အခန်း (၁၉၀-၁၉၂)

အခန်း (၁၉၀) - ပွဲတော်က အငြင်းပွားမှု... ဆာရှိမိလား... ကျွန်တော်တို့က ဟော့ပေါ့ပဲ စားချင်တာဗျို့...

~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်။ ပင်မ စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်ကြီး။

ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် စောင်းသံ၊ ပလွေသံများ ပျံ့လွင့်နေပြီး ကချေသည်လေးများကလည်း သွဲ့ပျောင်းစွာ ကပြ ဖျော်ဖြေနေကြ၏။

အရှေ့ပင်လယ်ပြင်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုမှာ တကယ်ကို ထိပ်တန်းအဆင့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဧည့်သည်တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ရှေ့တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူ စားပွဲတစ်လုံးစီ ရှိနေပါ၏။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသော နတ်သုဒ္ဓါ ဟင်းလျာများ အပြည့်အစုံ ခင်းကျင်းထားလေသည်။

ဇလုံအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ရှေးဟောင်း သွေးဂုံးကောင် ၏ အသားများမှာ ကြည်လင်နေ၏။ ပိုးဇာမျှင်လေးများပမာ ပါးလွှာစွာ လှီးဖြတ်ထားသော ရေနက်ပိုင်း ဘလူးဖင်း တူနာငါး အသားလွှာများမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော ထိပ်တန်းအဆင့် ရေသူငယ် တစ်ကောင်နှင့် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အလင်းရောင်ထွက် ခရု တစ်ကောင်လည်း ပါဝင်သေးသည်။

သို့သော်ငြား ထိုထိပ်တန်း ပါဝင်ပစ္စည်းများ အပြည့်ရှိနေသော စားပွဲကို ကြည့်ကာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမားများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လျက်ပင်။ လက်ထဲတွင် အကောင်းစား ဆင်စွယ်တူများကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ကိုက်မျှပင် မစားရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေကြ၏။

“ဒါကြီးက...”

ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ငါးအသားလွှာကို တူဖြင့် ထိုးဆွကြည့်ရင်း ဝမ်းချုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“အကုန်လုံး အစိမ်းကြီးတွေချည်းပဲလား...”

“အချဉ်ရည်လည်း တစ်စက်မှ မပါဘူးလား... ဒီတိုင်း ချည်းသက်သက် စားရမှာလား...”

သူ့ဘေးရှိ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီ ဟင်းချက်စရာတွေက အဆင့်မြင့်ပေမဲ့... ခုနက သင်္ဘောပေါ်မှာ စားခဲ့တဲ့ အကင်လေးတွေကိုပဲ ပြန်လွမ်းနေမိတယ်ကွာ... ဒါကြီးတွေက အေးစက်စက်နဲ့ ညှီစော်နံနေတာပဲ... အရသာလည်း ပေါ့ရွှတ်ရွှတ်နဲ့...”

ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု တွင် (ဆီများများ၊ အစပ်များများ) အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ပြီးသော ဤကစားသမားများအတွက်မူ၊ လတ်ဆတ်မှုကိုသာ အဓိကထားသော ဤ "ဆာရှိမိ ဘူဖေးပွဲကြီး" မှာ လုံးဝကို အထီးကျန်ဆန်လွန်းနေတော့သည်။

ထိပ်ဆုံးခုံတွင် ထိုင်နေသော နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း သည် ဧည့်သည်များ၏ စိတ်မဝင်စားမှုကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွား၏။ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီဟင်းတွေက မင်းတို့ အကြိုက် မတွေ့လို့လား...”

“ဒါတွေက နဂါးနန်းတော်ရဲ့ နန်းတွင်း စားဖိုမှူးကြီး ကိုယ်တိုင် သေချာ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဒီနေ့အတွက် အလတ်ဆတ်ဆုံး ကုန်ကြမ်းတွေပဲ... ပင်လယ်ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး အရသာကို ထိန်းသိမ်းထားတာကွ...”

ထိုအခါ၊ ကျန်းချန် သည် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် ယဉ်ကျေးသော စကားအနည်းငယ် ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။

ထိုစဉ်... ရုတ်တရက် ကျောက်ကပ်ကြော် သည် မတ်တတ် ထရပ်လိုက်တော့သည်။

ဆီတွေ ပေပွနေသော အေပရွန်ကို ပတ်ထားပြီး ခါးတွင် ခုတ်ဓားကြီး တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသော စားဖိုမှူးကြီးသည် "အလဟဿ ဖြစ်နေသော" ကုန်ကြမ်းများ အပြည့်ရှိသည့် စားပွဲကို ကြည့်ကာ သူ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒါ လုံးဝ မဟုတ်သေးဘူးဗျ...”

“ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ရေနက်ပိုင်း နဂါးကျောက်ငါးကို အစိမ်းစားတယ် ဟုတ်လား... သူ့အသားက နူးညံ့ပေမဲ့ နည်းနည်း အေးစက်တဲ့ သဘာဝ ရှိတယ်ဗျ... ဆီပူပူလေးရဲ့ လှုံ့ဆော်မှု မပါဘဲနဲ့ အဲဒီ အထပ်ထပ် ဖြစ်နေတဲ့ အရသာကို ဘယ်လိုလုပ် ခံစားလို့ ရမှာလဲ...”

“ပြီးတော့ ဒီ ဘုရင်ဂဏန်းကြီး... အစိမ်းစားတာထက် ပေါင်းစားတာက ပိုကောင်းတယ်ဗျ... ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အစားအစာကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ...”

အော့ကွမ်း မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။ သူ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်တွင် နှစ်ထောင်ချီ နေထိုင်လာခဲ့ရာတွင် နဂါးနန်းတော်၏ စားသောက်မှု ပုံစံကို ယခုကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်း မေးခွန်းထုတ်ရဲသူကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“အို...”

အော့ကွမ်း ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြေးသွား၏။

“ဒါဆို... ဒီ သူရဲကောင်းကြီးရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အမြင်အရ... ဘယ်လို စားသင့်တယ် ဆိုတာလေး သိပါရစေ...”

“ချက်ရမယ်... မဖြစ်မနေ ချက်စားမှ ရမယ်ဗျ...”

ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် "စားဖိုမှူး၏ ဝိညာဉ်" ဟုခေါ်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ခန်းမလယ်က နေရာလေးကို ကျွန်တော်မျိုး အသုံးပြုခွင့် ရမလား... တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ (ပင်လယ်စာ စားသောက်ပွဲကြီး) ဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာကို အရှင်မင်းကြီးကို သရုပ်ပြချင်လို့ပါဗျာ...”

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျန်းချန် သည် မတားမြစ်ခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူက ပြုံးလျက် နဂါးမင်းကြီး ကို ပြောလိုက်၏။

“မင်းကြီး... ကျွန်တော့် တပည့်က နည်းနည်း ရိုင်းစိုင်းပေမဲ့... သူ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကတော့ တကယ်ကို ထိပ်တန်းပါပဲ... သူ့ကို တစ်ခါလောက် စမ်းခွင့်ပေးလိုက်ပါလား... ဒီစားသောက်ပွဲအတွက်လည်း ပိုပြီး ပျော်စရာ ကောင်းသွားတာပေါ့...”

ကျန်းချန် ၏ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော အမူအရာနှင့် စားဖိုမှူး၏ ရူးသွပ်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကချေသည်များကို ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

“ခွင့်ပြုတယ်...”

ခွင့်ပြုချက် ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားတော့သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... အလုပ်စမယ်ဟေ့... ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ကြစမ်း...”

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဘဝကျွမ်းကျင်မှု ကစားသမား ဆယ်ယောက်ကျော်သည် ခန်းမဆောင် အလယ်သို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”

ဧရာမ သံမဏိ ဒယ်အိုးမည်းကြီး ဆယ်လုံးကို ဇိမ်ခံ ပုံဆောင်ခဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်တန်းတည်း ချထားလိုက်ကြတော့သည်။

ထို့နောက် နဂါးမျိုးနွယ်များအတွက် အလွန် ထူးဆန်းနေသော "မှော်လက်နက်" ပေါင်းစုံကို ထုတ်ယူလာကြ၏။ အနီရောင် အရည်များ (ငရုတ်ဆီ) အပြည့်ပါသော အိုးများ၊ ထူးဆန်းသော အနံ့များ ထွက်နေသည့် ဆေးပင်စည်းများ (ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ) နှင့် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော အမှုန့်များပင် ဖြစ်တော့သည်။

“မီးပြင်းပြင်း တည်စမ်း... ဆီပူအောင် လုပ်...”

“ဝုန်း...”

မီးတောက် မန္တန်များ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ဒယ်အိုးအောက်ခြေများမှာ လျင်မြန်စွာ ပူလာတော့၏။

ကျောက်ကပ်ကြော် သည် သူ၏ အရပ်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော သံယောင်းမကြီးကို ကိုင်ကာ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သော ထောပတ်အနှစ် တစ်ဇွန်းကို ဒယ်အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက်၊ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု မှ ယူဆောင်လာသော အကောင်းစား ငရုတ်ကောင်းစေ့များနှင့် ငရုတ်သီးခြောက်များကို လက်တစ်ဆုပ်စာခန့် ကောက်ထည့်လိုက်၏။

“ချဲ...”

ဆီပူပူနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ပေါင်းစပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်၊ စူးရှပြီး မွှေးပျံ့လှသော အစပ်ရနံ့ကြီးတစ်ခုသည် ပိတ်လှောင်ထားသော ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင်ကြီးထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

“ဟတ်ချိုး...”

သတိမထားမိလိုက်သော နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း သည် ထိုစူးရှသော အနံ့ကြီးကြောင့် အကျယ်ကြီး.. နှာချေလိုက်မိ၏။

“ဒါ... ဒါက ဘာအရသာကြီးလဲကွ...”

“အရမ်း စူးရှတာပဲ... ဒါပေမဲ့... ငါ ဘာလို့ သွားရည်ကျတာကို မတားနိုင်ရတာလဲ...”

သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့ကာ ဆူပွက်နေသော အနီရဲရဲ ဟင်းရည်အိုးကြီးကို စပ်စုချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“ငါး ထည့်မယ်ဟေ့...”

ကျောက်ကပ်ကြော် ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရေစီးကြောင်းပမာ ချောမွေ့နေ၏။

မူလက ဆာရှိမိ အဖြစ် လှီးဖြတ်ထားသော ငါးအသားလွှာများကို ဆူပွက်နေသော ငရုတ်ဆီ ဟင်းရည်အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး သုံးစက္ကန့်မျှသာ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

“ဆယ်လိုက်တော့... ဆီပူ လောင်းထည့်... ကြက်သွန်မြိတ် ဖြူးလိုက်စမ်း...”

“ရွှမ်း...”

နောက်ဆုံးတွင် ငရုတ်သီးခြောက် အဖတ်လေးများပေါ်သို့ ဆီပူပူများ လောင်းချလိုက်ရာ ရနံ့မှာ လုံးဝကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒီ (မာလာ ရေနက်ပိုင်း နဂါးကျောက်ငါးပြုတ်) လေးကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦးဗျာ...”

ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ဧရာမ ကျောက်စိမ်း ဇလုံကြီးကို နဂါးမင်းကြီးထံ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။

ဇလုံထဲရှိ အနီရဲရဲ ဆီများ ရွှဲနေပြီး ငရုတ်သီးများ တစ်လွှာ ဖုံးနေသော ငါးများကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း တစ်ယောက် တွေဝေသွားတော့၏။

‘ဒါက.. ကြည့်ရတာ သွားရည်ကျချင်စရာ ကောင်းသော်ငြားလည်း လျှာကျိန်းလောက်အောင် စပ်မည့်ပုံ ပေါ်နေတယ်။ တကယ်ရော စားလို့ ရပါ့မလား။’

“ခမည်းတော်... သမီးတော် အရင် စမ်းစားကြည့်မယ်နော်...”

အလွန် အစားမက်သော နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် ဆက်၍ မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ သူမက တူကို လှမ်းယူကာ ငါးတစ်ဖတ်ကို ကောက်ညှပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ သတိထားကာ ထည့်လိုက်၏။

တစ်စက္ကန့်... နှစ်စက္ကန့်...

“အမလေး... စပ်လိုက်တာ...”

အော့လင်း ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး ပန်းရောင် လျှာလေးကို ထုတ်ကာ ယပ်တောင် အဆက်မပြတ် ခတ်နေရတော့သည်။

သို့သော်ငြား သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားပြီး ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြသဖူးသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“ဒါပေမဲ့... အရမ်း မွှေးတာပဲရှင့်...”

“ငါးသားလေးက အရမ်းကို နူးညံ့ပြီး အိစက်နေတာပဲ... ပြီးတော့ အဲဒီ ထုံကျဉ်ကျဉ် ခံစားချက်လေးက... သမီးတော်ရဲ့ လျှာပေါ်မှာ ကခုန်နေသလိုပဲ...”

သူမက စပ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ထပ် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ညှပ်လိုက်ပြန်သည်။ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် အနီရောင် ဆီများ ပေပွနေပြီး ပါးစပ်အပြည့် ငုံုံကာ သာယာကြည်နူးစွာဖြင့် မျက်လုံးလေးများ မှိတ်ထားလေတော့၏။

သမီးဖြစ်သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း ပင်လျှင် သွားရည်ကျလာသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

သူက ငါးတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။

“ဝုန်း...”

အပူလှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ အစပ်အရသာကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ ကာလရှည်ကြာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော သွေးများပင် ပြန်လည် ပူနွေးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။ ထိုအရာ၏ နောက်တွင်မူ အလွန်တရာ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်သော နောက်ခံအရသာလေး ကျန်ရစ်နေ၏။

“ဒါကြီးက...”

အော့ကွမ်း သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ဇလုံကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ၊ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသော ကျောက်ကပ်ကြော် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာကွာ...”

“တကယ် အံ့မခန်းပဲ...”

“ငါ နှစ်ထောင်ချီပြီး ဆာရှိမိတွေ စားလာခဲ့တာ... ဒီနေ့မှပဲ ငါအရင်က စားခဲ့တာတွေ အကုန်လုံးက ဝက်စာတွေ (မဟုတ်ဘူး... ဝက်စာထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်) ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့တယ်ကွာ...”

နဂါးမင်းကြီး တစ်ယောက် လုံးဝကို ဖမ်းစားခံလိုက်ရလေပြီ။ သူက ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အားရပါးရ စတင် စားသောက်တော့၏။

နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ ပုစွန်စစ်သည်များ၊ ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များနှင့် ကစားသမားများမှာလည်း ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

“စားရပြီဟေ့... စားကြတော့...”

“ငါ အစပ် ယူမယ်ကွ...”

“ငါ့အတွက် ဂဏန်းလက်မလေး ချန်ထားပေးဦး...”

မူလက အလွန်တရာ လေးနက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နဂါးနန်းတော်၏ စားသောက်ပွဲကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော "ဟော့ပေါ့ စားပွဲကြီး" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကစားသမားများသည် နဂါးမျိုးနွယ်များနှင့်အတူ ရောနှော ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြ၏။

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင်၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ခွက်ချင်းတိုက်ရင်း လေလုံးထွားနေလေသည်။

“ညီလေး... မင်းရဲ့ အခွံက တော်တော် မာတာပဲနော်... အစ်ကို့ကို ဒိုင်းကာလုပ်ဖို့ တစ်ချပ်လောက် ခွာပေးလို့ ရမလားဟင်...”

ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် မှာ အရက်မူးနေပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ယူကွာ... ကြိုက်သလောက် ယူ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အဲဒီ မာလာခေါက်ဆွဲလေး တစ်ပန်းကန်လောက်တော့ လုပ်ပေးဦးနော်...”

ခန်းမဆောင် အလယ်တွင်မူ ဧရာမ ဒယ်အိုးမည်းကြီး ဆယ်လုံးမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး အတွင်းရှိ အနီရောင် ဆီများမှာလည်း တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်နေ၏။

ကျန်းချန် သည် ဧည့်သည်တော် ခုံတွင် ထိုင်လျက် သရဲတစ္ဆေများ ကခုန်နေသကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ကာ၊ ချွေးသံတရဲရဲဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ် စားသောက်နေသော နဂါးမင်းကြီး ကို လှမ်းကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု တွဲခိုလာတော့၏။

'ဟော့ပေါ့ တစ်နပ်နဲ့ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာဆိုတာ မရှိဘူး... ရှိလာရင်တောင်... ဟော့ပေါ့ နှစ်နပ် စားလိုက်ရင် ရပြီလေ...'

'ကြည့်ရတာ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်က ငါတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ကိစ္စတော့ သေချာသွားပြီ ထင်ရဲ့...'

ထိုစဉ်... အားရပါးရ စားသောက်နေသော အော့ကွမ်း သည် ရုတ်တရက် တူကို ချလိုက်၏။ သူ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များမှာ ဖြူရော်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။

“ဟူး...”

“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာကွာ... ဒီလို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို... နောက်ဆို ငါ စိတ်အေးလက်အေး စားနိုင်ပါ့မလား မသိတော့ဘူး...”

ကျန်းချန် ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားတော့သည်။

'တကယ့် ဇာတ်ကွက် အစစ်က အခုမှ စတော့မှာပဲ...'

“အရှင်မင်းကြီး ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲဗျ... အခက်အခဲ တစ်ခုခုများ ကြုံနေရလို့လား...”

အော့ကွမ်း သည် ကျန်းချန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမပြင်ပရှိ မှောင်မည်းနက်ရှိုင်းသော ရေအောက်ကြမ်းပြင်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်ကာ လေးလံသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း မသိသေးလို့ပါ...”

“ဒီတလော... အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ရေနက်ပိုင်းမှာ... အခြေအနေတွေ သိပ်မကောင်းဘူး…”

အခန်း (၁၉၁) - နဂါးမင်းကြီး၏ တောင်းဆိုချက်... ရေနက်ပိုင်းက အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီး

~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်။ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး။

စားကြွင်းစားကျန်များကို ရေသူမ အစေခံလေးများက ရှင်းလင်းသွားကြလေပြီ။ လေထုထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသော ဟော့ပေါ့၏ အစပ်ရနံ့ကြီးမှာ မပျောက်ကွယ်သေးသော်ငြားလည်း ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာမူ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာမှ လေးနက်သော အခြေအနေသို့ ကူးပြောင်းသွားတော့၏။

နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း သည် အစေခံများကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ လိပ်ဝန်ကြီးချုပ် နှင့် နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း တို့ကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ကျန်းချန် ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း... အခုဆို ငါတို့က မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့... ငါ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါဘူး...”

“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်... ငါ့ရဲ့ နဂါးနန်းတော်ကြီးက အပေါ်ယံကြည့်ရင်သာ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး ရေသတ္တဝါ သန်းပေါင်းများစွာကို အုပ်စိုးနေတာ... တကယ်တမ်းကျတော့... ငါတို့ ပြိုလဲတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီကွ...”

အော့ကွမ်း သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ဝီ...”

ရုတ်တရက် ခန်းမဆောင် အလယ်ရှိ ပုံဆောင်ခဲ ကြမ်းပြင်သည် ကြည်လင်သွားပြီး အရှေ့ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံး၏ ဧရာမ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ပြ ဟိုလိုဂရပ်ဖစ် မြေပုံကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

မြေပုံ၏ အရှေ့ဘက် အစွန်ဆုံး နေရာတွင်မူ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းပြီး ကြီးမားလှသော ဧရာမ ရေအောက်ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။ ၎င်းသည် ရေအောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်ကြီး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေပေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲမှနေ၍ မင်ရည်များပမာ မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့၏။

ထို အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ တစ်ချိန်က အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော သန္တာကျောက်တန်းများမှာ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားကာ အပြာရောင် ပြောင်းသွားကြ၏။ တစ်ချိန်က အေးချမ်းစွာ ကူးခတ်နေကြသော ငါးများမှာလည်း မျက်လုံးများ နီရဲလာ၏။ ခန္ဓာကိုယ်များ ပုံပျက်ပန်းပျက် လိမ်ကောက်သွားကာ ရေဘဝဲလက်တံများနှင့် ထက်မြက်သော သွားများ ထွက်ပေါ်လာကြပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်ရှိမှန်သမျှကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံ ကိုက်ဖြတ် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။

“ဒါက... အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း လို့ ခေါ်တယ်...”

အော့ကွမ်း ၏ လေသံထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက... ဒီထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားကြီးက (အောက်ခြေမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး) ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတာပဲ...”

“အဲဒါက ဓာတ်ကြီးငါးပါးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လည်း မဟုတ်ဘူး... မိစ္ဆာချီလည်း မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ်တွေကို ပုပ်သိုးစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာ တစ်မျိုးပဲကွ...”

“ပုပ်သိုးသွားတဲ့ ပင်လယ်မိစ္ဆာတွေက ခွန်အား နှစ်ဆ တိုးလာရုံတင် မကဘူး... နာကျင်မှုကိုလည်း လုံးဝ မခံစားရတော့ဘူး... ခေါင်းဖြတ်ခံရရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ရေဘဝဲလက်တံတွေ ထွက်လာပြီး ဆက်တိုက်ခိုက်နေကြတာကွ... ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတာက... အဲဒီကောင်တွေ အနားကို ကပ်သွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ကြက်သီးထစရာကောင်းတဲ့ တီးတိုးသံတွေကို ကြားရပြီး... စိတ်ဓာတ် နည်းနည်းလေး အားနည်းတာနဲ့ ချက်ချင်း ရူးသွပ်သွားကာ သူတို့ဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားကြတာပဲ...”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အော့ကွမ်း သည် ကျန်းချန် ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးများ ရှိနေသကဲ့သို့ ကူကယ်ရာမဲ့နေသော အငွေ့အသက်များလည်း ပါဝင်နေတော့သည်။

“ငါ့ နဂါးနန်းတော်က အထူးတပ်ဖွဲ့တွေ အဲဒီ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကို သွားနှိမ်နင်းတာ... အသေအပျောက် အရမ်း များနေပြီ... အဲဒီကောင်တွေကို မှော်မန္တန်တွေ သုံးပြီး တိုက်လည်း သိပ်မထိရောက်ဘူး... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားသက်သက်နဲ့ ဝင်ကြိတ်မှပဲ နည်းနည်းလေး အလုပ်ဖြစ်တာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ရင်လည်း ကူးစက်ခံရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်က အရမ်း များပြန်ရော...”

“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း... မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက အားလုံး... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိပ်မမှန်ကြဘူး (ထူးဆန်းတာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်) ဆို... ပြီးတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရလည်း အရမ်း သန်မာကြတယ် (ခေါင်းမာတာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်) ဆိုတော့လေ... မင်းတို့များ ကူညီပေးနိုင်မလား...”

မြေပုံပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေသော အမည်းရောင်များကို ကြည့်ကာ ကျန်းချန် ၏ မျက်လုံးအိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့၏။

အခြားသူများ မသိသော်ငြား သူကမူ သိနေပေသည်။

ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် ပါဝင်နေသော ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုနှင့် စည်းကမ်းမဲ့မှုတို့မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်... အဆုံးမဲ့ ချောက်ကမ်းပါး၏ အငွေ့အသက်များ ဖြစ်နေ၏။ ထိုအရာက ဤကမ္ဘာကြီးကို "အကျဉ်းထောင်" တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သော တရားခံပင် ဖြစ်တော့၏။

'နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီပေါ့လေ... ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားက...'

ကျန်းချန် စကားပင် မပြောရသေးခင် အောက်ဘက်ရှိ ကစားသမားများမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြလေပြီ။

သူတို့ ဘာတွေ ကြားလိုက်ရသနည်း။

(မွန်းစတားများ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများ - နာကျင်မှု ဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း၊ အဆုံးမဲ့ ရှင်သန်နိုင်ခြင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းစေခြင်း (SAN တန်ဖိုး ကျဆင်းစေသည်))

(ထောင်ချောက် အခက်အခဲ အဆင့် - အမြင့်ဆုံး / ငရဲအဆင့်)

(လက်ရှိ အခြေအနေ - နဂါးနန်းတော် စစ်တပ် ရှုံးနိမ့်နေပြီး စစ်ကူ အရေးပေါ် လိုအပ်နေပါသည်)

ဒါက ကပ်ဘေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီးကို ဆာဗာတစ်ခုလုံးအတွက် အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့ လုပ်ရမယ့် ဧရာမ အီဗန့်ကြီးပဲကွ။

“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်... ဇွန်ဘီ မုဒ်လား... ပြီးတော့ ကသူးလူး သဘောတရားတွေပါ ပါသေးတယ်ကွ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်များကို ပွတ်သပ်နေတော့၏။

“SAN တန်ဖိုး ကျဆင်းမယ် ဟုတ်လား... ဒါဆို အဲဒီ တီးတိုးသံတွေကို မကြားရအောင် ရှောင်လိုက်ရင် ရပြီပေါ့... အသံ ပိတ်ထားလိုက်ရုံပဲလေကွာ... မဟုတ်ဘူးလား...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကလည်း တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်၏။

“မှော်မန္တန် ခံနိုင်ရည် မြင့်တယ်ဆိုတော့... မှော်စွမ်းရည် မတိုးတဲ့ မွန်းစတားတွေ ဖြစ်ရမယ်... ညီအစ်ကိုတို့... ဒီတစ်ခါတော့ ရုပ်ခန္ဓာ တိုက်ခိုက်မှုတွေချည်း စုပြုံသုံးရမယ်ကွ... ဂက်တလင်း စက်သေနတ်တွေနဲ့ အာပီဂျီတွေ ထုတ်ကြစမ်း...”

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဇစ်မြစ်က ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ဆိုပါလား... အဲဒီ ဇစ်မြစ်ကို မပိတ်နိုင်သရွေ့ မွန်းစတားတွေကို ဘယ်လောက်သတ်သတ် အလကားပဲ... ကြည့်ရတာ... ငါတို့..,ရေနက်ပိုင်း ယိုစိမ့်မှု ပိတ်ဆို့ခြင်း ပရောဂျက်ကြီး လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်...”

ထိုလူသား ကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်ကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း တစ်ယောက် မှင်သက်သွားတော့၏။

သူတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် နည်းဗျူဟာများကိုပင် အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။ (ထို့အပြင် မိစ္ဆာများထံမှ ရရှိနိုင်မည့် ပစ္စည်းစာရင်းကိုပင် ခန့်မှန်းနေကြသေး၏။)

“မင်းတို့... မင်းတို့တွေ အဲဒီ အခက်အခဲကို မကြောက်ကြဘူးလား...”

အော့ကွမ်း က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက ရွှေအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တာအို နှလုံးသားကိုတောင် ပြိုလဲသွားစေနိုင်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေနော်...”

“ကြောက်ရမယ် ဟုတ်လား...”

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဖြူဖွေးနေသော သွားနှစ်တန်း ပေါ်လာသည်အထိ ဖြီးလိုက်၏။

“နဂါးမင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး မသိသေးလို့ပါဗျာ...”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေမှာ စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ်..သွေးဘား ပြရဲတဲ့ ကောင်ဆိုရင် နတ်ဘုရား ဖြစ်နေရင်တောင် သတ်ပစ်လို့ ရတယ် တဲ့...”

“ပြီးတော့လေ...”

သူက ဝံပုလွေများပမာ သွေးဆာနေကြသော ကစားသမားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့မှာ ပြိုလဲသွားစရာ တာအို နှလုံးသား အသိစိတ် ဆိုတာ သိပ်မရှိဘူးဗျ...”

ကျန်းချန် သည် အချိန်ကိုက်ပင် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး စကားဝိုင်းကို လွှဲယူလိုက်၏။

ဤအရာသည် သာမန် တာဝန်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယမြောက်.. ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ဖာထေးစရာ အပိုင်းအစ ကို ရရှိရန် အရေးကြီးသော သဲလွန်စမှန်း သူ သိနေပေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး...”

ကျန်းချန် ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြတ်သားနေ၏။

“ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း က တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်...”

“ဒါပေမဲ့...”

သူက စကားကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက နဂါးနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတစ်ခု (ရတနာသိုက် ရှိရာ နေရာ) ဆီသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

“နဂါးနန်းတော်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ် ဆိုမှတော့... အကျိုးခံစားခွင့်လေးက...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အော့ကွမ်း မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားတော့၏။ ရှေ့ထွက်ပြီး ကူညီမည့်သူ ရှိလာလျှင် သူ ဘာမဆို ပေးရဲပေသည်။ ဆုကြေးငွေ ပေးရုံတင်မက... "အဖေ" လို့တောင် ခေါ်လိုက်ဦးမည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း... စိတ်ချလိုက်ပါ...”

အော့ကွမ်း က အလွန်တရာ သဘောကျစွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“အဲဒီ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးကို နှိမ်နင်းပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်မယ် ဆိုရင်လေ...”

“ငါ့ရဲ့ နဂါးနန်းတော် ရတနာသိုက် ထဲက ပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့ ဂိုဏ်းက စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ယူခွင့် ပေးမယ်ကွာ... ဒါ့အပြင် အရှေ့ပင်လယ်ပြင်မှာ လာရောက် ကူးသန်းရောင်းဝယ်တဲ့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ကုန်သည်တွေကို အခွန်အားလုံး ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးပြီး အမြင့်မားဆုံး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုနဲ့ ဆက်ဆံပေးမယ်...”

(တီ..တီ.. ဆာဗာတစ်ခုလုံးအတွက် သမိုင်းဝင် တာဝန်ကြီး တစ်ခု ကျဆင်းလာပါပြီ။)

(တာဝန် အမည် - အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ကို သန့်စင်ခြင်း။)

(တာဝန် ရည်ရွယ်ချက် - 'အောက်ခြေမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး' ၏ အစွန်အဖျားသို့ သွားရောက်ကာ၊ ပုပ်သိုးနေသော အဆုံးမဲ့ချောက်ကမ်းပါး ပင်လယ်မိစ္ဆာများကို အနိုင်ယူပြီး အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ပြန့်နှံ့မှုကို တားဆီးပါ။)

(တာဝန် ဆုလာဘ် - အတွေ့အကြုံ မြောက်မြားစွာ၊ နဂါးနန်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်း မှတ်များ နှင့်... နဂါးနန်းတော် ရတနာသိုက် ထဲမှ စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ခွင့် (ဒါက အဓိက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ)။)

“ငါ ယူတယ်ဟေ့... အဲဒီ တာဝန် ငါ ယူတယ်...”

“ရတနာသိုက် ထဲက စိတ်ကြိုက် ရွေးခွင့် ဟုတ်လား... ခွေးမသားလေး... ငါ ဟို မှော်တုတ်တံကြီး (ရှိရင်ပေါ့လေ) ကို လိုချင်တယ်ကွ...”

“ငါက နဂါးမင်းသမီးလေး ရဲ့ ရေချိုးရည်တွေ လိုချင်တယ်... အဲလေ... နဂါးပုလဲကို လိုချင်တာပါ...”

ကစားသမားများ၏ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သြဘာပေးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင်ကြီး၏ အမိုးခုံးပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။

တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ အဆမတန် မြင့်မားနေကြသော ထို "စစ်ကူ" များကို ကြည့်ကာ...

နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် မျက်တောင်လေး ပေကလပ် ပေကလပ် ခတ်ရင်း အော့ကွမ်း ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောရှာ၏။

“ခမည်းတော်... သမီးတော် ကြည့်ရတာလေ... ဒီလူတွေက... ဟို အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးထက်တောင် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းနေသလားလို့...”

အော့ကွမ်း က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

“သူတို့က အဲဒီ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကို နှိမ်နင်းပေးဖို့ သဘောတူမှတော့လေ... နဂါးနန်းတော်ကို ဖြိုချသွားရင်တောင်... အဆင်ပြေပါတယ်... (ထင်တာပဲ)။”

“အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့...”

ကျန်းချန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်လွန်း၍ လက်ယားနေကြပြီ ဖြစ်သော သူ့နောက်မှ စတုတ္ထကပ်ဘေး တစ်သိုက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ကြွေးကြော်လိုက်တော့၏။

“တပည့်တို့...”

“တပ်တွေ ပြင်ကြ... စစ်ချီမယ်ဟေ့...”

“မင်းတို့ရဲ့ အမြောက်တွေ၊ ယမ်းဘီလူးတွေနဲ့ တခြား ထူးဆန်းတဲ့ တီထွင်မှုတွေ အကုန် ထုတ်ခဲ့ကြစမ်း...”

“အရှေ့ပင်လယ်ပြင်က ဒေသခံတွေကို... သိပ္ပံနည်းကျ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ ပြလိုက်ကြရအောင်ကွာ...”

“ဝေး...”

ဂေါ်ပြားများ၊ ဒယ်အိုးမည်းကြီးများနှင့် အသစ်တီထွင်ထားသော ကြံဖန် သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် ကစားသမားများသည် ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်လျက် နဂါးနန်းတော်ထဲမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားကြပြီး ကြောက်စရာ့ အမည်းရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

အရူး သုံးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ပုံရိပ်လေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း...

အော့ကွမ်း သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။

“တကယ်ပဲ... အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ကပ်ဘေးကြီးကို... ဒီအရူးတစ်သိုက်က ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား မသိပါဘူးလေ…”

အခန်း (၁၉၂) - ရေနက်ပိုင်းက အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီး

~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ အောက်ခြေမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ အစွန်အဖျား။ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း တိုက်ပွဲ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်။

ဤနေရာရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ အော်ဂလီဆန်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် မင်ရည်များပမာ မည်းမှောင်နေပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း လုံးဝ ဝေဝါးနေ၏။ ရေထဲတွင် နဂါးနန်းတော်မှ စစ်သည်များ၏ ပုပ်သိုးနေသော ခြေလက်များနှင့် ပြတ်တောက်နေသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများစွာ ပေါလောပေါ်နေတော့၏။

“ဝေါင်း...”

ကြက်သီးထဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရေဘဝဲလက်တံများနှင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ လိမ်ကောက်နေသော ရုပ်ဆိုးပန်းဆန် ငါးမိစ္ဆာ မြောက်မြားစွာသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုပမာ ရှေ့သို့ ထိုးဆင်းလာကြ၏။

အချို့မှာ ခေါင်းတစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သော်ငြား တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာမူ ဗိုက်ပွင့်ကာ အူများ ထွက်ကျနေလျက်ပင် ကြမ်းကြုတ်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

ထိုအရာများထံမှ အသိစိတ်ကို လွတ်ထွက်သွားစေနိုင်သော ရူးသွပ်မှု အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

အသည်းအသန် ခုခံနေရသော ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များ၏ ကာကွယ်ရေးခံတပ်ကြီးမှာ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေရှာလေပြီ။

“တောင့်ထားကြ... နောက်မဆုတ်နဲ့ဟေ့...”

ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင်သည် သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော လက်မကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ဒီမွန်းစတားတွေက သတ်လို့ မသေဘူးကွ... ခေါင်းဖြတ်လိုက်လည်း ပြန်ထွက်လာတာပဲ... ပြီးတော့ သူတို့အနား ကပ်သွားတာနဲ့ ခေါင်းတွေ ထိုးကိုက်လာတယ်ဗျာ...”

ထို အရေးပေါ် အခြေအနေ၌ပင်၊

“ဖယ်... ဖယ်... ဖယ်ကြစမ်း... စစ်ကူတွေ လာပြီဟေ့...”

ဆူညံသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အပြာရောင် ရေရှောင် အလင်းလွှာလေးများ အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသော လူသုံးထောင်ကျော်ခန့်သည် ကြယ်ပျံများပမာ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

“အိုးရှစ်... ဒီမွန်းစတားတွေရဲ့ ရုပ်က တကယ်ကို ဂန္ထဝင်မြောက်ပဲကွ...”

ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်လာသော ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ၏ ရှေ့ရှိ လူ့မျက်နှာနှင့် ရေဘဝဲ မိစ္ဆာကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

စနစ် ထံမှ (အသိစိတ်ကို ညစ်ညမ်းစေပါသည်၊ SAN တန်ဖိုး တစ်စက္ကန့်လျှင် တစ်မှတ် ကျဆင်းမည်) ဟူသော သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသော်ငြားလည်း၊ သူသည် ရူးသွပ်မသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

“မင်းက ရုပ်ဆိုးလေလေ... ပစ္စည်းကောင်း ချပေးနိုင်ခြေ ပိုများလေလေပဲကွ... ရော့... ဖက်တီးကြီးရဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့် သံခေါင်းစွပ် သိုင်းကွက် ကိုသာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း...”

“ဒုန်း...”

ဝမ်သဲ့ဖာ သည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုပမာ ထိုးဝင်သွားပြီး ထို ရေဘဝဲ မိစ္ဆာကြီးကို ရွှံ့ဗွက်အိုင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ ဝင်တိုက်ချလိုက်၏။

သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်၌...

ထို ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကြီးသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ လူးလွန့် ဆူပွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာပုံစံအဖြစ် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ ထို့အပြင် ရေဘဝဲလက်တံ အနည်းငယ်ပင် ပိုထွက်လာသေးပြီး ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ မျက်နှာကို ဖြန်းခနဲ နေအောင် ရိုက်ချလိုက်၏။

“ဖြန်း...”

ဝမ်သဲ့ဖာ တစ်ယောက် ရေထဲတွင် လည်ထွက်သွားတော့သည်။

“လခွမ်း... သွေးဘားက အသေခံထားတာလား... ဒါမှမဟုတ် အဆုံးမဲ့ ပြန်ရှင်သန်နိုင်တာလားဟ...”

အခြားသော ကစားသမားများမှာလည်း ထိုအခြေအနေမျိုးနှင့် အတိအကျ ကြုံတွေ့နေကြရပေသည်။

ဓားပျံများဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လျှင်လည်း ဒဏ်ရာများက ချက်ချင်း ကျက်သွား၏။ မီးလုံး သိုင်းကွက်များ ပစ်လွှတ်လိုက်လျှင်လည်း အမည်းရောင် မိစ္ဆာချီများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

“ဒီလိုကြီးဆို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်လို့ ရတော့မလဲ... ဒါက လုံးဝ cheatသုံးတာဟ...”

“ ရုပ်ခန္ဓာ တိုက်ခိုက်မှု လုံးဝ မတိုးဘူးလား... ပြီးတော့ မှော်မန္တန် ခံနိုင်ရည်ကလည်း (၉၉) ရာခိုင်နှုန်းတဲ့လား... ဂိမ်းဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့ကောင် ထွက်ခဲ့စမ်း... ဒါကြီးကို ငါတို့က ဘယ်လိုနည်းနဲ့ နိုင်အောင် တိုက်ရမှာဟ...”

ကစားသမားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကာကွယ်ရေး ခံတပ်ကြီးမှာလည်း ထပ်မံ၍ ယိုင်နဲ့လာပြန်တော့သည်။

ထိုအခိုက်...

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း နှင့် ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် တို့သည် ဧရာမ သန္တာကျောက်ဆောင်ကြီး တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ဖမ်းဆီးရမိထားသော အဆုံးမဲ့ချောက်ကမ်းပါး မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အား အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ကာ သုတေသန ပြုလုပ်နေကြ၏။

“ဦးလေးကျန်း... ခင်ဗျား သတိထားမိလား...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် မိစ္ဆာ၏ ဒဏ်ရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးမည်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒီကောင်တွေက 'အလင်းရောင်' နဲ့ 'သန့်စင်တဲ့' စွမ်းအင်တွေကို ကြောက်တယ်ဗျ... ခုနက ဘုန်းကြီး ကစားသမား တစ်ယောက် 'အမိတာဘာ' လို့ ရွတ်လိုက်တာနဲ့ ဒီမိစ္ဆာက သိသိသာသာကို တုန်သွားတာဗျ...”

“ဒါပေမဲ့ ဂါထာရွတ်တာက အရမ်း နှေးလွန်းတယ်ကွာ... ဂါထာတစ်ပုဒ် ပြီးဖို့ ဆယ်စက္ကန့်လောက် ကြာတယ်... ဒီမွန်းစတားက တစ်စက္ကန့်ကို သုံးခါလောက် တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်လေ...”

“တစ်ခုခုများ နည်းလမ်း ရှိမလား...”

ဦးလေးကျန်း သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရူးသွပ်လာတော့၏။

“'သရဲနှင်ထုတ်တဲ့' ကြိမ်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးရောက်အောင် မြှင့်တင်ပစ်လိုက်လို့ မရဘူးလား...”

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

ရတာပေါ့... လုံးဝ ရတာပေါ့။

ဦးလေးကျန်း သည် သင်္ဘောတည်ဆောက်စဉ်က ရေဓားပြများကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပျင်းပျင်းရှိတာနှင့် တီထွင်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်လက်နက်ကြီး တစ်ခုကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

၎င်းမှာ ရေနက်ပိုင်း သံမဏိမည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ပြောင်းဝ ခြောက်ခု ပါဝင်ကာ အမြောက်တစ်ခုစာခန့် ကြီးမားသော (လက်လှည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဂက်တလင် စက်သေနတ်ကြီး) ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“မူလကတော့ ဒါကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကျည်ဆန်တွေ ပစ်ဖို့ ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”

ဦးလေးကျန်း သည် ဘုန်းကြီး ကစားသမား တစ်ဦးဖြစ်သော 'ဤဘုန်းကြီး၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ကျပန်းဖြစ်သည်' ဟု အမည်ရသူနှင့် အင်းလက်ဖွဲ့ ဆွဲနေကြသော ကစားသမား တစ်စုကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“ဆရာတော်... ဂါထာရွတ်တာ ရပ်လိုက်တော့... ဆရာတော့်ရဲ့ 'ဘဝကူး ကောင်းစေတဲ့ ဂါထာ' တွေကို သေနတ်ပြောင်းဝတွေပေါ်မှာ လာထွင်းပေးပါ...”

“ပြီးတော့ မင်းတို့တွေ... ကျည်ဆန်တွေပေါ်မှာ 'သရဲနှင်ထုတ်တဲ့ အင်းလက်ဖွဲ့' တွေနဲ့ 'သန့်စင်တဲ့ အလင်းရောင် အင်းလက်ဖွဲ့' တွေကို ပတ်ပေးကြစမ်း...”

“ငါတို့တွေ အခု ဧရာမ ပရောဂျက်ကြီး တစ်ခု စရမယ်... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်ပြီး ဝိညာဉ် ကယ်ချွတ်တဲ့ ပွဲကြီးပဲကွ...”

ဆယ်မိနစ် အကြာ...။ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ ဗဟိုဗဟိုတည့်တည့်၌၊

နဂါးနန်းတော်မှ စစ်သည်များမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြပြီ ဖြစ်၏။ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးသည် သူတို့၏ ကာကွယ်ရေး ခံတပ်ကို ဝါးမျိုတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက်...

ပျားများ အတောင်ပံ ခတ်သကဲ့သို့ တဝီဝီ မြည်နေသော ထူးဆန်းသည့် အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တပ်စခန်းမှ ဧရာမ သံမဏိ စက်ရုပ်ကြီး ဆယ်ခုကို သန္တာကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် အခိုင်အမာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။

စက်ကြီး တစ်ခုစီ၏ အနောက်တွင် တောင့်တင်း သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ ကစားသမား တစ်ယောက်စီက လက်လှည့်တံများကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြ၏။

ကျည်ထည့်သည့် နေရာတွင်မူ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေသော အထူးပြုလုပ် ကျည်ဆန်တောင့် ရှည်ကြီးများကို (အင်းလက်ဖွဲ့ စက္ကူများ ပတ်ထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်လေသည်) အသင့် တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်တော့သည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် လေကာမျက်မှန်ကြီးကို တပ်ဆင်ထားလျက် အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ဟေ့ကောင်တွေ... မကောင်းဆိုးဝါး မိစ္ဆာတွေ... သေချာ နားထောင်စမ်း...”

“ဒီနေ့... ဒီဘုန်းကြီး (ငါက အင်ဂျင်နီယာ ကျောင်းသား ဆိုပေမဲ့လေ) က လုံးဝ မုသား မဆိုဘူးကွ...”

“ဒါကို... နမော ဂက်တလင် ဗောဓိသတ္တလို့ ခေါ်တယ်ကွ...”

“အာရုံ ခြောက်ပါးကို သန့်စင်မယ်... အသက်တစ်ခါ ရှူလိုက်တိုင်း ကျည်ဆန် သုံးထောင့်ခြောက်ရာ ထွက်မယ်... သတ္တဝါ အားလုံးကို ကယ်တင်မယ့် ကြီးမားလှတဲ့ မေတ္တာ ကရုဏာတော်ပဲကွ...”

“ပစ်စမ်းဟေ့...”

“ဝီ... ဒရက်... ဒက်ဒက်ဒက်...”

ဂက်တလင် စက်သေနတ်ကြီး ဆယ်လက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မီးပွင့်သွားတော့သည်။

သေနတ်ပြောင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ မီးတောက်များ မဟုတ်ဘဲ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပလှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းကြီးများပင် ဖြစ်၏။

"ဘဝကူး ကောင်းစေသော ဂါထာ" နှင့် "သန့်စင်သော အလင်းရောင် အင်းလက်ဖွဲ့" များဖြင့် စီမံထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကျည်ဆန်များသည် ရွှေရောင် သံမဏိ မုန်တိုင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့မှ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း မိစ္ဆာအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

“ဖူး... ဖွပ်... ဖတ်...”

အဆုံးမဲ့ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဆိုသော ထို အဆုံးမဲ့ချောက်ကမ်းပါး မိစ္ဆာကြီးများမှာ 'ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှင့် သန့်စင်သော အလင်းရောင်' ဟူသော ကြိမ်နှုန်းမြင့်၊ စွမ်းအားမြင့် နှစ်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုကြီး အောက်တွင် လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့သွားကြပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ကြချေ။

စုတ်ပြတ်သတ်သွားသော အသားစများပေါ်တွင် ရွှေရောင် ဂါထာမန္တန် အင်းလက်ဖွဲ့များက ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး၊ သန့်စင်သွားသော ဆူပွက်သံများ ထွက်ပေါ်နေတော့၏။

“အဝူး...”

“ဝေါင်း...”

မိစ္ဆာကြီးများသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး၊ သံပူဖြင့် ထိုးခံရသော ရေခဲများပမာ ခန္ဓာကိုယ်များ အရည်ပျော်ကျသွားကာ အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

“ထိတယ်ကွ... လုံးဝ ထိရောက်တယ်ဟေ့...”

စပါးရိတ်နေသကဲ့သို့ အတုံးအရုံး လဲကျသွားသော မိစ္ဆာများကို ကြည့်ကာ ဝမ်သဲ့ဖာ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေ၏။

“ဆရာတော်... ဂါထာကို မြန်မြန်လေး ရွတ်စမ်းပါဗျာ... ကျွန်တော့် ကျည်ဆန်တွေ မီအောင် မရွတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေပြီ...”

သူ့ဘေးရှိ ဤဘုန်းကြီး၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ကျပန်းဖြစ်သည် ဟု အမည်ရသော ကစားသမားမှာ သူ၏ ကျည်ဆန်ခါးပတ်ကြီးကို အားဖြည့် မန္တန်များ အသည်းအသန် သွင်းပေးနေရပြီး ဂါထာများကိုလည်း လေယာဉ်ပျံပမာ မြန်ဆန်စွာ ရွတ်ဖတ်နေရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းများမှ မီးခိုးများပင် ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေရှာလေပြီ။

“နမော အမိတာဘာ ဗုဒ္ဓ... နမော အမိတာဘာ ဗုဒ္ဓ... ခွေးမသားလေး... ဖြည်းဖြည်း ပစ်စမ်းပါကွ... ငါ့လျှာတွေ ကြွက်တက်တော့မယ်ဗျ...”

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြသော ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များမှာ လုံးဝ ဆွံ့အ မှင်သက်သွားကြတော့၏။

ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်မှာ ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ လက်မကြီးမှာလည်း မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

တစ်ချိန်က ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော အသည်းထိတ်ဖွယ် အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်းကြီးသည် ရွှေရောင် သံမဏိ မုန်တိုင်း၏ အောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်ကို သူ အသေအချာ ကြည့်နေမိပေသည်။ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော၊ ရင်ခုန်သွေးကြွဖွယ် ကောင်းလှသည့် 'ဒက်ဒက်ဒက်ဒက်' ဆိုသော အသံကြီးကို နားထောင်နေမိ၏။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို ဗုဒ္ဓဘာသာ အမျိုးအစားကြီးလဲဟ...”

“ဝါး... အရမ်း အကြမ်းပတမ်း နိုင်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ အရမ်းလည်း မေတ္တာ ကရုဏာ ကြီးမားလှပါလား...”

“ဒါက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ 'ကယ်တင်ခြင်း' ဆိုတာလား... တကယ်ပဲ... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်ပြီး ကယ်တင်နေတာပဲကွ...”

ဂက်တလင် စက်သေနတ်ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ တိုက်ပွဲ စစ်မျက်နှာပြင်မှာ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးတက်လာတော့သည်။

လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးသည် လက်နက်ကြီးများ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဤ "ဆိုက်ဘာ ဘုန်းကြီးများ" ကြောင့် သုံးမိုင်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားရရှာတော့၏။

နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းချန် သည် မှော်ဆန်ဆန်နှင့် လက်တွေ့ဆန်ဆန် ရောယှက်နေသော ဤမြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခွင်လုံး ပျံသန်းနေသော ရွှေရောင် ကျည်ဆန်များကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“တကယ်ပါပဲ... အကြောက်တရား အားလုံးက လက်နက်အင်အား မလုံလောက်လို့ ဖြစ်လာရတာပဲ...”

“အရေအတွက်ကသာ လုံလုံလောက်လောက် များနေမယ်ဆိုရင်လေ... အဆုံးမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး ဆိုရင်တောင်မှ ကိုယ့်အတွက် လမ်းဖယ်ပေးရမှာပဲ…”