အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း ၂၉၅ - စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အတိဒုက္ခနှစ်ဖြာ၊ နောက်ဆုံးတော့ မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

"အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ"

လုချင်းရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အဆောင် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျှော်စင်မြင့်ထက်ရှိ လင်းကျိယွဲ့နှင့် ထျန်းကျီမျှော်စင်သခင်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ထိုဝိညာဉ်အဆောင်ထံမှ အလွန်နက်နဲသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သူတို့ အာရုံခံမိလိုက်ကြ၏။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများ တုန်ခါသွားကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

သမားတော်ကြီးနှင့် အခြားလူနည်းစုသာလျှင် ဤအရာသည် လုချင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က တာအိုစည်းချက်များ မြည်ဟီးပြီး လရောင်အမြု‌တေ ကျဆင်းလာစဉ်က လုချင်းသည် သူတို့မျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် ဝိညာဉ်အဆောင်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းကာ လရောင်ကို ဖမ်းယူခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် လုချင်းဆင့်ခေါ်လိုက်သော အဆောင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားပုံရလေသည်။

ဝိညာဉ်အဆောင် ပေါ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံမှ အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်ကြီးကလည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လေသည်။ လျှပ်စီးများ စတင်စုဝေးလာပြီး တိမ်တိုက်ကြီးမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် လည်ပတ်လာပြန်၏။

လုချင်းသည် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှ ဝိညာဉ်အဆောင်သည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ဒိုင်းကာတစ်ခုသဖွယ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်က လုချင်းကို ကာကွယ်လိုက်သည့်အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားယူနေခဲ့သော ရှစ်ခုမြောက် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လျှပ်စီးသည် ဝိညာဉ်အဆောင်ကို ဝင်ဆောင့်တော့သည်။

ဝုန်း

ဝိညာဉ်အဆောင်သည် မြင့်မြတ်သော ဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်ပါ နက်နဲသော ဂါထာမန္တန်များကို အသုံးပြုကာ လုချင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း ဖန်တီးထားသည့် နက်နဲသော အဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ထို့ပြင် ၎င်းကို ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် မြေဓာတ်ရတနာဖြစ်သော မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဆန္ဒအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤအတိဒုက္ခလျှပ်စီးကို ခုခံရန်မှာ ခဲယဉ်းလှပေသည်။

အသက်ရှူချိန် တစ်ချက်စာမျှသာ ခံနိုင်လိုက်ပြီး အတိဒုက္ခလျှပ်စီး၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အဆောင်မှာ ကြေမွသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ဂါထာမန္တန်အစအနများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ လျှပ်စီးများထဲတွင် ဝါးမျိုခံလိုက်ရလေသည်။

"လုချင်း"

လုချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သော နက်နဲသည့်အဆောင်မှာ အတိဒုက္ခလျှပ်စီးကို မခံနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျှော်စင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် တင်းကျပ်သွားရပြန်၏။

သို့သော် လျှပ်စီးများအကြား ရောက်နေသော လုချင်းမှာမူ ပျော်ရွှင်မှုလှိုင်းလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်မှာတောင် ရှစ်ခုမြောက် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးက သိပ်ပြီး အားလျော့မသွားဘူးပဲ။ ခုနစ်ခုမြောက် လျှပ်စီးနဲ့ စွမ်းအားချင်း သိပ်မကွာလှဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတချို့ကို မျှဝေခံစားပေးလိုက်တဲ့အတွက် ငါ့အတွက် အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိသလိုပဲ"

လျှပ်စီးများအကြား ရေချိုးသကဲ့သို့ နေရင်း အတိဒုက္ခလျှပ်စီး၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခံစားလိုက်ရသောအခါ၌ လုချင်း၏စိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာလေသည်။ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ ထောက်ပံ့မှုမရှိတော့သဖြင့် သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာလွတ်မှာလည်း လျှပ်စီးများ၏ ထိုးဖောက်မှုကို ခံရပြီး လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲစပြုလာသည်။

ဝိညာဉ်အဆောင် ကြေမွသွားသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ခံစားနေရ၏။

ဝိညာဉ်အဆောင်ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန် အများအပြားကို အသုံးပြု၍ ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအခါ ၎င်းကြေမွသွားရုံသာဖြစ်ပြီး အခြေခံပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။ ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန်များ မပျက်စီးသရွေ့ သူသည် အချိန်မရွေး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းနိုင်ပေသည်။

သို့သော် လုချင်းသည် ချက်ချင်းကြီးတော့ ပြန်လည်မဖွဲ့စည်းသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှပ်စီးများအကြား ရောက်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန်အများအပြားသည် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့နေရသည်ကို သူသတိထားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုတာ မူလက ယင်သဘောသဘာဝရှိတယ်။ မြင့်မြတ်သော ဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ သူတို့ဂိုဏ်းစဉ်ဆက်ရဲ့ အဓိကအနှစ်သာရက ဝိညာဉ်အဆောင် ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်မှာ တည်ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်ကနေ မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုရင် ဝိညာဉ်အဆောင်က သန့်စင်ခံရပြီး ယန်စွမ်းအားကို စုပ်ယူရမယ်။ ပြီးတာနဲ့ ယင်ကနေ ယန်အဖြစ် ပြောင်းလဲရမယ်။ ဒီအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် မြေကမ္ဘာမီးတောက်ကို သုံးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နေရောင်ခြည်အနှစ်သာရကို စုပ်ယူတာပဲဖြစ်ဖြစ် နည်းလမ်းအများကြီးရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ယန်ဓာတ်အကြွဆုံးနဲ့ ပေါက်ကွဲအားအကောင်းဆုံးကတော့ လျှပ်စီးစွမ်းအားပဲ။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဒီအတိဒုက္ခလျှပ်စီးက အသန့်စင်ဆုံး ယန်စွမ်းအင်ပဲ။ အခု ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန်တွေက ဒီလျှပ်စီးထဲမှာ နှစ်မြှုပ်နေရတာဆိုတော့ ယင်ကနေ ယန်ကို ကူးပြောင်းဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ"

လုချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သိမြင်နားလည်မှုများ ဆက်တိုက်ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန်များသည် လျှပ်စီးစွမ်းအားများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စုပ်ယူလာကြတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လျှပ်စီးများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လုချင်း၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသောအခါ၌ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသော မျှော်စင်ပေါ်မှ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရေပြားများ မည်းတူးနေသည်မှလွဲ၍ ထူးထူးခြားခြား ပကတိအတိုင်း ရှိနေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ကြေမွပျက်စီးကာ ကြောက်မက်ဖွယ်မဖြစ်နေပေ။

လုချင်းကမူ ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ကောင်းစွာသိလေသည်။ "စစချင်း အတိဒုက္ခလျှပ်စီး ခုနစ်ခုရဲ့ သန့်စင်မှုကို ခံယူပြီးနောက်မှာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာလာရုံတင်မကဘူး။ အတိဒုက္ခလျှပ်စီးရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း တော်တော်လေးကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်အဆောင်ကလည်း ဒဏ်ကို မျှခံပေးလိုက်တော့ ဒီတစ်ခါ သိပ်ပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ လျှပ်စီးစွမ်းအားတွေကို ဒီလောက်များများ စုပ်ယူပြီးတာတောင် ဝိညာဉ်အဆောင်က အညစ်အကြေးတွေကို အကုန်စွန့်ထုတ်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဆောင်အဖြစ် လုံးဝ မပြောင်းလဲနိုင်သေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သေမျိုးအညစ်အကြေးတွေကို စွန့်ပယ်ပြီး မွေးရာပါနယ်ပယ်စစ်စစ်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ နည်းနည်းလေး လိုနေသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီကိုးခုမြောက် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးအပေါ်မှာပဲ မှီခိုရတော့မယ်ထင်တယ်"

လုချင်းသည် အသစ်ပေါ်ထွက်လာသော အသက်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

ကောင်းကင်ယံမှ အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်သည် လုချင်း၏ အတွေးကို အာရုံခံမိသည့်အလား လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး မီးခိုးရောင်တိမ်တိုက် ဝဲကတော့ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဝဲကတော့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် လျှပ်စီးများ လျင်မြန်စွာ စုဝေးလာပြီး ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါကြောင့် ကြည့်ရှုနေသူတိုင်း အသက်ရှူရပ်မတတ် ခံစားလိုက်ကြရသည်။

"ကိုးခုမြောက် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးပဲ"

ထျန်းကျီမျှော်စင်သခင်သည် စုဝေးနေသော လျှပ်စီးများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ အတိဒုက္ခလျှပ်စီး ဘယ်နှခု ရှိနိုင်မလဲဆိုတာ သူ မသေချာသော်လည်း ကိုးဂဏန်းသည် အစွန်းဆုံးကိန်းဂဏန်းဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နိယာမဖြစ်သောကြောင့် ဤအတိဒုက္ခသည် ထိုကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိုးခုမြောက် လျှပ်စီးသည် နောက်ဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သခင်လေးလုသာ ဒီအတိဒုက္ခလျှပ်စီးကို ခံနိုင်ရင် ဒီအတိဒုက္ခကို လုံးဝ ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီလို့ ဆိုရမယ်။ အဲ့ဒီကျရင် အဆိုးတွေက အကောင်းဖြစ်လာပြီး နဂါးဂိတ်တံခါးကိုတောင် ခုန်ကျော်ပြီးတော့ စိတ်ကူးလို့မရနိုင်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

ထျန်းကျီမျှော်စင်သခင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်လာသည်။ မူလက လုချင်း အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခြင်းကပင် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခုလို အတိဒုက္ခလျှပ်စီး ကိုးခုအထိ ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဒီအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပါက လုချင်းကဲ့သို့ လူတစ်ယောက် မည်မျှစွမ်းအားကြီးလာမည်ကို သူ အမှန်တကယ် သိချင်မိလေသည်။

ထျန်းကျီမျှော်စင် အပြင်ဘက်တွင်တော့ ဘုန်းကြီး ရွှမ်မင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြပြီပင်။

"အတိဒုက္ခလျှပ်စီး ကိုးခုတောင်လား... ဒါက လက်ရှိ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ။ မမှားနိုင်ဘူး... အတိဒုက္ခခံယူနေတဲ့အရာက စိတ်ကူးလို့တောင်မရနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဘုန်းကြီးရွှမ်မင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်သော အရောင်များ ပေါ်လာပြီး ယခင်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အခုမှ ပေါ်လာတာတောင် အတိဒုက္ခလျှပ်စီး ကိုးချက်တောင် ပစ်ချခံရတယ် ဟုတ်လား... ဒီအတိဒုက္ခသင့်ထားတဲ့ ရတနာက ငါ့အပိုင်ပဲကွ"

အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူသည်လည်း အလားတူ တုန်လှုပ်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ညီငယ်တို့... သတိထားကြ။ ဒီအတိဒုက္ခသင့်ထားတဲ့ ရတနာကို မရရအောင် ယူရမယ်။ ငါတို့ မရရင်တောင် ရွှမ်ခုန်းတောင်ရဲ့ လက်ထဲတော့ အပါမခံနိုင်ဘူး"

တာအိုဆရာ ယန်မင်းက သူ့အပေါင်းအပါများကို တိတ်တဆိတ် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အတိဒုက္ခလျှပ်စီး ကိုးချက်တောင် ဆရာတူအစ်ကိုရေ... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ယွမ်ရွှေ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ တပည့်များလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

"မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့ ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မလုပ်ရဘူး"

သို့သော် ယွမ်ရွှေ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ဆရာတူအစ်ကိုမှာ ပိုမို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး အမိန့်ထပ်ပေးလိုက်ရသည်။

ကျွမ်းကျင်သူများစွာသည် ကိုယ်စီ အတွေးများဖြင့် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေကြချိန်တွင်၊ အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားယူနေခဲ့သော ကိုးခုမြောက် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးသည် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများအောက်၌ နောက်ဆုံးတွင် ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"လာစမ်းပါ... မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဘယ်လိုအံ့ဖွယ်အရာတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

လုချင်းသည် ကျဆင်းလာသော လျှပ်စီးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တက်ကြွမှုများ လှိုင်းထလာကာ ပြန့်ကျဲနေသော ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန်များသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီး အဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ခေါင်းပေါ်တွင် နေရာယူကာ အတိဒုက္ခလျှပ်စီးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်တော့လေ၏။

ဝုန်း

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝိညာဉ်အဆောင်သည် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ကြေမွသွားပြန်ပြီး လျှပ်စီးသည် လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့၏။

ဤတစ်ကြိမ် လျှပ်စီးသည် အလွန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေသည်။ အရာအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လုချင်း၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသောအခါ၌ မျှော်စင်ပေါ်မှ လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အရည်ပျော်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပါ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါမှာ လေထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

"ညီလေးလုချင်း... သူ အသက်ရှင်သေးရဲ့လား"

မာကူး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေရှာ၏။

သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို ပြန်မဖြေရဲကြ။ လူတိုင်း အောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော လုချင်းကို ကြည့်နေကြသည်။

လူတိုင်း အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြသည့်အချိန်တွင် လုချင်း၏ ခေါင်းသည် ရုတ်တရက် မော့လာပြီး မျှော်စင်မြင့်ရှိရာသို့ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ ထိုအပြုံးမှာ ကြောက်စရာကောင်းနေသော်လည်းပဲပေါ့။

မာကူးနှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာရစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ရှိတဲ့နတ်ဘုရားအားလုံး ကျေးဇူးပါပဲဗျာ... ညီလေးလုချင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးဟေ့"

အဝေးမှ အားပေးသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုချင်းသည် အပြုံးကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအကြွင်းအကျန်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ့လက်ရှိအခြေအနေမှာ တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းလှပါ၏။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်ရှိ သွေးများမှာ ခြောက်လုနီးပါး လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ အတွင်းကလီစာများမှာလည်း ကျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေကာ ဦးခေါင်းခွံတွင်ပင် အက်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ အစွမ်းထက်သော စိတ်ဝိညာဉ်သာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုနေရာမှာပင် သေဆုံးသွားလောက်ပြီပင်။

"ဒီ ကိုးခုမြောက် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးက ရှစ်ခုမြောက်ထက် ဒီလောက်ထိတောင် ပိုပြင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အတိဒုက္ခလမ်းစဉ်ဆိုတာ တကယ်ကို အန္တရာယ်များပြီး ခန့်မှန်းရခက်သလို အလှည့်အပြောင်းတွေလည်း များတာပဲ။ ဒီနောက်ဆုံး အတိဒုက္ခလျှပ်စီးကို ကိုင်တွယ်ရတာ သိပ်မခက်လောက်ဘူးလို့ ထင်ထားပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျရှုံးလုနီးပါးတောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်လေ။ အရေးပေါ်သုံးဖို့ အမြဲချန်ထားတတ်တဲ့ အသက်စွမ်းအားနဲ့ အချိန်မီ သောက်လိုက်တဲ့ မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်သာ မရှိခဲ့ရင် အခုလောက်ဆို မီးသွေးပုံ ဘဝရောက်နေလောက်ပြီ။

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးခေတ်မှာတောင် လူတိုင်း အတိဒုက္ခတွေကို ဘာလို့ ကြောက်ကြလဲဆိုတာ မဆန်းပါဘူးလေ။ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခအောက်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစလေး တစ်ခုတော့ ရှိတတ်စမြဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလမ်းစလေးက လူတိုင်း ဆုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ နည်းနည်းလေး မှားလိုက်တာနဲ့ အသက်ရှင်ခွင့် ပေါ်လာမယ့်အချိန်ကိုတောင် မရောက်နိုင်ဘဲ နေရာမှာတင် သေသွားနိုင်တယ်"

လုချင်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ သတိမလစ်အောင် ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ ထိတ်လန့်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ စောစောက သူသည် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်ကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ ဤကောင်းကင်အတိဒုက္ခတွင် သူကျရှုံးရန် အလွန်နီးကပ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့လေသည်။

ထူထပ်သော အသက်စွမ်းအားများ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး လုချင်းကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ လုချင်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းကို ချက်ချင်းအသက်သွင်းကာ ဝေလငါးကြီး ရေကို မျိုသကဲ့သို့ စုပ်ယူလိုကတော့လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသက်စွမ်းအားများမှာ ယခင်အကြိမ်များထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည်။ အသက်စွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ အတွင်းကလီစာများ အသက်ပြန်ဝင်လာပြီး ပို၍ပင် အားကောင်းလာခဲ့ပါ၏။ အရိုးနှင့် ကြွက်သားများ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သွေးကြောများနှင့် အပ်စိုက်မှတ်များကလည်း လုံးဝကို ပုံစံသစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

နောက်ထပ်အနေဖြင့် သူ၏ အရေပြားနှင့် ဆံပင်များဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုချင်းသည် အသက်စွမ်းအားများကို နှမြောမနေတော့ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထွတ်အထိပ် ပြီးပြည့်စုံမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်နှင့်အမျှ လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဝိညာဉ်ဂါထာမန္တန်များသည်လည်း အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပေါင်းစပ် ဖွဲ့စည်းလေသည်။ မကြာမီ လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားချိန်တွင် ယခင်က ကြေမွသွားသော ဝိညာဉ်အဆောင်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေလေသည်။

ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားသော ဝိညာဉ်အဆောင်သည် ယခင်နှင့်မတူဘဲ ပြောင်းလဲမှုတချို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ပိုမိုသိပ်သည်းလာရုံသာမက ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမိုတည်ငြိမ်လာပြီး နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

ဝိညာဉ်အဆောင် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်၏ အလယ်ဗဟိုမှ အလင်းတန်းနှစ်ခုက ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။ တစ်ခုက လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး၊ နောက်တစ်ခုကတော့ ဝိညာဉ်အဆောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် စတင်ကွယ်ပျောက်သွားတော့၏။

"ဟင်"

ဤပြောင်းလဲမှုကြောင့် လုချင်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် သူ အဆင်သင့် မဖြစ်လိုက်ပေ။ သူတုံ့ပြန်မှု မပြုလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြဝမ်းသာသော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို မိုးမြေဝိညာဉ်စွမ်းအားနှစ်ခုတောင် ပေးသနားလိုက်တာလား"

လုချင်း အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ လီဟော်ဂိုဏ်းမှ ချန်ထားခဲ့သော အမွေအနှစ်များအရ အတိဒုက္ခတစ်ခုကို အသက်ရှင်လျက် ကျော်ဖြတ်နိုင်သူ မည်သူမဆို ကောင်းကင်ဘုံမှ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိနိုင်ကြောင်း သူသိထားပါ၏။

ဤဆုလာဘ်သည် အတိဒုက္ခခံယူသူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ပြီး ကွဲပြားနိုင်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ သိမြင်နားလည်မှုသို့မဟုတ် ကမ္ဘာ့မူလအစ ချီစွမ်းအင်ကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်လေ၏။

ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်၊ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်း သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ထိုဆုလာဘ်များအားလုံးအနက် အနက်နဲဆုံးမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော မိုးမြေဝိညာဉ်စွမ်းအားများပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် မိုးမြေဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်ပင်။

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးခေတ်မှာပင် ၎င်းတို့မှာ အလွန်ရှားပါးလှပါ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် နက်နဲသော ဇာစ်မြစ်နှင့် ခိုင်မာသော အခြေခံရှိသည့် ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် နတ်သားရဲများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြတာပင်။

လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးမြေဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခု ရရှိခြင်းသည် မည်သည့် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးသိုင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းထက်မဆို ပိုပြီးတန်ဖိုးရှိလှပေ၏။

လုချင်းသည် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်တစ်ခု ရလျှင်ပင် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သူ၏ကံတရားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး မိုးမြေဝိညာဉိစွမ်းအား တစ်ခုမက နှစ်ခုတောင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကံကောင်းမှုမျိုးကို မသေမျိုးခေတ်က ကျင့်ကြံသူများစွာပင် မနာလိုဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

သိထားရမည်မှာ သူကျော်ဖြတ်ခဲ့သော အတိဒုက္ခသည် အတိဒုက္ခအားလုံးအနက် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော မီးခိုးရောင်တိမ်တိုက် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးမျှသာ ဖြစ်၏။ မသေမျိုးခေတ်တွင်တော့ ထိုကဲ့သို့သောအတိဒုက္ခမှာ ဆန်းကြယ်သော အရာမဟုတ်ပေ။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံး အတိဒုက္ခခံယူသူ ဖြစ်နေလို့များလား"

လုချင်း တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ သူ့မေးခွန်းကို ဖြေပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုချင်းသည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ သူရရှိထားသော မိုးမြေဝိညာဉ်စွမ်းအားနှစ်ခု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အာရုံခံရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ မီးခိုးရောင် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်မှာ လုံးဝ ကွဲပျောက်သွားပြီး ကောင်းကင်တွင် မီးခိုးရောင် တိမ်စအနည်းငယ်သာ လွင့်မျောကျန်ရစ်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွမ်းအားကြီးသော အရှိန်အဝါများစွာသည် လုချင်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအတွင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူရှိရာသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာကြတော့၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

လုချင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ် သူနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် ခေါင်းပြောင်ဘုန်းကြီးအချို့ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ ပုံစံအား အတော်လေး ရင်းနှီးနေသည်။ မကြာသေးမီက မြို့တော်မြတ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ ဘုန်းကြီးများပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ဘုန်းကြီး ရွှမ်မင်းမှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။ ဘုန်းကြီးရွှမ်မင်းနှင့် သူ့အပေါင်းအပါများသည် အတိဒုက္ခတိမ်တိုက် ကွဲပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ လျှပ်စီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေသည့် လုချင်းနှင့် သူ့ရှေ့တွင် ပေါလောပေါ်နေသော ဝိညာဉ်အဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဘုန်းကြီးရွှမ်မင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ဘေးမှ ဘုန်းကြီး ရွှမ်နူက အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေ့... ဟိုအကောင်... အဲ့ဒီရတနာကို အခုချက်ချင်း ပေးစမ်း"

….

အခန်း ၂၉၆ - နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းနှင့် စာရင်းရှင်းခြင်း၊ လုချင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်

"ရှားပါးရတနာ ဟုတ်လား"

လုချင်း ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် စွမ်းအားကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသူများမှာ ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဆရာအချို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် လုချင်းနှင့် သူ့ရှေ့တွင် ပေါလောပေါ်နေသော စွမ်းအားကြီး အဆောင်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ ယန်မင်းက မျက်လုံးပြူးကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေ့ကောင်လေး... ရှားပါးရတနာကို အဲ့ဒီဘုန်းကြီးတွေကို မ‌ပေးလိုက်နဲ့"

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ ယန်မင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဘုန်းကြီး ရွှမ်နူက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီပင်။ ရွှမ်နူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးမားသော်လည်း သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာတော့ အံ့မခန်းပင်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် လုချင်းရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် ဝိညာဉ်အဆောင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်လေသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ယန်မင်း၏ စိတ်နှလုံး လေးလံသွားသည်။ ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ ဘုန်းကြီးများက အတိဒုက္ခတိမ်တိုက် မကွယ်ပျောက်သေးခင်မှာပင် ဝင်ရောက်လာလောက်အောင် ရဲတင်းကြလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့ တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအခါ၌ ဘုန်းကြီး ရွှမ်နူက ရှားပါးရတနာကို သိမ်းပိုက်တော့မည့် မြင်ကွင်းကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"ဪ... ဒါဆို သူတို့က ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်ကို ရှားပါးရတနာလို့ ထင်သွားကြတာကိုး"

ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ လုချင်း နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ သို့သော် ရွှမ်နူနှင့် အခြားသူများ သူ့ကို မမှတ်မိကြသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ပုံစံမှာ အတော်လေးကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတာပင်။

အတိဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ချီအိတ်ထဲမှ အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မီးလောင်ထားသော အရေခွံဟောင်းများ ကွာမကျသေးဘဲ ရှိနေသေးပါ၏။ ထို့ပြင် အသစ်ပြန်ပေါက်လာသော ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်နူနှင့် အခြားသူများက သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း မမှတ်မိကြခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

ရွှမ်နူက ဝိညာဉ်အဆောင်ကို ထိခါနီးဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်း ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ သူသည် အဝေးတွင် ရှိနေရန် သူ့ဆရာထံသို့ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် စိတ်အာရုံ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဝိညာဉ်အဆောင်သည် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ့မျက်ခုံးကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ကောင်လေး... ပေးစမ်း"

ရွှမ်နူ၏ လက်ကြီးက လေကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ ယခုအခါ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် လုချင်းကို ရိုက်ချကာ ဖိချေပြီး ရှားပါးရတနာကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

"အဲ့ကောင်လေးတော့ သွားပြီ"

ဒါကိုမြင်တော့ အခုမှ ရောက်လာကြသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ထိုအတိုင်း တွေးလိုက်ကြသည်။ သဘောထားကြီးသူ အချို့ကမူ လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အဆမတန် ချေမွခံရတော့မည့် မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်သဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြ၏။

သို့သော် လူတိုင်းက လုချင်း သေတော့မည်ဟု ထင်နေချိန်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ရွှပ်

နောက်တစ်ခိုက်တွင်တော့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာ၏။ လုချင်းထံသို့ လှမ်းထားသော ရွှမ်နူ၏ လက်မောင်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

ရွှမ်နူ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အုတ်ခဲများ၊ ကျောက်တုံးများကို ဝင်ဆောင့်ပြီး အတော်ဝေးဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ငြိမ်ကျသွားသောအခါ၌ လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ရွှမ်နူ၏ အားနည်းနေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် လုချင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိကြသည်။

ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူမို့လို့ ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ။

မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားရှိတဲ့ ရွှမ်နူကိုတောင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တယ်တဲ့လား။

ဘုန်းကြီး ရွှမ်နူမှာမူ သူ့မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားမည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

"သူ မသေဘူးလား"

လုချင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဓားအရှိန်အဝါက ရွှမ်နူကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်ပစ်ရန် လုံလောက်မည်ဟု သူထင်ထားသော်လည်း ရွှမ်နူက ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပုံရ၏။ ကြည့်ရတာ သူက အသစ်ရရှိထားသော မွေးရာပါနယ်ပယ် စွမ်းအားကို အသုံးပြုရာတွင် အပြည့်အဝ အသားမကျသေးပုံရသည်။

သို့သော် ဒါက သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် စွမ်းအားထိန်းချုပ်နိုင်မှုတို့ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ထိုကဲ့သို့ အမှားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း လုချင်း ယုံကြည်သည်။

လုချင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၌ အခြားသူများမှာ ပြောစရာစကား မရှိအောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒီကောင်လေးက ရွှမ်နူကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့တာတောင် မကျေနပ်သေးဘူးတဲ့လား။

ဘုန်းကြီးရွှမ်မင်း တစ်ယောက်သာလျှင် သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် လုချင်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

"ကောင်လေး... မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ မင်းကများ ငါ့ဆရာဦးလေး ရွှမ်နူကို ရန်ပြုရဲတယ်ပေါ့လေ"

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်မင်း... ခင်ဗျားတို့ ရွှမ်ခုန်းတောင်က ဘုန်းကြီးတွေက တကယ်ပဲ အကျင့်မပြင်နိုင်တဲ့ ခွေးတွေလိုပါပဲလား။ အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျစိုးမိုးပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းကြတယ်။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ တွေ့တိုင်း ကောင်းတာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက ငါ့ဆရာကို အတင်းအဓမ္မ ဘာသာသွတ်သွင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အခုကျတော့ အမှားအမှန်တောင် မခွဲခြားဘဲ ငါ့ရတနာကို လုဖို့ ကြိုးစားပြန်ပြီ"

လုချင်းက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"မင်း... မင်းက"

ဘုန်းကြီးရွှမ်မင်း၏ စိတ်နှလုံး တုန်ခါသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ လုချင်းကို မှတ်မိသွားလေသည်။

"လု ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးလား"

ထိုအချိန်တွင် ယန်မင်းနှင့် အခြားသူများလည်း လုချင်းကို မှတ်မိသွားကြတော့၏။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၏ တုန်လှုပ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လုချင်းသည် ရွှမ်နူကို အစွမ်းကုန်ကြိုးစားမှသာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုမူ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရွှမ်နူကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့၏။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုချင်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

အဲ့ဒီ ရှားပါးအဆောင်ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့်များလား။

လူအများက ထိုသို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

မြင့်မြတ်သောတောင်တော်တွင် လုချင်းကို မြင်ဖူးခဲ့သော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်အချို့က လုချင်းထံမှ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပြန်သတိရလိုက်ကြသည်။

အဲ့ဒါကရော အဲ့ဒီ ရှားပါးအဆောင်ကနေ ထွက်လာတာများလား။

မြင့်မြတ်သောတောင်တော်သို့ မရောက်ဖူးသူများနှင့် လုချင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသူများလည်း ရှိကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ သူတို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူမို့လို့ ရွှမ်ခုန်းတောင်က ဘုန်းကြီးတွေက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် သတိထားနေကြတာလဲ။

"မင်းပဲ... မင်းပဲကိုး တိရစ္ဆာန်ကောင်လေး"

ရှိသမျှလူတိုင်းအနက် ဘုန်းကြီး ရွှမ်နူမှာ မယုံကြည်နိုင်ဆုံး ဖြစ်နေလေ၏။ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေသူမှာ သူ့တပည့်ကို သတ်ပြီး သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော ကောင်လေးဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူထိန်းချုပ်ထားသော သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ကမောက်ကမဖြစ်ကာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်ပြီး သတိလစ်သွားတော့လေ၏။

"ဆရာဦးလေး ရွှမ်နူ"

ချက်ချင်းပင် ဘုန်းကြီးအချို့ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ရှေ့တိုးကာ ဆေးလုံးများ တိုက်ကျွေးကုသပေးကြသည်။

လုချင်းက သူတို့ကို မတားပေ။ ရွှမ်နူသည် သူ၏ ဓားအရှိန်အဝါ ထိမှန်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လုချင်းသည် မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိခါစဖြစ်ပြီး သူ၏ မွေးရာပါ ချီစွမ်းအင်အစစ်ကို မသန့်စင်ရသေးသော်လည်း သူ၏ ဓားသိုင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်နူကို ခဏလျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး လုချင်းသည် ရွှမ်မင်းဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ရွှမ်မင်း... ခင်ဗျား ရောက်လာတာ အတော်ပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ စာရင်းရှင်းစရာ ရှိနေတာ"

"အောမိတောဖော... ဒကာကြီးလုရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ရက်ပိုင်းအတွင်း ဒီလောက် နက်ရှိုင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ဘုန်းကြီး မထင်ထားမိဘူး။

တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ ပါရမီရှင် လူငယ်လေးပါပဲ။ စောစောက ရွှမ်နူက ဒကာကြီးအပေါ် မဆင်မခြင် ပြုမူမိတာ မှားပါတယ်။ သူ့အစား ကိုယ်တော်ကပဲ တောင်းပန်ပါတယ်"

ရွှမ်မင်းသည် အစပိုင်းတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်၏။ သူသည် လက်အုပ်ချီကာ လုချင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ရွှမ်မင်း၏ နှိမ့်ချသော အမူအရာသည် လုချင်းကို မမြင်ဖူးသူများကို အံ့အားသင့်စေသည်။

ရွှမ်မင်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။

သူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလေးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရွှမ်ခုန်းတောင်၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးပင်။ ကျုံးကျိုးရှိ ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ခေါင်းဆောင်များပင် လေးလေးစားစား ဆက်ဆံရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ယခုအခါ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်နေရသည်။

ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူများလဲ။

ရွှမ်မင်း၏ နှိမ့်ချမှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လုချင်း၏ မျက်နှာထားမှာတော့ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ရွှမ်မင်း... ဟန်ဆောင်ပြီး ယဉ်ကျေးပြမနေနဲ့။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မေးမယ်

ပြီးခဲ့တဲ့ ညတုံးက ဝူကျန့်မျှော်စင်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို လွှတ်လိုက်တာ ရွှမ်ခုန်းတောင်ကလား"

လုချင်းက ဝူကျန့်မျှော်စင်အကြောင်း ထည့်ပြောလိုက်သောအခါ၌ စုဝေးနေသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားကြပြန်သည်။

မကြာသေးမီ ရက်များအတွင်း ဝူကျန့်မျှော်စင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟူသော ကောလာဟလများ မြို့တော်မြတ်တစ်ခွင် ပြန့်နှံ့နေသည်။ လုချင်း၏ စကားအရဆိုလျှင် ရွှမ်ခုန်းတောင်က ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလား။

ထက်မြက်သူအချို့သည် ဝူကျန့်မျှော်စင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာမှုနှင့် အခြားသော မကြာသေးမီက ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို ချိတ်ဆက်စဉ်းစားလာကြသည်။ ရုတ်တရက် အရာများစွာသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိလာတော့၏။ အထူးသဖြင့် ယန်မင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်နိုင်ခြေအချို့ကို တွေးမိပြီး မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားကြတော့လေသည်။

"အောမိတောဖော... ဒကာကြီးလုက နောက်နေပါပြီ။ ဝူကျန့်မျှော်စင်ဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာကတည်းက အမြစ်ဖြတ် ချေမှုန်းခံထားရတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းလေ။ ရွှမ်ခုန်းတောင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပတ်သက်မှု ရှိနိုင်ပါ့မလဲ" ရွှမ်မင်း၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အပြစ်ရှိသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ခင်ဗျား ဝန်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ ဝန်မခံသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး" လုချင်းက ရယ်မောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က အဲ့ဒီ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေဆီကနေ အမှန်တရားကို သိပြီးပြီလေ"

"ဒကာကြီးလု... ဒကာကြီးပြောတဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဘာလဲတော့ ကိုယ်တော် မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သတိပေးချင်တာတစ်ခုက ဝူကျန့်မျှော်စင်က လူသတ်သမားတွေဆိုတာ ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်ဖို့ ဘာမဆိုလုပ်မယ့် အရူးတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ သွေးခွဲစကားတွေကို မယုံမိပါစေနဲ့" ရွှမ်မင်းက ရိုးသားဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူတို့က သွေးခွဲဖို့ ကြိုးစားတာ ဟုတ် ၊ မဟုတ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်တော် သိတာတစ်ခုက ကျွန်တော် လုပ်ချင်နေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ ရှိတယ်"

လုချင်း ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုက သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ လုချင်း၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ ရွှမ်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်အာရုံတစ်ခု လှိုင်းဂယက်ထလာခဲ့၏။

သို့သော် သူ ဆက်မတွေးနိုင်ခင်မှာပင် လုချင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကတော့... ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ"

နောက်အခိုက်တွင်တော့ လုချင်း၏ ပုံရိပ်သည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေ၏။

"မဖြစ်ချေဘူး... စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း နေရာယူကြ"

ရွှမ်မင်း၏ ရင်ထဲမှ အန္တရာယ်အာရုံမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်သပိတ်တစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သပိတ်သည် လေထဲတွင် ချက်ချင်း ကြီးထွားလာပြီး စဉ့်အိုးကြီးတစ်လုံးအရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိကာ ဝိုးတဝါး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်ပြီး ဘုန်းကြီးများကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ခဏ၌ လုချင်း ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်ချောင်းပါ အတူပါလာကာ သပိတ်ကို ခုတ်ချလိုက်တော့လေ၏။

ဝုန်း

လုချင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားအောက်တွင် သပိတ်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

သပိတ်ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် ရိုက်ခတ်ပြီးနောက်၌ လုချင်းသည် ဘေးတိုက် ခုတ်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ ထက်ရှသော လခြမ်းကွေးပုံစံ ဓားအရှိန်အဝါသည် ဘုန်းကြီးများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"ရှောင်ကြ"

ဓားအရှိန်အဝါ လာနေသည်ကို မြင်တော့ ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ ဘုန်းကြီးများမှာ ရွှမ်နူ၏ ဖြစ်ရပ်ကို သတိရပြီး ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ စိန်ခန္ဓာကျင့်စဥ်ကိုပင် ကျွမ်းကျင်ထားသော ရွှမ်နူပင်လျှင် လုချင်း၏ ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပါ၏။

သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ပါ့မလဲ။

ချက်ချင်းပင် ဘုန်းကြီးများအားလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံဖွဲ့ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ဓားအရှိန်အဝါကို ရှောင်တိမ်းရန်သာ ကြိုးစားကြတော့၏။

သို့သော် လုချင်း၏ ဓားသိုင်းကျွမ်းကျင်မှုမှာ နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်ခဲလှပါ၏။

သူ့ဓားအရှိန်အဝါကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ရှောင်နိုင်ပါ့မလဲ။

အော်ဟစ်သံများအကြားတွင် ဓားအရှိန်အဝါ ကွယ်ပျောက်သွားသောအခါ၌ ရွှမ်မင်း ဦးဆောင်သော အကြီးအကဲဘုန်းကြီး အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ ဘုန်းကြီးအားလုံးမှာ လုချင်း၏ ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် ခါးလယ်မှ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားကြလေပြီ။

"အား... နာတယ် နာလိုက်တာ အကြီးအကဲ... ကယ်ပါဦး"

"အကြီးအကဲ... ကယ်ပါ မသေချင်သေးဘူး"

"ဆရာ... ကယ်ပါဦး" ...

နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသော ဘုန်းကြီးများမှာ ချက်ချင်း မသေဆုံးကြသေးပေ။ သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ရွှမ်မင်းနှင့် အခြားသူများကို အကူအညီတောင်းနေကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ဘေးမှ ကြည့်နေသူများပင် ကျောချမ်းသွားကြလေ၏။

ဤအခြေအနေရောက်တော့ ရွှမ်မင်းလည်း ယခင်က တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက်မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လက်သင်္ကေတများ ဖော်ကာ ပုတီးတစ်ကုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်တွင်တော့ ပုတီးမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော ဘုန်းကြီးများအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဘုန်းကြီးများ၏ ဒဏ်ရာများမှာ သွေးထွက်ရပ်သွားကာ ချက်ချင်းမသေဆုံးအောင် တားဆီးပေးလိုက်၏။

သို့သော် လုချင်းသည် စတင်လှုပ်ရှားပြီးဖြစ်ရာ ဒီနေရာတွင်ပဲ ရပ်တန့်မည့်ပုံမပေါ်ပေ။ စောစောက ရွှမ်မင်းနှင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏ အသစ်ရရှိထားသော မွေးရာပါနယ်ပယ် စွမ်းအားကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန် စမ်းသပ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ယခု ရွှမ်မင်းက သူ့လူများကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ၌ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြန်၏။

သို့သော် လုချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းအတားအဆီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာကာ သူ့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ စောစောက သူ လွင့်ထွက်သွားအောင် ရိုက်ထုတ်လိုက်သော သပိတ်ပင်။ ယခုအခါ ရွှမ်မင်းနှင့် အခြားသူများ၏ အပေါ်တွင် ဝဲပျံနေပြီး သူတို့ကို ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေ၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲများလည်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ပုံစံချပြီး သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် သပိတ်အပေါ် အစွမ်းကုန်အားစိုက်ထုတ်လိုက်တော့၏။

လုချင်းသည် အလင်းအတားအဆီးကို ပေါ့ပါးစွာ ခုတ်လိုက်သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မာကျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ထက် များစွာ ပိုသန်မာနေလေ၏။ သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့်ပင် အစွမ်းကုန် မသုံးဘဲ ဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလေးခုထဲက တစ်ခုဆိုတော့ ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီး ရှိတာပဲပေါ့။ ကြည့်ရတာ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်မှာ တိုက်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ အလျှော့ပေးခဲ့တာကိုး"

အလင်းအတားအဆီး၏ စွမ်းအားကို ခံစားရင်း လုချင်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ရွှမ်မင်းနှင့် အခြားသူများအဖို့ လုချင်း၏ စကားမှာ လှောင်ပြောင်သံကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

ထိုစဉ်က သမားတော်ကြီးကို ဖိနှိပ်ပြီး ဘာသာသွတ်သွင်းရန် သပိတ်၏ စွမ်းအားအများစုကို အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် လုချင်းက အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဒီလူငယ်လေးက အဲ့ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လှောင်ပြောင်နေသည်။

ဤအခြေအနေရောက်တော့ ရွှမ်မင်းသည် သူ၏ ယခင်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး လုချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒကာကြီး... သိပ်ကို ရက်စက်လွန်းနေပြီ။ ကိုယ်‌တော့်ရဲ့ ရွှမ်ခုန်းတောင်က တပည့်တွေက မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကို မင်းက သနားညှာတာမှု မရှိဘူး။ မင်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ရောက်သွားပြီမလို့ မိစ္ဆာကောင်နဲ့ ဘာမှ မခြားတော့ဘူး"

"စွပ်စွဲပြစ်တင်တာကတော့ ခင်ဗျားတို့ ခေါင်းပြောင်ဘုန်းကြီးတွေ တကယ် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်ပဲ"

လုချင်းသည် ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားပြီး စကားနိုင်လုရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ ထိုအစား သူ့ရှေ့မှ အလင်းအတားအဆီးကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိပ်ခွံလို အကာကွယ်ကြီးက ခင်ဗျားတို့ကို ကြာကြာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား"

ထိုသို့ပြောပြီး လုချင်းသည် ခြေအနေအထားပြင်ကာ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်ရာ ထက်ရှသော ဓားအရှိန်အဝါသည် သူ၏ ဓားပေါ်တွင် စတင်စုဝေးလာသည်။ လုချင်း စွမ်းအားစုစည်းလိုက်သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်သွားကြသည်။

လုချင်းသာ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ထုတ်ဖော်လိုက်လျှင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်မည်ကို သူတို့အားလုံး ခံစားမိကြသည်။

ရွှေရောင်အလင်းအတားအဆီးအတွင်းရှိ ရွှမ်မင်းနှင့် အခြားသူများလည်း လုချင်းထံမှ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိကြ၏။ သို့သော် ရွှမ်မင်းကတော့ ထိတ်လန့်ဟန်မပြပေ။

နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော တပည့်များ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပုတီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ယာယီသွေးတိတ်သွားသည်ကို သူမြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပုတီးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ့ဝတ်ရုံထဲမှ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ ပစ်လိုက်တော့၏။

ထိုအရာဝတ္ထုသည် လေထဲတွင် ကြီးထွားလာပြီး သုံးပေအရှည်ရှိသော ရွှေရောင် စိန်ကျည်ပွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လာလေသည်။

စိန်ကျည်ပွေ့သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ရွှမ်မင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါလောပေါ်နေပြီးနောက်၌ ရွှမ်မင်းကလည်း လုချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တိရစ္ဆာန်ကောင်လေး... မင်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို အပြည့်အဝ လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီဘုန်းကြီးကလည်း ညှာတာနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... သေဖို့သာ ပြင်ပေတော့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့မှ စိန်ကျည်ပွေ့သည် မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပလာလေတော့သည်။