါ်ရှိ မည်သည့်အင်အားစုကမျှ သတိမပြုမိကြပေ။

စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ဒါက ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

စီနီယာအစ်မကြီး၏ နည်းလမ်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်အရဆိုလျှင် ထိုကြယ်တာရာပေါ်၌ သူမနှင့် အဆင့်တူတန်းတူ ဆက်ဆံနိုင်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး လုံးဝမရှိရာ၊ သူမအနေဖြင့်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ အသိပေးရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆပုံရသည်။

သို့သော် နဂါးနက်လှေကြီးသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဆိုးတောင်တန်း တွင် ရပ်နားလိုက်ခြင်းက နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာတော့မည်ကို ဖန့်ချန်အား ကြိုတင်ခန့်မှန်းမိသွားစေသည်။

“ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်နေကြ၊ ငါ အခုသွားပြီး အခုပြန်လာခဲ့မယ်”

စီနီယာအစ်မကြီးသည် စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဆိုးတောင်တန်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖန့်ချန်သည်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုင်၍ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိနေသယောင် ဆောင်လိုက်သော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် က ကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး စီနီယာအစ်မကြီးရဲ့ နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ရံဖန်ရံခါမှသာ ပေါ်လာတတ်သည့် ထိုတံလျှပ်တောင်ကြီးကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ အစီရင်တံဆိပ်တော်များနှင့် သံကြိုးများမှာမူ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

တောင်တန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

ထိုသူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဘေးတစောင်း မျက်နှာထားဖြင့်သာ ရပ်နေသည်။

“မင်း ရောက်လာပြီပဲ”

သူက ဆိုသည်။

“အင်း”

စီနီယာအစ်မကြီးက အေးစက်စွာ ပြန်ထူးသည်။

“အစီရင်ဗဟိုချက် ကို ယူလာခဲ့ရဲ့လား”

သူက ပြုံးလျက် မေးသည်။

“ဘာတွေ စကားများနေတာလဲ အစီရင်ဗဟိုချက်သာ မပါရင် ငါ ဒီကို ဘာလာလုပ်မှာလဲ ဒါထက် နင်... ထိုက်ဟောင်နတ်မှန် ရဲ့ သတင်းကို တကယ်ပဲ သိတာလား တကယ်လို့ နင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး လိမ်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ အောက်ငရဲကို ဆင်းရ ဆင်းရ၊ အထက်ကောင်းကင်ကို တက်ရ တက်ရ၊ နင် ဘယ်ပြေးပြေး ငါ လိုက်သတ်မှာပဲ”

စီနီယာအစ်မကြီး၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။

“ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး”

ဝမ်ချုံစန်းသည် အမြဲတမ်း ဘေးတစောင်း မျက်နှာဖြင့်သာ နေမြဲနေဆဲဖြစ်သည်။

ပါးစပ်ဖျားတွင် အပြုံးနုနုတစ်ခု ဆင်မြန်းထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ကာ အလွန်အားကိုးထိုက်သူတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

“ဒါဆို ငါ နင့်ကို တစ်ခုမေးမယ်၊ အရင်တုန်းက ဝူရှန့်ငရဲမှာ နင် အဲဒီတောင်ကို ဘာလုပ်ဖို့ သုံးခဲ့တာလဲ ရတနာ သန့်စင်ဖို့လား ”

စီနီယာအစ်မကြီးက မေးသည်။

“ဟင် ”

ဝမ်ချုံစန်း ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ပြန်မေးသည်။

“မင်း ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ ”

စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

“နင်ကပဲ ပြန်ပြောလေ”

“ငါက ပြောရမှာ ”

ဝမ်ချုံစုန်းက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ဆိုသည်

“ငါက ဘာပြောရမှာလဲ နေဦး... မင်း သေသေချာချာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါဦး...”

စီနီယာအစ်မကြီးမှာမူ နောက်သို့ လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားချေပြီ။

ဝမ်ချုံစန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရန် အစအနမျှ စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ဝမ်ချုံစန်းက မသိစိတ်မှ လိုက်ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စီနီယာအစ်မကြီး၏ ဝတ်ရုံလက်ဖျား တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းမှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားတော့သည်။

“မိန်းမတွေဆိုတာလေ... ဒါဟာ မိန်းမတွေပါပဲလား”

ဝမ်ချုံစန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်

“ဘာလို့ စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောတာလဲ၊ ရှင်းအောင်ပြောလိုက်ရင် သေသွားမှာမို့လို့လား ဘာတောင်လဲ ဘာတောင်ကြီးလဲလို့ ”

သူက အစီရင်ဗဟိုချက်ကို လိုချင်နေတာ... ဒီတောင်အတွက်လား ဒီတောင်ရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေတာလား တကယ်လို့ အောင်မြင်သွားရင် ဒီလောကမှာ ယင်လောက ထဲကို ကူးပြောင်းနိုင် သွားတော့မှာ မဟုတ်ပါလား

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

သူရဲ့ နားလည်မှုအရဆိုလျှင်

အထက်နယ်မြေ သုံးခုက ယင်လောကသို့ မကူးပြောင်းနိုင်ခြင်းသည် မိစ္ဆာများ အတွက် အကျိုးရှိသည်။

အကြောင်းမှာ ယင်လောက၏ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားဝိညာဥ် များမှာ သူတို့၏ ရန်သူများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် အစကတည်းက သူ ယူဆထားသည်မှာ ဤနေရာတွင် ယင်လောကသို့ မသွားနိုင်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်အုပ်စုက လူသားအားလုံး၏ သိမြင်မှုကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်သော တားမြစ်ချက်မျိုးဖြင့် အထက်နယ်မြေရှိ သတ္တဝါများ ဝိညာဉ်လောကသို့ သွားရာလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်လောကနှင့် အထက်နယ်မြေ ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းကိုလည်း ပိတ်ထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ချုံစုန်းသာ ထိုဘက်ကလူ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုတားမြစ်ချက်ကို ဖျက်ဆီးရန် အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော် ယခင်က ပြောင်းပြန်မသေမျိုး မိစ္ဆာသန္ဓေသား အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် ဝမ်ချုံစန်းကို သာမန်အတွေးအခေါ်ဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ကြောင်း ဖန့်ချန် ခံစားရသည်။

သူ ဘာလုပ်ချင်နေသလဲ၊ သူ၏ ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲဆိုသည်မှာ ယာယီအားဖြင့် မသိရသေးသော်လည်း၊ ဆယ်ပုံရှစ်ပုံ ကိုးပုံခန့် သေချာနေသည့် အချက်တစ်ခုမှာ

သူသည် မိစ္ဆာဘက်တော်သား လုံးလုံးလျားလျား ဟုတ်ပုံမရပေ။

ဒါက ဘာကြောင့်ပါလိမ့်

လူသားလောက နယ်မြေကိုးခုမှာ ယခုအခါ ပြန်လည်ဝင်စားရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့်၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သံသရာလည်ခြင်းကြောင့် သွေးနှောသွားသည်ဟူသော အဆိုမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာတိုင်းသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပြန်လည်ဝင်စားလာကြသူများသာ ဖြစ်သည်။

မှတ်ဉာဏ်များ ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ယခင်ဘဝမှတ်ဉာဏ်များက ယခုဘဝမှတ်ဉာဏ်များကို ဖိနှိပ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

အရင်တုန်းကဆိုလျှင် ဝမ်ချုံစန်း၏ အကြံအစည်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းက ဝမ်းသာစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ ဖန့်ချန်သည် ယခင်က ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင် တွင် ဝမ်ချုံစန်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ စီနီယာအစ်မကြီးကို လိမ်ညာခဲ့မိသည်ကို ရုတ်တရက် နောင်တရမိသွားသည်။

ဝမ်ချုံစန်းသည် စီနီယာအစ်မကြီးနောက်သို့ လိုက်မသွားတော့ပေ။

သူ၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် လိုက်သွားလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူကို ဘာမှမတတ်နိုင်မှန်း သိပုံရသည်။

သူသည် ထိုနေရာမှာပင် ရပ်လျက် ထိုတောင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ငေးငိုင်နေတော့သည်။

သူ ထိုတောင်ကို မြင်နိုင်သည်ဆိုကတည်းက သူသည် သာမန်ကျင့်ကြံသူများနှင့် ကွာခြားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ယခင်က ထိုက်ရွှီမသေမျိုးအရှင်သခင် ထိုနေရာသို့ ရောက်စဉ်က သူသည် အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး ဖြစ်သော်လည်း ဤတောင်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် သိမြင်မှုများပင် ဖျောက်ဖျက်ခံထားရသဖြင့် လမ်းလျှောက်နေရင်းပင် ထိုတောင်ကို မသိစိတ်မှ ရှောင်ကွင်းသွားတတ်ပြီး ထိတွေ့ခွင့်ပင် မရခဲ့ပေ။

“နင် တကယ်ပဲ ငါ ဘာပြောနေလဲဆိုတာ မသိတာလား ”

စီနီယာအစ်မကြီးသည် ဝမ်ချုံစန်း၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့်

“ငါ တကယ် မသိတာပါ၊ မင်း သေချာပြောပြရင် ငါလည်း ရှင်းပြနိုင်တာပေါ့”

“ဒါဆိုလည်း ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါ... တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လိမ်ညာတာကို ခံလိုက်ရတာ ထင်တယ်”

စီနီယာအစ်မကြီးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သယောင် ရှိပြီးနောက် အစိမ်းရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

အစီရင်ဗဟိုချက်

“အစီရင်ဗဟိုချက်ကို နင့်ကို ပေးပြီးပြီ၊ ထိုက်ဟောင်နတ်မှန်ပြောင်းရဲ့ သတင်းကရော ”

စီနီယာအစ်မကြီးက မေးသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်

“နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်မြေ ၊ ရှေးဟောင်းနဂါးနတ်ဘုရားကျောင်း ”

“နင်”

စီနီယာအစ်မကြီးမှာ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သွေးများ ဆူဝေလာကာ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလိုက် ဖြူလျော့လိုက် ဖြစ်သွားပြီးမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

“ထိုက်ဟောင်နတ်မှန်ပြောင်းက ရှေးဟောင်းနဂါးနတ်ဘုရားကျောင်း လက်ထဲကို ဘယ်လိုရောက်သွားမှာလဲ နင် ကျွယ်မင်ယင်လောက ကနေ ဒါကို ခိုးသွားတုန်းက ဘယ်ကိုပဲ ယူသွားယူသွား၊ စိတ်ဝိညာဥ်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး ”

“ငါလည်း ကံဆိုးတာပါပဲ၊ ငါ ကျွယ်မင်ယင်လောက အနီးအနားမှာ ရှေးဟောင်းနဂါးနတ်ဘုရားကျောင်းက ယင်မသေမျိုး တွေနဲ့ တိုးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ ဒါဟာ သူတို့ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပြီဆိုတာ ပြနေတာပဲ ”

ဝမ်ချုံစန်းက အပြစ်ကင်းသယောင် မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

“တကယ်ပဲ... နန်းတော်သခင်ကိုယ်တိုင် ထွက်လာမှပဲ ဒါကို ပြန်တောင်းလို့ ရတော့မှာပဲ။ ဒီပစ္စည်း ဘယ်မှာရှိလဲ သိရရင်တော့ အလုပ်လုပ်ရတာ လွယ်သွားပါပြီ။ ရှေးဟောင်းနဂါးနတ်ဘုရားကျောင်းက အဲဒီလူက ဒါကို ကိုယ်ပိုင်သိမ်းထားချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကျွယ်မင်နန်းတော်နဲ့ စစ်ဖြစ်မယ့် အကျိုးဆက်ကို ထည့်တွက်ရလိမ့်မယ်”

စီနီယာအစ်မကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်းက သူ၏ လက်ထဲမှ အစီရင်ဗဟိုချက်ကို ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ မသိစိတ်မှ မေးလိုက်မိသည်။

“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ”

“တချို့ကိစ္စတွေက ငါပြောပြရင်တောင် မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါအပြင် ငါက ပြောပြလို့လည်း မရသေးဘူး။ အမန်... ငါ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သလိုပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်ပါ၊ နောင်နှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာတဲ့အခါ ငါတို့တွေ ပြန်ပြီး အတူရှိနိုင်ဦးမှာပါ”

ဝမ်ချုံစန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ဖန့်ချန်၏ မျက်စိရှေ့၌ အစီရင်ဗဟိုချက်သည် ထိုပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသော တံလျှပ်တောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး စူးရှတောက်ပသော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အတွင်းပိုင်းမှ အစိမ်းရောင် လှိုင်းတံပိုးကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် တောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ချုပ်နှောင်ခံထားရသော တံလျှပ်တောင်ကြီးမှာ စတင် လှုပ်ခါလာသည်။

မြည်ဟီးသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုအသံကို ဖန့်ချန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့သာ ကြားနိုင်သည်။

စီနီယာအစ်မကြီးမှာမူ ဘာကိုမျှ သတိမပြုမိပေ။

မကြာမီ အစိမ်းရောင်လှိုင်းတံပိုးများသည် တောင်၏ အကြောများအတိုင်း စီးဝင်သွားပြီး တောင်ရဲ့ အရှိန်အဝါမှာ တဟုန်ထိုး ကြီးထွားလာတော့သည်။

၎င်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော သံကြိုးများနှင့် တံဆိပ်တော်များမှာ ဂွပ် ဂွပ် ဟူသော အသံများနှင့်အတူ စတင် ပြေလျော့လာသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သံကြိုးများမှာ ရုတ်ချည်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ပထမဆုံး သံကြိုးပြိုကွဲသွားသည်နှင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပျက်စီးသွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တံလျှပ်တောင်ကြီးမှာ တကယ့်လက်တွေ့လောကထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသော်လည်း၊ သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်မီမှာပင် တံလျှပ်တောင်ကြီးမှာ ဝှစ် ခနဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဆိုးတောင်တန်းရှိ ယင်မိစ္ဆာများသည်လည်း ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုခု လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ပင် ထိုနေရာမှ စတင်၍ တဖွဲဖွဲ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် စီနီယာအစ်မကြီးကို ကြည့်ကာ လေးနက်ဖြူစင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆိုသည်

“ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းက မင်းတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်နဲ့ ရန်သူဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ”

“စီနီယာအစ်မကြီးအနေနဲ့ ကျွယ်မင်နန်းတော်နဲ့ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြားက စစ်ပွဲကို တားဆီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဝူရှန့်ငရဲမှာ သေသွားတဲ့ အမာခံတပည့်တွေ ကိစ္စကတော့ မင်းတို့လူတွေထဲမှာပဲ သေသေချာချာ ပြန်စစ်ဆေးကြည့်သင့်တယ်”

“နင် ဒါတွေကို ဘယ်လိုသိတာလဲ”

စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ချုံစန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ တစ်လက်မချင်းစီ ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျန်ကောင်း ကတော့ သေသွားပြီ၊ ငါတို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”

ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စီနီယာအစ်မကြီး သတိဝင်လာချိန်တွင် သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြာမှုန့်တစ်စုသာ ကျန်ရစ်တော့ရာ သူမသည် ထိုပြာများကို ကြည့်ကာ အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်ငေးမောနေမိတော့သည်။

အခန်း (၁၄၂၈) - ခြောက်လတာ အားလပ်ရက်

စီနီယာအစ်မကြီးသည် နဂါးနက်လှေပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းက အစီရင်ဗဟိုချက်ကို အသုံးပြု၍ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကိုမူ သူမအနေဖြင့် ထပ်မံတွေးတောနေပုံမရတော့ပေ။

“နင်တို့ထဲမှာ လင်းကွေ့ကြယ်တာရာက ဂိုဏ်းသားတွေ တော်တော်များများ ပါကြတယ်၊ ငါ နဂါးနက်လှေနဲ့ပဲ နင်တို့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။ မိသားစုတွေဆီ ပြန်လည်ပတ်ဖို့အတွက် ခြောက်လအချိန်ပေးမယ်”

သူမက လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ထိုအခါမှသာ စီနီယာအစ်မကြီး ဦးဆောင်သည့် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ထဲတွင် လင်းကွေ့ကြယ်တာရာ ဇာတိဖြစ်သော စီနီယာများစွာ ပါဝင်နေကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း

ထိုနေရာသည် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲနေပုံရသည်။

မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်ခုချင်းစီရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသိပ်သည်းနေ၏။

ဖန့်ချန်အတွက် လင်းကွေ့ကြယ်တာရာတွင် သွားစရာနေရာဟူ၍ မရှိပေ။

အကယ်၍ ရွေးချယ်ခွင့်သာရှိခဲ့လျှင် သူသည် ထိုစီနီယာအစ်မကြီး၏ ဘေးနားတွင်သာ လိုက်ပါသွားပြီး ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ထပ်တွေ့နိုင်ဦးမလားဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

ကျန်ကောင်း ဟူသော အမှတ်အသားမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ယခင်က ရရှိထားခဲ့သော သဲလွန်စများမှာလည်း လုံးဝပြတ်တောက်သွားပြီဟု ဆိုရမည်။

ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ထပ်မံဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုမူ လင်းပေါင်အား အခွင့်အရေးရမှသာ မေးမြန်းကြည့်ရပေတော့မည်။

ချင်းယွီမသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တောင်စောင့်တပည့်များသည် ဂိုဏ်းတံခါးဝတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးမှာ သံသယစိတ်ဖြင့် အတန်ကြာ အကဲခတ်နေပြီးနောက် အလန့်တကြား အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်မိသည်။

“ဒါ... ဖန့်အကြီးအကဲ မဟုတ်လား ”

“မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလို့လား ”

ဖန့်ချန်က ထိုတောင်စောင့်တပည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ အောက်ခြေအဆင့် ကျင့်ကြံသူမျှသာ ဖြစ်ပြီး ယခင်က သူ့ကို မြင်ဖူးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့ပါလျက်နှင့် မည်သို့ကြောင့် သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှတ်မိသွားရသနည်း။

တောင်စောင့်တပည့် အုပ်စုမှာ ဝိုင်းအုံရောက်ရှိလာကြပြီး ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရိုရိုသေသေ လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုကြတော့သည်။

“တပည့်တို့ ဖန့်အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ဖန့်ချန်ကို ပထမဆုံး မှတ်မိခဲ့သည့် တပည့်ဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပြရှာသည်။

“ဖန့်အကြီးအကဲ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူအဖြစ် အရွေးချယ်ခံရပြီးတဲ့နောက်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ ဖန့်အကြီးအကဲရဲ့ ရုပ်တုတစ်ခုကို စိုက်ထူခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါ ဖန့်အကြီးအကဲရဲ့ ပုံတူစစ်စစ်ပါပဲ။ တပည့် နေ့တိုင်း ဖြတ်သွားတိုင်း အဲဒီရုပ်တုကို ခဏရပ်ပြီး လေ့လာဖူးတာကြောင့် ဖန့်အကြီးအကဲကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားတာပါ”

ထိုတပည့်များ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထနေကြသည်။

ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ

လင်းကွေ့ကြယ်တာရာတစ်ခုလုံးတွင် ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ မည်မျှရှိသနည်း။

ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကဲ့သို့ အင်အားကြီးသည့်တိုင်အောင် ယခုအချိန်အထိ ထိုဖန့်အကြီးအကဲ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် အဘက်ဘက်မှ စောင့်ရှောက်မှုများ ရရှိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပေါများလာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ ဖန့်ချန်၏ ကျေးဇူးကြောင့် အကျိုးခံစားခွင့်များ ရရှိနေကြခြင်းပင်။

ဖန့်ချန် ပြန်ရောက်လာသည့် သတင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ အကြီးအကဲများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြရာ၊ ပထမဆုံး ရောက်လာသူမှာ ယခင်က ဖန့်ချန်အပေါ် အငြိုးအတေး ထားခဲ့ဖူးသည့် ဝါယန်ဖုန်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဖန့်ချန်က ကြာနီနတ်မိမယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ယူခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဝါယန်ဖုန်း၏ ရန်လိုမှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဖန့်မိတ်ဆွေ ”

ဝါယန်ဖုန်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသည့် မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးထဲမှ နွေးထွေးမှုများမှာ လျှံထွက်နေတော့မတတ်ပင်။

ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုသူသည်လည်း မူလက တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် မှ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်မှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှရာ နောင်တွင် အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်လာရန် အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသည်။

ထို့နောက် ရောက်လာသူမှာ ကျန်းချန် ဖြစ်သည်။

ဤသူမှာ ယခင်က ဖန့်ချန်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိတွေ့မှု ရှိခဲ့ဖူးသလို၊ အမှောင်ထဲမှနေ၍ အချို့ကိစ္စများကို သတိပေးခဲ့ဖူးသည့် လူကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

“ဖန့်မိတ်ဆွေ... ကျွယ်မင်နန်းတော်ဘက်မှာ အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိလဲဗျ၊ အခု ရုတ်တရက် ပြန်လာတာက ဘာအရေးကြီးကိစ္စများ ရှိလို့လဲ ”

ဝါယန်ဖုန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပေါ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ပါးလွန်းလှသဖြင့် ကျွယ်မင်နန်းတော်အကြောင်းကို ကောလာဟလများမှတစ်ဆင့်သာ သိရှိနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ရရှိမည့်သတင်းများမှာ စစ်မှန်မည်မှာ အသေအချာပင်။

ဖန့်ချန်က မေးခွန်းအချို့ကို အသာအယာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ယခုအကြိမ်တွင် ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အမာခံတပည့် တစ်ဦးနှင့်အတူ လင်းကွေ့ကြယ်တာရာသို့ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ၊ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ တောင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရသကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

“ဖန့်မိတ်ဆွေ... မင်းဆီက အရှိန်အဝါက...”

ကျန်းချန်၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဖန့်ချန် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ချင်းယွီမသေမျိုးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်၍ ရောက်ရှိလာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟားဟား ဖန့်မိတ်ဆွေ... အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်သွားတာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်ဗျာ ”

အဆင့် ၁ မသေမျိုး

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

ဒါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

ယခင်က ဖန့်ချန် အရွေးချယ်ခံရသည်မှာ ယခုအချိန်အထိ နှစ်တစ်ရာပင် မပြည့်သေးပေ။

ထိုစဉ်က သူသည် တာအိြပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ... အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်နေပြီလား

ဝါယန်ဖုန်းမှာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဗလောင်ဆူသွားတော့သည်။

“မင်းတို့တွေ ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ ဖန့်မိတ်ဆွေက ပါရမီ ထူးခြားသူပဲ၊ ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို ရောက်သွားတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးနဲ့ တိုးပြီး အခုလို အဆင့် ၁ မသေမျိုးအဖြစ် အလျင်အမြန် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွယ်မင်နန်းတော်အတွက်တော့ အဆင့် ၁ မသေမျိုး နတ်ဆေးပင် ဆိုတာ ရှားပါးလှတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး”

ချင်းယွီမသေမျိုးက ပြုံး၍ ငေါ့တော့တော့ ပြောလိုက်သည်

“သိပ်ပြီး လျှောက်မတွေးကြနဲ့၊ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ် ရှိကြတာပဲ။ ဖန့်မိတ်ဆွေကတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီလောကရဲ့ မသေမျိုးအရှင်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပဲ”

ထိုစကားကို ကြားမှသာ လူတိုင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်ဓာတ် မှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ဝါယန်ဖုန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာလည်း ပိုမို၍ ရိုသေခန့်ညားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ၊ အဆင့် ၁ မသေမျိုး

ထိုအဆင့်အတန်းမျိုးမှာ ချင်းယွီမသေမျိုးထက်ပင် သာလွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အခုတလော နည်းနည်းလေး ကြွနေသလိုပဲ၊ ဖန့်မိတ်ဆွေ... ငါနဲ့အတူ အဲဒီကို တစ်ခေါက်လောက် လိုက်ခဲ့မလား ”

ချင်းယွီမသေမျိုးက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နေကြသည်။

“ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ”

ဖန့်ချန်က ချင်းယွီမသေမျိုးကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်

“ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့ ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြားမှာ အခုတလော ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလို့လဲ ”

“ဘာရန်ငြိုးမှတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘက်ကလည်း ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတယ်ဆိုတော့ တို့ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအပေါ် အရင်ကလိုပဲ ဆက်ဆံနေကြတုန်းပဲ။ သူတို့ မသိတာက မင်းရဲ့ အရွေးချယ်ခံရစဉ်က ရလဒ်ဟာ အဲဒီ ကြာနီနတ်မိမယ်ထက် အများကြီး သာလွန်ခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ”

ချင်းယွီမသေမျိုးက ဆိုသည်

“မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ၊ သူတို့ရဲ့ မာန်မာနကို နည်းနည်းလောက် နှိမ်ပေးရမယ်”

“ကြီးကြီးမားမား ရန်ငြိုးမရှိရင်တော့ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း အနေနဲ့ နည်းနည်းလောက် အလျှော့ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ် ”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ ”

ချင်းယွီမသေမျိုးမှာ အံ့ဩသွားသည်။

အခြားသူများမှာလည်း အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။

“ကြာနီမိတ်ဆွေရဲ့ ကံတရားက သိပ်ကို ကြီးမားတယ်၊ အခု သူမဟာ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့် ဖြစ်နေပြီ။ သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းက ကျနော့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားပြီ။ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ လိုက်ပါလာတဲ့သူတွေကလည်း သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီထဲမှာ အဆင့် ၂ မသေမျိုးတွေတောင် ပါသေးတယ်”

ဖန့်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။

ထိုသတင်းမှာ ဖန့်ချန် အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်သွားသည်ဟူသော သတင်းထက်ပင် သူတို့ကို ပိုမို ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။

“အ... အမာခံတပည့်...”

ချင်းယွီမသေမျိုး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော့သွားသည်။

ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အမာခံတပည့်ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို သူ ဝေဝေဝါးဝါး သိထားသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသာ လင်းကွေ့ကြယ်တာရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်၊ ထိုနေရာရှိ အားအကောင်းဆုံးသော ရှေးဟောင်းမသေမျိုးများပင်လျှင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်သည်။

“ချင်းယွီမိတ်ဆွေ... သိပ်ပြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျနော်နဲ့ ကြာနီမိတ်ဆွေက တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့မှ ခင်မင်သွားကြတာဆိုတော့ ဆက်ဆံရေးက မဆိုးပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့ ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေကြရုံပါပဲ”

ဖန့်ချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခဏမျှ တိတ်သွားပြီးမှ

“ကျုပ်အတွက် ကျင့်ကြံဖို့ ဂူဗိမာန် တစ်ခုလောက် ရှာပေးလို့ ရမလား အချိန်အနည်းငယ်လောက် ကျင့်ကြံဖို့ စိတ်ကူးထားလို့ပါ”

“ဪ... ရတာပေါ့၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်”

ချင်းယွီမသေမျိုးမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ကာ၊ တားမြစ်ချက် အစီရင်များစွာဖြင့် ကာရံထားသော ကျင့်ကြံခြင်းဂူတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ဖန့်ချန်ကို ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

“ဖန့်မိတ်ဆွေ... အဲဒီတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အမာခံတပည့် ဖြစ်သွားတာလား ”

ချင်းယွီမသေမျိုးမှာ ယခုထက်ထိ မယုံနိုင်သေးသဖြင့် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်မိပြန်သည်။

ဖန့်ချန်ထံမှ အတည်ပြုချက် ရရှိသွားသောအခါမှသာ၊ သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျသွားဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ပြုံး ပြုံးကာ စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ချင်းယွီမသေမျိုး ဘာတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို ဖန့်ချန် ရိပ်မိပါသည်။

သို့သော် ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

ထိုဖိနှိပ်မှုမှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာရှည်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဂူအတွင်း ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ ဖန့်ချန်သည် နယ်နိမိတ်ဘူးသီး ထဲမှ ဟွမ်ဝူကျိကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

တားမြစ်ချက် အစီရင်များကို ခင်းကျင်းပြီးနောက်

“ငါနဲ့.. ယင်လောကထဲကို အတူတူ ဆင်းကြည့်ရအောင်”

“ယင်လောကထဲကိုလား ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာက ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ တားမြစ်ချက်တွေ ပျက်ပြယ်သွားလောက်ပြီ ထင်တယ်”

ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့ခံထားရသော လင်းကွေ့ကြယ်တာရာသည် ယင်လောက၏ မည်သည့်အရပ်မျက်နှာနှင့် ချိတ်ဆက်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိတော့သည်။