အခန်း (၁၉၆-၁၉၈)
Vol. 14 Ch. 196-198
အခန်း-(၁၉၆)
စကားဆုံးတာနဲ့ ကုရှကျယ်က သူ့ရဲ့လက်ကို သူမရဲ့ပါးစပ်မှ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ပျော့ပျောင်းသော ဆွဲအားဖြင့် သူမကိုအနားသို့ ဆွဲကာ နမ်းလိုက်တယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းများရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရုန်မိုအာရဲ့မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူမရဲ့အံ့အားသင့်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ
ကုရှကျယ်က သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းများကိုဖွင့်လို့ အနမ်းကို ပိုနက်ရှိုင်းစေလိုက်ကာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော လင်းယုန်အဖွဲ့သားများကိုတော့ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ စစ်သားတစ်ယောက်က မနေနိုင်တော့ဘဲပြောလိုက်တယ် "လူငယ်လေး ၊ ငါတို့ဒီမှာရှိသေးတယ် မင်းသိလား"
အဲဒီစကားက ရုန်မိုအာကို အာရုံပြန်ဝင်သွားစေတယ်။ ရှက်သွားပြီး ကုရှကျယ်ကို သူမ တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ သူမ စိတ်ဆိုးမှာကြောက်လို့ တွန်းထုတ်မှုကို လျစ်လျူမရှုတော့ဘဲ ကုရှကျယ်က သူမကိုလွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ပျာယာခတ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာမပြနိုင်တော့တဲ့ ရုန်မိုအာက မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်တယ်။
ထိုအချိန်တွင် ၊ ကုရှကျယ်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ပြီး သူမအား အရသာခံတာကို နှောက်ယှက်နေတဲ့ စစ်သားထံ မပျော်ရွှင်တဲ့ အရိပ်အကဲနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါကိုမြင်တော့ စစ်သားတွေက မျက်နှာလွဲသွားကြတယ်။ သူတို့က တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရန် အလုပ်များနေခဲ့ကြပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်တည်းနေခဲ့ကြသည်။ အခုလည်း နို့စို့ကလေးတစ်ကောင်က သူတို့ရဲ့နှာခေါင်းအောက်မှာ သူ့ရဲ့ချစ်ခင်မှုကို ပြသနေတယ်။ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့က သည်းခံနိုင်မှာလဲ။
မွန်းတည့်ချိန်မှာ နောက်ဆုံးတော့ နတ်ဆိုးအဖွဲ့က လမ်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး မြို့လယ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။သူတို့ကိုမြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက မငြိမ်မသက်ဖြစ်သွားတယ်။ သို့သော် ရှန်းကျင်းဇီရဲ့ အစောပိုင်းသတိပေးချက်ကြောင့် သူတို့ကိုမေးခွန်းထုတ်ရန်ဘယ်သူမှမဝံ့ရဲပါဘူး။
မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာတော့ ကား ကလမ်းဘေးမှာရပ်သွားတယ်။ ကားထဲကထွက်လာတဲ့ ချင်လူဇီက နောက်ဆုံးယာဉ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူ့အနားကိုလာတာမြင်တော့ ကျင်းရွှီယန်းက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်နေတာလဲ"လို့ မေးတယ်။
"ကပ္ပတိန် ၊ အရှေ့ကလမ်းမှာ ပိတ်ဆို့နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကားတွေကို မသုံးနိုင်တော့ဘူး"
"ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖုတ်ကောင်တွေရှိလား"
ချဂ်လူဇီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောတယ် "လမ်းပေါ်မှာ ပျံ့နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေရှိတယ်ယ ဒါပေမယ့် ကားတွေက ပိတ်ဆို့နေတာကြောင့် ဖြတ်လို့မရဘူး။အဆောက်အဦးထဲမှာ ပိတ်မိနေသူတွေကလည်း မရေတွက်နိုင်အောင်ပါပဲ"
ဒါကိုကြားတော့ ကျင်းရွှီယန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ငါတို့ ခြေလျင်သွားမယ်"လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ကပ္ပတိန် ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကကော" ချင်လူဇီက ထပ်မေးတယ်။
ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ ကျင်းရွှီယန်းက ပြောလိုက်တယ် "ငါတို့ အဆောက်အဦးတစ်ခုကိုရှင်းလိုက်ပြီး အဲဒီမှာပဲနေခွင့်ပေးလိုက်မယ်။ နာရီအနည်းငယ်ကြာရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လာကြိုလိမ့်မယ်"
ချင်လူဇီက ဒါကိုကြားတော့ ကပ္ပတိန်က တပ်စခန်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူက လှည့်ထွက်သွားပြီး ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေကိုလည်း အကြောင်းကြားတယ်။
အမိန့်ကိုလက်ခံရရှိပြီးနောက်တော့ ရှန်းကျင်းဇီက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး "အားလုံး ထွက်လာကြပါ။ ငါတို့ ခြေလျင်သွားကြမယ်"လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများရဲ့စိတ်နှလုံးထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများတိုးလာပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာများကလည်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူတို့က အပြင်မထွက်ချင်ပေမယ့် ရှန်းကျင်းဇီရဲ့ စူးစူးရှရှ အကြည့်အောက်မှာ သူတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာမရှိပါဘူး။
ဘတ်စ်ကားများနှင့် ကားများထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဖုန်းယွင်က ကားများကို သူ့နေရာလွတ်၌ သိမ်းဆည်းကာစုဆောင်း ခဲ့သည်။ ကျန်တဲ့သူများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စီစဉ်ပေးနေစဉ်တွင် ကျိူးလီဇီက လမ်းမှာပိတ်ဆို့နေသော အနီးဆုံးကားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ရားးးး"
သူမ ချဉ်းကပ်လာတော့ ကားအတွင်းမှပိတ်မိနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်က သူတို့ရဲ့လက်သည်းရှည်များကို ပြတင်းပေါက်ဆီကုပ်ချက်ကာ သူမကို ဟိန်းဟောက်သည်။
သူမက လောင်စာဆီမီတာကို မကြည့်မီတွင် အမူအရာ တစ်ချက်တောင် မပြောင်းလဲဘဲ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆီတိုင်ကီအဖုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ ၎င်းကိုဖွင့်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမရဲ့ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ပင် ကားဆီတိုင်ကီထဲရှိ ဆီများကို စစ်သားများက စုပ်ထုတ်ပြီးဖြစ်သည်။
ဓာတ်ဆီဆိုင်များရှိသော်လည်း၊ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်က စစ်သားများအတွက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလွန်မြင့်မားသည်။ ထို့ကြောင့် စွန့်ပစ်ထားသော ကားများမှသာ လောင်စာများကို စုပ်ထုတ်ကြသည်။
ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများရှာဖွေရန်နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရှာဖွေရန် မကြာခဏထွက်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့ရဲ့လောင်စာဆီသုံးစွဲမှုက အလွန်မြင့်မားခဲ့သည်။ ဒုတိယမိုးရွာပြီးနောက်တွင် ဖုတ်ကောင်များ ပိုများလာခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူမက သူတို့ကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ကယ်ထုတ်ရန် ကူညီခဲ့ရသည်။
သူမရဲ့ယခင်ဘဝတွင်၊ လူအများအပြားမှာ ကားအလုံအလောက်ရှိသော်လည်း လောင်စာဆီမရှိခြင်းကြောင့် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဒီဘဝမှာတော့ ဆီဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုရှင်းပြီး ဆီဖြည့်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးမှာပါ။ ထိုနည်းနဲ့ သူမက သူမရဲ့မွေးရပ်မြေလင်အန်းမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။
သူမတွေးနေတုန်းမှာပဲ ကျင်းရွှီယန်းက လမ်းလျှောက်လာပြီး "အာ့ဇီ မင်းဘာတွေတွေးနေတာလဲ"လို့ မေးတယ်။
သူမအသိပြန်ဝင်လာတော့ "အစ်ကိုယန်း ယာယီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းနဲ့ အနီးဆုံး ဓာတ်ဆီဆိုင်က ဘယ်နားမှာလဲ သိလား"လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကျင်းရွှီယန်းက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ "နယ်စပ်နားမှာ ဓာတ်ဆီဆိုင်သေးသေးလေးရှိတယ်" လို့ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"အဲဒါက အခြေစိုက်စခန်းမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မပြောနေတာက မြိုလယ်ခေါင်အကြောင်းပဲ" ဟု ကျိူးလီဇီက ရှင်းပြသည်။
ဒါကိုကြားတော့ ကျင်းရွှီယန်းက "အိုး၊ အဲဒါလား"
သူက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ "ကိုယ်မှတ်မိတာမှန်ရင် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးမှာတစ်ခုရှိတယ်၊ အမြန်လမ်းမှာ ကျန်တဲ့တစ်ခုရှိတယ်။ အနီးဆုံးဓာတ်ဆီဆိုင်က အဲဒီကျန်တဲ့နေရာဖြစ်သင့်တယ်"
ဒီလိုပြောပြီးနောက်မှာ သူမကိုကြည့်ပြီးမေးလိုက်တယ် "အာ့ဇီ ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်ထားလဲ"
"အစ်ကိုယန်း ၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းကဆို ဓာတ်ဆီမရှိလို့ လူတော်တော်များများကို မကယ်ထုတ်နိုင်လိုက်လို့ သေဆုံးသွားကြတယ်။ ကျွန်မထင်တယ်... သူတို့ကိုသာ ဓာတ်စာရအောင် ကူညီပေးနိုင်ရင် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်"
ကျင်းရွှီယန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာမေးတယ် "ဒါဆို အာ့ဇီက သူတို့ကို ကူညီချင်တာလား"
ကျိူးလီဇီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "သူတို့က ကျွန်မအသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ပြန်ဆပ်ချင်တယ်"
သူမလုပ်ချင်တဲ့အရာတစ်ခုကို ကျင်းရွှီယန်းက ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပါဘူး။ သူမရဲ့နဖူးပေါ်က ဆံပင်တွေကို သပ်ပေးပြီး " စီးပွားရေး ရပ်ကွက်ကိုသွားလည်ပြီးရင် အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကို ကိုယ်တို့ ရှင်းပစ်နိုင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ"
ကျင်းရွှီယန်းက သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါင်းစည်းကြိုးကို ထုတ်ကာပြောလိုက်တယ် "အာ့ဇီ လှည့်လိုက်ပါ"
ကျိူးလီဇီက သူဘာလုပ်ချင်မှန်း မသိပေမယ့် သူပြောတာကို နားထောင်နေတုန်းပါပဲ။ သူမ သူ့ကို နောက်ကျောပေးပြီးရပ်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဆံပင်တွေကို စုစည်းလိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေက သူမရဲ့ဦးရေပြားကို ပွတ်တိုက်နေသွားတာ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ယင်သွားသည်။
သူ့လက်ဖဝါးတွေ တုန်ယင်နေပေမယ့် သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက နူးညံ့တယ်။ ဆံပင်ကို မဆွဲမိဘဲ စည်းလို့ပြီးသွားတယ်။ နှစ်ပတ်နီးပါးကြာပြီးနောက်တွင် သူမရဲ့ဆံပင်က ခါးနားအထိ ရှည်လာသည်။
ကျင်းရွှီယန်းက "ပြီးပြီ" လို့ မပြောခင်မှာ သူမရဲ့ပါးကို ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်။
အခန်း-(၁၉၇)
ကျိူးလီဇီက ရှက်သွားပြီး သူမရဲ့ပါးကို ထိကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုယန်း"လို့ တိုးဖွဖွလေးပြောလိုက်တယ်။
ကျင်းရွှီယန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲထားပြီးပြောတယ် "နောက်ဆို မင်းအတွက် ခေါင်းစည်းကြိုးတွေ ထပ်ရှာရဦးမယ်။ မင်းရဲ့ဆံပင်က လှတယ်။ အဲဒါကို ဖြတ်ရတာက သနားစရာပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းဆံပင်ကို ဆက်မညှပ်ပါနဲ့"
"ကောင်းပြီ" ကျိူးလီဇီက အဆင်သင့်ပဲ သဘောတူလိုက်တယ်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအား ဓါးများနှင့် ရိက္ခာပစ္စည်းများ ပေးခဲ့သည်။
ကျင်းရွှီယန်းက သူတို့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်တယ် "မင်းတို့နေဖို့ လုံခြုံတဲ့နေရာကို ငါတို့ရှာပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ခြေကျင်တက်လျှောက်ရမယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးရှိနေမှာမို့ မင်းတို့ရဲ့အသံကို ထိန်းထားပါ"
"အခုဆို မင်းတို့မှာ လက်နက်၊ ဆေးဝါး၊ အစားအစာနှင့် ရေတွေရှိတယ်။ မင်းတို့ကအဖွဲ့ထဲမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေနေသရွေ့ မင်းတို့သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖုတ်ကောင်တွေကို သတ်ဖို့နည်းသင်ယူချင်တဲ့သူတွေကတော့ အခုတက်လာခဲ့ပါ။ မင်းတို့ကို ငါတို့ သင်ပေးမယ်"
သူပြောပြီးတာနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖွဲ့ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ အမျိုးသမီးသုံးဦးသာ အရှေ့ကို တိုးလာတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ ကလေးငယ်လေးရဲ့အမေပါ။
ဒါကိုမြင်တော့ ကျင်းရွှီယန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းတို့ သုံးယောက်က ပထမအဖွဲ့ကို ဝင်လို့ရပြီ" လို့ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကပ္ပတိန်” အမျိုးသမီးတွေက တညီတညွတ်တည်းပြောသည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက သမီးဖြစ်သူရဲ့ကျောကို စိုးရိမ်သောကဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း သူမကိုမတားခဲ့ပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင်မှတပါးတခြားသူကို ထာဝရမှီခိုအားထားလို့ မရဘူးဆိုတာ သူတို့နားလည်ပါတယ်။
အသက်ကြီးလာလို့ မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့တာကြောင့် တာဝန်က သမီးဖြစ်သူရဲ့ ပခုံးပေါ် ရောက်သွားတယ်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ပူနေပါစေ သူတို့သမီးလေး အသက်ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်နေချိန်မှာ မြေးလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခြင်းဖြင့်သာ သူမကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။
ကျိူးလီဇီက ထိုအမျိုးသမီးများကိုမြင်တော့ ပြုံးပြီးပြောလိုက်တယ် "အစ်မတို့ ၊ နောက်ဆို ကျွန်မအနားမှာပဲနေလိုက်ပါ"
ထိုအမျိုးသမီး ၃ယောက်ကို သူမက ကယ်တင်ခဲ့တာကြောင့် ၃ယောက်စလုံးမှာကျေးဇူးတင်စိတ်ရှိနေပြီး သူမနောက်ကိုလိုက်ရတာကို ပိုပျော်သွားတယ်။
တိုတောင်းသော ရှင်းလင်းပွဲအပြီးတွင် သူတို့ထွက်ခွာလာကြတယ်။ ကျင်းရွှီယန်း နှင့် ကျိူးလီဇီတို့က အရှေ့မှလျှောက်သွားကြပြီး၊ ချင်လူဇီကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ဖွဲ့စည်းမှုအလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အလယ်တွင် အကာအကွယ်ပေးထားပြီး ပြင်ပအလွှာကိုတော့ အဖွဲ့သားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရသောအခါတွင် ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝိန့် ညီအကိုများက အနောက်ဘက်တွင် နေရာယူထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ သတ္တုအမျိုးအစားစွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုရင် တိုက်ခိုက်မှုအတွက် သို့မဟုတ် ကာကွယ်ရေးအတွက်ဖြစ်စေ သူတို့ရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံကို အလွယ်တကူ ချိန်ညှိနိုင်သည်။
"ဂါးးး"
ကားများအနီးကိုရောက်တော့ ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ရဲ့အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ယာဉ်များအတွင်း၌ပိတ်မိနေသောဖုတ်ကောင်များနှင့်လမ်းရှင်းရန်ကိုလဲအာရုံစိုက်မည်မဟုတ်ပါ။
ကျို့ဟွာကျဲက သူ့စပျစ်နွယ်ပင်များကို အသုံးပြုကာ လမ်းပိတ်ဆို့နေသောကားများကို ဖယ်ရှားဖို့ရန်အတွက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
လမ်းကြောင်းရှင်းပြီးတာနဲ့ ပိတ်နေတဲ့အရာတွေမရှိတော့တာကြောင့် ဖုတ်ကောင်တွေက အဖွဲ့ဆီကို ပြေးဝင်လာကြတော့တယ်။ ရောက်ရှိလာမည့် ဖုတ်ကောင်များကို မြင်လိုက်ရသော အမျိုးသမီးသုံးဦးရဲ့ မျက်နှာအရောင်ကဖျော့သွားကာ သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်တုန်ယင်သွားကြသည်။
ကျိူးလီဇီက ဒါကို သတိပြုမိတာကြောင့် "မကြောက်ပါနဲ့။ ဒီဖုတ်ကောင်တွေက ရွံစရာကောင်းပေမယ့် သူတို့က လူအိုတွေလိုပဲ လှုပ်ရှားနေကြတာ။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို မင်းတိုါစောင့်ကြည့်နေသရွေ့တော့ သူတို့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်လွှဲနိုင်တယ်"
"မင်းတို့တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ ခေါင်းကိုချိန်ပြီးတိုက်ခိုက်။ မင်းတို့မှာက ခွန်အားတွေသိပ်မရှိဘူးဆိုတော့ ရှောင်ပြီး ခေါင်းအနောက်ကိုပြေးတာက ပိုကောင်းတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းတို့ရဲ့ဓားကို ခေါင်းထဲကိုထိုးချလိုက်။ ဦးခေါင်းခွံကွဲမသွားဘဲ ဦးနှောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မယ်"
"ဂါးးး"
သူမစကားဆုံးတာနဲ့ ဖုတ်ကောင်အများအပြားလည်း ချီတက်လာကြတယ်။ ကျိူးလီဇီက အမျိုးသမီးတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ကျွန်မပြမယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။
" ဒုန်း "
သူမက အနီးဆုံးရှိဖုတ်ကောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ကန်ချလိုက်ပြီး ဘေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူမရဲ့ ဓားမြှောင်ကို တခြားဖုတ်ကောင်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ထိုးချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမဓါးမြှောင်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓါးကတဖြေးဖြေးနိမ့်ဆင်းသွားကာ အခြားဖုတ်ကောင်ရဲ့ခြေထောက်များကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဖုတ်ကောင်ကမြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတာနဲ့ မျက်လုံးကို ဓားနဲ့ထိုးချလိုက်တယ်။
သူမရဲ့ဓားမြှောင်ကို ပြန်ထုတ်ယူလိုက်စဉ်တွင် သွေးနက်များက ဖျန်းခနဲ လွင့်စင်ထွက်လာတယ်။ အမျိုးသမီးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ "နောက်ထပ် ပျော့ကွက်က မျက်လုံးတွေပဲ။ မင်းရဲ့ ဓားသွားကို အပေါ်ကိုလှန်လိုက်မှ ဦးနှောက်ကို ဖောက်မိလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
'အက်"
စကားဆုံးပြီးနောက်တွင်ပဲ သူမက အရှေ့သို့ ပြေးသွားပြန်ကာ အခြားဖုတ်ကောင်ရဲ့နဖူးကို ဓားမြှောင်နှင့် ထိုးချကာ ချက်ချင်းသတ်ပစ်လိုက်တယ်။
ဖုတ်ကောင်များကို သူမက မည်မျှတောင် အလွယ်တကူနဲ့ ရက်စက်စွာ သတ်ခဲ့တာကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် အမျိုးသမီးများ အံ့ဩသင့်သွားကြသည်။ ရိုသေလေးစားမှုက သူမတို့ရဲ့စိတ်နှလုံးထဲ ပြည့်နှက်လာသည်။ သူမကဲ့သို့ သေးငယ်သော တစ်စုံတစ်ယောက်ကတောင် ဖုတ်ကောင်များကို သတ်နိုင်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူမတို့က မလုပ်နိုင်ကြမည်နည်း။
သူမရဲ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်းလိုက်ကာ အမျိုးသမီးများက သူမတို့ရဲ့ သတ္တိကို စုဆောင်းပြီး ဖုတ်ကောင်များကို စတင်သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျင်းရွှီယန်းက ရှေ့တန်းကို ကိုင်တွယ် နေတယကြောင့် ကျိူးလီဇီက စိတ်မပူဘဲ သူမတို့ကို အခမဲ့ သင်ပေးခဲ့သည်။
အစပိုင်းမှာတော့ အမျိုးသမီးတွေဟာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကိုသတ်ဖို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီး ချွန်ထက်တဲ့ လက်သည်းတွေကြောင့် ဒဏ်ရာရလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို သတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမတို့ရဲ့ သတ္တိတွေက ကြီးထွားလာပြီး သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဟာလဲ ပိုပြတ်သားပြီးရင်း ပြတ်သားလာခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုကိုမြင်တော့ ကျိူးလီဇီက "အမြုတေတွေရှိမရှိ ဦးနှောက်ကို စစ်ဆေးဖို့ မမေ့နဲ့" လို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။
သူဌေးလင်းက အစားအစာများကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရန်အတွက် အမြုတေများကို မည်သို့အသုံးပြုသည်ကို မြင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့ရဲ့တန်ဖိုးကို နားလည်လာသည်။ သူမရဲ့သတိပေးချက်မရှိသည့်တိုင်အောင် သူမတို့က ပုပ်နေသောခေါင်းများကိုဖွင့်ကာ ရှာဖွေနေကြပြီးဖြစ်သည်။
လမ်းပေါ်မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ များပြားမှုကြောင့် သူတို့ စီးပွားရေး ရပ်ကွက်သို့ ရောက်လာရန် သုံးနာရီ ကြာခဲ့သည်။
ချင်လူဇီက သူ့စိတ်ထဲကမြေပုံကို စစ်ကြည့်ပြီး "ကပ္ပတိန်၊ အရှေ့မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ညဘက်နေဖို့အတွက် နေရာရှာပြီး မနက်ဖြန်မှ ဆက်သွားသင့်တယ်" လို့ပြောလာတယ်။
ကျင်းရွှီယန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ငါတို့ အနားယူနိုင်တဲ့ အဆောက်အဦးကို ရှာပါ"လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
ခဏအကြာတွင် ချင်လူဇီက "ကပ္ပတိန်၊ မီတာနှစ်ဆယ်လောက်အကွာမှာဖုတ်ကောင်နည်းနည်းပဲရှိတဲ့ အဆောက်အဦးတစ်ခုရှိတယ်" လို့ပြောပါတယ်။
ကျင်းရွှီယန်းက အဖွဲ့ဝင်များဘက်သို့ လှည့်ကာ "အားလုံးပဲ၊ ငါတို့ အဲဒီအဆောက်အအုံကို သွားကြည့်ကြမယ်"လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
“နားလည်ပါပြီ” ဟု အဖွဲ့ဝင်များက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ပြောသည်။
ဒီလိုနဲ့ပဲ အသင်းက အရှေ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဆောက်အဦးကိုတွေ့လိုက်သောအခါမှ ကျိူးလီဇီက ပြုံးလိုက်သည်။ အထဲမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ နည်းတာက အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။
မိသားစုစားသောက်ဆိုင်ဖြစ်နေပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်စတင်သောအခါတွင် စီးပွားရေးအတွက် ဆိုင်ကမဖွင့်ရသေးပေ။ အထဲမှာရှိတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေက စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။
အားလုံးက အဆောက်အဦးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြစဉ်တွင် ဝိန့်မိုက သော့ကိုဖွင့်ရန်အတွက် ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့တယ်။ ကလစ်တစ်ချက်နှိပ်လိုက်တာနဲ့ ဖုတ်ကောင်သုံးကောင်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
"ပေါ့ပ် ပေါ့ပ် ပေါ့ပ်"
သူ့ဆီမရောက်လာခင်မှာပဲ သတ္တုကျည်ဆံပေါင်းများစွာက ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ နဖူးဆီကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဝိန့်မိုကလှည့်လိုက်ပြီးတော့ ယူဖူယွင်ကိုကြည့်ကာပြောလိုက်တယ်"ကလေး ၊ အဲလို တိကျမှန်ကန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေနဲ့ဆိုရင် မင်းက ကောင်းမွန်တဲ့ စနိုက်ပါသမားဖြစ်လိမ့်မယ်"
ဒီလိုချီးမွမ်းခြင်းကို ယူဖူယွင်က ပြုံးပြရင်းသာ ပြောလိုက်တယ် "အစ်ကိုဝိန့်၊ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီသေနတ်က အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတယ်"
အခန်း-(၁၉၈)
"ဒုတိယထပ်မှာ ဖုတ်ကောင်ငါးကောင်နဲ့ အနောက်ဖက်မှာ တစ်ကောင်ရှိတယ်" လို့ သူ့စိတ်ထဲမြေပုံကို စစ်ကြည့်ရင်း ချင်လူဇီ ပြောလိုက်တယ်။
သူ့ဆီကအချက်အလက်ကို သိပြီးတဲ့နောက်တော့ နတ်ဆိုး အဖွဲ့က ဝင်ရောက်ကာ ကျန်ရှိသောဖုတ်ကောင်များကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဝင်ခွင့်မပြုမီတွင် အရင်ဆုံး ရှန်းကျင်းဇီက အလောင်းများကို မီးရှို့ခဲ့သည်။
စားသောက်ဆိုင်က မိသားစုစားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သောကြောင့် ထမင်းစားခန်းဟာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း စားပွဲနှင့်ကုလားထိုင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။
ကျန်းယွမ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကြည့်ပြီး "လူတိုင်းက စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေကို ထောင့်စွန်းကို ရွှေ့ဖို့လုပ်ကြ။ ဒဏ်ရာရပြီး အားနည်းတဲ့သူတွေက ဒါတွေကို ကုတင်အဖြစ် သုံးနိုင်တယ်။ သန်မာတဲ့သူတွေကတော့ မြေကြီးပေါ်မှာပဲ အိပ်ကြ"
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော်လည်း၊ အမိန့်ကို လိုက်နာကြပြီး အလုပ်လုပ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက အနားယူဖို့နေရာရှာရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြချိန်မှာ ဖုန်းယွင် နှင့် ရှောင်ချီတို့ဟာ ရိက္ခာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ မီးဖိုချောင်နဲ့ စားဖိုဆောင်ဆီကို သွားခဲ့ကြပါတယ်။
ဒီစားသောက်ဆိုင်ဟာ ကမ္ဘာပျက်ခေတ်မတိုင်မီက လူကြိုက်များသည်ဟု ယူဆနိုင်သောကြောင့် မီးဖိုချောင်တွင် သိုလှောင်ထားသည့် ရိက္ခာပမာဏဟာရက်သတ္တပတ်များစွာကြာအောင်အထိ ၎င်းတို့အတွက် လုံလောက်ပါသည်။
ဖုန်းယွင်က အခန်းထဲမှာရှိသမျှအရာအားလုံးကို စုဆောင်းနေတာကိုမြင်တော့ ရှောင်ချီက" အစ်ကိုဖုန်းယွင် တခြားသူတွေအတွက် ချန်ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"လို့ မေးတယ်။
ဖုန်းယွင်က သူ့ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ဖို့တောင် စိတ်မ၀င်စားဘဲ သူ့ရဲ့နေရာလွတ်မှာ ရိက္ခာတွေကိုသိမ်းဆည်းနေရင်းနဲ့ပြန်ဖြေတယ် "ရှောင်ချီ မင်းက ကြင်နာပြီးစေတနာကောင်းလွန်းတယ်"
ရုတ်တရက် ချီးကျူးခံရတော့ ရှောင်ချီက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီးပြောသည် "အစ်ကိုဖုန်းယွင် မင်းကကျွန်တော့်ကို အရမ်းချီးကျူးနေတာပဲ။ ကျွန်တော်က သိပ်မကောင်းပါဘူး"
သူဒီလိုပြောပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ ချင်လူဇီက ခေါင်းခါပြီးပြောတယ် "ရှောင်ချီ မင်းက အရိုက်ခံရတာကို ဂုဏ်ယူနေသေးတာလား"
ဒါကိုကြားတော့ ရှောင်ချီက စိတ်ရှုပ်သွားတယ်။ သူက သူ့အသင်းဖော်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ရယ်မောနေတာကို တွေ့ရတယ်။ သူက ဖုန်းယွင်ကိုကြည့်ပြီးမေးလိုက်တယ် "အစ်ကိုဖုန်းယွင် မင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြိမ်းမောင်းနေတာလား"
"ငါ မင်းကို ချီးကျူးတာပါ" ဖုန်းယွင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
သူ့ရဲ့မိုက်မဲတဲ့အမူအရာကိုကြည့်ရင်း လီစီခိုင်က သက်ပြင်းချကာ"ရှောင်ချီ ငါတို့က ဒီပစ္စည်းတွေကို ချန်ထားခဲ့ပြီးထား ရိက္ခာတွေရှာဖို့အတွက် ဒီကိုရောက်လာတဲ့လူက ဘယ်လောက်များမှာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ရှောင်ချီက ခေါင်းကိုထပ်ကုတ်ပြီးပြန်ဖြေတယ် "မသိဘူး"
လိီစီခိုင်က ပြုံးပြီးပြောတယ် "ဒီနေရာက စက်ရုံခရိုင်နဲ့ နီးတယ်။ ဦးနှောက်ရှိတဲ့ အလုပ်သမားအရေအတွက်က အနည်းဆုံး သိန်းနဲ့ချီရှိတယ်ဆိုတာ သိလိမ့်မယ်။ ယုတ္တိကျကျပြောရရင် ဒီဒေသက ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်က များတယ်"
“ဒီဒေသက တစ်ခြားနေရာတွေထက် အန္တရာယ်ပိုများတဲ့အတွက် စက်ရုံအနီးနားပတ်ဝန်းကျင်ကနေရာတွေလည်း အန္တရာယ်မြင့်မားတဲ့ ဧရိယာထဲမှာ ပါတယ်။
"ဝေးနေရုံတင်မကဘူး၊ အန္တရာယ်လည်း များတယ်။ စစ်တပ်ကတောင်မှ ရိက္ခာစုဆောင်းဖို့အတွက် ဒီနေရာကိုအဖွဲ့တွေ အလွယ်တကူ စေလွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အပူချိန်မြင့်လာရင် ရိက္ခာတွေက ပိုပျက်စီးလာမယ်။ ဒါကြောင့် ရိက္ခာတွေကိုချန်ထားရင် အမှိုက်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
သူစကားဆုံးတော့ ဖုန်းယွင်ကဆက်ပြောတယ် "ပစ္စည်းတွေကို ပုပ်ပွစေတာထက် ငါတို့က ဖယ်ပေးလိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား၊ လင်းယုန်အဖွဲ့လို ရိက္ခာလိုနေတဲ့ ငါတို့ရဲဘော်တွေနဲ့ တွေ့တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲဒီအခါကြရင် ရိက္ခာတွေ ပေးလိုက်လို့ရတယ်လေ။ အဲဒါက သူတို့ကိုကယ်တင်နိုင်ပြီး ရိက္ခာဖြုန်းတီးမယ့် အန္တရာယ်ကိုလည်း ရှောင်နိုင်သွားလိမ့်မယ်"
သူတို့ပြောတဲ့စကားတွေကို ရှောင်ချီကခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့နဲ့ သဘောတူခဲ့ပေမယ့် သူတို့ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေရဲ့ ဘယ်အပိုင်းကိုမှ သူနားမလည်သေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူထပ်မမေးခင်မှာပဲ လူတိုင်းက သူတို့လုပ်စရာရှိတာတွေလုပ်ဖို့ ထွက်သွားကြတယ်။
မထွက်သွားခင်မှာ ချင်လူဇီက ညွှန်ကြားခဲ့သေးတယ် "ရှောင်ချီ ၊ ချန်ဖုန်း နှင့် ယွီရှန်းက အသုံးအဆောင်တွေနဲ့ အိုးတွေကို ဆေးကြောနေတာကို သွားကူပေးလိုက်။ ညစာချက်ပြုတ်ဖို့အတွက် အဲဒါတွေကို သုံးရမယ်"
"ကောင်းပြီ"
ရှောင်ချီက ယခင်ကစကားစမြည်ကို မစဉ်းစားတော့ဘဲ အမိန့်အတိုင်း သူ့တာဝန်ကိုသာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိူးလီဇီက အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ဒုတိယထပ်သို့ သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယထပ်ကို ရုံးခန်းနှင့် ဂိုဒေါင်ငယ်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဂိုဒေါင်ငယ်တွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် ပစ္စည်းများမှာ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် အခြောက်လှန်းပစ္စည်းများဖြစ်သည်။
သူမက အရာအားလုံးကိုယူကာ ဆေးဝါးများ၊ စောင်များနှင့် အိပ်ရာပေါင်းများစွာကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ကလေးအကြောင်းကိုစဉ်းစားမိတော့ ကလေးနို့မှုန့်၊ အပူခံဗူး၊ အနှီးနှစ်ထုပ်၊ ကလေးအဝတ်အစားအချို့နှင့် အနှီးအိတ်တစ်လုံးတို့ကို သူမရဲ့နေရာလွတ်မှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤအရာများကို လင်အန်းတက္ကသိုလ်အနီးရှိ စူပါမားကတ်မှ သူမယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သံသယမဖြစ်စေရန်အတွက် ကလေးနို့မှုန့်နှင့် အနှီးထုတ်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အပူခံဗူး၊ အနှီးအိတ် နှင့် ကလေးအဝတ်အစားတွေရဲ့ တံဆိပ်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ အဝတ်လျှော်စက်ကို အသုံးပြု၍ ကလေးအဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်ကာ အခြောက်ခံခဲ့သည်။ နောက်တော့ သူမက အရာအားလုံးကို အနှီးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
သုမ ဒုတိယထပ်မှ ဆင်းလာသောအခါတွင် အားနည်းသော ကလေးငယ်ရဲ့ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အားလုံးရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည့် အမူအရာများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဇနီးမောင်နှံနှင့် အမျိုးသမီးတို့က ကလေးကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေချိန်တွင် လူတိုင်းက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်တွေမှာက ဖုတ်ကောင်တွေကပြည့်နေတယ်။ ကလေးရဲ့ငိုသံကြောင့် ဆွဲဆောင်မိသွားရင် လူတိုင်းက သူတို့နဲ့အတူသေရမှာမဟုတ်ဘူးလား။
အဘွားအိုက ကလေးငယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး အမျိုးသမီးကတော့ သူ့ကိုရေအနည်းငယ်တိုက်ကျွေးရင်း "ပေါင်ပေါင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မငိုပါနဲ့"လို့ ချော့နေတယ်။
သားဖြစ်သူ ဗိုက်ဆာနေမှန်းကို သူမသိသော်လည်း အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် မိခင်နို့ကိုမတိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။ နို့အနည်းငယ်တိုက်နိုင်သေးသည့်တိုင်အောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံများအပြီးတွင် သားဖြစ်သူကို နို့မတိုက်ကျွေးဝံ့တော့ပေ။
"ရွှယ်လီ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ" အဘွားကြီးက စိုးရိမ်တကြီးမေးတယ်။
ရှန်ရွှယ်လီ တွေးမရဖြစ်နေသောအခါတွင် အနက်ရောင်ဖိနပ်တစ်ရံကို သူမအရှေ့တွင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျိူးလီဇီက အနှီးအိတ်ကို ကိုင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
"အစ်မ ၊ ဒုတိယထပ်မှာ အဲဒါတွေကိုတွေ့ခဲ့တယ်။ အထဲက ပစ္စည်းတွေကို စစ်ကြည့်တော့ နို့မှုန့် နှင့် အနှီးတွေရှိနေတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့သားအတွက်ပဲ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။
ရှန်ရွှယ်လီက သူမကို ခဏလောက်ကြည့်နေပြီးမှ အိတ်ကို လက်ခံလိုက်တယ်။ သူမက ဦးညွှတ်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟုပြောသည်။
ကျိူးလီဇီက ကလေးလေးတွေကိုမတွေ့ရတာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီမို့ သူမ စပ်စုကြည့်လိုက်တော့ ကလေးလေးက ချစ်စရာလေးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့ဘေးမှာထိုင်ပြီး “အစ်မ ကလေးကို ချီကြည့်လို့ရမလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဒီစကားကြားတော့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်က ပြုံးစိစိနဲ့ဖြစ်သွားတယ်။ သူမက ဖုတ်ကောင်တွေကိုသတ်နိုင်တာ လူတိုင်းမြင်ဖူးတယ်။ သူတို့ရဲ့မြေးကိုသာ သူမ သဘောကျနေသရွေ့တော့ သူ့ကိုကာကွယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှာပါပဲ။