အခန်း (၆၂၇-၆၂၈)

အခန်း (၆၂၇) အချိန်ခွဲဝေခြင်း

"သူက နင် သိထားပြီးပြီလို့ ထင်နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတောင် အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတာပဲလေ" ကျိချင်းက မင်ယုကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျိချင်း၏ အမြင်တွင် မင်ယုသည် သူမထက်ပင် ဗဟုသုတ ပိုကြွယ်ဝသူဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို မင်ယု သိထားပြီးဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လုံချန်းအနေဖြင့်လည်း ထိုသို့ ယုံကြည်မိခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" မင်ယုက လုံချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့ သူက ဘာလို့ နိုးမလာသေးတာလဲ။ နင်ကပဲ သူ့ဝိညာဉ်ကို ခြောက်ကပ်သွားအောင် စုပ်ယူလိုက်လို့ သူက အထဲမှာ အနားယူနေရတုန်းလား" ကျိချင်းက စနောက်လိုက်ပြန်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံက ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ထွက်သွားတာ ကြာလှပြီ။ ဘာလို့ နိုးမလာသေးတာလဲတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လားမသိဘူး" မင်ယုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေ၏။ ကျန်သည့် မိန်းကလေးများလည်း လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ပူလာကြသည်။

မိန်းကလေးများ စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာမူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ အနီရောင်အမြုတေ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး မင်ယု၏ အမြုတေမှ ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏ အမြုတေတွင် မည်သို့ ထူးခြားပြောင်းလဲမှုများ ရှိလာသနည်းဟု စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ အမြုတေမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုတက်ကြွနေပြီး ပို၍ နီရဲကာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရင်ကပင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအင်များကို သိုလှောင်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

"ငါကိုယ်ပိုင် အတွင်းကမ္ဘာကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်မလဲ" လုံချန်းက အနီရောင်အမြုတေကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအနီရောင်အမြုတေနဲ့ဆိုရင် နင်ဖန်တီးမယ့် ကမ္ဘာဟာ ဘယ်သူနဲ့မှမတူအောင် ထူးခြားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်။ သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီး ကျယ်ပြောလိမ့်မယ်၊ ပိုပြီးတော့လည်း အံ့သြဖို့ကောင်းလိမ့်မယ်။ နင့်ရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကသာ မင်းရဲ့ အကန့်အသတ် ဖြစ်လိမ့်မယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြ၏။

"အဲဒီလို ဖြစ်လာမယ်လို့ ငါလည်း မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါနဲ့... ဟိုကောင်က အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လုံချန်းက သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနားတွင် သစ္စာရှိသော အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဒူးတစ်ဖက်ထောက် ထိုင်နေသည့် နှလုံးသားမိစ္ဆာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရင်က ဒီကောင် ပေါ်လာတုန်းက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းခဲ့တာ။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့တောင် တော်တော်ခက်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူက ပိုပြီး စိတ်ရိုင်းတွေ ဝင်လာမယ့်အစား ပိုပြီး ပါးနပ်လာသလိုပဲ၊ ငါ့ကိုလည်း လာမနှောင့်ယှက်တော့ဘူး"

"အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူက ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့တောင် မသက်ဆိုင်တော့သလိုပဲ။ နင်ပြောတော့ အချိန်ကြာလေ သူက ပိုကြမ်းတမ်းလာပြီး ငါ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိလာလိမ့်မယ် ဆို" လုံချန်းက ရွှင်းကို လှမ်းမေးလိုက်၏။ "အခုတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာ ဘာကြောင့်လဲ။ သူက အန္တရာယ်မရှိတော့ဘဲ လှုပ်တောင် မလှုပ်တော့ဘူး။ ငါ့ကို ကြိုးစားလာအောင် နင် လိမ်ပြောခဲ့တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါမျိုးကို ငါက ဘာလို့ နောက်ပြောင်ရမှာလဲ။ ငါ သိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရတော့ ဒီနှလုံးသားမိစ္ဆာဟာ တကယ့် မိစ္ဆာဆိုးကြီး ဖြစ်လာရမှာ။ ဘာလို့ အခုလို ဖြစ်သွားရလဲဆိုတာ ငါလည်း နားမလည်ဘူး" ရွှင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်တော့ မလျှော့လိုက်နဲ့ဦး။ ဒါဟာ မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှေ့မှာ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် နင့်ကိုယ်နင် အမြဲ အသင့်ပြင်ထားပါ"

"အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသလို ခံစားရတယ်။ အရမ်းကြီး မဆိုးပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ" လုံချန်းက ဆိုကာ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသော မိန်းကလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

"နင်တို့က ငါ သေသွားတာ ကျနေတာပဲ၊ ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေကြတာလဲ" လုံချန်းက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်ယုက နင့်ကို တကယ်ပဲ အကုန်စုပ်ယူလိုက်လို့ သူ့ထက် ၁၀ မိနစ်လောက် နောက်ကျမှ နိုးလာရတာလား" ကျိချင်းက နောက်ပြောင်လိုက်ပြန်သည်။ လုံချန်း အဆင်ပြေမှန်း သိသွားသဖြင့် သူမ၏ စနောက်တတ်သော ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

"နင်လည်း အစုပ်ခံကြည့်ချင်လို့လား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ကျိချင်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သွတ်သွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအား နမ်းလိုက်ပါတော့သည်။

ကျိချင်းမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ လုံချန်း၏ နွေးထွေးသော အနမ်းအောက်တွင် မှင်သက်သွားရ၏။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာမှ လုံချန်းက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"နင်က ဘာလို့ အသက်ရှူတွေ ပြင်းနေရတာလဲ။ အနမ်းတစ်ချက်တည်းနဲ့ နင့်ကို ငါက အကုန်စုပ်ယူလိုက်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား" လုံချန်းက ကျိချင်း၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် စနောက်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ နင်တို့ စိုးရိမ်နေတာကို ဖြေရရင်... ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို စစ်ဆေးနေလို့ပါ"

"မင်းတို့ရဲ့ စနောက်နေတာတွေ ပြီးပြီဆိုရင် ဒီဘုရင်ကြီး ရှေ့ဆက်သွားလို့ ရပြီလား။ ငါ ဒီမှာ ပျင်းလှပြီ" မြွေဘုရင်၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဪ... ငါတို့ ကြည်လင် ပင်လယ်အစွန်းကို ရောက်ပြီလား" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် ဘေးကင်းဇုန်၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းက ရှေ့ဆက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သဖြင့် မြွေဘုရင်သည် ပြန်လည် ပျံသန်းလေသည်။

"အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ ပြဿနာက ရှိသေးလား" လုံချန်းက မင်ယုကို မေးလိုက်၏။

"မရှိတော့ဘူး။ ပြေလည်သွားပါပြီ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အရင်ကထက်တောင် နေလို့ ပိုကောင်းနေသေးတယ်" မင်ယုက ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

"ကောင်းတာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါနဲ့... မင်ယုရဲ့ ပြဿနာကို မကြားခင်က နင်ပြောမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စက ဘာလဲဟင်" ကျိချင်းက သတိရကာ မေးလိုက်သည်။

"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလား။ ဪ... မှတ်မိပြီ။ ဟုတ်တယ်... အဲဒါ တကယ် အရေးကြီးတယ်" လုံချန်းက ဆိုလိုက်ရာ အခြားမိန်းကလေးများလည်း လုံချန်း ဘာပြောမလဲဆိုသည်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ငါ ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတာ ကြာပြီ။ ငါ နင်တို့ အားလုံးကို အတူတူ ချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို သွားတဲ့အခါ နင်တို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငါ့အနားမှာ ခေါ်ထားဖို့ မလွယ်ဘူး။ ပြီးတော့ နင်တို့အားလုံးကို ကမ္ဘာတုထဲမှာပဲ အမြဲထားရတာကလည်း နင်တို့အတွက် မတရားဘူးလို့ ခံစားရတယ်" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"နင်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ငါ အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပေးချင်ပေမဲ့ အခုထိတော့ ငါ အဲဒါကို မလုပ်နိုင်သေးဘူး"

"ရပါတယ် အချစ်ရယ်။ ငါတို့က အများကြီးဆိုတော့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါ်သွားဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ငါတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲမှာပဲ ထားခဲ့လို့ ရပါတယ်" မင်ယုက ပြုံးလျက် နှစ်သိမ့်သည်။ ရွှယ်နှင့် မေတို့ကလည်း ကမ္ဘာတုထဲတွင် သူတို့၏ မိသားစုများ ရှိနေသဖြင့် စိတ်မပူရန် ပြောကြ၏။

"ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့နဲ့ ငါ အချိန်မကုန်ဆုံးရဘူးဆိုရင် အဲဒါက မလုံလောက်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီ" လုံချန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ အချိန်ခွဲဝေခြင်းပဲ။ နင်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ငါ့အနားမှာ ရှိနေမယ့် အချိန်ကို တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်စီ သတ်မှတ်ပေးမယ်"

"ဪ... ဆိုလိုတာက တစ်ခါခေါ်ရင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ နှစ်ရက်လောက် အတူခေါ်သွားမယ်၊ ပြီးမှ နောက်တစ်ယောက်ကို ပြောင်းခေါ်မယ်ပေါ့။ အဲဒါက ပိုကောင်းတာပေါ့၊ သီးသန့် အချိန်လေးတွေ ရတာပေါ့" ကျိချင်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်းနှင့်အတူ သီးသန့် အချိန်ကုန်ဆုံးချင်သော်လည်း အခြားသူများ အထင်မှားမည် စိုး၍ မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ လုံချန်းက ယခုကဲ့သို့ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ သူမ၏ စိတ်ကို ဖတ်မိသကဲ့သို့ပင်။

ရွှယ်နှင့် မေတို့လည်း ရင်ခုန်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အားအနည်းဆုံးနှင့် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤနည်းလမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် လုံချန်းနှင့်အတူ နှစ်ရက်တိတိ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ကုန်ဆုံးခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်လော။

အခန်း (၆၂၈) ကိုယ်ပျောက်ဘုရင်

မင်လန်၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ဝမ်းသာပီတိ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လုံချန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီးကတည်းက သူမအနေဖြင့် သီးသန့်အချိန် မရရှိခဲ့ပေ။ အတူရှိခဲ့သည့် အချိန်များမှာလည်း အခြားသူများနှင့် ဝေမျှခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်ရှိရမည့် အခွင့်အရေးကို သူမ တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၀ ရက်မှာ ၂ ရက်သာ အချိန်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထို ၂ ရက်မှာ သူမတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ ဤအကြံပြုချက်ကို အားလုံးက သဘောကျနေကြသည်။ မင်ယုကမူ ဤသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် လုံချန်းအနားမှာ အမြဲရှိနေခွင့် မရတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း လုံချန်းအတွက် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေမည်ကို သိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေ၏။

"ဒီနည်းလမ်းကို တစ်လလောက် စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ အဆင်ပြေရင် ဆက်လုပ်မယ်၊ အဆင်မပြေရင် ရပ်လိုက်မယ်။ နင်တို့ရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ အခုအတိုင်းပဲ ကောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါအကြံပေးတဲ့အတိုင်း လုပ်မလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးများမှာ တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦးကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အရင်မပြောဝံ့ကြပေ။ မိမိက သဘောတူလိုက်၍ အခြားသူတစ်ဦးက မလိုလားလျှင် အတ္တကြီးရာ ကျမည်စိုးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လုံချန်းက သူတို့၏ ဝေခွဲမရဖြစ်မှုကို နားလည်သဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ

"နင်တို့ ရှက်နေရင် အမည်မဖော်ဘဲ မဲပေးကြတာပေါ့။ အားလုံး မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ငါပြောတဲ့အချိန်မှာ သဘောတူတဲ့လူက လက်ထောင်လိုက်၊ မတူတဲ့လူက လက်မထောင်နဲ့။ ငါကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်"

အားလုံးက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကြသည်။ လုံချန်းက အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် ရွှယ်နှင့် မေတို့က အရင်ဆုံး လက်ထောင်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ မျက်တောင်လေးများမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ တုန်ရီနေပြီး လုံချန်းမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မမြင်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထို့နောက် မင်လန်နှင့် ကျိချင်းတို့ကလည်း လက်ထောင်လိုက်ကြသည်။

မင်ယုမှာမူ အစပိုင်းတွင် တွေဝေနေသဖြင့် လက်မထောင်သေးပေ။ လုံချန်းက သူမ မလိုလားဘူးဟု ထင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်မှာပင် မင်ယုက လက်ကို မြှောက်လိုက်တော့သည်။ သူမသည် အတ္တမကြီးချင်သလို လုံချန်း၏ သီးသန့်ယုယမှုများကိုလည်း သူမကိုယ်တိုင် တောင့်တနေမိသည် မဟုတ်လော။

"ကဲ... အားလုံး လက်ပြန်ချလို့ ရပြီ။ အားလုံးက သဘောတူကြတယ်ဆိုတော့ ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို... နောက်လာမယ့် ၂ ရက်မှာ နင့်အနားမှာ ဘယ်သူ အရင်နေရမှာလဲ" မင်ယုက မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ ရွေးချယ်ခံချင်နေမှန်း သိသာလှသည်။

"လောလောဆယ်တော့ အားလုံး ဒီမှာပဲ နေကြဦး။ ငါတို့ ကုန်းမြေပေါ် ခြေချတဲ့အချိန်ကျမှ စလုပ်မယ်။ အစီအစဉ်ကတော့... ပထမဆုံး ရွှယ်၊ ဒုတိယ မေ၊ တတိယ မင်ယု၊ စတုတ္ထ ကျိချင်းနဲ့ နောက်ဆုံးက လန်အာပေါ့"

လုံချန်းသည် သူနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အစီအစဉ်အတိုင်း သတ်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှယ်နှင့် မေတို့မှာ သူနှင့် အစောဆုံး ဆုံခဲ့သော်လည်း အချိန်ပေးနိုင်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို ဦးစားပေးလိုက်ခြင်းပင်။

လုံချန်းတို့ အခွင့်အလမ်းနယ်မြေသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေစဉ် ထိုကုန်းမြေပေါ်တွင် လူတစ်ဦးမှာ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေရသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ကျိရှင်းပင် ဖြစ်၏။ သူသည် သက်ကြီးကျင့်ကြံသူအချို့၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် လုံချန်း ပေးထားခဲ့သော အချက်ပြအဆောင်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "ဒီကောင်တွေ။ ငါ့ကို ဘာလို့ လွှတ်မပေးကြတာလဲ" ကျိရှင်းက ကျိန်ဆဲကာ အဆက်မပြတ် ပြေးနေရတော့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လုံချန်းတို့သည် မြွေဘုရင်၏ အကူအညီဖြင့် ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ မြွေဘုရင် ပင်ပန်းသည့်အခါ လုံချန်းက သူ့ကို သားရဲနယ်မြေသို့ ပြန်ပို့ကာ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ဖြင့် ခရီးဆက်၏။ လင်းယုန်မှာ သေးငယ်သဖြင့် ထိုအချိန်များတွင် မိန်းကလေးများကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ခေတ္တ ပို့ထားရသည်။

လမ်းခရီးတွင် ပင်လယ်သားရဲအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရသော်လည်း လုံချန်း၏ ကောင်းကင်မိစ္ဆာတောင်ပံကြောင့် အလွယ်တကူပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့်ထက် မြင့်သော သားရဲများနှင့် မဆုံခဲ့ပေ။ လုံချန်းသည် အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင်လည်း မိန်းကလေးများနှင့်အတူ ယင်ယန် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ လုံချန်းသည် သူ၏ ပန်းတိုင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ်းခြေအနီးတွင် ဆိုက်ကပ်ထားသော သင်္ဘောများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှေ့ရှိကုန်းမြေမှာ သူမျှော်လင့်နေသည့် အခွင့်အလမ်းနယ်မြေဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် ပါရမီရှင် ကျင့်ကြံသူများ ပေါများလှပြီး အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် လူသတ်နိုင်စွမ်းရှိသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်၏။

"ငါ ခိုးဝင်မှ ဖြစ်မယ်" လုံချန်းက ဆိပ်ကမ်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ဖျက်ပြီး အကုန်သတ်ပစ်ပြီး ဝင်သွားလိုက်ပါလား" ရွှင်းက နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ငါ့မှာ ရန်သူတွေ များလှပြီ၊ အပျော်သက်သက်နဲ့ ရန်သူအသစ်တွေ မတိုးချင်တော့ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကိုတွေ့ပြီး လာတားရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောသည်။

"နင့်ရဲ့ ကံတရားအရတော့ အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်လာဖို့ များတယ်" ရွှင်းက ဆက်၍ စနောက်နေသည်။ "နင်က ပြဿနာရှာတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးပဲကိုး"

"ငါက ပြဿနာရှာတာလား။ ခုနက လူသတ်ဖို့ အကြံပေးတာ ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "နေဦး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပျောက်ပညာကို စောင့်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ"

လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို သားရဲနယ်မြေသို့ ပြန်ပို့လိုက်တော့သည်။