အခန်း (၄၃၉-၄၄၀)

အခန်း (၄၃၉) - နဂါးအစစ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ၊ ရှေးဦးသားရဲဆိုးကြီး ထောင်ယဲ့ ၊ ဒုတိယဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား

​ထိုဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း ၏ ကောင်းကင်ဘုရင်လေးပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော စူးတု ပင် ဖြစ်တော့သည်။

​သူမသည် ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးကို သိမ်းပိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ မျက်လှည့်ပြခြင်းမဟုတ်ဘဲ အရှိန်အဟုန်မှာ အဆုံးစွန်အထိ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲပင်။

ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြသော ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပညာရှင်များထဲ၌ တာအိုဘာသာ၏ နတ်မျက်စိ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ နတ်မျက်စိ အစွမ်း ကို ရရှိထားသူများစွာ ပါဝင်နေသည်။

​အခြားသော မိစ္ဆာရဟန်းနှင့် မိစ္ဆာတာအိုဆရာများတွင်လည်း ထူးခြားသော နည်းလမ်းများ ရှိကြပေသည်။

ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား နတ်ဘုရားစွမ်းအား များမှာ တစ်နေရာတည်းသို့ စုပြုံကျရောက်သွားရာ ဆေးဖော်စပ်အိုးကို သယ်ဆောင်သွားသည့် ဂိုဟော့ငှက်၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

​ထိုအလင်းတန်းများထဲမှ တစ်ခုတွင် နဂါးဟိန်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဝါမှာ ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသည်။

၎င်းမှာ ဘာကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

​လီယန်ချူမှာမူ မလှုပ်ရှားသေးဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေသည်။

စောစောကတည်းက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲရှိ ကြေးနီတံဆိပ်ပြားနှစ်ခု မှာ တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ နိုးထလာကာ ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးနှင့် မသိမသာ ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

​ထိုနဂါးအစစ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားရဲ့ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် မောက်မာရိုင်းစိုင်းလှပြီး ဂိုဟော့ငှက်နှင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်မိကြသည်။

​"လုံကျူး... နင့်ကို ငါ တကယ်မသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား "

ဂိုဟော့ငှက်ဝိညာဉ်၏ အသံမှာ အေးစက်စူးရှလှသည်။

​"ငါ့ကို သတ်မလို့လား အရင်ဆုံး ဒီကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားစမ်းပါဦး "

နဂါးအစစ်ဝိညာဉ်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

​သွေးဓာတ်ဆေးလုံး အောင်မြင်သွားပြီးနောက်တွင် ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးပေါ်ရှိ ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဂိုဟော့ငှက်က သယ်ဆောင်သွားနိုင်လျှင် အခြားသူများလည်း သယ်ဆောင်သွားနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။

​ဝုန်း

ဝုန်း

​ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ပညာရှင်အများအပြားမှာ တိုက်ခိုက်လာကြပြီး တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။

တာအိုဆရာတစ်ပိုင်းမှာလည်း ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြေးဝင်လာရာ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် လေထုပင် ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ဟိုမှသည်မှ ခြေပြတ်လက်ပြတ်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများမှာလည်း လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား မှော်လက်နက်များကိုပင် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဂိုဟော့ငှက်မှာ သေဘေးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော စူးတုသည် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပညာရှင်များစွာ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကြာရှည်မခံနိုင်တော့ချေ။

​သူမသည် အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် လက်ထဲရှိ ဆေးဖော်စပ်အိုးကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ သူမကို မတားဆီးကြဘဲ ထိုဆေးဖော်စပ်အိုးဆီသို့သာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်သွားကြသည်။

​တာအိုဆရာတစ်ပိုင်း၏ လက်ထဲမှ ဓားကြီးမှာလည်း လက်မှ လွတ်ထွက်သွားပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဆေးဖော်စပ်အိုး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ကာကွယ်ထားသည်။

ထိုတာအိုဆရာမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ထူးဆန်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကို ကာကွယ်နေခြင်းပင်။

​ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပညာရှင်တစ်ဦးမှာ ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါဖြင့် အထိခံလိုက်ရကာ ဝိညာဉ်ပါ လွင့်စင်ပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လောဘဇောများ တက်နေကြသော်လည်း ထိုတာအိုဆရာကို အပြတ်မရှင်းနိုင်သရွေ့ ဆေးဖော်စပ်အိုးကို ရရှိရန် ခက်ခဲမည်ကို သိမြင်ကြပေသည်။

​"အကုန်လုံး ဖယ်စမ်း"

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်တွင် မီးဝိုင်းရှိသည့် ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကြီးမှာ ပျံသန်းလာပြီး တာအိုဆရာတစ်ပိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

​ဒိန်း

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

​ထိုအချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ခေါင်းတလား ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာမူ မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ထိုရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

​ယခုအခါ ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းမှာ ပိုမိုပူပြင်းလာပြီး လေထုပင် လွင့်ပျံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ခေါင်းတလားဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

သူသည် နောက်ထပ် ပြင်းထန်လှသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံပစ်သွင်းလိုက်ရာ ဧရာမ လက်သီးအရှိန်အဝါကြီးကြောင့် တာအိုဆရာတစ်ပိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။

​လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားကြရသည်။

လူကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကျားသစ်ဦးခေါင်းရှိသည့် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

​"ဒီလူက ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကိုတင် ကျင့်ကြံထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှေးဦးသားရဲဆိုးကြီး ထောင်ယဲ့ ကိုပါ ကျင့်ထားတာပဲ "

"သူ့မှာ ဒုတိယဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ရှိနေတာပဲ "

ထိုကျားသစ်ဦးခေါင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်းမှာ ဆူညံသွားကြတော့သည်။

ဒုတိယဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား

ထောင်ယဲ့

ထိုကဲ့သို့သော အသက်လုတိုက်ပွဲအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းမှာ ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားကြရသည်။

​ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုကျားသစ်ဦးခေါင်း ဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ "

​သူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩမိသည်။

တာရှန်းကော်ကျောင်းတော် အတွင်း၌ပင် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသူမှာ နှစ်ဦး၊ သုံးဦးသာ ရှိသည်။

မိမိက ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းဖြင့် အခြားသူ၏ ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ဝါးမြိုလိုက်ခြင်းကို ထိုလူက မည်သို့ သိသွားသနည်း။

​"သိပ်ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ "

ကျားသစ်ဦးခေါင်း ဝိညာဉ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

စောစောက သူ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်ကို ယခုအခါ နောင်တရနေမိသည်။

လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဤပညာရှင်ကြီးသည် သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ထားမည်မဟုတ်ချေ။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

​ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုမှောင်ကျလာသည်။

သူသည် ခဏမျှတွေဝေသွားပြီးနောက် သွေးဓာတ်ဆေးလုံးနှင့် ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ ထိုကျားသစ်ဦးခေါင်း ဝိညာဉ်နောက်သို့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​ထိုအပြောင်းအလဲမှာ လူတိုင်း၏ ထင်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။

ထိုရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ ဤနေရာတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပညာရှင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာလည်း ကြမ်းတမ်းလှသည်။

ယခုကဲ့သို့ နတ်ဘုရားပေးသော ကံထူးမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ တကယ်ကို နားလည်ရ ခက်ခဲလှသည်။

​"ရှေးဦးသားရဲဆိုး ထောင်ယဲ့... ဒုတိယဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားလား"

လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် ဘေးရှိ ကျန်းဝေကို မေးမြန်းကြည့်ရာ ကျန်းဝေကလည်း ခေါင်းခါပြရင်း မကြားဖူးကြောင်း ပြောသည်။

ရှေးဟောင်းကျမ်းဂန် များအရ ထောင်ယဲ့ ဆိုသည်မှာ သိုးခန္ဓာကိုယ်နှင့် လူမျက်နှာရှိပြီး မျက်စိမှာ ဂျိုင်းအောက်တွင် ရှိကာ ကျားသွားနှင့် လူလက်သည်းများ ရှိပြီး ကလေးငယ်ငိုသံကဲ့သို့ အော်မြည်တတ်သည်။

၎င်းတွင် ဝါးမြိုခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ရှိပေသည်။

​ထိုကဲ့သို့သော အရာကို စိတ်ကူးပုံဖော်ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မဆန်းသော်လည်း ဒုတိယဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ဟူသော စကားရပ်ကိုမူ လီယန်ချူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။

​လူတိုင်းမှာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့သည် အရင်ဆုံး တာအိုဆရာတစ်ပိုင်းကို အပြတ်ရှင်းရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

တိုက်ပွဲမှာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

​တာအိုဆရာတစ်ပိုင်းမှာ ကြာရှည်မခံနိုင်တော့ပါ။

အမှန်တကယ်တွင် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ပညာရှင်များစွာ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်၌ မည်သူမျှ ကြာရှည်မခံနိုင်ပါ။

​ဝုန်း

တာအိုဆရာတစ်ပိုင်းမှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုတာအိုနယ်မြေမှ ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီး၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုံးဝ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကမ္ဘာမြေကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရလေပြီ။

​ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်ပြားနှစ်ခုမှာ အလွန်ပင် ပူလောင်လာသည်။

သူသည် ထိုတံဆိပ်ပြားနှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ဘေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အစပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်မိချေ။

တာအိုဘာသာ၏ မှော်လက်နက်များတွင် တံဆိပ်ပြားများမှာ အလွန်ပင် ပေါများလှသည်။

သို့သော် ထိုတံဆိပ်ပြား၏ ပုံစံကို သေချာမြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ အံ့ဩသွားတော့သည်။

​"ဟင်"

"ဒါက ကျောက်ထျန်းတံဆိပ် မဟုတ်လား"

​ကျန်းဝေသည် ထိုဆရာတော် ချောင်ချောင်ကို ပိုမို၍ ကြည်ညိုလေးစားလာမိသည်။

​"မင်း သိလို့လား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

​ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း

"ကျောက်ထျန်းတံဆိပ် ဆိုတာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တွေကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ၊ အထဲမှာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်လေး တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူကို နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းမှာ ကံကောင်းမှုတွေ တိုးပွားစေတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

​သို့သော် ကျန်းဝေ အံ့ဩနေသည်မှာ ထိုအရာသည် သုံးခုသာ ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဆရာတော် ချောင်ချောင်၏ လက်ထဲ၌ နှစ်ခုတောင် ရှိနေခြင်းပင်။

သို့သော် သူသည် မီးနတ်ဘုရား ၏ ကိုယ်ပွား ကိုပင် ပင့်ဖိတ်နိုင်ပြီး ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်များကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် အဆင့်မြင့်ပညာရှင်ကြီး မဟုတ်ပါလား။

ထိုမျှလောက်ကတော့ သူအတွက် သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​ထိုအချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်အိုးကို လုယူသည့်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးစစ်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားသည် နဂါးအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ လူတိုင်းကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်သည်။

​ဝေါင်းး

နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ဝိညာဉ်များ တုန်ခါသွားကာ မူးဝေသည့် ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နဂါးစစ်ဝိညာဉ်မှာ လွတ်မြောက်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

​ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူမျှ လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ်မရှိကြပါ။

လူတိုင်းမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများဖြင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း နဂါးစစ်ဝိညာဉ်၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​ထိုဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပညာရှင်များမှာ မိမိတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လိုက်ကြပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကြတော့သည်။

​"ခွေးကောင်"

"လိပ်မသားလေး"

"ဒီအတိုင်း ဆေးဖော်စပ်အိုးကို လုသွားတာလား"

"အဲဒါ ရှေးဦးသားရဲကြီးကို သန့်စင်ထားတဲ့ နတ်ဆေးလုံးကြီးလေကွာ "

​လူတိုင်းမှာ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့်ထုကာ နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။

ကျန်းဝေသည်လည်း တိုက်ပွဲအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လုယူချင်သော်လည်း ဘေးမှ လီယန်ချူက ငြိမ်သက်နေသဖြင့် အတင်းအောင့်ထားလိုက်ရသည်။

​လှိုင်းလေများမှာ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီး လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

​တောက်လောင်နေသည့် ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ထိုနေရာသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာသည်။

၎င်းမှာ ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ပင်။

အခန်း (၄၄၀) - မီးရှောင်အဆောင် ၊ ကံထူးမှုကို ဒီလိုနည်းနဲ့ လုယူကြတာမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား

​လီယန်ချူမှာမူ ထိုအခြေအနေကို ကြိုတင်သိရှိထားသည့်အလား တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။

​စောစောက ထွက်ခွာသွားကြသော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးနှင့် ၎င်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော သွေးဓာတ်ဆေးလုံး၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

​ကျောတွင် မက်မွန်သားဓားကို လွယ်ထားသည့် ဖရိုဖရဲနှင့် တာအိုအိုကြီးတစ်ဦးသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ မီးရှောင်အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ နဖူးတွင် ကပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုဆေးဖော်စပ်အိုးကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

သူသည် အသက်ကြီးလွန်းလှပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍သာ ထိုသွေးဓာတ်ဆေးလုံးကို ရရှိပါက တစ်ကိုယ်လုံး အသက်စွမ်းအားများ ပြန်လည်နိုးထလာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

​"ဟေး... နှာခေါင်းကြီးတဲ့ တာအို အဖိုးကြီး... ခင်ဗျားကတော့ အလကားရတာကို နှိုက်ချင်နေတာပဲ "

ဝတ်ရုံနက်အဘိုးကြီးတစ်ဦးက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

​သူသည် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေလက်ကြီးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတာအိုအဖိုးကြီးထံသို့ လျှပ်စီးအလား ပြေးဝင်သွားသည်။

တာအိုအဖိုးကြီး၏ ကျောမှ မက်မွန်သားဓားသည်လည်း အလိုအလျောက် ဓားအိမ်မှထွက်လာပြီး

​ချွင်

ထိုတစ္ဆေလက်ကြီးနှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသည်။

​ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆေးဖော်စပ်အိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းကိုင်နိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးရှောင်အဆောင် မှာမူ လျင်မြန်စွာ ပူနွေးလာပြီး စတင်လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

ဤသည်မှာ အဆောင်စာရွက် ပျက်စီးတော့မည့် ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပင်။

သို့သော် တာအိုအဖိုးကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အချိန်မီသေးသည်ဟု သူတွက်ဆထားသည်။

​သူသည် ဆေးဖော်စပ်အိုး၏ အဖုံးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဖုံးမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပါ။

သူသည် နောက်ထပ် ဝါဂွမ်းရောင် အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ နဖူးတွင် ထပ်ကပ်လိုက်ပြန်သည်။

အိုမင်းနေသော သူ၏လက်မောင်းများတွင် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကြီးများ စီးဆင်းလာပြီး လေးလံလှသော ဆေးအိုးအဖုံးကို အတင်းဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။

တောက်ပလှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ထူထဲလှသော ဆေးရနံ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ယခုအခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးရှောင်အဆောင် မှာ ထက်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တာအိုအိုကြီးမှာ စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သွေးဓာတ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်းထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်လှသော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဧရာမ ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းမှာ ပိုမိုပူပြင်းတောက်ပလာသဖြင့် လူတိုင်း မျက်စိမဖွင့်ရဲအောင်ပင် ဖြစ်ရသည်။

ထိုရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

စောစောက ကျားသစ်ဦးခေါင်းနှင့် ပညာရှင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပါ။

​သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ဟိုမှသည်မှ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

တာအိုအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး မက်မွန်သားဓားကို အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခုခံလိုက်သည်။

​ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုအဟုန်ကြောင့် တာအိုအိုကြီးမှာ လွင့်စင်သွားပြီး

ဖူး

သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရသည်။

သူ၏နဖူးပေါ်မှ အဆောင်နှစ်ရွက်စလုံးမှာလည်း လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

​"ရတနာဆိုတာ အစွမ်းရှိသူနဲ့သာ ထိုက်တန်တာပဲ... ဒီထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှာ ငါကလွဲလို့ ဒီနတ်ဘုရားပေးတဲ့ ရတနာကို ရယူဖို့ ဘယ်သူ အရည်အချင်းရှိဦးမှာလဲ "

​ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး အေးစက်မောက်မာကာ ဗိုလ်ကျလိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် စောစောက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ပညာရှင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏အကြည့်မှာ လူတိုင်းကို အထင်သေးနေပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာလည်း ကျန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

​ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

အချို့သော နတ်ဘုရားရတနာများမှာ အသိစိတ်ရှိတတ်ကြပြီး မိမိသဘောမကျသူက လုယူသွားပါက မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများမှာ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသက်ရှူသံများ မြန်လာရသည်။

​သို့သော်

ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားပြီး သူ၏လက်မောင်းမှာ ၎င်းကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

​"ဟင်"

ရဟန္တာမှာ အံ့ဩသွားသည်။

ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုး ရှိနေသလော။

သူ၏လက်တွင် ငြိမ်းချမ်းလှသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖမ်းဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

ကျောဘက်မှ မီးဝိုင်းမှာလည်း တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

​လေထုပင် တုန်ခါသွားသော်လည်း ထိုဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

၎င်းသည် တားမြစ်ချက် အရှိန်အဝါများအားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သာမန်ဆေးဖော်စပ်အိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

​ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား - "..."

​သူသည် အံ့ဩလွန်း၍ ဒေါသများ ထွက်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော အခြေအနေနည်း။

​ဝုန်း

သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာ လက်သီးအရာပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ထိုလက်သီးချက်မှာ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေပြီး လုံးဝ ညှာတာမှုမရှိပါ။

​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး သူကလည်း လက်သီးတစ်ချက် ပြန်လည်ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

ဒိန်း

အလွန်ပင် ထူထဲလှသော သွေးချီစွမ်းအား များမှာ သူ၏လက်သီးမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင်လက်သီးအရာများကို အကုန်လုံး ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရတော့သည်။

​ငြိမ်သက်သွားသည်။

တစ်နယ်မြေလုံး သေမင်းတမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်

​စောစောက လှုပ်ရှားမှုကြီးကြောင့် ထွက်ခွာသွားသော ကျင့်ကြံသူများစွာ ပြန်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြတော့သည်။

ယနေ့ခေတ် လူငယ်ပါရမီရှင်တွေက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီလောက် ကြမ်းနေကြတာလဲ။

​ထိုချောမောခန့်ညားသော တာအိုဆရာလေးမှာ စောစောကတည်းက ဘေးမှာ ရပ်ကြည့်နေရုံသာ ရှိပြီး ဝင်ရောက်လုယူခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

ထို့ကြောင့် သူတို့က ဤလူငယ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သိနားလည်ကာ ဂိုဏ်းကြီးများ၊ အဘိုးကြီးများကြားတွင် ဝင်မပါရဲဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုတာအိုဆရာလေးက ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

​လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လိုက်သလော။

ရှူး...

လူတိုင်း ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားပြီး အသက်ပင် မဝဲရဲကြတော့ပါ။

ထိုရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလှသော အစွမ်းကို လူတိုင်း သိမြင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သီးချက်ကို ဤလူငယ်က အလွယ်တကူ ချေဖျက်လိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

​ထို့ပြင် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကရော ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ဘာဖြစ်လို့ ဒီလူငယ်ဆီကို အလိုအလျောက် ပျံသွားရတာလဲ။

ဒါက တာအိုဆရာလေးရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီရတနာက သူ့ကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်တာလား။

ဘယ်အချက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုကျင့်ကြံသူအားလုံးအတွက်တော့ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

​ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

"ဆေးဖော်စပ်အိုးကို ပေးစမ်း"

​စောစောက လက်သီးချက်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း ထိုတာရှန်းကော်ကျောင်းတော်မှ လျှို့ဝှက်လူငယ်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။

အဆင့်တူလျှင် သူသည် အနှိုင်းမဲ့ဟု ယူဆထားသည်။

​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ ပြောလိုက်သော စကားမှာ လူတိုင်းကို အံ့ဩသွားစေသည်။

"ကောင်းပြီလေ "

​သူသည် ဆေးဖော်စပ်အိုး၏ တစ်ဖက်ကို အသာအယာကိုင်ကာ အားမပါသကဲ့သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဗြုန်း

ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ သန့်စင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ရှိပေသည်။

​ဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်သဖြင့် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။

စောစောက ရဟန္တာကို အထိမခံခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကာ ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထွားကြိုင်လှသော ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကြီးမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရရှာသည်။

​တစ်နယ်မြေလုံး ထပ်မံငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။

လူတိုင်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြတော့သည်။

ဤသည်မှာ တန်ဖိုးကြီးလှသော ဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးကို အသုံးပြုကာ လူကို ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်းလား။

​ထို့ပြင် ထိုရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးမှာ လူကို သွားတိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပျံသန်းလာရုံတင်မကဘဲ လီယန်ချူ၏ နားကိုပါ နှစ်ချက်ခန့် တိုးဝှေ့ပြနေသေးသည်။

​သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

သူတို့တစ်သိုက်မှာ သွေးဓာတ်ဆေးလုံးနှင့် ဆေးအိုးကို ရဖို့အတွက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး အသက်ကို ဖဝါးလက်စုံ မိုးကာ ရင်းနှီးခဲ့ကြရသည်။

လူတိုင်း အထိနာခဲ့ကြရသည်။

အချို့မှာ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားများ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အချို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ဝတ်ရုံနီအဘိုးကြီးဆိုလျှင်လည်း တန်ဖိုးကြီး မှော်လက်နက်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး တာအိုအဖိုးကြီးဆိုလျှင်လည်း အသက်စွန့်ကာ မီးရှောင်အဆောင်များကို သုံးပြီး ဆေးအိုး၏ မီးလျှံများကို ခုခံခဲ့ရသည်။

​အားလုံးက ကံထူးမှုအတွက် အသက်နှင့်ရင်းခဲ့ကြရသည်။

ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်စရာ မရှိပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီတာအိုဆရာလေးက နတ်ဆေးလုံးရော၊ ဆေးအိုးရောကို အသုံးပြုပြီး လူကို ပစ်ပေါက်နေရုံတင်မကဘဲ ရှေးဟောင်းရတနာကြီးက သူ့ကိုပါ အလိုအလျောက် ကပ်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ သူတို့အားလုံး စိတ်ထဲမှာ အခြေအနေတွေက တကယ်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်ပြီ လို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

​နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ကံထူးမှု လာရှာကြတာချင်း အတူတူ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။

​ယခုအခါ အရှက်ရဆုံးနှင့် ဒေါသအထွက်ဆုံးမှာတော့ မောက်မာလှသော ရဟန္တာဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပြီး လီယန်ချူကို စိမ်းစိမ်းဝါးဝါး ကြည့်နေတော့သည်။

​သူတင်မကဘဲ ကျန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အကြည့်များမှာလည်း ထက်မြက်လှသော ဓားများအလား ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရသည်။

​"သူတို့တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

​ကျန်းဝေက မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားရင်း

"တာအိုဆရာကလည်း... မေးနေရသေးတယ်၊ ကံထူးမှုကို ဒီလိုနည်းနဲ့ လုယူကြတာမျိုးလည်း ရှိသေးတာလားဗျာ "