အခန်း (၁၈၄-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၄) - ကျူးကျော်မျိုးစိတ်... ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးတွေမှာ အပြစ်မရှိပါဘူးဗျာ...

~ညနေခင်းအချိန်။ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု။ လွတ်လပ်သော ဆိပ်ကမ်းဧရိယာ။

နေမင်းကြီး ဝင်ရောက်သွားကာ ပင်လယ်လေအေးအေးလေးက တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေ၏။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအချိန်၌ ဆိပ်ကမ်းတွင် ကမန်းကတန်း သွားလာနေကြသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်သမားများသာ ရှိနေရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်ငြား... ယနေ့တွင်မူ ထိုနေရာ၌ လူအုပ်ကြီးက ပြည့်ကြပ်စွာ ဝိုင်းရံနေကြတော့၏။

လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မီးပြင်းပြင်းဖြင့် တည်ထားသော ဒယ်အိုးမည်းကြီး ဆယ်လုံးက တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်နေ၏။ အနီရဲရဲ ဆီများက လှိမ့်တက်နေပြီး ငရုတ်ကောင်းစေ့များက ပေါက်ကွဲထွက်နေကာ မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်သော အဖြူရောင် ရနံ့များက လူကို ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော မိစ္ဆာမလေးများပမာ ထိုနေရာရှိ လူအများ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြပေသည်။

“ကျက်ပြီဟေ့...”

စားဖိုမှူးကြီး ကျောက်ကပ်ကြော် သည် အင်္ကျီချွတ်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြူ တစ်ထည်ကို ပတ်ထားလျက် သံယောင်းမကြီးဖြင့် ဒယ်အိုးဘေးကို ခေါက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက် ဟင်းချက်နည်း... (မာလာ အခွံနီ ပုစွန်ထုပ်ကြော်) ရပြီကွ... ပထမဆုံး အသုတ်မို့လို့ အလကား မြည်းစမ်းခွင့် ပေးမယ်နော်...”

“ဘယ်သူ အရင်ဆုံး စမ်းစားရဲလဲဗျ...”

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပေသည်။ အနံ့က သွားရည်ကျလောက်အောင် မွှေးပျံ့နေသော်ငြားလည်း ဒါက (မိစ္ဆာပိုးကောင်) ပဲ မဟုတ်ပါလား။ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်မကြီးများနှင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော မြေကြီးနံ့ကြီးက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်နေစေတော့၏။

“ငါ စားမယ်ကွ...”

ထိုစဉ်... မုတ်ဆိတ်မွေး ဘုတ်သိုက်နှင့် ဗလတောင့်တောင့် လူကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာ၏။ သူက ဆိပ်ကမ်း အလုပ်သမားများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲ အသားစိမ်းများကိုပင် နှစ်ခြိုက်စွာ စားသောက်တတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီပိုးမွှားကောင်က ဘာတွေများ စွမ်းနိုင်မလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”

ဗလကြီးသည် ဆိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး နှမ်းဖြူလေးများ၊ ကြက်သွန်မြိတ် စိမ်းစိမ်းလေးများ ဖြူးထားကာ အနီရောင် ဆီများ ရွှဲနေသော (မိစ္ဆာပိုးကောင်) ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်၏။

သူက တစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်ကပ်ကြော် ပြထားသည့်အတိုင်း ပုစွန်ခေါင်းကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းရည်ကို တစ်ကျိုက် စုပ်သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖြူဖွေးအိစက်နေသော ပုစွန်သားကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့၏။

“ဝါး... ဝါး…”

တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းက ဗလကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို စူးစိုက် ကြည့်နေကြပေသည်။

ရုတ်တရက်... ဗလကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်မှုမှ အံ့သြထိတ်လန့်မှု၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဝမ်းသာလုံးဆို့မှုနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အလွန်တရာ သာယာနှစ်ခြိုက်သွားသည့် အမူအရာသို့ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“အိုး... အိုးရှစ်...”

ဗလကြီးမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။ (ကစားသမားများထံမှ သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်)

“ဒါ... ဒါ ဘာအရသာကြီးလဲကွ...”

“စပ်တယ်... တအား စပ်တယ်... ဒါပေမဲ့... လုံးဝကို ခံတွင်းတွေ့တာပဲ...”

“ဒီအသားကလေ... လုံးဝကို ကျစ်လစ်အိစက်နေတာပဲကွ... ပြီးတော့ ဟင်းရည်တွေ အကုန် စိမ့်ဝင်နေတာ... မြေကြီးနံ့ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး... လတ်ဆတ်ပြီး မွှေးပျံ့နေတဲ့ အရသာပဲ ကျန်တော့တယ်...”

သူ စကားဆက်ပြောရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုစွန်များကို အသည်းအသန် အခွံနွှာကာ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထိုးထည့်နေတော့၏။ ပါးစပ်မှ ဆီများ တမြှားမြှား ကျလာကာ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်နေရသည်။

“ကောင်းတယ်ကွာ... အရမ်း ကောင်းတယ်... ငါ့ကို ဆယ်ပိဿာ ပေးစမ်း... အိမ်ပြန်ပြီး အရက်လေးနဲ့ မြည်းရအောင် သယ်သွားမလို့...”

ပထမဆုံး တစ်ယောက် စတင် မြည်းစမ်းလိုက်သည်နှင့် ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးများ၏ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတော့ပေသည်။

“တကယ်ကြီး အဲဒီလောက် စားကောင်းတာလား... ငါလည်း စမ်းစားကြည့်ချင်တယ်...”

သတ္တိရှိသော တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်က လာရောက် မြည်းစမ်းကြ၏။

တစ်မိနစ် အကြာ...။

“သူဌေး... ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဆယ်ပိဿာ ပေးဗျာ... နေဦး... အစိတ်... ပိဿာအစိတ်ပေး...”

“ဒီအရသာက လုံးဝ အမိုက်စားပဲ... နတ်စုဝေးဂေဟာက ဝိညာဉ်အစားအစာတွေထက်တောင် ပိုမိုက်သေးတယ်ဗျာ...”

“ဒါက မိစ္ဆာပိုးကောင်တဲ့လား... လုံးဝ နတ်ပိုးကောင်လေးတွေပါဗျာ... အရင်တုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စားကောင်းမှန်း မသိခဲ့ကြတာပါလိမ့်...”

ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလုံး ပွဲဆူသွားတော့၏။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆိုင်ရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် နဂါးကြီး တစ်ကောင်ပမာ အရှည်ကြီး တန်းစီနေသော လူတန်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆိပ်ကမ်းအပြင်ဘက်အထိပင် ရှည်လျားသွားတော့သည်။

“မတိုးကြနဲ့လေ... မတိုးကြပါနဲ့... အားလုံးအတွက် လောက်ပါတယ်ဗျ...”

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ က ကစားသမား တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းပေးနေ၏။ သူ၏ အပြုံးမှာ ပန်းပွင့်လေးများထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေပေ၏။

“ဈေးနှုန်းတွေကို အတိအကျ ကပ်ထားတယ်နော်... မာလာ အစပ်အရသာက တစ်ပိဿာကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံး... ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်ဆယ့်သုံးမျိုး အရသာက (၁၂) တုံး... ကြက်သွန်ဖြူ အရသာ... အစပ်မစားနိုင်တဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေတွေအတွက် အထူးသင့်တော်တယ်နော်... အဲဒါက (၁၅) တုံးဗျ...”

“အကြွေးမရဘူးနော်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၊ ဆေးလုံး၊ မှော်လက်နက် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖလှယ်လို့ ရတယ်ဗျ...”

ဤဈေးနှုန်းမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် အလကား ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သိထားရမည်မှာ... နတ်စုဝေးဂေဟာတွင် ရိုးရိုး ဟင်းတစ်နပ် စားလျှင်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာချီ ပေးရသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံးတည်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်သော ဤနတ်သုဒ္ဓါကို ခံစားရမည်တဲ့လား။

အကုန် ဝယ်ပစ်ဟေ့...

“မြန်မြန်... မီးဖိုချောင်အဖွဲ့တွေ အလုပ်ပြန်လုပ်ကြဟေ့... ကုန်ကြမ်း ပြတ်နေပြီကွ...”

ကျောက်ကပ်ကြော် က ဟင်းမွှေဇွန်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“လာပြီဗျို့... လာပြီ...”

ရေဓားပြအုပ်ကြီး... ယခုအခါ စဉ်းတီတုံး တာဝန်ခံ အလုပ်သမားများ... ခြံရံလျက် မျက်လုံးတစ်ဖက် သည် သူတို့၏ ဓားများကို အလွန် မြန်ဆန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ပုစွန်များကို အသည်းအသန် ခွဲစိတ် ရှင်းလင်းနေကြပေသည်။ သူတို့၏ ဓားချက်များမှာ အရိပ်များအဖြစ် မှုန်ဝါးသွားသည်အထိ မြန်ဆန်လှပေ၏။ သူတို့ တစ်သက်လုံး လူသတ်ရာတွင်ပင် ဤမျှ မမြန်ဆန်ခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော်ငြား ကျွန်း၏ အခြားနေရာများတွင်မူ...

ကစားသမားများ၏ ပုစွန်ဖမ်း အဖွဲ့များ သည် နေရာအနှံ့ အစေ့အစပ် လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြ၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... ဟိုဘက် ကျူတောထဲမှာ တစ်အုပ်လုံး ရှိတယ်ကွ... ဝိုင်းထားဟေ့...”

“ဒီအကောင်ကြီးက ငါ့ဟာနော်... ငါ မျက်စိကျထားတာ...”

“မပြေးနဲ့လေ... မင်းက ပိုးမွှားကပ်ဘေး မဟုတ်ဘူးလား... ကပ်ဘေးတစ်ခုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းပြီး ငါနဲ့ လာချစမ်းပါကွ...”

တစ်ချိန်က ကျွန်းပေါ်တွင် သောင်းကျန်းခဲ့ပြီး ကျွန်းသခင်ကိုပင် ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သော အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင် များမှာ ယခုအခါ သူတို့၏ နိဂုံးချုပ် ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရလေပြီ။

သူတို့ နံစော်နေသော ရေမြောင်းများထဲ ပုန်းနေသည်ဖြစ်စေ၊ ရွှံ့တွင်း အနက်ကြီးထဲ ပုန်းနေသည်ဖြစ်စေ၊ မျက်လုံးများ စိမ်းလဲ့နေသော ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲကြီးများ ၏ တူးဖော်ခြင်းကို ခံရတော့မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အခွံခွာခါစ အခွံပျော့ ပုစွန်လေး တစ်ကောင်ဆိုလျှင် ပုန်းနေရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ကစားသမား တစ်ယောက်၏ အမြင်ကို ခံလိုက်ရ၏။

“ဟေ့ကောင်တွေ... အခွံပျော့လေးကွ... အကောင်းစားလေးဗျာ... အခွံနွှာစရာမလိုဘဲ တန်းကြော်စားလို့ ရတယ်ဟေ့...”

ပုစွန်လေးမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်မလေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံတိတ် အော်ဟစ်နေရှာတော့၏။

'ငါတို့က ကျူးကျော်မျိုးစိတ်တွေလေကွာ... နည်းနည်းပါးပါးလေးတော့ လေးစားမှု ထားကြပါလား...'

သုံးနာရီမျှ အကြာတွင်...။

ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာပိုးကောင်များအားလုံး လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါသွားတော့ပေသည်။

ကစားသမားများမှာ ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်း ပိုနက်သော နေရာများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းများဆီသို့ပါ မဖြစ်မနေ ဝင်ရောက် ရှာဖွေရတော့၏။

ညဥ့်နက်ချိန်သို့ ရောက်လေပြီ။

ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ဈေးတန်း တစ်ခုလုံး မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပေသည်။ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူတိုင်းလိုလိုသည် ဆီများ ရွှဲနေသော ရေချိုပုစွန်ထုပ် အိတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်... သို့မဟုတ်... လမ်းဘေးဆိုင်များတွင် ထိုင်ကာ ပုစွန်ခွံနွှာရင်း၊ ဝိညာဉ်အရက် သောက်ရင်း လေလုံးထွားနေကြ၏။

လေထုထဲတွင် အစပ်နှင့် အချို အရသာ ရနံ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွဲကျန်နေတော့၏။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ဆိုင်ခန်း၏ နောက်ဘက်၌၊

ကျန်းချန် သည် တောင်လိုပုံနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ (အများစုမှာ အဆင့်နိမ့်များ ဖြစ်သော်ငြားလည်း အရေအတွက်က အလွန် များပြားပေသည်) နှင့် စနစ် နောက်ကွယ်မှ အလျင်အမြန် တိုးတက်လာသော ဂိုဏ်း ရန်ပုံငွေများ ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အစားအသောက် ယဉ်ကျေးမှုကို ဖြန့်ချိတာကလည်း အပျော့စား အင်အားပြ နည်းဗျူဟာ တစ်ခုပဲကိုး...”

သူ့ဘေးတွင်မူ ဆုချင်းကော သည် လက်အိတ်များ စွပ်ထားပြီး ကြက်သွန်ဖြူ ပုစွန်ထုပ် တစ်ကောင်ကို အလွန် ကျက်သရေရှိလှစွာ၊ သို့သော် အလွန် မြန်ဆန်စွာ အခွံနွှာနေ၏။ သူမရှေ့ရှိ ပုစွန်ခွံများမှာ တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုစာမျှပင် စုပုံနေလေပြီ။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...”

ဆုချင်းကော က ပါးစပ်ထဲ အပြည့် ပလုတ်ပလောင်းဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီအရာက ရုပ်ဆိုးပေမဲ့... တကယ်ကို... အရသာရှိတာပဲနော်...”

“ဒီဟင်းလျာကို နောက်ဆို ဂိုဏ်းရဲ့ နေ့စဉ် စားသောက်ကုန် စာရင်းထဲ ထည့်ထားလို့ ရမလားဟင်...”

ကျန်းချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ငါတို့ မျိုးတုံးသွားအောင် မစားပစ်သရွေ့တော့... အများကြီး ရှိပါသေးတယ်...”

ထိုစဉ်...

မျက်လုံးတစ်ဖက် သည် ချွေးသံတရဲရဲဖြင့် ပြေးလာပြီး အတော်လေး ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးဗျ...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကုန်ကြမ်း ပြတ်သွားလို့လား...”

“မဟုတ်ဘူးဗျ...”

မျက်လုံးတစ်ဖက် က အဝေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ အရောင်းသွက်လွန်းနေတော့... တခြားလူတွေရဲ့ ဈေးကွက်ကို သွားလုမိသလို ဖြစ်သွားပြီဗျ...”

ကျန်းချန် က သူ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။

ဆိပ်ကမ်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားကောက်များ ချိတ်ဆွဲထားသော၊ ကြမ်းကြုတ်သည့် မျက်နှာထားများ ရှိကြသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်စုသည် လူအုပ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် သိုင်းအငွေ့အသက်များ လွှင့်ထုတ်လျက် ချဉ်းကပ်လာနေကြပေသည်။

ခေါင်းဆောင်လုပ်သူမှာ ခေါင်းတုံးနှင့် ဗလတောင့်တောင့် လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ အပြည့်ရှိကာ ရက်စက်သော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

မျက်လုံးတစ်ဖက် က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

“ဟိုလူတွေက (ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း) က လူတွေဗျ... သူတို့က ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစုက ဒေသခံ လူမိုက်တွေလေ... ဆက်ကြေးကောက်တာတို့၊ ဆိပ်ကမ်း စီးပွားရေးကို ထိန်းချုပ်တာတို့ လုပ်တာပေါ့... ကျွန်တော်တို့က ဒီနေ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ အားလုံးရဲ့ ဈေးကွက်ကို သိမ်းကျုံးယူလိုက်တော့ သူတို့ ပြဿနာ လာရှာတာ ဖြစ်မယ်ဗျ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန် သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

“ပြဿနာ လာရှာတာလား...”

“အတော်ပဲ... ထမင်းစားပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီပဲ...”

“တပည့်တို့...”

ကျန်းချန် သည် ပါးစပ်များ ဆီရွှဲနေအောင် စားသောက်နေကြသော ကစားသမားများကို လှမ်းအော်လိုက်၏။

“စားတာတွေ ရပ်လိုက်တော့... တစ်ကောင်ကောင်က ငါတို့ဆိုင်ကို လာမှောက်မလို့တဲ့ကွ...”

“ဘယ်လိုဗျ...”

ဆိုင်လာမှောက်မည် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကစားသမားများ အားလုံး ချက်ချင်းပင် ဒေါသမီး လျှံတက်သွားကြတော့သည်။

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ ကိုင်ထားသော စားလက်စ ပုစွန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ သံတူရွင်းကို ဆွဲယူကာ လူသတ်ချင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။

“မင်းတို့ကများ ငါ့ရဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း သရေစာလေးကို လာထိရဲတယ်ပေါ့လေ...”

“ညီအစ်ကိုတို့... လက်နက်တွေ ဆွဲကြဟေ့...”

[t.n: "ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲကြီးများ" ဟူသည်မှာ တရုတ်ဝတ္ထုများတွင် တိရစ္ဆာန်များနှင့် မိစ္ဆာများက လူသားများကို တင်စားခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသော အသုံးအနှုန်း ဖြစ်ပေသည်။ "ဆိုင်လာမှောက်မည်" ဟူသည်မှာ မိမိတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို အင်အားသုံး၍ ဖျက်ဆီးရန် လာခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် တရုတ်ပြည်တွင် ရေချိုပုစွန်ထုပ် သည် ကျူးကျော်မျိုးစိတ် ဖြစ်သော်ငြားလည်း ညဉ့်နက်ပိုင်း သရေစာအဖြစ် အလွန်လူကြိုက်များလွန်းသဖြင့် မွေးမြူရေးခြံများဖြင့်ပင် မွေးမြူရသည်အထိ ဖြစ်နေခြင်းကို စာရေးသူမှ ဟာသဆန်ဆန် ထည့်သွင်း ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။]

အခန်း (၁၈၅) - ပဋိပက္ခ ကြီးထွားလာခြင်း... ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းက ဆက်ကြေး လာကောက်တာတဲ့လား

~ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်း။ လွတ်လပ်သော ဆိပ်ကမ်း။ ညဈေးတန်း။

တစ်ချိန်က စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော ညဈေးတန်းကြီးသည် ရုတ်တရက် အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

“ခွပ်...”

ကျယ်လောင်သော ရိုက်ခွဲသံကြီး တစ်ခု။ လူတွေ ပုစွန်ထိုင်စားနေသည့် စားပွဲတစ်လုံး မှောက်ခုံ ဖြစ်သွားပြီး ပုစွန်ခွံများနှင့် မာလာဟင်းရည် ပူပူများ ကြမ်းပြင်အနှံ့ ပက်ဖြန်းသွားသည်။

“မစားကြနဲ့တော့... အကုန် ရပ်စမ်း...”

ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်ရှိသော ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် မိုးကြိုးကျား သည် လူအုပ်အလယ်တွင် ရပ်နေ၏။ ပြောင်လက်နေသော ခေါင်းတုံးနှင့် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် သူသည် ကွင်းကိုးကွင်းတပ် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ သူ၏ နောက်တွင်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ လူမိုက် ငါးဆယ်ကျော်ခန့်က ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားများဖြင့် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆိုင်ကို ဝိုင်းရံထားကြပေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးနားရှိ စားသုံးသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပုစွန်များကို ချကာ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အကဲခတ်နေကြတော့၏။

“ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းပဲဟေ့... မိုးကြိုးကျား ကြီးကွ...”

“သေပါပြီ... ဒီနယ်ဝေးကလူတွေ စည်းမျဉ်းကို နားမလည်ကြဘူး... သူတို့ဆိုင်က အရမ်း ရောင်းကောင်းနေတော့ မိုးကြိုးကျား ရဲ့ မျက်စိကျတာကို ခံရပြီပေါ့ကွာ...”

“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာဗျာ... ဒီလောက် စားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာပိုးကောင်လေးတွေကို နောက်ဆို စားရပါတော့မလား မသိဘူး...”

ကွင်းလုံးကျွတ် တိတ်ဆိတ်သွားသော အခြေအနေကို မိုးကြိုးကျား က အလွန် ကျေနပ်နေပုံရ၏။ သူက ဓားမကြီးကို ထမ်းလျက် ဟင်းချက်နေသော ကျောက်ကပ်ကြော် ထံသို့ အထာကျကျ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဓားမကြီး၏ ကျောဘက်ဖြင့် ဒယ်အိုးမည်းကြီးကို ခေါက်လိုက်ရာ “ချွင်” ခနဲ အသံထွက်လာတော့သည်။

“ဟေ့ကောင်... ဟင်းချက်တဲ့ကောင်...”

“မင်းတို့ကို ဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုထားလို့လဲ... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို နားမလည်ဘူးလား...”

ကျောက်ကပ်ကြော် သည် လက်ထဲမှ ဟင်းမွှေဇွန်းကို လှည့်ကစားရင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ခေါင်းတုံးကြီးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လိုက်၏။

“စည်းကမ်း... ဒါ လွတ်လပ်တဲ့ ဆိပ်ကမ်း မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်းသခင်က ဘယ်နေရာမှာမဆို ပစ္စည်းချရောင်းလို့ ရတယ်လို့ ပြောထားတာပဲ...”

“လွတ်လပ်တဲ့ ဆိပ်ကမ်း ဟုတ်လား...”

မိုးကြိုးကျား က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေး တစ်ချက် ထွေးချလိုက်သည်။

“အဲဒါက တခြားလူတွေကို ပြောတဲ့ စကားကွ... ဒီလမ်းပေါ်မှာတော့ ငါ့စကားကသာ ဥပဒေပဲ...”

သူက တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် လက်ချောင်း သုံးချောင်းကို ထောင်ပြကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းရင်း အလွန် မာနထောင်လွှားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ပထမအချက်... မင်းတို့ ဆိုင်ခွန် မပေးရသေးဘူး... ဒီရက်ပိုင်း ရောင်းရငွေရဲ့ (၇၀) ရာခိုင်နှုန်းကို ငါ ယူမယ်...”

“ဒုတိယအချက်... မင်းတို့ရဲ့ 'မိစ္ဆာပိုးကောင်' ကြော်က မဆိုးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဟင်းချက်နည်းကတော့ ငါတို့ မသိသေးဘူး... အဲဒီ ဟင်းချက်နည်းကို ပေး... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီစီးပွားရေးကို ငါ့ရဲ့ ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းက သိမ်းလိုက်ပြီ... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေပဲ လုပ်ရမယ်...”

“တတိယအချက်ကတော့...”

မိုးကြိုးကျား ၏ အကြည့်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ပုစွန်ခွံနွှာနေသော ဆုချင်းကော ထံသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တဏှာ အရိပ်အယောင်များ လျှပ်ပြေးသွားတော့၏။

“ဟို မိန်းမချောလေးက တော်တော် လှတာပဲ... ငါ့ကို စော်ကားမိတဲ့ အပြစ်အတွက် သူ့ကို ငါ့မယားအဖြစ် ခေါ်သွားမယ်ကွ...”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူနှင့် သူ၏ တပည့်များက အားရပါးရ ဟားတိုက် ရယ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ကြားတယ်မလား... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်း...”

“အသက်ရှင်ချင်သေးရင် ဒူးထောက်ပြီး ရှိခိုးလိုက်...”

တစ်ကွင်းလုံး သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမားများ အားလုံး သူတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် လက်ထဲမှ သံတူရွင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က ကျောဘက်မှ ဓားပျံကို အသံတိတ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကမူ သူ၏ ခွကြားထဲမှ အုတ်ခဲကျိုး တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သူတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ယောက်က... အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါ ကြားလိုက်တာ မမှားဘူးမလား...”

ဝမ်သဲ့ဖာ က နားကို ကလော်ရင်း ဘေးနားရှိ လူကို မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

“ခုနက အဲဒီ အန်ပီစီ က ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွဲပေးရမယ်... လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေးရမယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ မက်စကော့လေးကိုပါ လုချင်တယ် ဟုတ်လား...”

“ဟုတ်တယ်... မင်း ကြားတာ မမှားဘူး...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

“ပုံမှန် အွန်လိုင်းဂိမ်းတွေရဲ့ သဘောသဘာဝအရ... ဒီလို စကားမျိုးက အဆင့်နိမ့် လူကြမ်းတွေက 'တစ်မိသားစုလုံး သတ်ပစ်ခံရမယ့်' ဇာတ်ကွက်ကို ဆွဲဖွင့်ဖို့ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားမျိုးပဲ...”

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ ရုတ်တရက် အူတက်မတတ် ရယ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များပင် ထွက်လာတော့၏။ သူက မိုးကြိုးကျား ကို လူပြက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ လက်ညိုးထိုးကာ ဆိုလိုက်သည်။

“အမြဲတမ်း ငါတို့ စတုတ္ထကပ်ဘေး တွေကပဲ သူများဆီက လုနေကြတာ... ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို အဆင့်နိမ့် အန်ပီစီ တွေက ငါတို့ဆီက ပြန်လုမယ့် အလှည့်ကို ရောက်သွားတာလဲကွ...”

“ဆက်ကြေး ကောက်ချင်တယ် ဟုတ်လား... ဒီက ဖက်တီးကြီးက တစ်သက်လုံး ဆက်ကြေး မပေးဖူးဘူးကွ... လမ်းကြေးပဲ ကောက်ဖူးတာ...”

မိုးကြိုးကျား မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံကြီးကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့၏။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤနယ်ဝေးမှ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများသည် ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက် တောင်းပန်ရမည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ သူတို့က ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိသည့်အပြင်... စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသေးသည်တဲ့လား။

“သေချင်နေတာပဲ...”

ဒေါသထွက်သွားသော မိုးကြိုးကျား သည် သူ၏ ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

“ကောင်းကောင်းပြောလို့ နားမထောင်ရင် အကြမ်းဖက်ရတာပေါ့... ဟေ့ကောင်တွေ... ချိုးပစ်စမ်း... ယောကျ်ားတွေရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး မိန်းမတွေကို ဖမ်းခဲ့...”

“ချဟေ့...”

ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းမှ လူမိုက် ငါးဆယ်ခန့်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြ၏။

သို့သော်ငြား သူတို့ ဆိုင်နားသို့ပင် မရောက်ခင်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာလှသော နံရံကြီးတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားကြတော့၏။

“စီးနင်းမှု စပြီဟေ့..စီးနင်းမှု စပြီ...”

“ဘော့စ်က ဟို ခေါင်းတုံးပြောင်ကြီးကွ... အီလိုက်တ် မွန်းစတားတွေက ဓားကိုင်ထားတဲ့ ကောင်တွေ...”

“ဟိုကောင်... မလုနဲ့... အနီရောင်ဝတ်ထားတဲ့ကောင် ငါ့ဟာ... သူ့ဖိနပ်ကို ငါ မျက်စိကျထားတာ...”

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမား တစ်ရာကျော်သည် ထိုအချိန်တွင် ရေဓားပြများထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ကြတော့ပေသည်။

(မြင်ကွင်း - ၁။ ဒါကရော လက်နက်ပဲလား)

ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ တပည့် တစ်ယောက်သည် ဓားကို မြှောက်ကာ ကျောက်ကပ်ကြော် ထံသို့ ခုတ်ချလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ ကျောက်ကပ်ကြော် သည် တည်ငြိမ်စွာပင် ညာဘက်လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။

“ရွှမ်း...”

အခုလေးတင် ကျက်ကာစ၊ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ငရုတ်ဆီ ဟင်းရည် ပူပူ တစ်ဇွန်း အပြည့်သည် ထိုသူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချခံလိုက်ရတော့သည်။

“အား... ငါ့မျက်လုံးတွေ... စပ်လိုက်တာ... ပူတယ်ကွ...”

ထိုတပည့်မှာ မျက်နှာကို အုပ်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။ သူ သတိမဝင်လာခင်မှာပင် လေးလံသော ဒယ်အိုးမည်းကြီး တစ်လုံးက လေခွင်းသံနှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ မိတ်ဆက်တော့သည်။

“ဒေါင်...”

“မင်းကများ ငါ ဟင်းချက်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့လေ... အခုက နေ့လယ်စာ စားချိန်ဆိုတာ မသိဘူးလားကွ...”

ကျောက်ကပ်ကြော် က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

(မြင်ကွင်း - ၂။ ဒါကရော တိုက်ပွဲလား)

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော်ငြား လက်နက်ကို အသုံးမပြုချေ။

သူက မချက်ရသေးသော၊ ဇလုံအရွယ်အစားခန့်ရှိသည့် အသက်ရှင်လျက် အခွံနီ ပုစွန်ထုပ်ကြီး တစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရန်သူတစ်ယောက်၏ ခွကြားထဲသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

“သွားစမ်း..ပုစွန်ထုပ်လေး... ဂီလိုတင်း ကတ်ကြေးသိုင်းကို သုံးလိုက်စမ်း...”

“တောက်...”

ဒေါသထွက်သွားသော မိစ္ဆာပိုးကောင် သည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ လက်မကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကံဆိုးသူ၏ ပေါင်ခြံကြားသို့ အတိအကျ ညှပ်မိသွားတော့၏။

“အဝူး...”

ဝက်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေသကဲ့သို့ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ညလေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထို ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ တပည့်မှာ လက်နက်ကို ပစ်ချကာ ခွကြားကို အုပ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့ပေသည်။

“ဟီးဟီး... ဒါကို ဇီဝလက်နက် လို့ ခေါ်တယ်ကွ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ ပုစွန်ထုပ် နှစ်ကောင်ကို ထပ်ကောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်မြှောက်လိုက်၏။

“လက်နှစ်ဖက်ကိုင် ပုစွန်စစ်သည်တော်ကြီး လာပြီ... ဘယ်ကောင် လာချင်သေးလဲ...”

(မြင်ကွင်း - ၃။ ပရို ကစားသမားများ၏ အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူမှု)

ဤလူမိုက်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကဲ့သို့သော အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ပရို ကစားသမားများမှာ များစွာ ပို၍ "ယဉ်ကျေး" ကြပေသည်။

သူတို့က လူသုံးယောက်ပါ ဓားအခင်းအကျင်းငယ် တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြ၏။

“ဘယ်ဘက်ကနေ ညှပ်... ညာဘက်ကနေ ဖြတ်... အတူတူ ဝင်တိုက်...”

ဓားအလင်းတန်း အချို့သည် တို့ဟူးကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့၏။ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများကိုသာ အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသော ထိုလူမိုက်များသည် ဤကဲ့သို့ စစ်တပ်ကဲ့သို့ စည်းကမ်းရှိပြီး နည်းဗျူဟာကျကျ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ကြချေ။

သုံးမိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ပေ။

ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းမှ အယောက် ငါးဆယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေကြလေပြီ။ အချို့က ဒယ်အိုးဖြင့် အရိုက်ခံရ၍ သတိလစ်နေပြီး၊ အချို့က ပုစွန်ညှပ်ခံထားရကာ၊ အချို့မှာမူ ချပ်ဝတ်များ အချွတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးများဖြင့်သာ ကျန်ရစ်တော့ပေသည်။

တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ ဗဟိုတွင် ခေါင်းဆောင်ကြီး မိုးကြိုးကျား တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

ဓားမကြီးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များမှာ ဆိုးရွားစွာ တုန်ယင်နေပြီး ပြောင်လက်နေသော ခေါင်းတုံးပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ပျံနေ၏။

“ဒါ... ဒါ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူတွေလား...”

“ဒါက လမ်းပေါ်က တိုက်ပွဲတွေအတွက် အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်တပ်ကြီးများလား...”

သူ စဉ်းစား၍ပင် မရသေးခင်မှာ အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

ကျန်းချန် သည် ဆိုင်နောက်ဘက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး လက်ထဲတွင် အခုလေးတင် အခွံနွှာထားသော ပုစွန်အမြီးလေး တစ်ခုကို ကိုင်ထား၏။ သူက ပုစွန်သားကို ပါးစပ်ထဲသို့ သပ်ရပ်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး ဝါးလိုက်ကာ မိုးကြိုးကျား ကို ကြည့်၍ ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် လေး... ခုနက မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ဒီလမ်းကို ဘယ်သူ အုပ်ချုပ်တာလဲ ဆိုပါလား...”

မိုးကြိုးကျား မှာ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားတော့မည့်အလား ဝိုင်းကြည့်နေကြသည့် စိမ်းလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတစ်ရာကျော်ကို ကြည့်ရင်း တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်၏။

သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများ အားလုံး လုံးဝ ပြိုကျသွားတော့သည်။

“အထင်လွဲတာပါ... အကုန်လုံးက အထင်လွဲတာပါဗျာ...”

“ဒီလမ်းက... သခင်ကြီးတို့ရဲ့ ပိုင်နက်ပါဗျာ...”

“နောက်ကျသွားပြီကွ...”

ကျန်းချန် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မှ ဆီများကို ခါချလိုက်၏။

“ငါက မူလက အေးအေးချမ်းချမ်း အစားအသောက်လေး စားနေချင်တာပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့တံခါးဝကို အတင်း လာခေါက်တော့လည်း...”

“တပည့်တို့... ဒီကောင်ကိုပါ ကြိုးတုပ်လိုက်စမ်း...”

“ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းမှာ ပင်လယ်အောက် ရတနာသိုက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... အတော်ပဲ... ငါတို့ရဲ့ စစ်သင်္ဘောကြီးအတွက် 'မ,တည်ရင်းနှီးငွေ' နည်းနည်း လိုနေတာနဲ့ အံကိုက်ပဲကွ...”

“ဟို မျက်လုံးတစ်ဖက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ... လာ လမ်းပြ... ငါတို့ သွားပြီး... သူ့အိမ်ကို ဝင်မွှေမယ်ဟေ့...”

“ကောင်းတယ်... အိမ်ဖောက်ထွင်းတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော်က ဆရာတစ်ဆူပဲဗျ...”

ကစားသမားများ၏ အော်ဟစ်သြဘာပေးသံကြီးသည် မိုးခြိမ်းသံပမာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုညက ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းတွင် အိပ်မပျော်နိုင်သော ညတစ်ည ဖြစ်လာရန် ကံဖန်လာခဲ့၏။

တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းသည် ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးများ ရောင်းနေသော "အရူးတစ်သိုက်" ကို သွားရောက် ပြဿနာရှာမိသောကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အဖမ်းခံရရုံသာမက ဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်ပါ ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ပေတော့၏။

အခန်း (၁၈၆) - ဂိုဏ်းအချင်းချင်း ချကြပြီ... ရေအောက် ပြောက်ကျား တိုက်ပွဲဟေ့...

~ညဥ့်နက်ယံအချိန်။ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု။ ကျောက်ဆောင်မည်း ဧရိယာ။

ပင်လယ်ရေပြင်ထက်၌ မှောင်မည်းနေသော ကျောက်ဆောင်အနည်းငယ်သာ ရှိသော်ငြား၊ တကယ့်လက်တွေ့တွင်မူ ဤနေရာသည် ရေအောက် မီတာရာချီ အနက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ ဧရာမ ဌာနချုပ် ဥမင်လှိုဏ်ဂူကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်... အလွန်တရာ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် စစ်သင်္ဘောကြီး နှစ်စင်းဖြစ်သော (ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ်) နှင့် (ပင်လယ်စာ အမှတ် ၂) တို့သည် ဤနေရာသို့ အသံတိတ် ချဉ်းကပ်လာကာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေပြီ။

“ရောက်ပါပြီဗျာ... ဒီအောက်တည့်တည့်မှာပါ...”

ခြေလက်များ တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြတ်သတ်နေအောင် အရိုက်ခံထားရရှာသော မိုးကြိုးကျား သည် အောက်ဘက် ပင်လယ်ရေပြင်သို့ မေးငေါ့ပြကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောရှာ၏။

“သခင်ကြီးတို့... အောက်မှာ (ရေခွဲ မဟာအခင်းအကျင်း) ကြီး ရှိတယ်ဗျ... ရေကူးကျွမ်းကျင်တဲ့ ဂိုဏ်းသား သုံးရာလောက်ကလည်း ကင်းစောင့်နေတာ... ရေရှောင် မှော်လက်နက်တွေ မပါရင် ဝင်ဖို့ အရမ်း ခက်လိမ့်မယ်နော်...”

သူ စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးချေ။

“ညီအစ်ကိုတို့... လက်နက်ကိရိယာတွေ ဝေမယ်ဟေ့...”

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်လိုက်၏။ သူ၏ ဘေးတွင် သေတ္တာကြီး အနည်းငယ်ကို ချထားပြီး၊ ထူးဆန်းသော ဂါထာမန္တန်များ ရေးဆွဲထားသည့် အဝါရောင် စက္ကူထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း အင်ဂျင်နီယာဌာနရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် တီထွင်မှု... (ရေရှောင် အင်းလက်ဖွဲ့ ဗားရှင်း ၂ ဒသမ ၀) လာပြီကွ...”

“နာရီဝက်ပဲ ခံပြီး မွန်းကျပ်ကျပ် ဖြစ်တတ်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး နည်းနည်း ရှိပေမဲ့... ဈေးပေါတယ်ကွ... တစ်ယောက် တစ်ရွက်ယူပြီး နဖူးမှာ ကပ်ကြစမ်း...”

ကစားသမားများမှာ အလုအယက် တန်းစီကာ အင်းလက်ဖွဲ့များကို ယူကြသည်။

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ယူကာ သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ရိုက်ကပ်လိုက်၏။

“ဝီ...”

မှေးမှိန်သော အပြာရောင် အလင်းလွှာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး သူ၏... ခေါင်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ခေါင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ ဖုံးအုပ်သွားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ လည်ပင်းအောက်ပိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာမူ ရေများနှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့နေဆဲပင်။

“ဟာ... ဦးလေးကျန်း... ဘာလို့ ခေါင်းစွပ်လေးပဲ ပါတာလဲဗျ... ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီတွေ စိုကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ က ငါးကန်အဝိုင်းလေးနှင့် တူနေသော အလင်းတန်းလေးကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း အော်မေးလိုက်၏။

“အသုံးဝင်နေတာပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါကွာ... မင်းက ဘာတွေ များများစားစား လိုချင်နေသေးတာလဲ...”

ဦးလေးကျန်း က မျက်စောင်းထိုးကာ ပြန်ဟောက်လိုက်၏။

“ဒါက မင်းတို့ ရေအောက်မှာ လှုပ်ရှားရ လွယ်အောင်နဲ့ ရေရဲ့ ပွတ်တိုက်အား လျော့သွားအောင် တမင် လုပ်ပေးထားတာကွ...”

“တော်ပြီ... စကားများမနေကြနဲ့တော့...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် ရေစိုခံ ဓားပျံကို ကျောတွင်လွယ်ကာ အလွန် အထာကျကျ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

“ပစ်မှတ်က ရေအောက် ဥမင်ဂူ... နည်းဗျူဟာက အကုန် ဖောက်ခွဲပစ်ဖို့ပဲ... ဆင်းကြဟေ့...”

“ဒိုင်း... ဗွမ်း...”

ခေါင်းပေါ်တွင် (အပြာရောင် ငါးကန်လေးများ) အသီးသီး စွပ်ထားကြသော ကစားသမား တစ်ထောင်ကျော်သည် ရေနွေးအိုးထဲသို့ ဖက်ထုပ်များ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပင်လယ်ထဲသို့ တရုန်းရုန်း ခုန်ဆင်းသွားကြတော့ပေသည်။

...

ရေအောက် မီတာ (၁၀၀) အနက်။ ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း ဌာနချုပ်။

ဌာနချုပ်ကို စောင့်ကြပ်ရသော ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်၊ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ ရှာထုံထျန်း သည် သူ၏ တပည့်တစ်သိုက်နှင့်အတူ ကင်းလှည့်နေ၏။

'ထူးဆန်းတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဆက်ကြေးသွားကောက်တာ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ...'

ရှာထုံထျန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အထက်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ပင်လယ်ရေပြင်ကို မော့ကြည့်ကာ စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာတော့၏။

ရုတ်တရက်... အပေါ်ဘက်မှ အပြာရောင် အလင်းစက်လေးများ အလျင်အမြန် ကျဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

“ဟင်... အဲဒါ... ရေခူအုပ်ကြီးလား...”

ရှာထုံထျန်း သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

ဒါ ရေခူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းပေါ်မှာ ငါးကန်တွေ စွပ်ထားတဲ့... လူအုပ်ကြီးကွ။

ထိုလူအုပ်ကြီး၏ ရေအောက် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ အချို့က ခွေးကူး ကူးနေကြပြီး၊ အချို့က ခြေထောက်များကို ကန်ကျောက်နေကြကာ၊ အချို့မှာမူ ရေနစ်နေသူများပမာ လက်ပစ်ကူးနေကြ၏။ သို့သော်ငြား သူတို့၏ ခါးတွင် ကျောက်တုံးကြီးများ အသီးသီး ဆွဲချည်ထားသောကြောင့် (အလေးချိန် စီးစေရန် ဖြစ်ပေသည်) အောက်ဘက်သို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာနေကြတော့၏။

“ရန်သူတွေ လာပြီဟေ့...”

ထိုအရာက မည်သည့် သိုင်းပညာမျိုးမှန်း ရှာထုံထျန်း နားမလည်သော်ငြားလည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်အာရုံက အန္တရာယ်ကို အလိုအလျောက် ခံစားမိသွားသဖြင့် အသံကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်း ဖွင့်စမ်း... မြားတွေနဲ့ ပစ်... အကုန် သတ်ပစ်ကြဟေ့...”

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

လှိုဏ်ဂူပေါက်ဝမှနေ၍ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပါဝင်သော ရေခွဲမြားတံ မြောက်မြားစွာသည် ရေပြင်ကို ခွဲခြမ်းကာ သေမင်းတမန် လမ်းကြောင်းများအဖြစ် ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်ငြား ကစားသမားများသည် ထိုမြားမိုးကို မရှောင်ကြချေ။ (အမှန်တော့ ရှောင်၍လည်း မရကြပါပေ။)

“ဒိုင်းကာတွေ ကာထားဟေ့...”

အရှေ့ဆုံးမှ ဆင်းလာသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ ယခုလေးတင် လုယူထားသော ရွှေသွားကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကိုက်လိုက်ပြီး ဧရာမ သံမဏိ ဒိုင်းကာကြီးကို ခေါင်းပေါ် မြှောက်လျက်၊ ခံဆောင်လိုက်၏။

“ဂျွမ်း... ဒေါင်...”

မြားများသည် ဒိုင်းကာကို ထိမှန်ပြီး လွင့်စင်သွားကြသည်။ မြားအနည်းငယ်က ကစားသမားများ၏ ပေါင်များနှင့် တင်ပါးများကို ထိမှန်သွားသော်ငြားလည်း ရေ၏ ခုခံအားကြောင့် ဒဏ်ရာ သိပ်မပြင်းထန်လှချေ။

“မင်းတို့ကများ ဖက်တီးကြီးရဲ့ တင်ပါးကို မြားနဲ့ ပစ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြလိုက်ကြစမ်း...”

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ရှည်လျားတုတ်ခိုင်သော ဝါးကျည်တောက်ကြီး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စနက်တံကို မီးညှိလိုက်၏။ (ရေအောက်တွင် အသုံးပြုနိုင်ရန် အထူး စီမံထားသော စနက်တံ ဖြစ်ပေသည်။)

“ရော့... ဒါလေး စားကြည့်စမ်း... (ရေအောက် ဗုံးသီး)...”

“သွားစမ်း...”

သူက အားကုန် လွှဲပစ်လိုက်ရာ ဝါးကျည်တောက်ကြီးသည် ရေငုပ်သင်္ဘော ဖျက်ဗုံး တစ်လုံးပမာ ဂူပေါက်ဝရှိ ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကစားသမား တစ်ထောင်ခန့်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဝါးကျည်တောက်များကို ပြိုင်တူ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။

“အနုပညာဆိုတာ ပေါက်ကွဲမှုပဲကွ... ချဟေ့...”

“ငါးကြော်ပြီဟေ့...”

ကစားသမားများ၏ နွေးထွေးသော နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများနှင့်အတူ (ရေအောက် ဗုံးသီး) တစ်ထောင်ခန့်သည် ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ ဂူပေါက်ဝသို့ မိုးသီးများပမာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ရှာထုံထျန်း သည် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ဝါးကျည်တောက်များကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရှာလေ၏။

'ဒါက ဘာ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေလဲ... ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်လည်း တစ်စက်မှ မရှိပါလား...'

စက္ကန့်ပိုင်း အကြာ...။

“ဝုန်း... ဝုန်း...”

ရေအောက်တွင် ဧရာမ မီးတောက်ကြီးများ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရေအောက် ဖြစ်နေလင့်ကစား ဦးလေးကျန်း အထူး ဖော်စပ်ထားသော ယမ်းမည်းများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမှုန့်များ ပေါင်းစပ်ထားမှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှု လှိုင်းလုံးကြီးသည် ရေပြင်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် လေဟာနယ် ပူဖောင်းကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည် ဆိုသော (ရေခွဲ မဟာအခင်းအကျင်း) ကြီးမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မခံလိုက်ရဘဲ စက္ကူစုတ်ပမာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတော့သည်။

ဂူပေါက်ဝ၊ အပေါက်ဝမှ ကင်းစောင့်များ နှင့် တောင်ကုန်း တစ်ဝက်ခန့်မှာ ထိုနားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့ပေသည်။

“ဖူး...”

ရှာထုံထျန်း မှာ ပေါက်ကွဲမှု လှိုင်းဒဏ်ကြောင့် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းစသည့် အပေါက်များမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ရေထဲတွင် အရုပ်ပျက်ပမာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

'အရူးတွေ... ဒီကောင်တွေ လုံးဝ အရူးတွေပဲ...'

သူ့ခေါင်းထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့၏။

ကျင့်ကြံသူ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဘယ်သူကများ ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးကို သုံးလို့လဲ။ ဒါက သိုင်းလောကရဲ့ သိက္ခာကို စော်ကားတာပဲ။

“ချဟေ့... တံခါး ပွင့်သွားပြီ...”

ကစားသမားများသည် သူတို့ခါးမှ ကျောက်တုံးများကို ဖြုတ်ချလိုက်ကြပြီး ပေါက်ကွဲမှု၏ တွန်းကန်အားကို အသုံးပြုကာ (သို့မဟုတ် ရိုးရိုး ကူးခတ်ကာ) သွေးဆာနေသော ပီရန်ဟာ ငါးအုပ်ကြီးပမာ အူသံများ ပေးလျက် ပျက်စီးသွားသော လှိုဏ်ဂူထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ထိုနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုက်ပွဲမှာ တဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ရေကူး အလွန် ကျွမ်းကျင်ပြီး လျင်မြန်ကြသော်ငြားလည်း...

ကစားသမားများ၏ ဗျူဟာများက အလွန်တရာ အရှက်မရှိလွန်းလှပေ။

(နည်းဗျူဟာ ၁... ပိုက်ကွန်ဖြင့် ငါးဖမ်းခြင်း)

ကစားသမားများသည် ရေချိုပုစွန်ထုပ် ဖမ်းရာတွင် သုံးသော ပိုက်ကွန်များကို ဆွဲထုတ်လာကြပြီး မြင်မြင်သမျှ လူတိုင်းကို ဘာမှ စဉ်းစားမနေဘဲ ပိုက်ကွန်ဖြင့် လိုက်အုပ်ကြတော့၏။

“မိပြီဟေ့... ဒီမှာ အဆင့်မြင့် သားကောင် တစ်ကောင်ကွ...”

“မလှုပ်နဲ့နော်... သူ့တင်ပါးကို မှိန်းနဲ့ ထိုးလိုက်စမ်း...”

ပိုက်ကွန်ထဲ မိသွားသော ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ ပိုက်ထဲရောက်နေသော ငါးများပမာ ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံကြရရှာတော့သည်။

(နည်းဗျူဟာ ၂... ဇီဝလက်နက် တိုက်ခိုက်မှု)

ကစားသမား အချို့က ရေထဲတွင် (မိစ္ဆာ အကျိအချွဲ) များကို ညှစ်ခြေပစ်လိုက်ကြ၏။

အစိမ်းရောင် အဆိပ်ရည်များသည် ရေထဲတွင် အလျင်အမြန် ပျံ့သွားတော့၏။

“ဂလု... ဂလု...”

ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ထိုအဆိပ်ရည်များကို ရှူရှိုက်မိသွားကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လျက် ရေပေါ်သို့ ပေါလောပေါ်လာကြတော့သည်။

(နည်းဗျူဟာ ၃... ရေအောက် အုပ်စုဖွဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်း)

ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် ရှာထုံထျန်း သည် အရှုံးမပေးလိုသေးသဖြင့် သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော (လှိုင်းလုံးကြမ်း လက်ဝါးသိုင်း) ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော်ငြား သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ ကစားသမား ရှစ်ယောက်ခန့်က သူ၏ ခြေလက်များကို အတင်း ဝင်ရောက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကြတော့၏။

“ချုပ်ထား... ချုပ်ထား... လုံးဝ ပေးမလှုပ်နဲ့...”

“သူ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်ချွတ်စမ်း... သူ့ရဲ့ ရေရှောင်ပုတီးကို ငါ မျက်စိကျနေတာကွ...”

“သူ့အဝတ်အစားကလည်း ရတနာ မှော်လက်နက်ပဲ... ချွတ်ဟေ့...”

ရေအောက်ကြီးထဲတွင် တောင့်တောင့်တင်းတင်း ယောကျ်ားကြီး ရှစ်ယောက်၏ ဝိုင်းဝန်း ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံရသည့် အရသာက ဘယ်လိုနေမည်နည်း။

ရှာထုံထျန်း တစ်ယောက် သေသေချာချာ သဘောပေါက်သွားရှာလေပြီ။

သူ အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်ငြားလည်း သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး တစ်ထည်သာ အဖတ်တင်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခံရကာ ရက်ရက်စက်စက် ဝိုင်းရိုက်ခံရရှာတော့၏။

နာရီဝက် အကြာ...။

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

တစ်ချိန်က ဘယ်သူမှ မဖောက်ထွင်းနိုင်ပါဘူးဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သော ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ ပြာပုံ အတိ ဖြစ်သွားတော့သည်။

လှိုဏ်ဂူ အနက်ပိုင်းရှိ ရတနာသိုက်ကြီးမှာလည်း အကြမ်းဖက် ဖောက်ခွဲခံလိုက်ရ၏။

ရေရှောင် မန္တန်ကို အသုံးပြုကာ ကျန်းချန် သည် ထိုရတနာသိုက်ထဲသို့ အလွန် ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။ တောင်လို ပုံနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ ရေနက်ပိုင်း သတ္တုရိုင်းများ၊ ရှားပါး ပုလဲများနှင့် သန္တာကျောက်တန်းများကို ကြည့်ကာ သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ညစာ မစားတဲ့ မြင်း ဘယ်တော့မှ မဆူဖြိုးဘူး ဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့...”

“ပင်လယ်သဲဂိုဏ်းက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ... ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး စုဆောင်းလာခဲ့သမျှ ဓနဥစ္စာတွေ အကုန်လုံး ငါတို့ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာပဲကွာ...”

ရတနာသေတ္တာများကို သယ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားနေသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ အထဲကနေ ရေကြောင်းပြ မြေပုံတစ်ခု တွေ့တယ်ဗျ... အဲဒီမှာ (နဂါးနန်းတော်) ဆိုတဲ့ နေရာတစ်ခုကို မှတ်သားထားတယ်...”

“နဂါးနန်းတော် ဟုတ်လား...”

ကျန်းချန် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ သူရရှိခဲ့သော (လမ်းပြ တံဆိပ်ပြား) ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ထိုအခိုက်... တံဆိပ်ပြားသည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ပူနွေးလာပြီး ရေကြောင်းပြ မြေပုံပေါ်ရှိ ထိုနေရာသို့ ဦးတည် ပြသနေတော့သည်။

“ငါတို့ရဲ့ နောက်တစ်ထောက် နားရမယ့် နေရာကို တွေ့သွားပြီ ထင်တယ်...”

ကျန်းချန် သည် ရေကြောင်းပြ မြေပုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ရတနာသိုက်ထဲရှိ ကြမ်းပြင် ကြွေပြားများကိုပင် မချန် အကုန် ခွာယူနေကြသော သူ၏ အရူးတပည့်များကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“တပည့်တွေ... မြန်မြန် သယ်ကြ...”

“ဒီနေရာကို အကုန် ပြောင်သလင်းခါအောင် သယ်ပြီးရင်... (နဂါးနန်းတော်) ဆီ သွားလည်ကြတာပေါ့ကွာ...”

[t.n : "အနုပညာဆိုတာ ပေါက်ကွဲမှုပဲ" ဟူသည်မှာ နာမည်ကြီး အန်နီမေးရှင်း ဇာတ်လမ်းဖြစ်သော နာရူတို ထဲမှ ဇာတ်ကောင် ဒေဒါရာ ၏ နာမည်ကြီး စကားစုကို ကစားသမားများက ဟာသအနေဖြင့် ယူသုံးထားခြင်းပါ။ "ညစာမစားတဲ့ မြင်း ဘယ်တော့မှ မဆူဖြိုးဘူး" ဟူသည်မှာ တရုတ်စကားပုံဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်သည် ပုံမှန် ဝင်ငွေဖြင့် မချမ်းသာနိုင်ဘဲ ဘေးပေါက်မှ ရသော ငွေ (သို့မဟုတ် လုယက်ခြင်း) ဖြင့်သာ ကြီးပွားနိုင်ကြောင်းကို တင်စားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။]