အခန်း (၁၈၇-၁၈၉)

အခန်း (၁၈၇) - နဂါးနန်းတော်မှ တမန်တော်... ငါ့ရဲ့ ပုစွန်စစ်သည်တွေနဲ့ ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်တွေကို သတ်နေတာ ဘယ်ကောင်တွေလဲဟေ့...

~မွန်းတည့်ချိန်။ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု။ လွတ်လပ်သော ဆိပ်ကမ်း ကမ်းလွန်ရေပြင်။

ပင်လယ်ပြင်သည် လှိုင်းလုံးကြီးများဖြင့် ကြမ်းတမ်းနေပြီး ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်နေ၏။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ (ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ်) သင်္ဘောကြီးသည် ဤရေပြင်တွင် ကျောက်ချရပ်နားထား၏။ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်မူ ကစားသမား ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော (အုပ်စုလိုက် အဆင့်တက်ခြင်း အခမ်းအနား) ကြီးကို ဆင်နွှဲနေကြပေသည်။

“အေ့...”

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ပင်လယ်စာနံ့များ လှိုင်နေသော လေချဉ်တစ်ချက်ကို အားရပါးရ ဟောက်ထုတ်လိုက်၏။ သူသည် အခုလေးတင် မာလာပုစွန်ထုပ် ပိဿာသုံးဆယ်ကျော်ကို တစ်ထိုင်တည်း စားပစ်ထားသည့်အပြင်၊ ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ ရတနာသိုက်ထဲမှ သူခိုးလာသော (ရွှေအမြုတေ ဆေးလုံး) တစ်လုံးကိုပါ မျိုချထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မူလက အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ဝိညာဉ်ဖိအားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း အပူချိန်မြင့်မားမှုကြောင့် ပုံပျက်သွားသယောင် ထင်ရ၏။

“ဝုန်း...”

ရွှေရောင် အလင်းတန်းကြီး တစ်ခုသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဆယ်မိုင်ပတ်လည်ရှိ လေတိုက်ခတ်မှုနှင့် တိမ်တိုက်များကို မွှေနှောက်သွားတော့၏။ သူ၏ ဒန်တျန် အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မူလက အရည်အသွင် ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပင်လယ်ကြီးသည် ရူးသွပ်စွာ ဖိသိပ်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခိုဥအရွယ်အစားရှိ ရွှေရောင် အလုံးလေး တစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။

(စနစ် ကြေညာချက်... ကစားသမား ‘ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား’ အား အမြုတေ တည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်သွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပါသည်။ ရွှေအမြုတေ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပါပြီ။ ဆာဗာတစ်ခုလုံးတွင် ပထမဆုံး ရွှေအမြုတေ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသော ကစားသမားများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ‘ရွှေအမြုတေ ဆရာကြီး’ ဟူသော သီးသန့် ဘွဲ့အမည်ကို ဆုချီးမြှင့်လိုက်ပါသည်။)

“ဟားဟားဟား... အောင်မြင်ပြီဟေ့... ငါ.. ဖက်တီး.. ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီကွ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ၏ အတွင်းပိုင်းရှိ သမုဒ္ဒရာကြီးပမာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော စွမ်းအားများကို ခံစားမိလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်တွင် မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်သော ရေတိုင်ကြီးတစ်ခု ပန်းထွက်လာတော့သည်။

“ဒါက ရွှေအမြုတေ အဆင့်လား... ခုနက ဟို မိုးကြိုးကျား ဆိုတဲ့ကောင်ကို အခု ချက်ချင်း လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လို့ရမယ်လို့တောင် ခံစားနေရပြီကွ...”

ထိုနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

နောက်ထပ် အလင်းတန်းများစွာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း နှင့် ကျောက်ကပ်ကြော် အပါအဝင် အမာခံ ကစားသမား ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဆင့်ကျော်ဖြတ်ကာ ရွှေအမြုတေ ခေတ်သစ်သို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော ကစားသမား သုံးထောင်ကျော်မှာမူ အမြုတေ မတည်ဆောက်နိုင်သေးသော်ငြားလည်း အဆမတန် များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် အားလုံး အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်ပါ၏။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဤပင်လယ်ပြင် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဒီရေအလား ဆူပွက်လာပြီး အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ချီ စွမ်းအင်များသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စုစည်းသွားကာ မူလဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ကြောက်လန့်တုန်ယင်သွားစေနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အားလုံးက အဆင့်တက်သွားသည့် ပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် နစ်မြောနေကြစဉ်မှာပင်...

“ဘလွတ်... ဘလွတ်...”

တစ်ချိန်က တည်ငြိမ်နေခဲ့သော ပင်လယ်ပြင်သည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာတော့၏။ ပင်လယ်ရေများသည် ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးပမာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ကွဲထွက်သွားသည်။

ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာချီ အငွေ့အသက်ကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာပြီး တိမ်မည်းကြီးများသည် နေရောင်ခြည်ကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ရိုင်းစိုင်းလှတဲ့ အရူးတွေ... ငါ့ရဲ့ ပိုင်နက်ထဲက ရေသတ္တဝါတွေကို မင်းတို့ကများ သတ်ဖြတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ဂေဟစနစ်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သေးတယ်...”

မိုးခြိမ်းသံပမာ ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ လှိုင်းလုံးကြီးများကြားမှ ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

၎င်းကား အရပ် သုံးကျန်း (မီတာ ကိုးဆယ်ခန့်) ကျော်မြင့်ပြီး အပြာရင့်ရောင် အရေပြား၊ အနီရောင် ဆံပင်များနှင့် တောက်ပနေသော ခက်ရင်းခွ သံမဏိလှံကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဘီလူးကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည်ကား အဆင့် (၃) နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ရွှေအမြုတေ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသော ပင်လယ်ကင်းလှည့် ဘီလူးမင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်တွင်မူ လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် တပ်မကြီးတစ်ခုပမာ သိပ်သည်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကြတော့၏။

ဤမျှ ကြီးမားသော အင်အားစုကြီးကို ယခင် ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစုများမှ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပါက အကြောက်လွန်ပြီး သေသွားလောက်ပေသည်။

ပင်လယ်ကင်းလှည့် ဘီလူးမင်း သည် မူလက ကြွားကြွားဝါဝါဖြင့် လာရောက် ပြဿနာရှာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် (အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင်) များကို ရူးသွပ်စွာ အမဲလိုက်နေသော ပြင်ပမှ ကျင့်ကြံသူ တစ်စု ရောက်နေကြောင်းကို သူ ကြားသိထားပြီး (နဂါးနန်းတော်မှ ထိုအကောင်များကို မစားသော်ငြားလည်း ၎င်းတို့သည် ရေသတ္တဝါများသာ ဖြစ်ပေသည်)၊ ထို့အပြင် နဂါးနန်းတော်၏ လက်အောက်ခံ အင်အားစု တစ်ခုဖြစ်သော ပင်လယ်သဲဂိုဏ်းကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်ဟု သတင်းရထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဤမောက်မာလှသော လူသားတစ်သိုက်ကို သင်ခန်းစာ ပေးရန် မူလက ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်ငြား...

သူ လှိုင်းလုံးများစီးကာ ရောက်လာပြီး ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ အင်အားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းရန် မြှောက်ထားသော သူ၏ ခက်ရင်းခွ သံမဏိလှံကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

“ဒါ...”

ဘီလူးမင်း ၏ ခေါင်းလောင်းလုံးခန့် ကြီးမားသော မျက်လုံးကြီးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် ကြောက်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ လျှပ်ပြေးသွားတော့၏။

သူ ဘာတွေ မြင်လိုက်ရတာပါလိမ့်။

စုတ်ပြတ်နေသော သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးထောင် အတိအကျ ရှိနေတယ်တဲ့လား။

ဒါတင် မကသေးဘဲ အရှေ့ဆုံးမှာ ရပ်နေတဲ့ လူဆယ်ယောက်ကျော်က အခုလေးတင် အဆင့်တက်ထားတဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့်တွေ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ရဲ့ ချီ စွမ်းအင်တွေက တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးပေမဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့် စွမ်းအားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်တဲ့လား။ ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေရော ဟုတ်ရဲ့လား။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီးက အထူးတပ်ဖွဲ့တွေများလဲကွ...”

ဘီလူးမင်း ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားတော့သည်။ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်တွင် ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များမှာ အရေအတွက် များပြားလှသော်ငြားလည်း အများစုမှာ အဆင့် (၁) (ချီ စုစည်းမှု အဆင့်) မှ အမြောက်စာများသာ ဖြစ်ကြ၏။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် သုံးထောင် ဆိုသည်မှာ... နဂါးနန်းတော် ဌာနချုပ်မှလွဲ၍ လူသားမျိုးနွယ်များ၏ ထိပ်တန်း အင်အားစုကြီးများတွင်သာ ရှိနိုင်သော အင်အားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ဘီလူးမင်း တစ်ယောက် ကြောင်အ,နေစဉ်မှာပင်...

ကစားသမားများကလည်း သူတို့၏ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသော ဤ (ပင်လယ်မိစ္ဆာကြီး) ကို မြင်တွေ့သွားကြလေပြီ။

“ဟေ့ကောင်တွေ... အကောင်ကြီးက အကြီးကြီးပဲကွ...”

အခုလေးတင် ရွှေအမြုတေ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လေ့ကျင့်ရန် နေရာရှာနေသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဘီလူးမင်း ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကိုပင် သပ်လိုက်သေး၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... ဒီအကောင်က အသက်ဝင်လာတဲ့ ပုစွန်ထုပ်ကြီးနဲ့ တူတယ်ကွ... ဟို ကြွက်သားတွေကို ကြည့်စမ်း... ဝါးလို့ အရမ်းကောင်းမှာ သေချာတယ်...”

“ဟို ခက်ရင်းခွ သံမဏိလှံကြီးက ခရမ်းရောင်အဆင့် ပစ္စည်းလား... ငါ ယူမယ်ကွ...”

“ဟို ပုစွန်စစ်သည်တွေနဲ့ ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်တွေကလည်း မဆိုးဘူး.. အတော်ပဲ... ကျောက်ကပ်ကြော် ရဲ့ ဒယ်အိုး အားနေတာနဲ့ အံကိုက်ပဲ...”

အခုလေးတင် အဆင့်ချိုးဖြတ်ထားသဖြင့် အလွန်တရာ မောက်မာနေကြသော ကစားသမား တစ်ထောင်ကျော်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော သူတို့၏ လောဘရမ္မက် မျက်လုံးကြီးများမှာ ဘီလူးမင်း ၏ ကြမ်းကြုတ်မှုထက်ပင် ပို၍ အသည်းထိတ်ဖွယ် ကောင်းနေသေးတော့၏။

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

ဘီလူးမင်း မှာ ထိုလူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များအောက်တွင် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာပြီး သူ၏ မူလ မာနကြီးမှုမှာလည်း ချက်ချင်း တစ်ဝက်တိတိ လျော့ကျသွားတော့သည်။ သို့သော်ငြားလည်း သူသည် နဂါးနန်းတော်၏ တမန်တော် ဖြစ်ပေရာ ဂုဏ်သိက္ခာ အကျခံ၍တော့ မဖြစ်ချေ။

သူက စိတ်ကို တင်းကာ ခက်ရင်းခွ သံမဏိလှံကြီးကို ဆောင့်ချလိုက်ပြီး တင်းမာသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ငါက အရှေ့ပင်လယ်ပြင် နဂါးနန်းတော်က ပင်လယ်ကင်းလှည့် ဘီလူးမင်း ပဲ... နဂါးမင်းကြီးရဲ့ အမိန့်နဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကို ကင်းလှည့်နေတာကွ...”

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ပြဿနာ လာရှာပြီး သက်ရှိတွေကို သတ်ဖြတ်နေရတာလဲ...”

ပုံမှန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် (အရှေ့ပင်လယ်ပြင် နဂါးနန်းတော်) ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အနည်းငယ်တော့ ရိုသေမှု ပြသရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်ငြား ကစားသမားများ ကြားလိုက်ရသည်ကတော့...

(အန်ပီစီ မှ သူ၏ အမည်ကို မိတ်ဆက်နေပါသည်... အရှေ့ပင်လယ်ပြင် နဂါးနန်းတော် အင်အားစု။ လျှို့ဝှက် ဇာတ်လမ်းကွက် ပွင့်သွားပါပြီ။)

“နဂါးနန်းတော် တဲ့လား...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။

“အဲဒါ ငါတို့ သွားမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူးလား... လမ်းမသိလို့ စိတ်ပူနေတာနဲ့ အတော်ပဲကွ...”

“သူနဲ့ စကားများမနေနဲ့တော့... အရင်ဆုံး ဝိုင်းချလိုက်... သူ အရှုံးပေးသွားမှ လမ်းပြခိုင်းကြတာပေါ့...”

ဝမ်သဲ့ဖာ က ပို၍ပင် တိုက်ရိုက်ဆန်သည်။ သူ၏ ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်ပြီး အမြောက်ဆန် တစ်ခုပမာ ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားတော့သည်။

“ဖက်တီးကြီးက သိုင်းကွက် စမ်းဖို့ လူလိုနေတာကွ... ရော့... ဒါလေး မြည်းကြည့်စမ်း... ရွှေအမြုတေ အဆင့် ဗားရှင်း (လက်သီးအစစ်အမှန်)...”

“ဝုန်း...”

ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ လက်သီးမှာ လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သော်ငြားလည်း၊ ရွှေအမြုတေ အဆင့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားနှင့် ကစားသမားများ၏ အကြောက်တရား ကင်းမဲ့သော စိတ်ဓာတ်တို့ ပေါင်းစပ်သွားမှုကြောင့် အသံထက် မြန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးကိုပင် ဖန်တီးလိုက်နိုင်တော့၏။

“ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား...”

ဒေါသထွက်သွားသော ဘီလူးမင်း သည် ခက်ရင်းခွ သံမဏိလှံကြီးကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

“ဒေါင်...”

နားကွဲမတတ် ပဲ့တင်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းကျော်ခန့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသော်ငြား၊ ဤ ရွှေအမြုတေ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဘီလူးမင်း ပင်လျှင် တုန်ခါမှုဒဏ်ကြောင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်လုံး ထုံကျဉ်သွားတော့သည်။

“ဘယ်လို လုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အမြုတေ တည်ဆောက်ကာစ အဆင့်က ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားမျိုး ရှိနေတာလား...”

ဘီလူးမင်း မှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

သူ သတိပင် မဝင်သေးခင်မှာ ကစားသမား မြောက်မြားစွာသည် အော်ဟစ် ဟိန်းဟောက်လျက် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြလေပြီ။

“ညီအစ်ကိုတို့... ချဟေ့... သူ့ကို ဖောက်ခွဲပစ်ကြ...”

“နဂါးမင်းသမီးလေး အတွက်... ပင်လယ်စာတွေ အတွက်ဟေ့...”

အခြေအနေမှာ လုံးဝ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေပြီး (စတုတ္ထကပ်ဘေးများက နဂါးနန်းတော် တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး အဖွဲ့ကို အုပ်စုဖွဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်း) ဟူသော သံတမန်ရေးရာ အရှုပ်တော်ပုံကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်ပင်...

“ရပ်လိုက်ကြစမ်း...”

အေးစက်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်ငြားလည်း ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ တိကျစွာ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

ကျန်းချန် သည် လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားကာ ဝမ်သဲ့ဖာ နှင့် ဘီလူးမင်း တို့၏ ကြားသို့ ရောက်လာ၏။ မူလဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် (ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့်အဆင့်) ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကို လွှင့်ထုတ်လိုက်ရာ တစ်ကွင်းလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

ကြမ်းတမ်းနေသော လှိုင်းလုံးကြီးများမှာလည်း မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွား၏။

ဘီလူးမင်း သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသော ဤအရှိန်အဝါကြီးကို ခံစားမိလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး လက်ထဲမှ ခက်ရင်းခွ သံမဏိလှံကြီးပင် လွတ်ကျမလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

'မူ... မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးကြီးလား...'

'မူလဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တောင်လားဟ..'

ဘီလူးမင်း ငိုပင် ငိုချင်သွားရှာလေပြီ။

ဒီနေ့ အိမ်ကထွက်လာတုန်းက သူ ပြက္ခဒိန် မကြည့်ခဲ့ရဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သာမန် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း တပ်မကြီး သုံးထောင် ရှိနေရုံတင်မကဘဲ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်ပါ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပါလာရတာလဲ။

ကျန်းချန် သည် ထိတ်လန့်နေသော ဘီလူးမင်း ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ယိုဖိတ်နေသော တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ ပစ်ပေးလိုက်၏။

“ဒီက ဘီလူးမင်း ခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့...”

“ငါက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချန် ပါ... လူတစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ နဂါးနန်းတော် ကို ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်တာပါ...”

ဘီလူးမင်း သည် တံဆိပ်ပြားကို အလိုအလျောက် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

တံဆိပ်ပြားပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း (နဂါး) ဟူသော စာလုံးကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ နဂါးမျိုးနွယ် တော်ဝင်မိသားစုများသာ ပေးသနားနိုင်သော ထူးခြားသည့် အချက်အလက်များကို ခံစားမိလိုက်ရသောအခါ...

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒူးများ ခွေကျကာ ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားတော့၏။

“ဒါ... ဒါက (ဘိုးဘေးနဂါး လမ်းပြ တံဆိပ်ပြား) လား...”

“ဒီတံဆိပ်ပြားကို ရထားတာ... နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာသလိုပါပဲ…”

“ဒီ... ဒီ နိမ့်ကျတဲ့ နတ်ဘုရားလေးက ဧည့်သည်တော်ကြီး ရောက်လာတာကို မသိခဲ့ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ်...”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနောက်ဘက်ရှိ ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး လက်နက်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က တင်းမာနေခဲ့သော လေထုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော မိသားစု ပြန်လည် ဆုံဆည်းပွဲကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ကစားသမားများမှာမူ သူတို့၏ လက်နက်များကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကြပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဟင်... မကစားရတော့ဘူးလား...”

“ကျစ်... ပျင်းစရာကြီး... ငါက ပုစွန်ခွံနွှာဖို့တောင် ပြင်ထားပြီးပြီကို...”

ကျန်းချန် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲလျက် ကြည့်နေသည်။

'မသိတာက အပြစ်မဟုတ်ပါဘူးလေ...'

“လမ်းပြလိုက်စမ်းပါ...”

“ဒီတပည့် သုံးထောင်ကို ငါနဲ့အတူ... နဂါးမင်းကြီး အတွက်... ကြီးမြတ်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု အနေနဲ့ ခေါ်လာခဲ့တာကွ…”

အခန်း (၁၈၈) - ရေအောက်ကမ္ဘာသို့ ငုပ်ဆင်းခြင်း... ရေရှောင်ပုလဲများနဲ့ ရေအောက် လေ့လာရေး ခရီးစဉ်ကြီး လာပြီဟေ့...

~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ရေနက်ပိုင်း ဧရိယာ။

“ဧည့်သည်တော်ကြီးများခင်ဗျာ... ရေနက်ပိုင်းမှာ ရေဖိအားက အရမ်း များပြီးတော့ အေးစိမ့်နေပါတယ်... ဒါကတော့ နဂါးနန်းတော်က အထူး ဖန်တီးထားတဲ့ (ရေရှောင်ပုလဲ) လေးတွေပါ... ဒါလေးကို ဆောင်ထားရင် ရေအောက်မှာ မြေပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေသလို လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသက်ရှူနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ...”

ပင်လယ်ကင်းလှည့် ဘီလူးမင်း သည် အလွန်တရာ ဖားယားသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များကို ညွှန်ကြားကာ တလက်လက် တောက်ပနေသော ပုလဲလုံးများ အပြည့်ပါသည့် ဗန်းများကို ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသားများထံသို့ လိုက်လံ ဝေငှခိုင်း၏။

“ဝါး... ဒါ လုံးဝ အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းပဲကွ...”

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ရေရှောင်ပုလဲ တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။ လက်မအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော်ငြားလည်း ၎င်းမှ နူးညံ့သော အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

သူက ပုလဲလုံးလေးကို အင်္ကျီထဲ ထိုးထည့်လိုက်၏။

“ဝီ...”

ပါးလွှာပြီး မမြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စက်လုံးပုံသဏ္ဍာန် အလင်းလွှာလေးတစ်ခု ချက်ချင်း ပြန့်ကားလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။ သူ့ပတ်လည် သုံးပေအကွာရှိ ရေများမှာ အလိုအလျောက် ဖယ်ခွာသွားပြီး မွန်းကျပ်နေသော ရေဖိအားနှင့် စိုထိုင်းထိုင်း ခံစားချက်ကြီးမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

“အမေးဇင်း... အလိုအလျောက် အပူချိန်ထိန်းပေးတဲ့ အခန်းလေး ကျနေတာပဲ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သူ့ဘေးရှိ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဦးလေးကျန်းရေ... သူတို့ရဲ့ နည်းပညာကိုလည်း ကြည့်ပါဦးဗျာ... ခင်ဗျားရဲ့ 'ငါးကန် ခေါင်းစွပ်' ကြီးက အသက်တောင် အောင့်ထားရသေးတယ်... မရှက်ဘူးလား...”

ဦးလေးကျန်း မှာ မျက်နှာကြီး နီရဲသွားပြီး လည်ပင်းကြော ထောင်ကာ ပြန်ပက်တော့၏။

“ငါ့ဟာက စက်မှုခေတ် ပန့်ခ် စတိုင်လ် ကွ... ဘယ်သူသုံးသုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ထားတာ... ဘယ်လိုလုပ် တူပါ့မလဲ...”

ထိုစဉ်၊ ကျန်းချန် သည် ရေရှောင်ပုလဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဘီလူးမင်း ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“လမ်းပြပေးတာ ကျေးဇူးပါပဲ ဗိုလ်ချုပ်...”

“အို... မဟုတ်တာ... ကြွပါ... ကြွပါ... အင်မော်တယ်ကြီး...”

သူ၏ သံမဏိလှံကြီးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပင်လယ်ရေများ အလိုအလျောက် ကွဲထွက်သွားပြီး ဧရာမ လမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

“တပည့်တို့... ရေထဲ ဆင်းကြစမ်း... ရှုခင်းကြည့် မုဒ် အွန်လိုက်ပြီဟေ့...”

“ဒိုင်း... ဗွမ်း...”

ရေရှောင် အကာအကွယ်လေးများ အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသော ကစားသမား သုံးထောင်ကျော်သည် တောက်ပနေသော ပူဖောင်းလေးများ မြောက်မြားစွာပမာ ရေနက်ပိုင်းထဲသို့ တရုန်းရုန်း ဆင်းသွားကြတော့သည်။

...

ရေအောက် မီတာ (၅၀၀) အနက်။

အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ နေရောင်ခြည်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေအောက်ကြမ်းပြင်၏ ထူးခြားလှသော မှော်ဆန်ဆန် အပြာရောင် အလင်းတန်းများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

ရေနက်ပိုင်း ရှုခင်းများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြသော ကစားသမားများအတွက်မူ ယခု မြင်ကွင်းမှာ မျက်စိပဒေသာ ဖြစ်လွန်းလှပေသည်။

အလင်းရောင်ထွက်နေသော ဧရာမ ရေခူကြီးများသည် မီးပုံးပျံကြီးများပမာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော သန္တာကျောက်တန်း တောအုပ်ကြီးများမှာလည်း ရေအောက် မီးတောင်များပမာ အိမ့်တက်အိမ့်ဆင်း ဖြစ်နေ၏။ အမည်မသိ ထူးဆန်းသော ငါးအုပ်ကြီးများ မြောက်မြားစွာသည်လည်း လူကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံ ကူးခတ်နေကြပေသည်။

“ဝါး... အရမ်းလှတာပဲကွာ...”

“ရုပ်ထွက် ကွာလတီ.. လုံးဝ မိုက်တယ်... အလင်းအမှောင်ကလည်း အသက်ပဲ... ငါ့ရဲ့ ဂရပ်ဖစ်ကတ်ကြီးတော့ လောင်ပြီ ထင်တယ်...”

“စခရင်ရှော့ ရိုက်ဟေ့... မြန်မြန် ရိုက်ထားကြ... အိမ်က ကွန်ပျူတာမှာ ဝေါပယ်ပါ ထားရမယ်ကွ...”

ကစားသမားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ် အားပေးနေကြ၏။

သို့သော်ငြား ဤ "ယဉ်ကျေးသော လေ့လာရေး ခရီးစဉ်" မှာ ငါးမိနစ်မျှပင် မခံလိုက်ချေ။

ဤကြွယ်ဝချမ်းသာလှသော ရေအောက်ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် စတုတ္ထကပ်ဘေးတို့၏ ဗီဇစစ်စစ်များ ဖြစ်သော "လက်ဆော့ခြင်း" နှင့် "လောဘကြီးခြင်း" တို့မှာ အလျင်အမြန်ပင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ပထမဆုံး ခံလိုက်ရသည်ကတော့ ရေထဲတွင် အေးအေးလူလူ ကူးခတ်ရင်း လိပ်ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားနေသော နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိ လိပ်မောင်းကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်၏။

သူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကူးခတ်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏ အခွံပေါ်သို့ အလေးချိန်ကြီး တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“ဟေ့ ညီလေး... အစ်ကို့ကို လိုက်ပို့ပေးပါလားကွ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ လိပ်ခွံကြီးပေါ်တွင် ခွထိုင်လိုက်ပြီး လိပ်ကြီး၏ ခေါင်းကို ရင်းနှီးစွာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒုန်းဟေ့... နဂါးနန်းတော်ကို ပြေးစမ်း... ကြယ်ငါးပွင့် ပေးမယ်ကွ...”

လိပ်ကြီး - …..

လိပ်ကြီးမှာ ရုန်းကန်ရန် ပြင်လိုက်သော်ငြားလည်း ဝမ်သဲ့ဖာ ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေအမြုတေ အဆင့်၏ ချီ စွမ်းအင်ကြောင့် သေးပင် ထွက်ကျသွားလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ မျက်ရည်များ ဝဲကာ "ရေအောက်က ဂရက် တက္ကစီ" ဘဝသို့ ကူးပြောင်းသွားရရှာတော့သည်။

ဝမ်သဲ့ဖာ လမ်းစပြလိုက်သည်နှင့် အခြားသော ကစားသမားများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာသစ်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့သွားကြလေတော့၏။

“ငါလည်း စီးချင်တယ်ကွ... ဟို လိပ်ပြာငါးကြီးက အရမ်း မြန်မယ့်ပုံပဲ...”

“ဟေ့ကောင် ဟိုက ငါးမန်း... မပြေးနဲ့... ငါ့ကို ခဏလောက် စီးခွင့်ပေးစမ်းပါ... ခဏလေးပါကွာ...”

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တစ်ချိန်က အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရေအောက်ကြမ်းပြင်ကြီးသည် "တရားမဝင် ရေအောက် ပြိုင်ကားစီးပွဲ" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ နေရာအနှံ့တွင် ကစားသမားများ၏ ဇွတ်တရွတ် အစီးခံနေရသော ရေသတ္တဝါများကို တွေ့ရပြီး၊ ငါးမန်းများမှာ ငိုယိုနေကြကာ၊ လိပ်ပြာငါးများမှာလည်း ဟိုဝင်တိုက် ဒီဝင်တိုက်ဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ထို အမြန်နှုန်းကို ရူးသွပ်သူများ၏ ဘေးတွင်မူ ပို၍ လက်တွေ့ကျသော "အရင်းအမြစ် စုဆောင်းသူများ" လည်း ရှိနေပေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် ငါးမဖမ်းချေ။ သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အနီရောင် သန္တာကျောက်တန်း တောအုပ်ကြီး ရှေ့တွင် လှဲအိပ်နေသည်။ လက်ထဲတွင် တူရွင်း တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရမ္မက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဒီအရောင်က... ဒီအမာခံက... ဒါ အကောင်းစား သွေးကျောက်စိမ်း သန္တာတွေပဲကွ... ကုန်းပေါ်မှာဆိုရင် လေလံပွဲတွေမှာပဲ တွေ့ရတာလေ... အခု ဒီမှာ အများကြီး ပေါက်နေတယ်ပေါ့လေ...”

“တူးဟေ့... အကုန် တူးကြစမ်း...”

“ချွင်... ချွင်... ချွင်...”

ဦးလေးကျန်း သည် တူးရွင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော သန္တာကျောက်တန်းများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်တော့၏။

ထိုအခါ၊ ဘေးနားရှိ ဘီလူးမင်း မှာ ကြောက်လန့်တကြား အပြေးအလွှား လာတားရှာသည်။

“သခင်ကြီး... ဒါ လုံးဝ မလုပ်ရပါဘူးဗျာ... ဒါက နဂါးမင်းကြီး ရဲ့ အနှစ်သက်ဆုံး နောက်ဖေး ပန်းခြံလေးပါဗျ...”

“ငါက နည်းနည်းလေးပဲ တူးမှာပါကွ... နမူနာ လုပ်ဖို့လေ...”

ဦးလေးကျန်း က လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဒီမှာကြည့်... ဒီသန္တာက အကောက်ကြီး ပေါက်နေတာ... မင်းအတွက် ငါ ပုံသွင်းပေးတာပါကွ... ဒါ ပန်းမန် စိုက်ပျိုးရေး အနုပညာပဲ...”

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် “တောက်” ခနဲ အသံနှင့်အတူ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော သန္တာခက်ကြီး တစ်ခုကို ချိုးယူလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

ဘီလူးမင်း - “...”

'ဘာ ပုံသွင်းတာလဲဟ.. ငါ့ခေါင်းကို လာပြောင်အောင် ရိတ်နေတာပဲ...'

အဆိုးရွားဆုံးကတော့ ကျောက်ကပ်ကြော် ပင် ဖြစ်၏။

စားဖိုမှူးကြီးသည် တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ငါးအုပ်များကြားတွင် ကူးခတ်နေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်သော်ငြားလည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုထက်မဆို ပို၍ ထက်ရှနေပေသည်။ သူက မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး အကဲခတ် မှတ်စုထုတ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေလေ၏။

“ဒီငါးက ကျောက်ငါး နဲ့ တူတယ်... အသားက အရမ်း နူးညံ့မှာ သေချာတယ်... ပေါင်းစားဖို့ ကွက်တိပဲကွ...”

“ဟို ဆူးတွေနဲ့ အကောင်က ရေသူငယ် နဲ့ တူတယ်နော်... ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ရေသူငယ်လား... ရေသူငယ် ကြက်ဥပေါင်းတော့ ရပြီဟေ့...”

“ဟို မြွေနဲ့တူတဲ့ အကောင်ကရော... ဆေးစိမ်အရက် လုပ်လို့ ရမလား မသိဘူး...”

အနီးအနားရှိ ငါးများမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ကွင်းဆက်၏ အထွတ်အထိပ်မှ လာသော ထို မသမာသည့် အကြည့်များကို ခံစားမိသွားကြပြီး ကြောက်လန့်တကြား အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

...

အဖွဲ့ကြီး၏ အရှေ့ဆုံး၌၊

ဆုချင်းကော သည် ကျန်းချန် ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော "ဒါ စားလို့ ရလား" ၊ "ဒါ ရောင်းလို့ ရလား" နှင့် "ဒါက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရမှာပဲ" စသည့် ဆူညံသံများကို နားထောင်ကာ မျက်နှာပူလာတော့၏။

သူမက ရှေ့မှ လမ်းပြနေသော ဘီလူးမင်း ကို ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်က အလွန်တရာ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားလှသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို အဆက်မပြတ် သုတ်နေရရှာပြီး (ရေထဲတွင်မို့ မမြင်ရသော်ငြားလည်း) ပခုံးများမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကာ အတော်လေး သည်းခံနေရပုံ ရ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...”

ဆုချင်းကော က လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မတို့တွေ နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား ဟင်... ဒါ သူတို့ရဲ့ ပိုင်နက်လေ...”

ထိုအခါ၊ ကျန်းချန် သည် နောက်ကျောဘက်တွင် လက်ကို ပိုက်ကာ ရှုခင်းများကို တည်ငြိမ်စွာ ခံစားနေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ရပါတယ်... ဒါက သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ် စရိုက်တွေပဲလေ...”

“ပြီးတော့...”

ကျန်းချန် က ကစားသမားများကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပင်လယ်မိစ္ဆာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“တစ်ချိန်က သေမင်းတမန်လို အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ရေအောက်ကြမ်းပြင်ကြီးက အခုဆို ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား...”

ဆုချင်းကော - “...”

'တကယ်လည်း အသက်ဝင်နေတာပါပဲ... အရမ်းကို ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီး ဆူညံနေတဲ့ အသက်ဝင်မှုမျိုးပေါ့...'

ထိုစဉ်...

ရှေ့ဘက်ရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားတော့သည်။ အရောင်ခုနစ်မျိုး ဖြာထွက်နေသော ဧရာမ အတားအဆီးကြီး တစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေပြီ။

အတားအဆီးကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ခမ်းနား ထည်ဝါလှသော ဧရာမ မြို့တော်ကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့တော် မဟုတ်ဘဲ ပုံဆောင်ခဲများ၊ ပုလဲများ၊ သလင်းကျောက်များနှင့် ရွှေများချည်း သီးသန့် အသုံးပြု တည်ဆောက်ထားသော အံ့ဖွယ် အဆောက်အအုံကြီး ဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နန်းဆောင်များမှာ စနစ်တကျ တည်ရှိနေကြပြီး အမိုးစွန်းများနှင့် ထောက်တိုင်များမှာ ရတနာရောင်များဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေကြ၏။ ဧရာမ တိုင်လုံးကြီးများတွင် ရွှေနဂါး ရုပ်တုများ ရစ်ခွေနေကြပြီး ကြမ်းပြင်များမှာလည်း ကျောက်စိမ်းဖြူများ ခင်းကျင်းထားသည်။

ဤသည်ကား ဒဏ္ဍာရီလာ အရှေ့ပင်လယ်ပြင် အရှင်သခင်၏ အခြေစိုက်ရာ... (ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်) ပင် ဖြစ်ပေတော့၏။

“ရောက်ပါပြီ... ဧည့်သည်တော်ကြီးများခင်ဗျာ... ရှေ့နားလေးတင် နဂါးနန်းတော်ရဲ့ ပင်မ တံခါးပေါက်ကြီးပါဗျ...”

ဘီလူးမင်း က ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

'နောက်ဆုံးတော့ ဒီ ကပ်ဆိုးကောင်တွေကို အထဲ သွင်းပေးနိုင်တော့မယ်...'

ကစားသမားများမှာ လက်ညှိုးထိုးပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်သံတည်း ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံကြီး လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်...”

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် လိပ်ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အတားအဆီးကြီးကို မျက်နှာဖြင့် ကပ်ကာ ကြည့်လိုက်၏။ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြာဝေသွားတော့သည်။

“ဟို တိုင်ကြီးက... ရွှေစစ်စစ်ကြီးလားကွ...”

“ဟို အမိုးအုပ်တွေကရော... စဉ့်အုပ်တွေလား...”

“ဟို ကြမ်းပြင်က ကျောက်ပြားတွေ... ငါ အိမ်ကို တစ်ချပ်လောက် သယ်သွားချင်တယ်ဟာ...”

ကျန်းချန် ပင်လျှင် ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ကြွက်သားများ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

သူသည် မူလဝိညာဉ် အဆင့်ရှိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား၊ စနစ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း...

ပိုက်ဆံကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့...

ရွှေနန်းတော်ကြီးများထဲတွင် နေထိုင်ကြသော နဂါးမျိုးနွယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ တကယ့် သူတောင်းစား ဂိုဏ်းလေးသာ ဖြစ်ပါ၏။

“အကုန်လုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း... ဘာမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တောသားတွေလို မလုပ်ကြနဲ့...”

ကျန်းချန် သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းတွင်း ဆက်သွယ်ရေး စနစ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သွားရည်တွေ သုတ်လိုက်ကြစမ်းပါကွာ...”

“အခု ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က... ကြွားဖို့ပဲ... ငါတို့ရဲ့ 'လျှို့ဝှက် ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီး' ရဲ့ သြဇာတိက္ကမ ကို ပြသရမယ်ကွ...”

“အထဲရောက်မှ ကြမ်းပြင်က ကျောက်ပြားတွေကို ဂေါ်ပြားနဲ့ သွားကော်တဲ့ ကောင် ရှိရင် သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတွင်း စုဆောင်း မှတ်တွေ အကုန် ဖြတ်ပစ်မယ် မှတ်...”

ကစားသမားများမှာ အကုန် ခွာယူချင်နေသော သူတို့၏ လောဘရမ္မက် အကြည့်များကို မတတ်သာဘဲ ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြရပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ ပိုက်ဆံကို ဂရုမစိုက်သော အထက်တန်းလွှာ ပုံစံများ ဖမ်းလိုက်ကြတော့၏။

သို့သော်ငြား ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများကတော့ သူတို့၏ အတွင်းစိတ် အစစ်အမှန်ကို ဖော်ပြနေဆဲပင်။

'တာဝန် ပြီးတာနဲ့... ဒီနေရာကို ပြောင်သလင်းခါအောင် သယ်သွားဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်…’

အခန်း (၁၈၉) - နဂါးနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိခြင်း... ဒါက သူဌေးသူကြွယ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာကြီးလားဗျာ

~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်။ ပင်မဝင်ပေါက် ရင်ပြင်။

အရောင်ခုနစ်မျိုး ဖြာထွက်နေသော ရေရှောင် အတားအဆီးကြီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားထဲတွင် ဆူညံနေသော တဝေါဝေါ..လှိုင်းပုတ်သံများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ထိုနေရာတွင် နားဝင်ချိုလှသော စောင်းသံ၊ ပလွေသံများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့၏။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့် (၃၀၀၀) ကျော်သည် ကြေးမုံပြင်ပမာ ပြောင်လက်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်မိသော အခိုက်အတန့်၌ မည်မျှပင် စိတ်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပါစေ၊ အားလုံး၏ အသက်ရှူသံများမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားကြရပေသည်။

ခြေအောက်ရှိ ကျောက်ပြားများမှာ ရိုးရိုး ကျောက်ပြားများ မဟုတ်ဘဲ အကောင်းစား နို့နှစ်ရောင် ကျောက်စိမ်းပြား အကြီးစားကြီးများ ဖြစ်နေလေ၏။ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေဖဝါးအောက်မှနေ၍ နူးညံ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စိမ့်တက်လာကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြေဆုပ်နယ်ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လျှင်မူ ကောင်းကင် မရှိဘဲ ကြည်လင်နေသော ဧရာမ ပုံဆောင်ခဲ အမိုးခုံးကြီး ရှိနေ၏။ ထိုအမိုးခုံးကြီးမှ တစ်ဆင့် ရေနက်ပိုင်းတွင် ကူးခတ်နေသော အလင်းရောင်ထွက်နေသည့် ငါးအုပ်ကြီးများကို မြင်နေရပြီး သဘာဝက ဖန်တီးထားသော ရွေ့လျား ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့၏။

လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ခြေဆယ်လှမ်း တစ်ကွာခန့်စီတိုင်း၌ အမြင့်ပေ ရာချီသော နဂါးတိုင်ကြီးများ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြပေသည်။

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် တိုင်တစ်တိုင်ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွား၏။ သူသည် ဘေးသို့ မကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသော်ငြားလည်း ထိုတိုင်ကြီးမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပလွန်းနေတော့၏။

ရှေ့မှ ပင်လယ်ကင်းလှည့် ဘီလူးမင်း သတိမထားမိသော အချိန်လေးတွင် သူက လက်ညှိုးကို ခပ်မြန်မြန် ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ တိုင်ကြီးကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ အရသာ ခံကြည့်လိုက်တော့သည်။

“ရွှီး...”

သူက ဂိုဏ်းတွင်း ဆက်သွယ်ရေး စနစ်ထဲတွင် အသံတုန်တုန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့အထင်သာ မမှားဘူးဆိုရင်... ဒါက ခရမ်းရောင်ရွှေတွေကွ... ရေနက်ပိုင်းက ရတဲ့ သန့်စင်မှု (၉၉ ဒသမ ၉) ရာခိုင်နှုန်းရှိတဲ့ ခရမ်းရောင်ရွှေ အစစ်တွေဗျာ... အပေါ်ယံ အခွံလေး တစ်လွှာလောက် ခွာယူသွားရင်တောင် အဆင့်မြင့် ဓားပျံတစ်လက် အေးဆေး ဝယ်လို့ရတယ်ကွ...”

ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်ရေး စနစ် တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်... တိုင်တစ်ခုလုံးက ခရမ်းရောင်ရွှေတွေနဲ့ချည်း လုပ်ထားတာလား... နဂါးနန်းတော်က ပိုက်ဆံတွေ ပိုနေလို့ ဆောက်ထားတာလားကွ...”

“ကြမ်းပြင်က အုတ်ပြားတွေရော... အုတ်ကြားက အင်္ဂတေကိုတောင် ငွေရည်တွေ ထည့်လောင်းထားတာ ထင်တယ်နော်...”

“ငါ ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်... ဘယ်မှ မသွားတော့ဘူး... နဂါးမင်းကြီးရဲ့ အစောင့်ခွေးပဲ လုပ်စားတော့မယ်...”

အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်နေသော ကျန်းချန် သည် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးကြီး တစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို မျက်နှာပေါ်တွင် ပန်ဆင်ထားဆဲပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား နောက်ကျောဘက်တွင် ပိုက်ထားသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာမူ အလိုအလျောက် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေတော့သည်။

'နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို နှမြောစရာကြီးကွာ... ဒီနဂါးနန်းတော်ကြီးကိုသာ ဖျက်သိမ်းပြီး အိမ်ရာဖျက်သိမ်းရေး စီမံကိန်း လုပ်လိုက်ရရင်... ငါတို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းလေး ချက်ချင်း ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး အဖြစ် အဆင့်တက်သွားမှာ သေချာတယ်...'

သို့သော် သူ အောင့်အည်း သည်းခံရပါမည်။ ယခု သူသည် လူရာဝင်နေသော အထူးဧည့်သည်တော် ဖြစ်လေရာ အိမ်ဖျက်မည့် ကန်ထရိုက်တာ အသွင် ဖမ်း၍ မရချေ။

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

ကျန်းချန် က ခပ်ဟဟ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကစားသမားများကို အသိစိတ် လှိုင်းဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

“ရွှတ်... အကုန်လုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း... တစ်ကောင်ကောင်များ ဂေါ်ပြား ထုတ်လာတာ မြင်လို့ကတော့ ငါကိုယ်တိုင် ပင်လယ်ထဲ ကန်ချပြီး ငါးမန်းစာ ကျွေးပစ်မယ် မှတ်...”

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အာဏာရှင်ဆန်သော အမိန့်အောက်တွင် ကစားသမားများမှာ လမ်းဘေးရှိ လက်သီးဆုပ်ခန့် ကြီးမားသော ပုလဲလုံးကြီးများဆီသို့ လှမ်းနေသော လက်များကို အတင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြရရှာသည်။ အားလုံးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး သန်းတွေ ကိုက်နေသကဲ့သို့ တောင့်တောင့်တင်းတင်းကြီး ဆက်လျှောက်သွားကြတော့၏။

အဖွဲ့ကြီး ဆက်လျှောက်လာလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သစ်သီးဗန်းများနှင့် ဝိုင်အရက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော အစေခံမလေးများ ရှေ့မှ ရောက်လာကြပေသည်။

ထိုအစေခံမလေးများမှာ သာမန် လူသားများ မဟုတ်ကြပေ။ အပေါ်ပိုင်းက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသော လူသား မိန်းမချောလေးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းတွင်မူ သွယ်လျလှပသော ရောင်စုံ ငါးအမြီးလေးများ ရှိနေကြ၏။ သူမတို့ကို ရေသူမ ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်၏။

ပါးလွှာလှသော ပိုးဇာ အင်္ကျီလေးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားအရေမှာ နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးနေပေသည်။ မျက်လုံးလေးများမှာလည်း သဘာဝအလျောက် ဆွဲဆောင်မှု အပြည့် ရှိနေတော့သည်။

“ဧည့်သည်တော်ကြီး... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦးရှင်...”

ရေသူမ အစေခံလေး တစ်ယောက်က ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း အနီးသို့ ကူးခတ်လာပြီး အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်နေသည့် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဦးလေးကျန်း သည် သာမန် အင်ဂျင်နီယာဘဲ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေရာ မိန်းမများနှင့် ပတ်သက်လျှင် သိပ်စိတ်ဝင်စားလေ့ မရှိချေ။ သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင်မူ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များထဲတွင်သာ မြင်ဖူးသော သတ္တဝါလေးကို အပြင်တွင် အရှင်လတ်လတ် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ မျောက်ဖင်ပမာ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။

“ကျေး... ကျေးဇူးပါပဲဗျာ...”

ဦးလေးကျန်း သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အစေခံမလေး ကိုင်ထားသော ဗန်းဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိလျက်သား ဖြစ်နေပေ၏။

ထိုဗန်းမှာ ရိုးရိုးဗန်း မဟုတ်ဘဲ ဧရာမ ရှေးဟောင်း ရောင်စုံ ခရုခွံကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဟမ်း... အချောလေး... ဒီဗန်းက ရောင်းမလားဟင်... ဒီခရုခွံရဲ့ အကွေးအဝိုက်ကလေ... ပြီးတော့ သဘာဝ အကြောတွေက... ဒိုင်းကာ လုပ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အမိုးအုပ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် လုံးဝ ကွက်တိပဲဗျာ...”

ဦးလေးကျန်း ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အင်ဂျင်နီယာ သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

ရေသူမလေးမှာ ဤလူတော့ ရူးနေပြီလား ဆိုသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ဦးလေးကျန်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ပါးစပ်လေးအုပ်ကာ ချိုမြစွာ.. ရယ်ရင်း သူမ၏ ငါးအမြီးလေးကို ခါယမ်းကာ ထွက်သွားတော့၏။

“ခင်ဗျားက သောက်သုံးကို မကျဘူး...”

ဘေးနားရှိ ကျောက်ကပ်ကြော် က ဦးလေးကျန်း ကို အထင်သေးသလို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် လမ်းဘေးရှိ အလှမွေးငါးကန် တစ်ခုဆီသို့ အကြည့် ရွှေ့လိုက်၏။

ထိုကန်ထဲတွင် ရွှေဝါရောင်တောက်နေသော နဂါးနှုတ်ခမ်းမွှေး ငါး များ ကူးခတ်နေပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

“ဂလု...”

ကျောက်ကပ်ကြော် သည် တံတွေးကို အသံမြည်အောင် မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

“ဒီငါးတွေက... ဘာလို့ အစားအသောက်တွေနဲ့ အရမ်း တူနေရတာလဲကွာ... ဒီအကြေးခွံတွေရဲ့ တောက်ပနေပုံကို ကြည့်ရတာ ကော်လာဂျင် ဓာတ်တွေ အပြည့်ပါတာ သေချာတယ်... ပေါင်းအိုးထဲထည့်ပေါင်းပြီး အပေါ်ကနေ ဆီပူပူလေး တစ်ဇွန်းလောက် ဆမ်းလိုက်ရရင်ဖြင့်...”

လူသတ်ချင်နေသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသွားသလော မသိပေ။ ကန်ထဲရှိ ငါးလေးများမှာ ရေပေါ်သို့ ဗွမ်းခနဲ ခုန်တက်ကာ လူဖန်တီးထားသော ကျောက်ဂူလေးထဲသို့ အတင်း တိုးဝင် ပုန်းအောင်းသွားကြတော့သည်။ ကြောက်လွန်းသဖြင့် အပြင်သို့ပင် မထွက်ရဲကြတော့ချေ။

ထိုသို့ဖြင့် အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဗရုတ်ကျမှု ပေါင်းစုံကြားတွင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသည် အဖွဲ့ကြီး သည် နောက်ဆုံး၌ နဂါးနန်းတော်၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး ဖြစ်သော ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင် သို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ အကောင်းစား ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ တစ်တုံးတည်းမှ ထွင်းထုထားသော ဧရာမ နဂါးပလ္လင်ကြီး ပေါ်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကြီး တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ နဂါးကိုးကောင်ပုံ ဖောင်းကြွပါသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကြီးကို ဆင်မြန်းထားပြီး ရတနာသရဖူကို ဆောင်းထား၏။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ခန့်ညားတည်ကြည်ပြီး နဖူးပေါ်တွင် ထင်ရှားသော နဂါးဂျို နှစ်ချောင်း ရှိနေပေသည်။ လျှို့ဝှက်နက်နဲပြီး နက်ရှိုင်းသည့် ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုပမာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်နေလေရာ ၎င်းကား ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်ပင် ဖြစ်တော့၏။

အရှေ့ပင်လယ်ပြင်၏ အရှင်သခင်... နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင်မူ အသက် (၁၅) နှစ်၊ (၁၆) နှစ် အရွယ်ခန့်ရှိ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရပ်နေ၏။ ပန်းရောင် လွင့်မျောနေသော ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် နဂါးဂျို သေးသေးလေး နှစ်ချောင်းလည်း ပါရှိသေးသည်။ သူမသည် ထူးထူးဆန်းဆန်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူသား ကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်ကို မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ပေကလပ် ပေကလပ် ကြည့်ကာ စပ်စုနေ၏။

“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက ကျန်းချန် ပါ... နဂါးမင်းကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ...”

ကျန်းချန် သည် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးကာ ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် ဖြစ်နေလင့်ကစား၊ သူသည် ဘိုးဘေးနဂါး တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သလို ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် သြဇာအာဏာပိုင်းတွင် အနည်းငယ်မျှ အရှုံးပေးမထားချေ။

“ဟားဟားဟား... ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း ပါလား...”

အော့ကွမ်း သည် အားရပါးရ ရယ်ချလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံး မိုးခြိမ်းသံပမာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။ သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချန် အား အသေအချာ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပေသည်။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းတို့ဂိုဏ်းအကြောင်း ကောလဟာလ.. တော်တော်များများ ကြားနေရတယ်ကွ... မင်းတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းကြီးက ငါ့ရဲ့ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု က ပြဿနာကြီးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ် ဆို... ပြီးတော့... ငါ့အိမ်ကိုတောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့သေးတယ် ဆိုပါလား...”

ထိုစကားများမှာ ချီးကျူးနေသယောင် ရှိသော်ငြား တကယ်တမ်းတွင်မူ အကဲစမ်းနေသော သဘော ပါဝင်နေ၏။

ကျန်းချန် သည် ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး အပြစ်ကို ကုသိုလ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခံလိုက်တော့၏။

“အသေးအမွှား အကူအညီလေး တစ်ခုပါဗျာ... ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး... အဲဒီ ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းက ကောင်တွေက ပြင်ပရန်သူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ဒေသခံတွေကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာလေ... ပြီးတော့ အဲဒီ အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင် တွေကလည်း သောင်းကျန်းလွန်းလို့ ဂေဟစနစ်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးနေတာ... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မတရားတာကို မြင်ရင် သဘာဝကျကျပဲ... ကောင်းကင်ဘုံ ကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို အကောင်အထည် ဖော်ပေးရမှာပေါ့ဗျာ...”

“ကောင်းကင်ဘုံ ကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို အကောင်အထည် ဖော်တယ်... သိပ်ကောင်းတဲ့ စကားပဲကွ...”

အော့ကွမ်း သည် ထိုအဖြေကို ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ ပိုမှန်သည်က ကျန်းချန် ၏ လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားကို သူက ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သူက အရေးမကြီးသလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“မင်းဆီမှာ ဘိုးဘေးနဂါး တံဆိပ်ပြား ရှိနေမှတော့... မင်းက နဂါးနန်းတော်ရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဧည့်သည်တော်ပဲကွ... အစောင့်တွေ... ပွဲတော်တည်ဖို့ ပြင်ကြစမ်း... ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း နဲ့... ကြည့်ရတာ အင်အားတွေ ပြည့်လျှံနေပုံ ရတဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို ငါ အကောင်းဆုံး ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမှာပေါ့ကွာ...”

နဂါးမင်းကြီး၏ အမိန့်ကျသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေသူမ အစေခံမလေးများ မြောက်မြားစွာ ထွက်လာကြပြီး အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ရေနက်ပိုင်း ဟင်းလျာများကို ခင်းကျင်း ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

အစက အနည်းငယ် လေးနက်တည်ကြည်နေသော ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ဧရာမ စားသောက်ပွဲကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ကစားသမားများမှာမူ ယခင်က အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ရဲသော ထိပ်တန်း ပင်လယ်စာ ဘူဖေး စားပွဲသောက်ပွဲကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မူလဗီဇ ရမ္မက်များကို မည်သို့မျှ ဆက်မထိန်းနိုင်ကြတော့ချေ။

“ပွဲစပြီဟေ့...”

“ဒီဂဏန်းကြီးက ကြိတ်ဆုံထက်တောင် ကြီးနေပါလားကွ... ဘယ်လို လုပ်စားရမှာလဲ...”

“ဂရုစိုက်မနေနဲ့... ကျောက်ကပ်ကြော်... ဟို အချဉ်ရည်ပန်းကန် ယူခဲ့စမ်း...”

ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ လူသားများ၏ ထူးထူးဆန်းဆန်း အပြုအမူများနှင့် ရူးသွပ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် သူမ ဖခင်၏ အင်္ကျီလက်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဆွဲလှုပ်လိုက်သည်။

“ခမည်းတော်... သူတို့တွေက... အရမ်း ဗိုက်ဆာနေကြတဲ့ ပုံပဲနော်...”

အော့ကွမ်း တစ်ယောက် အောက်ဘက်ရှိ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များက ကိုယ်ပိုင် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူများကို ထုတ်လာကြပြီး ပွဲချင်းပြီး ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားတော့၏။

“လင်းအာ... သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်းပါကွယ်... ဒီလူအုပ်ကြီးက... သိပ်ရိုးရှင်းတဲ့ ပုံမပေါ်ဘူးကွ…”