အခန်း (၄၈၇-၄၈၉)

အခန်း (၄၈၇) တုန်လှုပ်ခြင်း

“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ”

လူတန်းရှည်ကြီးမှာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပါသည်။ အဝေးမှရပ်ကြည့်နေသော ကုန်သည်များနှင့် ရထားလုံးထဲမှ လူများသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ ပုန်းအောင်းပြီးတိုက်ခိုက်မည့်သူများ ရှိနေတာလား။ သို့မဟုတ် ထိုလူများသည် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခြင်းများလား။

သို့သော် လူတစ်ယောက်တော့ ကျန်နေခဲ့ပါသေးသည်။

ကုန်သည်များသာမဟုတ်၊ ရှေ့မှ သွားနေသော မြင်းစီးသူများနှင့် ရထားလုံးထဲမှ လူများပါ ကိုယ့်မျက်လုံးကို မယုံနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များက ဘာတွေများကြံစည်နေကြသလဲ။ သူတို့သည် ဘာကြောင့် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသနည်း၊ အားလုံးက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသော်လည်း ဘာကြောင့် လူ၁ယောက်တည်းကျန်နေခဲ့သနည်း။

“အဲဒါ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက ရှောက်ရွှမ်ဟ” ရှောက်ရွှမ်ကို မှတ်မိသူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်ပါသည်။

“သူက ရှောက်ရွှမ်လား…လုကျုံးကို သိုင်းတကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးလား” ကောင်မလေးက မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီကောင်လေးက ကျိမိသားစုရဲ့ ရွှေကောက်ပဲသီးနှံစိုက်ခင်းပိုင်ရှင် ကျိကျွီနဲ့ ခင်တယ်ပြောတယ်…အဲဒီကောင်လေးကို သတ်လိုက်ရင် ကျိကျွီ စိတ်ဆိုးသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား” လူငယ်တစ်ယောက် ဓားကိုကိုင်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။

ကောင်မလေးက စိတ်မဆိုးဘဲ “ကျိမိသားစုဝင်တွေက နိုင်ငံရေးတွေဆို ဝင်ပါလေ့မရှိဘူး…အဖိုးကြီးက အပင်စိုက်တာလောက်ပဲ စိတ်ဝင်စားတာ…ဘုရင့်မြို့တော်က တပ်ဖွဲ့တွေ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာတောင် သူမသိဘူး… သူသိတယ်ဆိုရင်လည်း နောက်ကျနေလောက်ပြီ”

“မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုက ရှောက်ရွှမ်က အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လား” တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ဓားကိုကိုင်ထားသော လူငယ်လေးက ရှေ့တည့်တည့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ သားရဲတစ်ကောင်ကြောင့် လေပေါ်တက်သွားသော၊ မြက်ပင်တစ်ပင်မှာ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားပါသည်။ “အဲဒီကောင်လေး အစွမ်းဘယ်လောက်ရှိလဲ ကျွန်တော် သိချင်တယ်”

မြို့တော်တံခါးဝတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ရသူများစွာရှိ

ပါသည်။ သူတို့သည် ရှောက်ရွှမ်မှာ အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံကြပါသည်။ သို့သော် အခုအခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုချာတိတ်လေးတစ်ယောက်တည်းနှင့်၊ သူတို့အားလုံးကို တားဖို့ကြိုးစားလျှင်၊ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးသလို ဖြစ်သွားမည်သာ။

ရှောက်ရွှမ်သည် ဓားကို သားရေအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးကို ထုတ်လိုက်ပါသည်။

“ဘိုးဘေးများခင်ဗျာ… ဘိုးဘေးများ စီရင်ရမည့် အချိန်ရောက်ပါပြီ”

မျိုးနွယ်စုဝင်များ ရွာမှ ထွက်ခွာလာသည့်နေ့တွင်၊ ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ အသံများထွက်ပေါ်လာပါသည်။ အခြားလူများကတော့ ထိုအသံကို မကြားလိုက်ကြပါ။ ထိုအသံများမှာ မီးတောက်များ တဖျစ်ဖျစ် လောင်ကျွမ်းနေသော အသံနှင့် တူနေပါသည်။

ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဒေါသများကို ရှောက်ရွှမ်ခံစားမိပါသည်။ ထိုအရိုးလေးများမှာ စိတ်ခံစားချက်များ ရှိနေမလား ရှောက်ရွှမ်မသိပါ။ ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မည်၊ ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအရိုးလေးသည် ဘိုးဘေးများချန်ထားခဲ့သော ပစ္စည်းလေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအရိုးလေးသည် ဘိုးဘေးများ၏ ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုသည့် ပစ္စည်း ဖြစ်ပါသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ ဒေါသများကို ခံစားမိသောကြောင့်၊ အခုလို စွန့်စားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြံ့ခိုင်သော စစ်မြင်းကြီးများသည် သူတို့နားသို ရောက်လာသည်။ မြင်းစီးသူများသည် လှံတံအရှည်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ နေရောင်အောက်တွင် ရပ်နေပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်ကတော့ ထိုသူများ၏ အငွေ့အသက်ကို ကြိုတင်ရနေပြီးသားဖြစ်သည်။

ရှောက်ရွှမ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ရထားလုံးတစ်စီးကို တားတော့မည့် ဓားခုတ်ကောင်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပါသည်။ သူသည် ထိုစစ်တပ်ကြီးနှင့် ယှဉ်မည်ဆိုလျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပါ။

ထိုမျှကြီးမားသော တပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ရှောက်ရွှမ်ကတော့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ပါသည်။

ရန်သူများသည် တဖြည်းဖြည်း သူနှင့် နီးကပ်လာပါသည်။

မြင်းစီးသူများက ရှောက်ရွှမ်ကို လှံတံများနှင့် ချိန်ထားလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးများမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝှစ်…ဝှစ်…ဝှစ်”

ရှောက်ရွှမ်တစ်ယောက်သာ ထိုအသံများကို

ကြားရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအသံများမှာ တောမီးလောင်ကျွမ်းနေသော အသံများနှင့် တူပါသည်။

“အချိန်ကျပြီ”

ရှောက်ရွှမ်သည် သူ၏နတ်စွမ်းအင်များနှင့် ပညာဆက်ခံနိုင်မှုစွမ်းရည်များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လိုက်ပါသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများအားလုံး တုန်ခါလာသည်။ ရှောက်ရွှမ်နားသို့ ကပ်ပြီးနားထောင်ကြည့်မည်ဆိုပါက၊ နှလုံးခုန်သံမှာ ဗုံတစ်လုံးကို တီးခတ်နေသံနှင့် တူနေပါသည်။

ရထားလုံးထဲတွင်လိုက်ပါလာသော ယိကျုံးသည် စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့်ဖြစ်လာသဖြင့်၊ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်မိသည်။ သူရှေ့မှ ဘုတ်ပြားလေးသည် မှောက်သွားသော်လည်း၊ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။

မြင်းစီးသူများသည် ခဏနေလျှင် လှံနှင့် လှမ်းပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ

တို့၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများသည် မီးရောင်တစ်ရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကခုန်နေသော နဂါးများနှင့်တူသော မီးတောက်များက လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေပါသည်။

ရှောက်ရွှမ်၏ ကိုယ်ထဲမှ မှန်းဆမရနိုင်သော စွမ်းအားများထွက်ပေါ်လာသည်။

မြင်းစီးသူများသည် သူတို့နားမှ လေပူတချက်တိုးဝှေ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပါသည်။

မြင်းစီးသူများသည် သူတို့ကို မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က တားထားလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တချို့လူများဆိုလျှင် မြင်းပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလာသည်။

သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအင်မျိုးကို တခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ ထိုစွမ်းအင်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် တကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများပင် ထသွားပါသည်။

“ဝှစ်”

ထွက်ပေါ်လာသောမီးတောက်များကြားမှ၊ မီးတောက်ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေပါသည်။

ထိုမီးတောက်ဘီလူးကြီးထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ နီရဲသွားသလို ဖြစ်သွားပါသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပါသည်။

မီးတောက်ဘီလူးကြီးကလည်း ရှောက်ရွှမ်လှုပ်ရှားသည့်အတိုင်း၊ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပါသည်။

“ဝုန်း…”

ထိုအခါ အလွန်ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး

တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖိအားကြောင့် မြေကြီးအောက်မှ ကျောက်သားများပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာဖြစ်သွားပါသည်။

ထို့နောက် မြင်းစီးသူများသည်လည်း လေထဲသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားပါသည်။ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်ပါ၊ လူများလွင့်စင်ထွက်သွားသလို၊ မြင်းများကလည်း လဲကျသွားပါသည်။ ထို့နောက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လန်သွားသလို ဖြစ်သွားပါသည်။

မြေပြင်တစ်ခုလုံးတုန်ခါသွားသလို၊ မြက်ပင်များမှာ အမှုန့်များဖြစ်သွားပါသည်။

ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများက ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများဆီသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားပါသည်။

စစ်တပ်ကြီးသည် သူတို့ဆီဝင်လာသော ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ရထားလုံးကို ဆွဲလာသော ဧရာမသားရဲကြီးမှာ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် ရှေ့ခြေ၂ချောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ကျသွားသည်။

“ဖောက်…”

ထို့နောက် လူဦးခေါင်းပမာဏလောက်ရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည် ရထားကို သွားထိမှန်သဖြင့်၊ ရထားလုံးမှာ ပျက်စီးတော့မတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ရထားလုံးကို သံဖြင့်သာ ပြုလုပ်မထားပါက၊ တစစီ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဓားကို ကိုင်ထားသော လူမှာ မီးတောက်ဘီလူးကြီးကို မြင်သောအခါ၊ လက်ထဲမှ ဓားပင်လွတ်ကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုလူသည် ရန်သူချာတိတ်လေးကို တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးတွင် တပ်ဆင်ထားသော လိုက်ကာစများမှာ တစစီစုတ်ပြဲသွားပါသည်။

“တော်တော်အင်အားကြီးတာပဲ”

ရထားလုံးထဲမှ လူများသည် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လာသည်။ အစောင့်များ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် ထိုသူများသည် သူတို့ဆီလွင့်စင်ထွက်လာသော ကျောက်တုံးများကို ကာထားလိုက်ပါသည်။ သူတို့သည် သူတို့နားမှ ကျောက်တုံးများ လွင့်ပျံထွက်လာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

အနောက်တွင်တော့ မြေခွေးမျိုးနွဘ်စုအကြီးအကဲသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေပါသည်။ သူသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများသည် ကျွတ်ကျမတတ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သားရဲဘုရင်ကြီးလက်မှ ထိုနည်းလမ်းနှင့် လွတ်လာခြင်း

များလား။ ထိုစွမ်းအင်ကို အသုံးချခဲ့ခြင်းများလား။

ထို့စွမ်းအင်မျိုးရှိ၍သာ သူတို့သည် ဆားကွင်းများကို ဖြတ်ကျော်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်သာ ၎င်းတို့သည် သားရဲဘုရင်ကြီး၏ လက်အောက်မှ အသေအပျောက်မရှိဘဲ လွတ်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဆုတ်ကြဟေ့…” အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အော်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့သည် ထိုစွမ်းအင်မျိုးကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သောကြောင့် နောက်ဆုတ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ ရှေ့ဆက်တိုးမည်ဆိုလျှင်လည်း၊ သူတို့အားလုံး သေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ကံကောင်းသော မြင်းများကတော့ ဘာမှမဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ သူတို့ကို စီးနင်းလိုက်ပါလာသူများမှာ မြင်းများကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းမထားနိုင်ပါ။ ထိုသို့ဖြင့်၊ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဝရုန်းသုန်းကားနင့် ဆုတ်ခွာလာခဲ့ရသည်။ မြင်းများအားလုံးသည် သူ

တို့ကြုံတွေ့ရသော အန္တရာယ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးလာကြသည်။ မြင်းများမှာလည်း အလုအယက်ထွက်ပြေးကြသဖြင့်၊ လဲသူလဲ၊ ကွဲသူကွဲ၊ ပြိုသူပြိုဖြစ်ကုန်ကြသည်။

အဝေးမှာ စောင့်ကြည့်နေ‌သော ကုန်သည်များသည် သူတို့၏ လှည်းများ ရထားလုံးများပေါ်သို့ တက်ပုန်းနေကြပါသည်။ သူတို့နားအထိတော့ ကျောက်တုံးများက လွင့်စင်ထွက်မလာပါ။ သို့သော် ဖုန်များ၊ သဲများကြောင့် သူတို့သည် မျက်လုံးများကိုပင် ကောင်းစွာမဖွင့်နိုင်ကြတော့ပါ။ ထိုနားမှလူများဆိုလျှင် မည်မျှခံစားရမလဲဆိုတာကို သူတို့ စိတ်ပင်မကူးရဲပါ။

အားလုံးက ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မယုံနိုင်စွာ ဖြင့် ကြည့်နေပါသည်။ နှလုံးခုန်နှုန်းများလည်း မြန်ဆန်လာသလို၊ ခြေထောက်များကလည်း တုန်ယင်လာသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် သူ့ကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော နတ်စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ

သည် စွမ်းအင်များကို နောက်တခေါက်ထုတ်ကြည့်ရန် စဉ်းစားနေသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် နောက်ထပ်ခြေတစ်လှမ်းလောက်တော့ တိုး၍ ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်သူတပ်များက ဆုတ်ခွာသွားပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ ဒုတိယခြေလှမ်းကို လှမ်းစရာမလိုတော့ပါ။ ဒုတိယခြေလှမ်းကို လှမ်းလျှင်လည်း၊ အလကားသက်သက် အင်အားဖြုန်းတီးသလိုသာ ဖြစ်တော့မည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး၊ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေပါသည်။ ရန်သူများက ထိုးစစ်ပြန်ဆင်လာပါက၊ သူသည် နောက်ခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောက်ရွှမ်၏နောက်တွင်၊ ဆားတွင်းများသို့ ရောက်ဖူးသော စစ်သည်တော်များက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ထားသည်။ ကျန်သူများကတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အသေခံပြီး တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဝါစဉ်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်တည်းနှင့် သူတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

“ဒါက…ဒါ…ဒါ”

ကျန်းချန်းသည် ခဏလောက် ကြောင်နေပြီး၊ ဘာမှ မပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သုန့်ကန်းတို့မှာလည်း ကျန်းချန်းအတိုင်းပင် ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့သည် သားရဲဘုရင်ကြီးနှင့်တွေ့ခဲ့တုန်းက ရှောက်ရွှမ်သုံးခဲ့သော စွမ်းအင်များကို ကြုံဖူးသော်လည်း၊ ထိုစဉ်တုန်းက အခုလို အနီးကပ် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်ပါ။

အရင်တုန်းကတော့ သူတို့သည် ရှောက်ရွှမ်ကို သံသယဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ အခုတော့ ရှောက်ရွှမ်သာလျှင် သူတို့ကို အမိမြေသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည့်သူဖြစ်ကြောင်းကို ယုံကြည်သွားကြပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ဘုရင့်မြို့တော်မှ တပ်သားများသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသော သူတို့တပ်ကို ပြန်လည်စုစည်းနေကြသည်။

ခုနက ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေသူများမှာ အခုတော့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အဖိုးတန်အဝတ်အစားများမှာ အခုတော့ ဖုန်များ၊သဲများ ပေကျံကုန်ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုကို စောင့်ကြည့်ခဲ့မှုများမှာ အခုအချိန်တွင်တော့ အသုံးမဝင်တော့ပါ။အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်နေပါသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူတို့ ကြားခဲ့ရသော သတင်းများမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းများဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သာ မြင်းစီးသူများ၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေမည်ဆိုပါက၊ သူတို့သည် ရှောက်ရွှမ်၏ လက်မှ လွတ်မြောက်လာမည် မဟုတ်ပါ။

လေပြည်ညှင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်သွားသဖြင့်၊ မြေပြင်ပေါ်မှ ဖုန်များကင်းစင်သွားပါသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်တော့ အက်ကွဲကြောင်းများက နေရာအနှံ့ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကျောက်တုံးကြီးများ၊ ကျောက်စရစ်ခဲများ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။ ဒဏ်ရာရသောလူများ၊ မြင်းများကလည်း သတိလစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပါသည်။

သူတို့၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ လူတစ်ယောက် ရပ်နေပါသည်။ ထိုလူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် စစ်တပ်ကြီးတစ်တပ်က စောင့်ကြိုနေပါသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေ၏။

(ဆက်ရန်…)

ကမ္ဘာဦးစစ်ပွဲတို့ ရာဇဝင်

အခန်း (၄၈၈) သတင်းဟောင်းများ

“ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

“နောက်တစ်ခါတိုက်ဦးမလား”

“တကယ်လို့…နေပါဦး ခဏစောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

ဘုရင့်မြို့တော်မှ စစ်သည်တော်များသည် အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် စီတန်းပြီး ရပ်နေကြသည်။ မီးတောက်ဘီလူးကြီးပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ မီးတောက်များကတော့ ရှောက်ရွှမ်၏ကိုယ်ကို ပတ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ နောက်တကြိမ် မီးတောက်ဘီလူးကြီးပေါ်မလာနိုင်ဘူးဟု ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပါ။

အားလုံးက ရှောက်ရွှမ်ကို ကြောက်လန့်တကြားဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ထိုအဖြစ်မျိုးမှာ ထူးခြား

လှပြီး၊ ကြောက်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။ ထိုအဖြစ်များသည် တခဏတာအချိန်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။မီးတောက်ဘီလူးကြီးက အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသလို ဖြစ်သွားပါသည်။ အားလုံးသည် မီးတောက်ကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိပါသည်။

“အဲဒါဘာဖြစ်တာလဲ” ယိကျုံးက ဘေးက ကောင်မလေးကို မေးလိုက်သည်။

“မသိဘူး” ယိကျုံးသည် မောပန်းနေသလို ကြောက်လည်းကြောက်နေပါသည်။ သူသည် အစော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။ သူတို့သည် မီးတောက်ဘီလူးကြီးကို အနီးကပ်မမြင်လိုက်ရသော်လည်း၊ သူ့စိတ်ထဲကတော့ ခံစားသိရှိလိုက်သည်။ သူသည် အခုအချိန်တွင် ဗေဒင်တွက်ရန်အသာထားဦး၊ သူသည် သာမန်ကိစ္စလေးများကိုပင် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပါ။

ထိုအချိန်ထိတော့ ဘာမှမဖြစ်သေးပါ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့၊ ပြိုင်ဘက်များသည် ဆုတ်ခွာသွားခြင်းမပြုသေးသည်ကို သိသောကြောင့်၊ ရှောက်ရွှမ်သည် ကျန်းချန်းတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အတော်ဝေးဝေးသို့ ခရီးပေါက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခဏဆက်ပြီးသွားလိုက်လျှင် ကန္တရအစွန်နားသို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“သွားကြမယ်” ရှောက်ရွှမ်သည် ကြက်သေသေနေသော သူ့လူများအား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရှောက်ရွှမ်…အဲဒါဘာဖြစ်နေတာလဲ…အဲဒါ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စွမ်းအားလား… အဲဒီလို အစွမ်းမျိုးနောက်တခါ ထုတ်လို့ ရသေးလား” ကျန်းချန်းက ရှောက်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသာ ထိုစွမ်းအင်မျိုးကို ထုတ်နိုင်မည်ဆိုပါက၊ သူတို့သည် ဘုရင့်မြို့တော်မှ စစ်သည်တော်များကို ကြောက်နေရန် မလိုတော့ပါ။

သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီးကြည့်နေကြသောမျက်လုံးများကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရှောက်ရွှမ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခါးသက်စွာပြုံးလိုက်ရင်း “မရဘူး”ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ခုနကစွမ်းအင်များထွက်ပေါ်လာသည်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် အစွမ်းထက်နေပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ၊ သူသည် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအင်မျိုးကို အစွမ်းကုန်ထုတ်မယူနိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ခုနက မီးတောက်ဘီလူးကြီးကို ခေါ်ဆောင်လိုက်စဉ်တုန်းက၊ စွမ်းအားများကို အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ရှောက်ရွှမ်သည် လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တကိုယ်လုံးနာကျင်ကိုက်ခဲနေပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ဒုတိယတကြိမ် မီးတောက်ဘီလူးကြီးကို ခေါ်ချင်ခေါ်နိုင်လိမ့်မည်၊ သို့သော် တတိယအကြိမ်ခေါ်မည်ဆိုလျှင်တော့ သူသည် လမ်းပင်လျှောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။

“ဘုရင့်မြို့တော်ကလူတွေ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာဦးမှာလား” သုန့်ကန်းက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… အခုတော့ သူတို့က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားဦးမှာ မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော်တို့က အဲဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး အမြန်ဆုံးထွက်သွားကြမယ်…မဟုတ်ရင် အခြေအနေဆိုးသွားလိမ့်မယ်… ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ဘုရင့်မြို့တော်ကလူတွေက အင်အားထပ်ဖြည့်ထားလိမ့်မယ်” ရှောက်ရွှမ်ကပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က အင်အားထပ်ဖြည့်ဦးမယ် ဟုတ်လား” ကျန်းချန်းသာမက၊သုန့်ကန်းတို့ပါ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုကို ရှင်းလင်းရန်အတွက်နှင့်၊ ထိုမျှကြီးမားသော အင်အားကို သုံးရန်မလိုအပ်ပါ။ သူတို့၏ ဆားများနှင့် မီးလျှံသလင်းကျောက်များကို လိုချင်ရုံမျှနှင့်လည်း ထိုသို့တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးကို အညှိုးတကြီးနှင့်

သေကျေစေချင်နေသည်။

“ကျွန်တော်ပြောချင်တာကတော့၊ ကျွန်တော်တို့တွေ အမြန်ဆုံးသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ” ရှောက်ရွှမ်ကပြောလိုက်သည်။

ရန်သူများကို တားဆီးမည့်အဖွဲ့သည် နောက်တစ်နေရာတွင် ချန်ပြီးနေခဲ့ပါသည်။ သူတို့သည် ကန္တရအစွန်ကို ရောက်သောအခါ၊ လူအနည်းငယ်လောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူတိုတာဝန်မှာ ဘုရင့်မြို့တော်မှ စစ်သည်တော်များအား စောင့်ကြည့်‌ရန်သာဖြစ်သည်။ ရှေ့မှမျိုးနွယ်စုများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ရန်၊ လုံလောက်သော လူအင်အားရှိပါသည်။

အားလုံးက မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများကတော့ အခုအချိန်တွင် သူတို့နောက်မှလိုက်မလာသေးဘဲ၊ အခြေအနေများတည်ငြိမ်သွားသည်အထိ စောင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ ချောင်ချူးမြို့တော်နဲ့ ဖုန်းမြို့တော်ကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ” ယိကျုံးက သူ့နားမှလူများကို မေးလိုက်သည်။

“မကြာခင်ပေါ့…နောက်၂ရက်လောက်ဆို ရောက်တော့မယ်…မနက်ဖြန်ညလောက် ရောက်မယ်ဆိုရင်တော့အကောင်းဆုံးပေါ့” လူငယ်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ သူ့အင်္ကျီပေါ်တွင် “ချောင်”ဟူသော စာလုံးကို ရေးထိုးထားသည်။ “မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက အထင်ကြီးစရာကောင်းတာတော့ အမှန်ပဲ…ကျွန်တော်တို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဆိုရင်လည်း မမှားဘူး…အထူးသဖြင့် ရှောက်ရွှမ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးပေါ့… အဲဒီကောင်လေးကို သတ်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

“မင်းပြောတာမှန်တယ်… ဒီကောင်တွေက ငါတို့ ခရီးလမ်းအတွက် ဒုတိယ ဆူးညှောင့်ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်” ယိကျုံးက ထွက်ခွာသွားသော မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချောင်မိသားစုမှ လူငယ်က သူတို့ပြောသည်များကို နားထောင်နေသည်။

“ဒုတိယဆူးညှောင့် ဟုတ်လား” ချောင်ချူးမြို့တော်သည် ဘုရင့်မြို့တော်နှင့် အဝေးဆုံးနေရာတွင်ရှိသည်။ သူသည် ဘုရင့်မြို့တော်မှလူများနှင့် တမင်လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့လူများကတော့ မကြာခင်တွင် ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်တော့ ဆားများနှင့် မီးလျှံသလင်းကျောက်များကသာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ကျန်သူများကလည်း ထိုသို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုထင်သော်လည်း၊ အခြေအနေများမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုရှုပ်ထွေးနေသည်။

မြို့ကြီး၆မြို့ထဲမှ တစ်မြို့အနေဖြင့်၊ ချောင်ချူးမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ချောင်မိသားစုဝင်များသည် အခြားသောကိစ္စများကို သိပ်အရေးမထားပါ။ အခြားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဘုရင့်မြို့တော်ထဲတွင် နေသော်လည်း၊ ချောင်ချူးမျိုးနွယ်စုဝင်များကတော့ ချောင်ချူးမြို့တော်

တွင်သာ နေထိုင်ရင်း သူတို့ပိုင်သော မြေကို စောင့်ရှောက်လျက်ရှိပါသည်။ တခါတရံတွင် ၎င်းတို့သည် အနားရှိ မျိုးနွယ်စုဝင်လေးများဆီမှ အထောက်အပံ့တချို့ကို ရပါသည်။ ထိုသူများဆီမှ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအကြောင်းကိုလည်း သိရပါသည်။

“ခင်ဗျားဆိုလိုချင်တာက ပထမဆူးညှောင့်တစ်ခုရှိနေသေးတာလား…အဲဒါဘယ်သူလဲ” ချောင်မျိုးနွယ်စုဝင်က‌ မေးလိုက်သည်။

ကျိမျိုးနွယ်စုမှ သားရေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်မလေးအပါအဝင် အားလုံးမှာ အနားသို့ တိုးလာကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထိုပထမဆူးညှောင့်အကြောင်းကို မသိပါ။

ယိကျုံးက ဘာမှမပြောသေးပါ။ သူ့တွင် မပြောဘဲ ထိန်ချန်ထားသော လျို့ဝှက်ချက်များစွာရှိနေပါသေးသည်။ သူသည် မိသားစုထဲတွင် အရည်အချင်းအရှိဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်သလို၊ အရေးပါသော မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လည်း

ဖြစ်သည်။ သူသိထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ အတွင်းစည်းထဲမှ လူများသာ သိထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးက တစ်ဖက်လှည့်လာပြီး၊ ယိကျုံးကိုလှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“ဟေ့ ကျိလု…နင်က ယိကျုံးကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမလို့လဲ” တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

ကျိလုကတော့ အရေးမလုပ်ပါ။ သူမသည် တော်ဝင်မိသားစုမှ ပေါက်ဖွားလာသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကျိမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူလည်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဘိုးသည် မြို့တော်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သလို၊ သူမ၏ အဖေမှာလည်း မိသားစုထဲတွင် အကြီးဆုံးသားဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်နေ့တွင် ထီးနန်းကို ဆက်ခံရမည့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမ၏ အနေအထားမှာ အတော်မြင့်သော အနေအထားဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်သူမသည် သိထားသည်များလည်း အတော်များနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ရှင်ဒီမှာ ပြောလို့ရတယ်လေ…ကျွန်မတို့ပဲရှိတာ … ရှင်ပြောတဲ့ ပထမဆူးညှောင့်နဲ့ ဒုတိယဆူးညှောင့်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ” မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။

ယိကျုံးသည် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်၁၀၀၀လောက်က ဘုရင့်မြို့တော်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ မင်းသိလား” ဟုမေးလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်၁၀၀၀ကလား…” ယိကျုံးသည် ထိုမျှကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော အတိတ်ကအကြောင်းများကို လာပြောမည်ဟု ကျိလုက ထင်မထားပါ။ သို့သော် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုကို လုပ်ကြံရန်အတွက် သူမသည် ဗဟုသုတကြွယ်ဝရန် လိုအပ်ပါသည်။ သူမသည် ဘိုးဘေးများ၏ မှတ်တမ်းများကိုလည်း ဖတ်ကြည့်ထားသဖြင့် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်၁၀၀၀လောက်ကတည်းက တည်ရှိလာသည်ဆိုခြင်းကို သိထားသည်။

“မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုတွေက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်၁၀၀၀လောက်က သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကမ်းက လာခဲ့တယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်မ သိတယ်” ကျိလုက ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားတဲ့လူတွေထဲမှာ ဘယ်သူတွေပါလဲ ရှင်သိလား”

“အဲဒါတော့ မသိဘူး…ကျွန်မအဖေက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောမပြထားဖူးဘူး”

ယိကျုံးသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ထွက်ခွာသွားသည့်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး “ အဲဒီနှစ်တုန်းက ထွက်ခွာသွားတဲ့သူတွေက ဘုရင့်မြို့တော်က နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့လူတွေဆိုပါတော့… သူတို့ထဲမှာ ပါသွားတဲ့၂ယောက်က တော်တော်အရေးပါတဲ့လူတွေ…တစ်ယောက်က မုမိသားစုက မုဟန် နောက်တစ်ယောက်က ယိမိသားစုက ယိရှန်း”

“မုဟန်နှင့် ယိရှန်း ဟုတ်လား” ထိုနာမည်များကို သူမ မကြားဖူးပေ။

ယိကျုံးကဆက်ပြောသည် “အဲဒီနှစ်မှာ မုဟန်သာ အိမ်ထောင်ဦးစီးနေရာကို ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့ရင် မုမိသားစုက လက်ရှိလူတွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားမှာ… ဒါပေမဲ့ မုဟန်က အိမ်ထောင်ဦးစီးနေရာကို ရအောင် မယူနိုင်ခဲ့တော့၊ ဘုရင့်မြို့တော်ကနေ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်”

“ယိရှန်းကျတော့ရော”

“ယိရှန်းလား… ငါတို့ယိမိသားစုဝင်တွေရဲ့ ဘိုးဘေးမှတ်တမ်းတွေအရဆို သူ့ကို ကံဆိုးသူမောင်ရှင်လို့ ခေါ်ကြတယ်… သူမွေးလာတုန်းက ဘိုးဘေးတွေက သူ့အကြောင်းကို ဗေဒင်တွက်ကြည့်ကြတယ်… ဗေဒင်ဟောကိန်းအရဆိုရင် သူက ကံဆိုးမယ့်လူတဲ့… မိသားစုအတွက် ကြမ္မာဆိုးကို သယ်လာတဲ့လူဆိုပါတော့…ဒါပေမဲ့ ယိရှန်းက ဘေးအန္တရာယ်မကျလာအောင်တော့ ရှောင်ရှားတတ်တယ်… အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့

သူနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လုပ်တဲ့လူတွေပဲ ကံဆိုးသွားတတ်ကြတယ်”

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင်၊ မြို့တော်ထဲတွင် ပဍိပက္ခများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ယိမိသားစုက ယိရှန်းကို သတ်ပစ်ချင်နေသော်လည်း၊ သူသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယိကျုံးသည် ယိရှန်း၏အဖြစ်ကို ကြားသောအခါ၊ ထိုမျှ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်သည် ကံဆိုးသူတစ်ယောက် အဖြစ်သတ်မှတ်ခံခဲ့ရခြင်းမှာ၊ သနားစရာပင် ဖြစ်သည်။ ယိရှန်းသည် ရှေးဟောင်းဂမ္ဘီရကြိုးထုံးပညာများကို တတ်မြောက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းပေါ်သော လူများသည် ယိရှန်းလောက် ဂမ္ဘီရကြိုးထုံးပညာများကို ကျွမ်းကျင်သူမရှိပါ။

ထိုမျှအရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းမှာ သနားစရာပင် ဖြစ်သည်။

“အဲဒီနှစ်တုန်းက၊ မြို့တော်ထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပဍိပက္ခတွေကြောင့်၊ လူတွေအများကြီး သတ်ခံရ

တယ်… ထွက်ပြေးတဲ့လူတွေကလည်း ထွက်ပြေးကြတယ်ဆိုပါတော့… အဲဒီလူတွေ မုဟန်နဲ့အတူ ထွက်သွားကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်… ယိရှန်းကလည်း သူနဲ့အတူလိုက်သွားချင်တယ်… မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သွားတဲ့အခါမှ၊ သမုဒ္ဒရာထဲက လှိုဏ်ခေါင်းကြီးလည်း ပျောက်သွားတယ်… အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စု ပေါ်လာတယ်…အဲဒီတုန်းကတည်းက ဘုရင့်မြို့တော်က လူတွေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားတိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်… ဒါပေမဲ့ မြို့တော်မှာ ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်နေတော့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်မသာခဲ့ဘူး… ဒါပေမဲ့ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ နာမည်ကို ဖျက်ဖို့ သတင်းပေါင်းစုံကို လုပ်ကြံပြီးပြောခဲ့တယ်… နောက်ဆုံးမှာတော့ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုတွေက တောအုပ်ထဲကို ဝင်သွားကြတယ်…အဲဒီလိုနဲ့ နှစ်တွေကြာသွားတော့ သူတို့အကြောင်းကို အားလုံးမေ့သွားကြရောဆိုပါတော့”

“ကျွန်မ သိပြီ” ကျိလုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဘုရင့်မြို့တော်မှလူများသည် ဘာကြောင့်

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ပစ်မှတ်ထားသလဲ သူမသိချင်နေပါသည်။ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုဝင် များကြောင့်လား သို့မဟုတ် မြို့တော်တံခါးဝတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကြောင့်များလား။ ထိုအကြောင်းရင်းမျှလောက်နှင့်တော့ ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အသည်းအသန်ပစ်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပါ။

“သူတို့ဘာလို့ ချက်ခြင်း မတိုက်ကြသေးတာလဲ” ကျိလုက မေးလိုက်သည်။

“ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပထမအချက်က မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုတွေက ဘုရင့်မြို့တော်ကို လာလေ့သိပ်မရှိဘူးလေ… ဒုတိယအချက်က ဘုရင့်မြို့တော်က လူတွေက လွယ်လွယ်နဲ့ တိုက်ခိုက်လေ့မရှိဘူး”

ထိုသူများသာ လွန်ခဲ့သော နှစ်၁၀၀၀ ကတည်းက ပေါ်ထွက်လာသူများ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင်၊ ဟိုးအရင်ကတည်းက တိုက်ခိုက်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုတော့ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ

ပြီး ကြာသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ မိသားစု၆ခုမှ မိသားစုဝင်များသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အခုမှတော့ ဘယ်သူကမှလည်း ပြဿနာမရှာချင်တော့ပါ။ အခုသူတို့စိတ်ထဲတွင် ရှိသည်မှာ ပိုက်ဆံရှာရန်သာ ဖြစ်သည်။ ယိမိသားစုနှင့် မုမိသားစုဝင်များကြောင့်သာမဟုတ်လျှင်၊ ထိုလူများသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအကြောင်းကို မေ့လျော့သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်ကြာသည့်အခါတိုင်း မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များက ဘုရင့်မြို့တော်သို့ လာသည့်အခါတိုင်း၊ ယိမိသားစုနှင့် မုမိသားစုဝင်များက ပြဿနာရှာလေ့ရှိသည်။

ကျိလုသည် ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများ၏ စရိုက်လက္ခဏာများအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လေ့ရှိသည်။ “နှစ်တွေ ဒီလောက်ကြာသွားပြီဆိုတော့၊ မုဟန်နဲ့ ယိမိသားစုဝင်တွေထဲက ကံဆိုးသူမောင်ရှင်ဆိုတာ သေသွားလောက်ရောပေါ့…မဟုတ်ရင် သူတို့က သားရဲဘုရင်ကြီးလောက် အစွမ်းထက်နေမှာပေါ့”

“ ငါတို့စိတ်ပူနေတာလည််း အဲဒီကိစ္စပဲ… မုဟန်က သေသွားပြီဆိုပေမယ့်… သူ့မှာ ကလေးတွေ မကျန်ခဲ့ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး… အဲဒီအချိန်ကတည်းကစပြီး မုဟန်က ရန်သူတွေကို အာဃာတတွေနဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်ဆိုပါတော့… သူက ရန်သူတွေကို လက်စားချေဖို့ ပြန်လာမယ်လို့ ကျိန်ဆိုထားခဲ့တယ်… သူကိုယ်တိုင် လက်စားမချေနိုင်ရင်လည်း၊ သူ့ သားသမီးမြေးမြစ်တွေကို လွှတ်ပြီး လက်စားချေခိုင်းမယ်လို့ ပြောသွားတယ်… လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သုံးပြီး အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်မယ်”

ဘုရင့်မြို့တော်မှ လူများသည် “စုစည်းထားသမျှ ပြိုကွဲမှာ၊ ပြိုကွဲနေသမျှ စုစည်းမှာ” ဟူသော ဟောကိန်းအကြောင်းကို သိထားပါသည်။ သို့သော် ထိုဟောကိန်းမှာ တစ်ဝက်သာရှိသေးသည်။ ထိုဟောကိန်း အပြည့်အစုံကို သိသူများမှာ ယိမိသားစုဝင်များသာ ရှိကြသည်။

နောက်ဟောကိန်းတစ်ခုမှာ “ကံဆိုးသူ

မောင်ရှင်”သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသေးသည် ဆိုသော ဟောကိန်းဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင်တော့၊ ဘုရင့်မြို့တော်သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို တိုက်ခိုက်မည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်မှာ ယိမိသားစုနှင့် မုမိသားစုဝင်များဖြစ်ကြသည်။ ထိုသို့တိုက်ခိုက်ရန် တွန်းအားပေးနေသူများမှာ ယိမိသားစုဖြစ်သည်။ အခုလို အခွင့်အရေးသည်ရှားပါးအခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မြို့တော်တံခါးဝတွင် ဖြစ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး၊ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်၁၀၀၀က လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ မကောင်းသတင်းများကို လုပ်ကြံဖန်တီးပြီး ပြောဆိုခဲ့သည်။

ရထားလုံးပေါ်တွင်ပါလာသော သခင်လေးများမှာ အပျော်လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယိ

ကျုံးကတော့ တာဝန်တစ်ခုနှင့်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဂမ္ဘီရကြိုးထုံးပညာကို တကယ်တတ်မတတ်သိချင်နေသည်။ အကယ်၍ တတ်မြောက်နေသည်ဆိုပါက၊ ယိရှန်းနှင့်များ သက်ဆိုင်နေမလား။ ထိုအကြောင်းသာအမှန်ဆိုပါက၊ ယိမိသားစုသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုကို ရေဆုံးမြေဆုံးလိုက်တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မုဟန်၊ ယိရှန်းနှင့် ကျန်သူများကြားဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စများသည် မြို့ကြီး၆မြို့အတွက် ဆူးညှောင်ခလုတ်တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုသည် ဒုတိယမြောက် ဆူးချွန်များလား။ ထိုဆူးညှောင့်ကို မရှင်းရသေးဘူးဆိုလျှင်၊ သူတို့သည် ညဘက်များတွင် အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

“ဒါပေမဲ့ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုတွေက အဲဒီနေရာမှ ဘာသွားလုပ်တာလဲ… အဲဒီနေရာက အခြေချနေထိုင်လို့ ကောင်းတဲ့နေရာလည်း မဟုတ်ဘူး” ကျိလုသည် မြေပုံတစ်ချပ်ကို

ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “ ဒီလမ်းအတိုင်းဆက်သွားမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့တွေ ကမ်းရိုးတန်းကို မကြာခင် ရောက်သွားကြတော့မယ်… ငါတို့အားလုံး စုပေါင်ပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း၊ သူတို့တွေက ပင်လယ်ထဲကို ခုန်ချသွားကြမှာသေချာတယ်… ရှောက်ရွှမ်ဆိုတဲ့ ချာတိတ်လေးက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ထက်၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကိုတော့ ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ပင်လယ်ထဲကို ခုန်ချသွားမည်” ဆိုသော စကားကိုကြားလိုက်သောအခါ၊ ယိကျုံး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

(ဆက်ရန်…)

ကမ္ဘာဦးစစ်ပွဲတို့ရာဇဝင်

အခန်း (၄၈၉) သမုဒ္ဒရာထဲသို့

ရထားလုံးမှာ ခဲများထိမှန်ထားသောကြောင့်၊ အပျက်အစီးများ ရှိနေပါသည်။ ချောင်ချူးမြို့တော်နှင့် ဖုန်းမြို့တော်မှ လူများမရောက်လာမီ၊ သူတို့သည် ထိုရထားလုံးကို ပြင်ဆင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့လူတွေ ရှုံးသွားတယ်ဆိုတာ သိပ်မယုံချင်ဘူး”

၎င်းတို့သည် ရှောက်ရွှမ်၏ အစွမ်းများကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း၊ယိကျုံးနှင့် ကျိလုတို့က မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များအနေဖြင့်၊ ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းမျိုးကို အမြဲတစေ ထုတ်သုံးရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သူတို့တွင် နောက်တကြိမ်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးရှိလာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။ ထို့ပြင် ရှေ့နည်းနည်းဆက်သွားလျှင်၊ ကန္တာရအစွန်နားသို့ ရောက်တော့မည်

ဖြစ်သည်။ ထိုကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပါက၊ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့စစ်တပ်မှာ လူအင်အားတောင့်တင်းသဖြင့်၊ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အနိုင်ယူနိုင်ကောင်း အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်ပါမည်။

သူတို့က ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိသောအခါ၊ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာပါသည်။

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ကန္တာရထဲသို့ ဝင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပါလာသော ဘူးများထဲမှ ရေများကို ချက်ချင်းမသောက်ကြသေးဘဲ၊ အပင်များပေါ်မှ ရေများကို အရင်သောက်ကြသည်။

ယခုဆောင်းတွင်းသည် အအေးဓာတ်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့်၊ ရှားစောင်းပင်လေးများ သေဆုံးကုန်သော်လည်း၊ အကုန်လုံးတော့သေဆုံးခြင်း မရှိပါ။ ရေခဲများအရည်ပျော်ကျသွားသောအခါ၊ ထို

ရှားစောင်းပင်များက ရေများကို စုပ်ယူထားလိုက်သည်။

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုသည် ထိုကဲ့သို့ ရေရှားပါးသောအခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလေ့ သိပ်မရှိပါ။သူတို့သည် တောအုပ်ထဲတွင် ရေကို ဖောဖောသီသီ သုံးလာသည့် လူများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် အခုတော့ ၎င်းတို့သည် ခံနိုင်အောင် ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ကြာတော့လည်း အသားကျသွားမည်သာ။

ရှောက်ရွှမ်နှင့် ခံစစ်အဖွဲ့တို့က နောက်မှချန်ပြီးလိုက်လာကြသည်။ သူတို့သည် နောက်တွင်ဖြစ်ခဲ့သော သတင်းများကို အချိန်မီ သတင်းပို့ပေးကြသည်။ ထို့ကြောင့်မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ရှောက်ရွှမ်တို့အဖွဲ့အတွက် သိပ်စိတ်မပူတော့ပါ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေများဝပ်နေသော ချိုင့်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နေပေါ်နေသလို ခြုံနွယ်များကလည်း ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ ထိုနားတွင်နေသောလူများသည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုး

နွယ်စုဝင်များဆိုလျှင် တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်တိမ်းသွားလေ့ရှိသည်။ သူတို့သည် အခုလို အခြေအနေမျိုုးနှင့် ကြုံဖူးလေ့မရှိပါ။ သူတို့သည် ဘာကြောင့် အခုလို နေရာပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြသနည်း။ သူတို့သည် အခုနေရာတွင် အခြေချ နေထိုင်တော့မှာလား။ သူတို့တွင် လုံလောက်သော ရင်းမြစ်များ ပါလာသည်ကိုလည်း မတွေ့ရပါ။ ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေနှင့် လာရောက်အခြေချမည်ဆိုပါက၊ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ရက်များကုန်ဆုံးသွားသည်။ လမ်းတလျှောက်တွင် သူတို့မျိုးနွယ်စုနောက်သို့ လိုက်လာသော ငှက်ကို ရှောက်ရွှမ်မြင်နေရသည်။ ဘုရင့်မြို့တော်မှ စစ်တပ်သည်လည်း သူတို့နောက်တွင် ပါလာဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။သူတို့သည် လွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့မည့်လူများ မဟုတ်ပါ။ထို့ကြောင့် သတိဝီရိယနှင့် နေထိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရွှမ်သည် မာကမျိုးနွယ်စုဝင်များကိုလည်း တွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောက်ရွှမ်သည် မာ

ကမျိုးနွယ်စုဝင်များကို မသိပါ။ ဝမ်ဖုကိုလည်း မတွေ့ရပါ။ ထိုလူများမှာ အစောင့်အရှောက်များတင်းကျပ်နေသောကြောင့်၊ ရှောက်ရွှမ်က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်၍ ရမည် မဟုတ်ပါ။

သူတိုမျိုးနွယ်စုသည် မလိုလားအပ်သော ပဍိပက္ခများဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိအောင်၊ ကန္တာရ အစွန်အဖျားနားကို ရှောင်ကွင်းလာခဲ့သည်။

အပူချိန်များက မြင့်တက်လာခဲ့သလို၊ ရာသီဥတုကလည်း ခြောက်သွေ့နေပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်က မြူထုများကို မြင်သောအခါ၊ သူ့လူများအား ရေများကို စုဆောင်းထားစေသည်။ သူတို့သည် ကံကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

မြူတောကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားသောအခါ၊ ရှောက်ရွှမ်သည် သမုဒ္ဒရာအနံ့ကို ရလိုက်ပါသည်။ ကမ်းရိုးတန်းသို့ ရေလှိုင်းများရိုက်ခတ်သံကိုလည်း ကြားနေရသည်။

“ရှေ့ဆက်သွားရင် သမုဒ္ဒရာထဲကို ရောက်တော့

မယ်” ရွှင်ချန်းက ထိုနေရာကို ရောက်ဖူးသောကြောင့်၊ ထိုနေရာအကြောင်းကို ရင်းနှီးနေသည်။အခုတော့ သူတို့သည် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ သူတို့သည် နတ်ဆေးဆရာမ၏ ညွှန်ကြားချက်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။ နတ်ဆေးဆရာမအဆိုအရတော့ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကမ်းမှ လာကြသူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကမ်းကို မည်သို့ ကူးရမည်လဲ မသိသေးပါ။ လက်ပဲကူးသွားရမလား၊ သင်္ဘောပဲ ဆောက်ရမလား သူတို့လည်း မသိသေးပါ။ သင်္ဘောဆောက်မည်ဆိုလျှင်တောင် ထိုနားတွင် သစ်ပင်များများစားစားမရှိပါ။ ပင်လယ်ပြင်ကြီးသည် အခုထိ ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိသေးပါ။ ရှောက်ရွှမ်ဖြတ်သန်းခဲ့တုန်းကလို၊ လှိုဏ်ခေါင်းမျိုးလည်း ဖြစ်ပေါ်မလာပါ။

လူတစ်စုက သမုဒ္ဒရာကြီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အခုမှသာ သမုဒ္ဒရာကို မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သမုဒ္ဒရာကြီး

မှာ သူတို့ထင်ထားသည်ထက် ပိုကြီးမား ကျယ်ပြန့်နေပါသည်။ ကျယ်ပြန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ဖက်ကမ်းကိုပင် လှမ်းမမြင်ရပါ။

နတ်ဆေးဆရာမသည်လည်း အခုမှ ထိုနေရာသို့ ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကို မျှော်ကြည့်ပြီး၊ အားလုံးကို အနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှောက်ရွှမ်အား သွားရှာပါသည်။

အခုတော့ ရှောက်ရွှမ်နှင့် ခံစစ်အဖွဲ့တို့မှာ သူတို့နှင့် အတူတူပါလာပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် နတ်ဆေးဆရာမကို တွေ့သောအခါ၊ “ကျွန်တော် ရေငုပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟုပြောလိုက်သည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် သားရေအိတ်ကလေးကို အောက်ချပြီး၊ ရေအောက်သို့ ငုပ်သွားသည်။

ရေအောက်ထဲသို့ ငုပ်သွားသောအခါ၊ ဆင်ခြေလျောတစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ရှော

က်ရွှမ်သည် ကျောက်သားလှိုဏ်ခေါင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ လှိုဏ်ခေါင်းထဲတွင်တော့၊ ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ ငါးလေးများက ပိုးမွှားလေးများကို စားသောက်နေကြသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်ပြီးသောအခါ၊ အထဲတွင် လေဝင်ပေါက်တစ်ခုခုရှိနိုင်သည်ဆိုတာကို ရှောက်ရွှမ်သိလိုက်သည်။

မြေဆွဲအားတစ်မျိုးဖြစ်ပေါ်နေသည်ကိုလည်း ရှောက်ရွှမ်ခံစားမိသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် အသက်ကိုအောင့်ထားလိုက်ပြီး၊ ကျောက်သားလှိုဏ်ခေါင်းကြီးပေါ်တွင် တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ရှောက်ရွှမ်ကိုတွေ့သောအခါ၊ ငါးတစ်အုပ်က အလန့်တကြားထွက်ပြေးသွားကြသည်။ အောက်တွင် ရေညှိများရှိနေသောကြောင့် ရှောက်ရွှမ်သည် ချော်လဲမလို ဖြစ်သွားသေးသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ထိုရေညှိများကို လေ့လာချင်သေးသော်လည်း၊ သူ့တွင် အချိန်မရသေးပါ။ ရေ

အောက်တွင် အလင်းရောင် ကောင်းစွာမရသေးခြင်းကြောင့်လည်း ပါပါသည်။

သို့သော် ရှောက်ရွှမ်သည် တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသော အလင်းရောင်လေးကို တွေ့လိုက်ရသလို၊ သူ့ကိုယ်ထဲမှလည်း အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရိုးလေးချောင်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော ပုတီးစေ့လေးများမှာလည်း နီရဲလာသည်။ ထို့နောက် အနီရောင်မီးတောက်ကလေးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မီးတောက်များသည် ပင်လယ်ရေနှင့်ထိတွေ့နေရသော်လည်း၊ ငြိမ်းမသွားဘဲ တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေပါသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင်တော့ မီးတောက်များသည် ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင်တော့ မီးတောက်များသည် ရှောက်ရွှမ်၏ ကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူ့ခြေထောက်အောက်မှ လှိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ ကူးစက်သွားသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် လက်ထဲတွင် မီးလျှံသလင်းကျောက်တစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ဘိုးဘေးများ၏ စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့်၊သူသည် မီးလျှံသလင်းကျောက်လေးကို အသင့်ပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် သားရဲဘုရင်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရတုန်းက၊ မီးလျှံသလင်းကျောက်တစ်ခုကို သုံးခဲ့ပါသည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ဘိုးဘေးများပေးသောအိပ်မက်မှ သဲလွန်စများကို သေချာအဓိပ္ပါယ်မဖော်နိုင်သော်လည်း၊ မီးလျှံသလင်းကျောက်များကိုတော့ သူနှင့်အပါ ဆောင်ယူလာခဲ့သည်။ ရှောက်ရွှမ်သည် ဘိုးဘေးများ၏ အရိုးလေးမှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်၍မရပါ။ ဘိုးဘေးများ၏အရိုးလေးများမှာ ခံစားချက်များရှိနေသလို၊ မီးတောက်များက တဖျပ်ဖျပ်လက်နေပါသည်။

မီးတောက်များက မီးနဂါးတစ်ကောင်လို လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသောကြောင့် လှိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခုလုံး မီးတောက်နေသလို ဖြစ်နေ

ပါသည်။ ငါးများက ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ အဝေးတစ်နေရာမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ထို့နောက် မီးတောက်များသည် ရုတ်တရက် အပေါ်ဘက်သို့ တိုးထွက်သွားသည်။

ကမ်းပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကတော့ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တိုးထွက်လာသော မီးတောက်များကို ကြည့်နေပါသည်။

ရေထဲမှ မီးများတောက်လောင်နေခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။

သို့သော် အခုတော့ သူတို့သည် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

သမုဒ္ဒရာအောက်မှ မီးတောက်များသည် ရေပြင်ကို ဓားတစ်စင်းလို ထိုးခွဲသွားပါသည်။

တိုက်ခတ်နေသော လေများက မီးတောက်များ

ကို ကမ်းရိုးတန်းဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

သမုဒ္ဒရာရေပြင်ကြီးသည် ထက်ခြမ်းကွဲသွားပြီး၊ ကျောက်တုံးလှိုဏ်ခေါင်းကြီးပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျောက်သားလှိုဏ်ခေါင်းကြီးပေါ်တွင် ရေညှိများ ပေါက်ရောက်နေပါသည်။ ရေညှိပင်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ပိုးမွှားလေးများမှာ ကြောက်လန့်တကြားထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် လှိုဏ်ခေါင်းကြီးပေါ်တွင် ရပ်ပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေတံတိုင်းကြီးကိုအံ့ဩစွာ ကြည့်နေပါသည်။ ဘိုးဘေးများသည် ရှောက်ရွှမ်အား ထိုနေရာသို့ လာရန် အိပ်မက်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အခုလိုဖြစ်လာမည် ဟုထင်မထားပါ။

ဘိုးဘေးများ၏ စွမ်းအင်ကြောင့် လှိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကမ်းရိုးတန်းပေါ်တွင် ရပ်နေသောမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခြေအနေများကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ သမုဒ္ဒရာကြီး၂ခြမ်းကွဲသွားပြီး၊ လူသွားလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းက မီးတောက်ဘီလူးကြီးဖြစ်ပေါ်လာသည့် အဖြစ်ထက် ပိုဆိုးဝါးနေပါသည်။

နတ်ဆေးဆရာမကတော့ ဒူးထောက်ပြီး ဘိုးဘေးများကို အရိုအသေပေးနေသည်။ အခုလို အခြေအနေမျိုးဖြစ်ပေါ်လာသည့်အတွက်လည်း၊ ဘိုးဘေးများကို ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲ ကျန်းလော်နှင့်အမဲလိုက်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သောခန်တို့သည်လည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်မှ ငှက်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားအော်လိုက်ပြီး၊ နောက်ပြန်လှည့်သွားပါသည်။

“အချိန်မရှိဘူး…သွားကြမယ်” ကျန်းလော်က ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံး ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ”

ကျန်းလော်နှင့် နတ်ဆေးဆရာမတို့သည် သမုဒ္ဒရာထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော လမ်းအတိုင်းလျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့နောက်မှ လူလေးထောင်လောက် လိုက်သွားကြသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို လူတစ်ယောက်သာ မြင်လိုက်ရပါက၊ သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေနေကြသည်ဟုသာ ထင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အားလုံးက ကျောက်သားလှိုဏ်ခေါင်းကြီးထဲဝင်ရောက်ပြီးသွားသောအခါ၊ ထက်ခြမ်းကွဲနေသော သမုဒ္ဒရာရေပြင်ကြီးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့သည် လှိုဏ်ခေါင်းအတိုင်းဆက်လျှောက်လာကြသည်။ အခုထိတော့ လှိုဏ်ခေါင်း၏ အဆုံးကို မမြင်ရသေးပါ။ ရေတံတိုင်းကြီး၂ခုလုံးမှာ

တော့ မြင့်သည်ထက် ပိုမြင့်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် တံတိုင်းကြီးများထဲတွင် ရေကူးနေသော ငါးများကို မြင်နေရသည်။ ထိုငါးများသည် လူများကိုမြင်သည့်အခါ၊ ကြောက်လန့်တကြားထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ရေအောက်မှ ငါးကြီးတစ်ကောင်က ရေပေါ်သို့ တက်လာသည်။ အားလုံးက ထိုငါးကြီးကို မြင်လိုက်ကြရသည်။ အနားမှလူများဆိုလျှင်၊ ထိုငါးကြီးကိုယ်ပေါ်မှ အစင်းကြောင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးများသည် မီးတောက်များလွှမ်းခြုံထားသော ရေတံတိုင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေညှိများရှိနေပြီး ချော်လဲမည်စိုးသောကြောင့် လက်များကတော့ သူတို့အဖေများ၏ အင်္ကျီစများကို ဆွဲထားကြသည်။

ရှောက်ရွှမ်သည် တုန်လှုပ်နေသောစိတ်များကို ထိန်းလိုက်ပြီး၊ ဆက်လက်လျှောက်သွားသည်။ သူ့နောက်တွင်တော့၊ မျိုးနွယ်စုဝင်များက တန်းစီပြီး

လိုက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လှိုဏ်ခေါင်းတလျှောက် ဖြည်းဖြည်းချင် လျှောက်သွားနေကြသည်။

ကမ်းရိုးတမ်းနားရောက်သောအခါ ပင်လယ်ရေပြင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ မသိလျှင် ခုနကလို ထက်ခြမ်းကွဲသွားခြင်းမျိုးဖြစ်ပေါ်ခြင်းမရှိသလိုပင်။

ဘုရင့်မြို့တော်မှ တပ်များနှင့်အတူ၊ ချောင်ချူးမြို့တော်နှင့် ဖုန်းမြို့တော်မှ စစ်တပ်များပါ ရောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် နီးလာလေ၊ ပို၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးလာလေ ဖြစ်သည်။

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ။

သူတို့သည် ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနေကြခြင်းမဟုတ်လား။ အခုဘယ်ရောက်သွားကြ

လဲ။ ငါးတွေများဖြစ်ကုန်တာလား။

“သူတို့တွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ…ရှေ့မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ… မင်းကဘာလို့ ငြိမ်ငြိမ်ကြီးလုပ်နေတာလဲ” ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာသော ကျိလုက အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ…ကျွန်တော်…”

ရောက်လာသော ဆက်သားသည် မောကြီးပန်းကြီးနှင့် စကားပင် ကောင်းစွာမပြောနိုင်ရှာပါ။ ကျိလုက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့်၊ ထိုလူကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး၊ ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။

ယိကျုံး၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း ပို၍လေးလံလာပါသည်။ သူသည်လည်း ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး၊ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

သူတို့သည် ကုန်းမြေမြင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေ

ပြီး၊ သမုဒ္ဒရာကြီးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကမ်းရိုးတန်းမှ ဝေးကွာသော တစ်နေရာတွင်၊ ပင်လယ်ရေပြင်သည် ထက်ခြမ်းကွဲသွားပြီး၊ ရှည်လျားသော စင်္ကြ့လမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လသည်။ လူများကတော့ ထိုစင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေကြသည်။

သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလိုက်ပါလာသူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊ အံ့ဩပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားမလို ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… ငါ့ကိုပြောကြပါဦးဟ… ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ” ကျိလုက သမုဒ္ဒရာကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သမုဒ္ဒရာအောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ “ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ယိကျုံးသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ့လက်များကတော့ တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် သူ့လူများအား နောက်တွင် ချန်ထားခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တရနေပါသည်။ သူတို့သည် မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အချိန်ရတုန်းက ရှင်းပစ်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။ အခုတော့ အားလုံးနောက်ကျကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်တုန်းက မုဟန်တို့အဖွဲ့သည် ဘုရင့်မြို့တော်မှ ရှောင်တိမ်းသွားချိန်တွင်၊ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကမ်းမှ ရောက်လာကြသည်။ အခုတော့ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သမုဒ္ဒရာ တစ်ဖက်ကမ်းကို ပြန်ကူးသွားကြလေပြီ။ ကျန်ခဲ့သောလူများကကော ဤဘက်ကမ်းသို့ လာဦးမှာလား။

ရှောက်ရွှမ်သည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်းလျှောက်လာပြီး၊ မီးတောက်ဦးချိုမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ဦးဆောင်လာပါသည်။

နတ်ဆေးဆရာသည် မီးဖိုကြီးနားတွင် ရပ်နေ

ပြီး၊ မီးဖိုကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးတောက်များကို ကြည့်နေပါသည်။

နေ့ဝက်ခန့်ကြာသောအခါ လူတစ်ထောင်လောက်ရှိသောအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲ၇ကောင်တို့သည် တောအုပ်အပြင်သို့ ထွက်လာကြပါတော့သည်။

(ဆက်ရန်…)