အခန်း (၆၂၉-၆၃၀)

အခန်း (၆၂၉) ကျရှုံးခြင်းလား၊ အောင်မြင်ခြင်းလား

လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားပေါ်တွင် ရပ်လျက် အိမ်မက်ကုန်းမြေကြီးဆီသို့ ပျံသန်းရင်း ထိုနေရာတွင် မည်သို့သော ထူးခြားဆန်းပြားမှုများကို မြင်တွေ့ရမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

ထိုကုန်းမြေကြီးမှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှ၏။ ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို ပင်လယ်ပြင်နှင့် ခြားနားထားသော ရွှေရောင်စွမ်းအင် အကာအကွယ်ကြီး တစ်ခုကလည်း ဝန်းရံထားသည်။

လုံချန်း တွေ့ရှိသလောက် ထိုအတားအဆီး၏ တစ်ခုတည်းသော အပေါက်မှာ သင်္ဘောများ ဆိုက်ကပ်ထားသည့် တရားဝင် ဝင်ပေါက်ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုနေရာမှာ ဖြတ်ကျော်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင်ပင် ထိုနေရာ၌ ကျင့်ကြံသူများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လုံချန်းအနေဖြင့် ပြဿနာမတက်ချင်ပါက ထိုတရားဝင် ဝင်ပေါက်မှ သွား၍မရနိုင်ပေ။

"ဒီအတားအဆီးက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ပုံရတယ်။ အောက်ဘုံက ကုန်းမြေတစ်ခုအတွက်တော့ မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်" ရွှင်းက လုံချန်းအနားတွင် ပေါ်လာပြီး အတားအဆီးကို စူးစမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အစွမ်းထက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာ အသုံးမဝင်တဲ့ အားနည်းချက်ကြီး တစ်ခုပဲ" လုံချန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တရားဝင် ဝင်ပေါက်နှင့် ဝေးရာအရပ်သို့ ပျံသန်းရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဘာအားနည်းချက်မလို့လဲ" ရွှင်းက မေးသည်။

"အားနည်းချက်က သူက တစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်သာမှု ရှိနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို တားဆီးဖို့ ဒီအတားအဆီးတွေက မစွမ်းဘူးဆိုတာ နင်သိသားပဲ။ ဟိုရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်းတုန်းကတောင် ငါ့ရဲ့ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို လမ်းခုလတ်မှာပဲ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့တာ။ ဒီအတားအဆီးက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ငါ့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တည်နေရာရွှေ့လိုက်ရုံနဲ့ ငါ အထဲရောက်သွားမှာပဲ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။

"ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ် သိတာ ကောင်းပေမဲ့ အလွန်အကျွံ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတာမျိုးတော့ မဖြစ်စေနဲ့ဦး။ တစ်ခါတလေမှာ မထင်မှတ်တာတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ နင့်အနေနဲ့ စဉ်းစားလို့တောင် မမီတဲ့ ထူးဆန်းနက်နဲတဲ့ အတားအဆီးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကိုပဲ အမြဲအားကိုးနေရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်" ရွှင်းက သက်ပြင်းချကာ သတိပေးလိုက်၏။

"ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အင်မော်တယ်ဘုံ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒီလိုမျိုး အတားအဆီးတွေ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမဆိုတာ ဒီဘုံမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါက လူမသတ်ဘဲနဲ့ ခိုးဝင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနဲ့ အန္တရာယ်အနည်းဆုံး နည်းလမ်းပဲ"

"အန္တရာယ်ရှိတာကတော့ အမှန်ပဲ။ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ပင်မဝင်ပေါက်ကနေ တိုးဝင်တာထက်စာရင်တော့ ဒီနည်းလမ်းက ပိုကောင်းတာပေါ့" ရွှင်းက ဆိုရင်း "ဒါပေမဲ့ အောက်ဘုံမှာ ငါ့သခင်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေတောင် ရှိနိုင်သေးရင် အဲဒီလို အတားအဆီးမျိုးလည်း ရှိနိုင်တာပဲလေ" သူမက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောသလိုပဲ... ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲလို့ လုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အငြိမ်းချမ်းဆုံး နည်းလမ်းမို့လို့ လုပ်တာ။ ငါက ငြိမ်းချမ်းရေးကို မြတ်နိုးတယ်ဆိုတာ နင်လည်း သိသားပဲ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒီစကားကို မျက်နှာသေနဲ့ ပြောနိုင်တာကိုပဲ ငါ အံ့သြမိတယ်" ရွှင်းက မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

လုံချန်းသည် တရားဝင် ဝင်ပေါက်နှင့် ကီလိုမီတာ သုံးထောင်ခန့် ဝေးသော ကမ်းခြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှေ့တွင် တစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်နေရသော အတားအဆီးကြီးရှိပြီး တစ်ဖက်တွင်မူ လူသူကင်းမဲ့သော လွင်တီးခေါင်မြေပြင်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

"ဒီနေရာက ဘေးကင်းမယ်ထင်တယ်။ တစ်ဖက်မှာ ကင်းစောင့်တွေလည်း မရှိဘူး။ သူတို့က အတားအဆီးရဲ့ လုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားပုံရတယ်"

သူသည် အတားအဆီး၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ်မနေတော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။ လုံချန်း၏ မျက်ဝန်းအရောင်မှာ ကြယ်တာရာဟင်းလင်းပြင်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေတ္တမျှ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်း တစ်ကြောင်း ပေါ်လာကာ လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ လုံချန်းသည် အတားအဆီး၏ တစ်ဖက်ခြမ်း ကုန်းမြေပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အရမ်းလွယ်တာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နင့်အနေနဲ့ အဖမ်းမခံရဘဲ ကုန်းမြေထဲကို ဝင်နိုင်သွားပြီဆိုတော့ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ အခုကစပြီး သတိထားပြီး ရှေ့ဆက်ရုံပဲ။ ဘာမှ ဆိုးတာတွေ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး" ရွှင်းက ချီးကျူးဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လုံချန်းကမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သက်ပြင်းချမိသွားသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် မျက်နှာအုပ်မိမတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။

"နင် အဲဒီလို ပြောလိုက်မှပဲ... ငါ့ခေါင်းပေါ်မှာ အချက်ပြ အလံနီ တစ်ခု ထောင်သွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပြီ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို ပြန်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

လုံချန်း ရောက်ရှိနေသော ကုန်းမြေမှာ အိမ်မက်ကုန်းမြေဟု ခေါ်တွင်သည်။ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရန်နှင့် ထွက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ တရားဝင် ဝင်ပေါက်ပင် ဖြစ်၏။ ထိုဝင်ပေါက်တွင် အားအနည်းဆုံး ကင်းစောင့်မှာပင် ကောင်းကင်အဆင့်ရှိပြီး အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူများစွာ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ဝင်ပေါက်အနားတွင် အသက် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို စစ်ဆေးနေ၏။ ထိုစဉ် လူတစ်ဦးမှာ သူရှိရာသို့ အသည်းအသန် ပျံသန်းလာသည်။

ရောက်ရှိလာသူမှာ အသက် ၃၀ ကျော်ခန့် ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် လှပသော မျက်ဝန်းပြာများရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အဘိုးအိုနှင့် ဝတ်စုံချင်း ဆင်တူသော်လည်း အဘိုးအို၏ ဝတ်စုံတွင် ကြယ် ၃ ပွင့်ပါရှိပြီး သူ၏ ဝတ်စုံတွင်မူ ကြယ် ၂ ပွင့်သာ ပါရှိ၏။

"သခင်ကြီး ဝူယ" ထိုငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက အဘိုးအိုရှေ့တွင် ဆင်းသက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။ ဤအဘိုးအိုမှာ ဤနေရာတွင် အာဏာအရှိဆုံးသူဖြစ်ပြီး လျန်ဝူယဟု ခေါ်တွင်သည်။

"ကူချင်လား၊ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဝူယက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ အစွမ်းထက်လှ၏။

"ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲဒါကို အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားဖို့ လာခဲ့တာပါ" ကူချင်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ဆီကို အသည်းအသန် လာပြောရလောက်အောင် ဘာတွေများ အရေးကြီးနေလို့လဲ"

"ဝင်္ကပါ နိုးကြားလာပါတယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲနဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ ကုန်းမြေထဲကို ဝင်ရောက်လာပါတယ်" ကူချင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဖြေလိုက်၏။

"ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဝင်လာတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို တစ်ယောက်ယောက်က စစ်ဆေးမှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဝင်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းလမ်း သုံးတာလား" ဝူယက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အိမ်မက်ကုန်းမြေတွင် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းရှိသည်။ အခြားကုန်းမြေမှ လာသူတိုင်းသည် ဝင်ကြေးပေးဆောင်ရသလို သွေးတစ်စက်ပေးကာ မှတ်ပုံတင်ရသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ တရားဝင် နေထိုင်ခွင့်လက်မှတ် ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း မည်သူမျှ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လုံချန်းကမူ သူ ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ ထိုကုန်းမြေ၏ အတားအဆီးအတွင်း၌ ခွင့်ပြုချက်မရှိသူများ ဝင်ရောက်လာပါက အချက်ပေးသည့် ဝင်္ကပါများ ခင်းကျင်းထားခြင်း ဖြစ်၏။ လုံချန်း အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြေပြင်ပေါ် ခြေချလိုက်သည်နှင့် ထိုဝင်္ကပါက နိုးကြားသွားပြီး ကင်းစောင့်များကို အချက်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို မင်း သိလား" ဝူယက ကူချင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၆၃၀) ရူးသွပ်သွားပြီ

"သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို မင်း သိလား" ဝူယက ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ကူချင်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း

"သူ ကုန်းမြေပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ ဝင်္ကပါရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူ့ဝတ်စုံပေါ်မှာ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားတစ်ခု ထားခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခု သူ့ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။ သူ့ကို ဖမ်းဖို့အတွက် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုလည်း လွှတ်ထားပြီးပါပြီ" သူ ပြန်ဖြေ၏။

"ကောင်းပြီ။ သူဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းမှာ မှတ်ပုံတင်ခြင်းမရှိဘဲ ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ။ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းခဲ့ပါ။ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို စစ်မေးမယ်" အဘိုးအိုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး။ ကျွန်တော့်လူတွေကို သူ့ကို အရှင်ဖမ်းခဲ့ဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်။ ခဏနေရင် သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြပါလိမ့်မယ်" ကူချင်က ဆိုကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် လွင်တီးခေါင်မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဓားဖြင့် ပျံသန်းနေရင်း ဤနေရာ၏ ချီစွမ်းအင် သန့်စင်မှုကို အံ့သြနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာမျိုးမှာပင် စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆမှာ သူ၏ကုန်းမြေရှိ အင်ပါယာတစ်ခု၏ စွမ်းအင်နှင့် ညီမျှနေသည် မဟုတ်လော။

"ဒါကြောင့်လည်း ဒါကို အိမ်မက်ကုန်းမြေလို့ ခေါ်တာကိုး။ အပြင်ဘက်ဆုံးက သဲကန္တာရတောင် ဒီလောက် စွမ်းအင်ရှိနေရင် တကယ့် အင်ပါယာတွေထဲမှာဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်မလဲ" လုံချန်းက စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်လေးနဲ့တင် ကျေနပ်မနေနဲ့ဦး။ အင်မော်တယ်ဘုံက ချီစွမ်းအင်တွေကိုဆိုရင် နင် စဉ်းစားလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ချီစွမ်းအင်က ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အသက်သွေးကြောပဲလေ" ရွှင်းက ဆိုသည်။

လုံချန်းက တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားကာ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ရွှင်းက ထိုအပြောင်းအလဲကို သတိထားမိသဖြင့်-

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သေချင်နေတဲ့ လူအချို့ ရောက်လာလို့ပါ" လုံချန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ကာ ပျံသန်းနေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံအရ ရောက်လာသူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်သည့် အဆင့်မဟုတ်ပေ။ သူတို့က သူ့ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေကြသဖြင့် သူ့အကြောင်းကို သိနေကြသူများ သို့မဟုတ် ဓားပြများ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လုံချန်းသည် ဓားပေါ်မှ မြေပြင်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ သဲဖုန်များ ဝဲခနဲ ထသွား၏။ မကြာမီမှာပင် လူအယောက် ၂၀ ခန့်သည် လုံချန်းကဲ့သို့ပင် ပျံသန်းနိုင်သော ဓားများဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

"မင်းက ငါတို့ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ ကုန်းမြေထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခိုးဝင်လာတဲ့သူပေါ့။ ဓားကို ချလိုက်ပြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့..." ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ဓားဖြင့် ချိန်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ရင် ငါတို့က အင်အားသုံးပြီး ဖမ်းရလိမ့်မယ်" နောက်တစ်ဦးက ဆိုသည်။

လုံချန်းသည် သူတို့ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ"

"ဟားဟား... သူ ကြောက်လွန်းလို့ ရူးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်"

"ကြောက်စိတ်က သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေတာပဲ။ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းလိုက်ကြစို့"

ကင်းစောင့်များက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြစဉ် လုံချန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့်-

"ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးမှ အခုလို ကောင်းကင်အဆင့် လောက်နဲ့ အခြိမ်းခြောက်ခံရတာက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းနေလို့ပါ"

"မင်းက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို တိုက်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ မင်းကလား။ ဟားဟားဟား... ဒီကောင် တကယ် ရူးသွားပြီဟေ့"

"ဒီလူမိုက်က ငါတို့ကို လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ဆိုရင် အခမဲ့ ဝင်ခွင့်ရတာပဲ၊ ဘာလို့ ခိုးဝင်မှာလဲ"

အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းရယ်မောနေကြသော်လည်း ထိုရယ်သံများကြားတွင် အသံတစ်သံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ခေါင်းတစ်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဓားမှာလည်း လဲကျသွားတော့သည်။

လုံချန်းက နေရာမှပင် မရွေ့သေးသော်လည်း သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော ထိုလူမှာ အသက်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။ လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဓားသည် ထိုလူရှိသော နေရာ၌ ပျံဝဲနေသည်။

"သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ တခြားဟာတွေတောင် ထုတ်ဖို့ မလိုဘူး။ အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာ၏။ လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသော ထိုလူ၏ ပုခုံးကို လုံချန်းက ပုတ်လိုက်ပြီး

"ငါ ဒီမှာ" သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လုံချန်း၏ ဓားမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ သွေးများ အန်ထုတ်ရင်း သူ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် အော်သံတစ်သံနှင့်အတူ ခေါင်းတစ်လုံးမှာ မြေပေါ်သို့ ထပ်မံ လွင့်ကျလာပြန်သည်။

လုံချန်းက လူများကို အာရုံလွှဲထားစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားက ကျန်သူများကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပေးအယူမျှတစွာဖြင့် ရန်သူများကို အစတုံးချေမှုန်းနေကြ၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လူ ၁၉ ယောက်လုံး သေဆုံးသွားကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက အသာအယာ ရှောင်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို နောက်ကွယ်မှ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်ဓားက ထိုလူ၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာကို သဲထဲသို့ ဖိနှစ်လိုက်ရာ အော်ဟစ်သံများမှာ သဲများဖြင့် ပိတ်ဆို့သွား၏။ ထို့နောက် သူက ထိုလူကို ပြန်ထူလိုက်ပြီး-

"ငါ အော်သံတွေကို မကြိုက်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်အော်ရင် မင်းရဲ့ အူတွေကို သဲတွေနဲ့ ဖြည့်ပစ်မယ်" သူ သတိပေးလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ထိုလူက ကြောက်လန့်တကြား မေးသည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ ဒူးခေါင်းကို နင်းခြေလိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် ထိုလူမှာ ထပ်မံ အော်ဟစ်ပြန်သည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာက အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာပဲ။ အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေ။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားက ငရဲက မိစ္ဆာတွေတောင် ကြောက်ရလောက်အောင် နာကျင်စေရမယ်" လုံချန်းက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူသည် ထိုလူ၏ နောက်ထပ် ဒူးတစ်ဖက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ အသည်းအသန် တောင်းပန်တော့သည်။

"ငါ ပြောပါ့မယ်။ အကုန်ပြောပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့" ထိုလူက ငိုယိုကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။