အခန်း (၂၉၇-၂၉၈)

အခန်း ၂၉၇ - မှော်ရတနာနှင့် ရတနာလုယူပွဲ

"ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်လား။ ဒီခေါင်း‌ပြောင်ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ဒီပစ္စည်းကိုတောင် ထုတ်သုံးလာပါလား" ရွှမ်မင်း ထုတ်လိုက်သောပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၌ ယန်မင်းတစ်ယောက် အလွန်အံ့သြသွားလေသည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုယန်မင်း... ဒီ ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလား" သူ့ဘေးနားရှိ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ပါးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ စွမ်းအားကြီးတာပေါ့။ ဒါက မှော်ရတနာတစ်ခုပဲလေ။ ရှေးခေတ်တွေကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာလို့လည်း ပြောကြတယ်။ စွမ်းအားက အံ့မခန်းပဲ။ ငါတို့ ချင်းယန်ဘုရားကျောင်းက 'မိုးကြိုးစိမ်း မက်မွန်သစ်သားဓား' နဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရတယ်" ယန်မင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ချင်းယန်ဘုရားကျောင်းက မိုးကြိုးစိမ်း မက်မွန်သစ်သားဓားနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရတယ် ဟုတ်လား" လူငယ်တာအိုဆရာက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ "ဒါဆို ဒီ လု ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးတော့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မှာပေါ့"

အခြားသော တာအိုဆရာများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ထိတ်လန့်အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာကြသည်။ ချင်းယန်ဘုရားကျောင်း၏ ထိပ်တန်း မှော်ရတနာသုံးခုထဲတွင် မိုးကြိုးစိမ်း မက်မွန်သစ်သားဓားလည်း ပါဝင်ပြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သာလျှင် အသုံးပြုခွင့်ရှိကြောင်း သူတို့ သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီ ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ကလည်း အဲဒီလောက် အဆင့်ရှိတဲ့ ရတနာတစ်ခုတဲ့လား။

"မသေချာသေးပါဘူး။ မှော်ရတနာဆိုရင်တောင်မှ ဘယ်သူသုံးလဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်သေးတယ်။ တကယ်လို့ ရွှမ်ခုန်းတောင်ရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဒါမှမဟုတ် အဓိပတိအကြီးအကဲတွေသာ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလူငယ်လေး သေချာပေါက် သေပြီပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရွှမ်မင်းဆိုတဲ့ အဲ့ဒီခေါင်း‌ပြောင်ဘုန်းကြီးအိုကြီးကျတော့ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က 'ချီသန့်စင်ခြင်း' အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတာ။ ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ရဲ့ စွမ်းအား တစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ထုတ်သုံးနိုင်ရင်တောင် တော်လှပြီလို့ပဲ ပြောရမယ်။ ဒီလူငယ်လေးသာ အဝေးကို ဆုတ်ခွာသွားနိုင်မယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်"

တာအိုဆရာယန်မင်းနှင့် သူ့ဆရာတူညီငယ်များ၏ စကားဝိုင်းမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်စေရန် သူတို့က တမင်တကာ အသံကို မြှင့်ပြောနေခြင်း ဖြစ်၏။ လုချင်းကို သတိပေးချင်သည့် သဘောမျိုး သက်ရောက်နေသည်။

သို့သော် လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး ယန်မင်း၏ စကားများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပုံ မပေါ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်စာတန်းတစ်ခုက သူ့မြင်ကွင်းထဲတွင် ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

[ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက် - အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာ၊ ရွှမ်ခုန်းတောင်၏ အမွေအနှစ်ရတနာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိသည်။ နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းနိုင်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖိနှိပ်နိုင်သည်။]

[မသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းခေတ်တွင် ရွှမ်ခုန်းတောင်အစစ် ကမ္ဘာလောကမှ ထွက်ခွာသွားချိန်၌ ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။]

[ဤရတနာသည် ၎င်း၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ချုပ်နှောင်နိုင်ပြီး ၎င်း၏ ရုပ်ဝတ္ထုဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြေမွသွားစေနိုင်သည်။ သေးသေးလေး ထိခိုက်ခံရသူများသည်ပင် ဝိညာဉ်ကွဲလွင့်ပြီး မသန်စွမ်း ဖြစ်သွားနိုင်ကာ၊ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံရသူများကတော့ ရုပ်ရောနာမ်ပါ ပျက်သုဉ်းသွားနိုင်သည်။]

[မှော်ရတနာများသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက် မှော်စွမ်းအင် လိုအပ်သည်။]

[ဤရတနာကို ပိုင်ရှင်မဲ့ဖြစ်အောင် သန့်စင်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများ အသုံးပြုပါက ၎င်း၏ စွမ်းအား ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ အများဆုံး ထုတ်သုံးနိုင်မည်။]

...

"အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာတဲ့လား။ ကြည့်ရတာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလေးခုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ထင်ထားသလောက်တောင် မနက်ရှိုင်းဘူးပဲ။ ငါ့ရဲ့ 'ဝိညာဉ်အဆောင်' ကို သူတို့တွေ ဒီလောက်တောင် လိုချင်နေကြတာ မဆန်းပါဘူး" ယန်မင်း၏ စကားနှင့် ပေါင်းစပ်စဉ်းစားပြီးနောက် လုချင်းသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလေးခု၏ အင်အားအခြေအနေကို ရိပ်စားမိလိုက်သည်။

အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာလေး တစ်ခုလောက်နှင့်ပင် ယန်မင်း အံ့သြနေခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလေးခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မှော်ရတနာအရေအတွက်က သိပ်မများလှသည့်ပုံပင်။

လုချင်း၏ မျက်နှာထားက မပြောင်းလဲသော်လည်း ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ကို အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားနေသော ရွှမ်မင်းမှာမူ ယန်မင်း၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် မျက်နှာ မည်းမှောင်နေလေပြီပင်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ယန်မင်းအပေါ် အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေမိ၏။

ဒီတာအိုဆရာအိုကြီးက ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို အခုလိုအချိန်မှာ တမင်သက်သက် ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်တာက လုချင်းကို ကူညီချင်လို့ဆိုတာ သိသာလွန်းနေသည်။ သူများဓားငှားပြီး ကိုယ့်ကို ပြန်သတ်ခိုင်းနေသလိုပင်။

ယန်မင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသော်လည်း ရွှမ်မင်းခင်မျာ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်မင်းပြောသည့်အတိုင်း ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်က အဆင့်မြင့်လွန်းသော ရတနာဖြစ်နေပြီး ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော သူ့အတွက် အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ဤရတနာ၏ ပိုင်ရှင်အစစ် မဟုတ်သဖြင့် အသက်သွင်းရန် ပိုမိုခက်ခဲနေလေ၏။

သူ့ဆရာတူညီများက တိုက်ကွက်ဖော်ပြီး ကူညီပေးနေလျှင်တောင်မှ ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအားကို ထုတ်သုံးနိုင်ရန် စွမ်းအားစုစည်းဖို့ လိုအပ်နေသေးသည်။

အကယ်၍ လုချင်းသာ ယခုအချိန် ထွက်ပြေးသွားပါက ရွှမ်မင်းအနေဖြင့် စောစီးစွာ တိုက်ခိုက်ရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်လျှင် လုချင်းကို တကယ်သတ်နိုင်မလား ဆိုသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ ယုံကြည်မှုမရှိပေ။

လုချင်း ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရွှမ်မင်းသည် အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ သူ့ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်တော့၏။ "ညီငယ်တို့... တိုက်ကွက်ပုံစံ ချက်ချင်းပြောင်းပြီး ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို ဖမ်းချုပ်ကြစမ်း"

"အမိန့်အတိုင်းပါ" တိုက်ကွက်ဖော်ဆောင်နေသော ဘုန်းကြီးအနည်းငယ်သည် ရွှမ်မင်း၏ အမိန့်နှင့်အညီ ချက်ချင်း စိတ်ချင်းဆက်လိုက်ကြသည်။ သူ့အမိန့်ရသည်နှင့် သူတို့ကို လွှမ်းခြုံထားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုသဖွယ် ရုတ်တရက် ဇောက်ထိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး လုချင်းကို ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းယူရန် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

သို့သော် ယခုလက်ရှိ လုချင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် မည်သို့ အလွယ်တကူ အဖမ်းခံပါမည်နည်း။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရွှမ်မင်းနှင့်အဖွဲ့က ခံစစ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး တိုက်စစ်ဆင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၌ လုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားတို့ လိပ်ခွံထဲ ခေါင်းမမြှုပ်ကြတော့ဘူးပေါ့လေ" အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ့ခြေထောက်အောက်သို့ အားစိုက်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်း လွှမ်းခြုံလာချိန်တွင် သူ မူလရပ်နေသောနေရာ၌ လူပုံသဏ္ဌာန် မြူခိုးဖြူတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်သည် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ဓားဖြင့် ပိုင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် လုချင်း၏ ဓားချက်အောက်တွင် ဘုန်းကြီး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင် ရွှမ်မင်း၏ ရှေ့၌ ပျံဝဲနေသော ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်သည် ရုတ်တရက် မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ရွှေရောင်အလင်းတန်း၏ ပျံ့နှံ့နှုန်းမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဘုန်းကြီးများအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားရုံသာမက လုချင်းလည်း အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်မရ ဖြစ်သွားသည်။ ဘုန်းကြီးအား ခုတ်ပိုင်းရန် ရွယ်ထားသော ဓားသည်လည်း လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားလေ၏။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရုပ်သေးရုပ်ကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

"နှမြောစရာပဲ၊ အဲ့ဒီလူငယ်လေးတော့ သူတို့ဉာဏ်ဆင်တာ ခံလိုက်ရပြီ" ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်မင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လူငယ်လေးဆိုတော့လည်း ငယ်ပါသေးသည်။ စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း အတွေ့အကြုံက နုနယ်လွန်းလှသည်။ ခေါင်း‌ပြောင် ဘုန်းကြီးအိုကြီး ရွှမ်မင်း၏ လှည့်စားမှုကို အနည်းငယ် ခံလိုက်ရရုံဖြင့် ဟာကွက်ပေါ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီပင်။

သို့သော် ရွှမ်ခုန်းတောင်၏ ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်သည် ကောလာဟလများအတိုင်း ဝိညာဉ်ကို ချုပ်နှောင်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြေမွစေနိုင်ကာ ထိခိုက်ခံရသူများကို ရုပ်ရောနာမ်ပါ ပျက်သုဉ်းစေနိုင်သည် ဆိုသော အချက်မှာ မှန်ကန်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ မူလက ကောလာဟလများကို ချဲ့ကားထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ တကယ် မှန်ကန်နေပုံရသည်။

ယန်မင်း သက်ပြင်းချနေစဉ်တွင် အခြားကြည့်ရှုသူများကလည်း ထပ်တူထပ်မျှ တုန်လှုပ်နေကြလေ၏။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးအထိ ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ လူများကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သော အလွန်အင်အားကြီးမားသည့် လုချင်းသည် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ အနိုင်ယူခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားပါမည်နည်း။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလေးခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲပင်။ ရတနာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ရှုံးနိမ့်လုနီးပါး အခြေအနေကို အနိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

"မဖြစ်ဘူး... အားချင်း" မျှော်စင်မြင့်ပေါ်မှ လူများလည်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သမားတော်ကြီးချန်သည် လုချင်းတစ်ယောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျှော်စင်ပေါ်မှ ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သမားတော်ကြီး လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်မှာပင် လုချင်း၏ အသံသည် သူ့စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ "ဆရာ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"အားချင်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" သမားတော်ကြီး တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းလာသည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်နဲ့ လှည့်စားနေတာပါဗျ" လုချင်း ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားရသောအခါမှ သမားတော်ကြီးလည်း စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီ နောက်ထပ်အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

အားချင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အသံလွှင့်စွမ်းရည်က ဒီလောက်အဝေးကြီးအထိ ရောက်တာလား

သူတို့ ကျုံးကျိုးနယ်မြေထဲ ဝင်လာကတည်းက သူတို့၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းများ အကြီးအကျယ် ဖိနှိပ်ခံထားရကြောင်း သတိပြုသင့်သည်။ အထူးသဖြင့် မြို့တော်မြတ်အတွင်း ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပေနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက်သာ အာရုံခံနိုင်တော့သည်အထိ ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။ သို့သော် မျှော်စင်မြင့်နှင့် ခြံဝင်းကြား အကွာအဝေးမှာ အနည်းဆုံး မိုင်ဝက်ခန့် ရှိလေသည်။ "ကြည့်ရတာ ဒီအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း အားချင်းရဲ့ စွမ်းအားက အံ့မခန်း ပြောင်းလဲသွားတဲ့ပုံပဲ" ဤသို့ တွေးလိုက်မိပြီးနောက် သမားတော်ကြီးမှာ ပို၍ပင် စိတ်အေးသွားတော့လေ၏။

သို့သော် သမားတော်ကြီး စိတ်အေးသွားသော်လည်း အခြားသူများမှာမူ စိုးရိမ်နေကြဆဲပင်။ မာကူးကဲ့သို့သော သူများသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း မျှော်စင်မြင့်ပေါ် ရောက်နေသဖြင့် လုချင်းကို ကူညီရန် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ အကူအညီမဲ့စွာ စိုးရိမ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး... မင်းဘယ်လောက်ပဲ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနေပါစေ၊ ရွှမ်ခုန်းတောင်ရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်ရတနာရှေ့မှာတော့ မင်းက ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပါဘူးကွာ" အခြားတစ်ဖက်တွင် ရွှမ်မင်းသည် လုချင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၌ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်၍မရတော့ဘဲ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများသာ ပေါ်နေသည်။

ဒါက ရွှမ်မင်းကို အလွန်ကျေနပ်အားရစေသည်။

ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ လုချင်းကြောင့် သူတို့ ရွှမ်ခုန်းတောင်ကလူတွေ အတော်လေး ခံခဲ့ရသည်။ တပည့်တွေ အသတ်ခံရရုံသာမက သူကိုယ်တိုင်လည်း စကားပြောတိုင်း ခေါင်းပြောင်ဘုန်းကြီးအိုကြီးဟု အခေါ်ခံခဲ့ရပါ၏။

သူ့တပည့်များနှင့် ဆရာတူညီများရှေ့တွင် တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း သူ့ရင်ထဲက ဒေါသကတော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ကြီးမားနေခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံမှန် သည်းခံထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကြောင့်သာ ဒေါသကို အတင်းဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

"အကြီးအကဲ... ဒီကောင်စုတ်လေးကို မြန်မြန်သတ်လိုက်ပါ"

"သူ့ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ပြန်ခံစားခိုင်းလိုက်ပါ"

"သူ့ကို တစ်စစီ ခုတ်ထစ်ပြီး သတ်ပစ်ပါ"

အခြားဘုန်းကြီးများက အခြေအနေကို မြင်သောအခါ၌ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြတော့၏။ အထူးသဖြင့် လုချင်းလက်ချက်ဖြင့် မသန်မစွမ်းဖြစ်ခဲ့ရသော ဘုန်းကြီးငယ်လေးများက လုချင်းကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ရန် အော်ဟစ်နေကြလေသည်။ ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ အကြီးအကဲများပင် ရွှမ်မင်းကို ကြည့်နေကြ၏။

သို့သော် ရွှမ်မင်းကတော့ လုချင်း၏ ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အခြားအတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ "ငါတို့ မလုပ်သင့်ဘူး... ဒီမိစ္ဆာကောင်က အပြစ်တွေ အများကြီး ကျူးလွန်ထားပြီး မကောင်းမှုထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီဆိုပေမဲ့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အမြင်ကတော့ သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး ဗုဒ္ဓနည်းလမ်းတွေနဲ့ သန့်စင်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေကို ဆေးကြောပေးလိုက်တာကမှ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၌ အခြားအကြီးအကဲများ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ရွှမ်မင်းက လုချင်းကို ရွှမ်ခုန်းတောင်အတွက် ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လုချင်း ပြသခဲ့သော စွမ်းအားကြီးမားမှုနှင့် ကောင်းကင်ကို အံတုနိုင်လောက်သည့် ပါရမီကို တွေးကြည့်ပြီးနောက်၌ အကြီးအကဲများ မက်မောသွားကြသည်။ အကယ်၍ ရွှမ်ခုန်းတောင်သာ ထိုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို အံတုနိုင်သည့် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုအား ပိုင်ဆိုင်လိုက်လျှင် သူတို့၏ အင်အားနှင့်အခြေခံအုတ်မြစ်ကလည်း အများကြီး တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။

သူတို့က ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ "ဒါက တကယ်ကို မွန်မြတ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါပဲ။ ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ရွှမ်မင်းက တကယ်ကို ကရုဏာကြီးမားလှပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် သူ့ကို ရွှမ်ခုန်းတောင် ပြန်မခေါ်သွားခင် ဒီမိစ္ဆာကောင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ဖို့ ညီလေးတို့ ကူညီပေးကြပါဦး"

"ကောင်းပါပြီ"

ဘုန်းကြီးများသည် တိုက်ကွက်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းရာတွင် ကူညီရန် သူတို့၏ စွမ်းအင်ကို ရွှမ်မင်းနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ဆရာတူညီများ၏ အကူအညီဖြင့် ရွှမ်မင်းရှေ့ရှိ ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ပိုမို အားကောင်းလာသည်။ ၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လေပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး လုချင်း၏ ခေါင်းအထက်တွင် ပျံဝဲကာ သဲ့သဲ့ကြားရသော ဘုရားစာရွတ်ဖတ်သံများနှင့်အတူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို အောက်သို့ ပစ်လွှတ်ပြီး လုချင်း၏ ဝိညာဉ်ပေါက်များကို စတင် ပိတ်ဆို့လေသည်။

လုချင်း၏ ဝိညာဉ်ပေါက်များ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်နှင့် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လုံးဝ အသုံးပြုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူသည် အခြားသူများ စိတ်ကြိုက်ကြိုးကိုင်နိုင်သော အသက်ရှိလျက် လူသေကောင် ဖြစ်သွားရုံသာမက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရတနာများနှင့် လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးသည်လည်း ရွှမ်ခုန်းတောင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာပေတော့မည်။

လုချင်းဆီမှ ရနိုင်မည့် ရတနာများနှင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွေးမိရင်း ရွှမ်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် လိုချင်တပ်မက်စိတ်များ တောက်လောင်လာသည်။ လုချင်းကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်နှင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဆိုရာ၌ သူ့တွင် လျှို့ဝှက်ချက် လုံးဝမရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ပြီးတော့ အဲဒါတွေက အလွန်စွမ်းအားကြီးမားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖြစ်ဖို့များပါ၏။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ ဒီလောက်အဆင့်ထိ ဘယ်လိုကျင့်ကြံခဲ့သလဲ ဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ပင် မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များကို ရယူနိုင်ခဲ့လျှင် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအတွေးကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် သည်းခံထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ရွှမ်မင်းပင်လျှင် သူ့မျက်လုံးထဲမှ စိတ်အားထက်သန်မှု အရိပ်အယောင်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ရွှမ်မင်းနှင့် ဘုန်းကြီးများက လုချင်းကို အပြီးတိုင် ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်တော့မည်ကို မြင်နေရသော်လည်း ဝင်မပြောရဲကြပေ။

ပထမအချက်မှာ သူတို့အနေဖြင့် ရွှမ်ခုန်းတောင်ကို သွားပြီး ပြဿနာမရှာရဲသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဒုတိယအချက်မှာတော့ ယခုအချိန်တွင် ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားမှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဟု မည်သူမျှ မပြောရဲကြပေ။ ယန်မင်းပင်လျှင် မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲပေ။ သူထွက်လာတုန်းက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို မိုးကြိုးစိမ်း မက်မွန်သစ်သားဓား ယူလာခွင့်ပြုဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့မိတာကိုတောင် စိတ်ထဲတွင် နောင်တရနေမိသည်။

အကယ်၍ သူ့မှာသာ မိုးကြိုးစိမ်း မက်မွန်သစ်သားဓား ရှိနေခဲ့လျှင် ဒီခေါင်းပြောင်ဘုန်းကြီးတွေကို သူ ဘာကြောက်စရာ လိုနေမှာလဲ။

ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ လုချင်း၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း မှိတ်သွားသည်။ ရွှမ်မင်းနှင့် အခြား ရွှမ်ခုန်းတောင် ဘုန်းကြီးများအားလုံးကတော့ ပြုံးရွှင်နေကြလေ၏။

"ပြီးသွားပြီပဲ" ယန်မင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရွှမ်ခုန်းတောင်ကို စွမ်းအားပိုကြီးလာမှာ မလိုလားသော်လည်း ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် လုချင်းအနေဖြင့် ရုန်းထွက်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။

ဒီလောက်စွမ်းအားကြီးတဲ့ မှော်ရတနာမျိုးကို သူတောင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

လုချင်း လုံးဝ အဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီ၊ အခြေအနေ ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်နေကြချိန်တွင်...

ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်သည် လုချင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ကို ညင်သာစွာ လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

ထို ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သူမှာ လုချင်း ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် လုချင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားပြီး ရွှမ်မင်းကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်၏။

"ဘာ" ရွှမ်မင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ရတနာကို အသက်သွင်း၍ လုချင်းကို သတ်ပစ်ရန် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရူးမူးစွာ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လုချင်းကို ရုပ်သေးရုပ် လုပ်ဖို့ဆိုတာ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။

ဒီထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်ချင်စိတ်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ရွှမ်မင်းက ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ကို အသက်သွင်းရန် လုပ်လိုက်ချိန်မှာပင် ပို၍ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ လုချင်း၏ လက်ထဲတွင် ရောက်နေသော ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အား" ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ရွှမ်မင်းသည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သာမန်မျက်စိနှင့် မမြင်ရတော့သည်သာမက သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့်လည်း အာရုံခံမရတော့ပေ။ ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သူ့ဝိညာဉ်အဆက်အသွယ်က တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြတ်တောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ့ဝိညာဉ်လည်း အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားတော့လေ၏။

"ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ရွှမ်ခုန်းတောင်ရဲ့ ရတနာ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

"အဲဒီလူငယ်လေး အဖိနှိပ်မခံရပါလား"

"သူက တောက်လျှောက် ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပဲ"

...

အဖိနှိပ်ခံထားရသည်ဟု ထင်ရသော လုချင်း ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်ကို မြင်သောအခါ၌ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကြည့်ရှုနေကြသော ကျွမ်းကျင်သူများက ထိတ်လန့်တကြား ပြောလာကြ၏။

ယန်မင်းပင်လျှင် မျက်လုံးပြူးသွားရှာသည်။

ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်း ဖိနှိပ်မှုကို လုချင်း ဘယ်လို ခုခံလိုက်သလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေ၏။ ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ ဘုန်းကြီးများမှာမူ ထိတ်လန့်လွန်း၍ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရွှမ်မင်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်း... ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

"ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူး၊ အမှိုက်သရိုက်တချို့ကို ရှင်းလိုက်ရုံပါပဲ။ အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား အချိန်ဆွဲနေတာ ကြာလှပြီ။ ခင်ဗျားနဲ့ ဒီကစားပွဲ ကစားနေရတာ အတော်ကြာသွားပြီပဲ" လုချင်းသည် ကိုယ်လက်အ‌ကြောချဉ်ဆန့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များက လည်းကြည်လင်နေကာ ဖိနှိပ်ခံထားရသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။

"ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း။ အဲဒါ မင်း ထိလို့ရတဲ့ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး" ရွှမ်မင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က တည်ငြိမ်မှုမျိုး လုံးဝ မကျန်တော့ပေ။

"ခေါင်းပြောင်မြည်းအိုကြီး... ခင်ဗျား ရူးနေလား။ ဒါက ခင်ဗျား ကျုပ်ဆီကနေ တစ်ခုခု တောင်းရမဲ့အချိန် ဟုတ်လို့လား" ခန္ဓာကိုယ် အကြောလျှော့ပြီးနောက်၌ လုချင်းက သူ့တိုက်ပွဲဝင်ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "ကျုပ်ဓားချက်အောက်မှာ ဘယ်လို အသက်ရှင်အောင် နေရမလဲ ဆိုတာပဲ ခင်ဗျား စဉ်းစားသင့်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင်တော့ သူ့ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှမ်မင်း၏ ရှေ့တွင် ပြန်ပေါ်လာကာ ဓားဖြင့် ပိုင်းချလိုက်တော့လေသည်။

…

အခန်း ၂၉၈ - ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်း၊ လုချင်း၏ အံ့မခန်းစွမ်းအား

လုချင်းသည် ရွှမ်မင်း၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ဒီတစ်ခါတွင်တော့ သူ အလျှော့မ‌ပေးတော့ချေ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးနှင့် စွမ်းအင်များ လှိုင်းထန်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မွေးရာပါနယ်ပယ် ချီစွမ်းအင်အစစ်များ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်စီးဆင်းနေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့မျက်ခုံးကြားရှိ နေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ဝိညာဉ်အဆောင်အနည်းငယ်သည် သူ့မွေးရာပါရုပ်ခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းချိန်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားချိန်က အတိဒုက္ခလျှပ်စီးများကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး အသစ်ပြန်လည် သန့်စင်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားသည် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်များ၏ အားဖြည့်မှု မပါလျှင်တောင်မှ လုချင်း၏ လက်ရှိစွမ်းအားသည် အခြားသူများ မှန်းဆနိုင်သည့် အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေပြီပင်။

သူသည် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဝါရင့် မွေးရာပါနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် သူ့တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သူ့ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ချီစွမ်းအင်အစစ် နှစ်မျိုးစလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုကြောင့် လုချင်း၏ စွမ်းအားသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ့လက်ထဲမှ တိုက်ပွဲဝင်ဓားသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုးကဲ့သို့ ရွှမ်မင်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"မြန်လိုက်တာ သူ့လှုပ်ရှားမှုရော ဓားချက်ရော အရမ်းမြန်တာပဲ"

လုချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျွမ်းကျင်သူများကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပါ၏။

မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည့် သူတို့ပင်လျှင် အရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်ပင်။

ထိုစဉ် လုချင်းက ရွှမ်မင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေလေပြီ။ ဘေးကကြည့်နေသူများပင် ထိုမျှ တုန်လှုပ်နေလျှင် ရွှမ်မင်းမှာ မည်မျှတောင် ပိုဆိုးနေမည်နည်း။

ချီကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းတွင် မကျွမ်းကျင်သည့်အပြင် စိတ်ဝိညာဉ်လည်း ဒဏ်ရာရထားသေးသည်။ လုချင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၌ သူ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ဘဲ လုချင်း၏ ဓားချက် ခေါင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည်။

ရွှမ်မင်း နှစ်ပိုင်းကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေချည်ထိုး သင်္ကန်းနီကြီးမှ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

သို့သော် လုချင်း၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားအောက်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းသည် အသက်ရှူချိန် တစ်ဝက်ပင်မခံဘဲ ကွဲကြေသွားတော့၏။

သို့ပေမဲ့ ဤအချိန်ခဏတာလေးက ရွှမ်မင်းကို တုံ့ပြန်ခွင့် ရစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်နိုင်သဖြင့် ဦးခေါင်းခွံကို ထိမည့် သေစေနိုင်သော ဒဏ်ချက်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်လိုက်၏။ လုချင်း၏ တိုက်ပွဲဝင်ဓားသည် သူ့ခေါင်းကို ရှပ်ထိသွားပြီး ပခုံးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

ဘုန်း

ဓားသည် ရွှမ်မင်း၏ ပခုံးကို ထိမှန်သွားသော်လည်း သူ့ကို နှစ်ပိုင်းမကွဲစေခဲ့ပေ။ သင်္ကန်းနီကြီးက ဒဏ်ချက်ကို စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် ဓားသွားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့။

သို့သော် ဓားသွားကို တားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် လုချင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုအရှိန်ကိုမူ အပြည့်အဝ မစုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။ လုချင်း၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားအောက်တွင် ရွှမ်မင်း၏ ပခုံးသည် ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး အရိုးပေါင်းများစွာ ကြေမွသွားခဲ့ရ၏။ သူ့အောက်မှ မြေကြီးသည် အလွှာလိုက် အက်ကွဲသွားပြီး သူ့ကို တစ်ဝက်ခန့် မြှုပ်သွားစေသည့် တွင်းတစ်ခုကိုတောင် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

"အား ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ရွှမ်မင်း"

"မင်း... တိရစ္ဆာန်ကောင်လေး၊ အသက်ကို ဖက်နဲ့သာ ထုပ်ထားပေတော့"

"မိစ္ဆာကောင်... သေစမ်း"

ရွှမ်မင်း မြေကြီးထဲသို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီး သေ ၊ မသေ မသိရသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ ရွှမ်ခုန်းတောင်မှ အခြားအကြီးအကဲများကလည်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

လုချင်းတစ်ယောက် ဝရဇိန်နတ်ဆိုးနှိမ်လက်နက်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှ လွတ်မြောက်လာသည်ကို မြင်ကတည်းက သူတို့ သတိထားနေခဲ့ကြသော်လည်း လုချင်းက ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းအောင် မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ရွှမ်မင်း တိုက်ခိုက်ခံရသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများကြောင့် ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲများသည် လက်သီး၊ ခြေထောက်၊ တုတ်နှင့် ဓားများကို အသုံးပြုကာ သူတို့၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းကွက်များဖြင့် လုချင်းကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ရွှမ်မင်းက အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူ့ဆရာတူညီများအားလုံးကတော့ မွေးရာပါနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော ဝါရင့်သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ စုပေါင်းစွမ်းအားသည် လေထုကိုပင် ကွဲအက်သွားစေနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ပြီး လုချင်းအပေါ်သို့ ဖိချလိုက်တော့၏။ ထိုအရှိန်အဟုန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ဘေးမှကြည့်နေသူများပင် တုန်လှုပ်သွားကြရလေသည်။

"ဟားဟား... လာစမ်း" မွေးရာပါနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင် ငါးယောက်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း လုချင်းသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျှော်လင့်မထားသော အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူသည် တိုက်ပွဲဝင်ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်၏။ နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ကမ္ဘာမြေကြီးကိုတောင် တုန်လှုပ်စေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက လုချင်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံသည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့၊ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့၊ နဂါးများ ကျားများ ဟိန်းဟောက်သကဲ့သို့နှယ် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေခဲ့ပါ၏။

စွမ်းအားကြီးမားသော အသံလှိုင်းသည် ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲငါးဦး၏ လှိုင်းထန်နေသော စွမ်းအင်များကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး လုချင်းကို မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအင်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည့် ခဏတာအတွင်း လုချင်းသည် တွေဝေမနေပေ။ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည့် အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြုပြီး ခြေထောက်ကို လှည့်လိုက်ရာ သူ့ခြေလှမ်းအောက်တွင် မြေကြီးများ ပုံပျက်သွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင်မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲတစ်ဦးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်များသည် ရှုပ်ထွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အားလုံးမှာ အသက်ရှူချိန်တစ်ကြိမ်စာအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

လုချင်းက ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲဆီသို့ ပြေးဝင်သွားချိန်တွင် အခြားသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကတော့ သူ့ကို မထိသေးပေ။

လုချင်း ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ထားသူမှာ လက်နက်မဲ့နေသော ဗလတောင့်တောင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိပြီး လုံးပတ်တုတ်ခိုင်သော လက်မောင်းများက ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

သူ့ရုပ်ခန္ဓာကို အလွန်အမင်း လေ့ကျင့်ထားသည်မှာ ထင်ရှားပြီး သိုင်းပညာတွင် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာလမ်းစဉ်တွင် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မွေးရာပါနယ်ပယ် ချီစွမ်းအင်အစစ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး ချီကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဓားချီ သို့မဟုတ် ဓားသွားချီကဲ့သို့ ပုံဖော်၍ အဝေးမှ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

သို့သော် သိုင်းပညာရှင်တိုင်း ထိုလမ်းစဉ်ကို မရွေးချယ်ကြပေ။

အချို့က သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်အစစ်ကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ကာ ပိုမိုသန်မာလာအောင် ပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင်များသည် သာမန် မွေးရာပါနယ်ပယ် သိုင်းသမားများထက် များစွာသာလွန်သော ရုပ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး ကြီးမားသော ခွန်အားရှိကာ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်း နည်းစနစ်များတွင် ကျွမ်းကျင်ကြလေ၏။

လုချင်း ဝင်တိုက်လိုက်သော ဘုန်းကြီးသည် ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်ပြီး အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်း၌ ထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လုချင်းက ဓားကို စွန့်လွှတ်ပြီး လက်ဗလာဖြင့် သူ့ဆီ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၌ ဘုန်းကြီးကလည်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်၏။

"ကောင်လေး... မင်းက သေလမ်းရှာနေတာပဲ" ယပ်တောင်လောက်ကြီးမားသော သူ့လက်ဝါးနီကြီးများသည် သွေးရောင်ပြောင်းသွားပြီး လေထုကို စုစည်းကာ ကြီးမားသော အားဖြင့် လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ချလိုက်တော့၏။

ဝုန်း

ဘုန်းကြီး၏ ကြမ်းတမ်းသော ရိုက်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ မပြောင်းလဲပေ။

သူ ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မကြိုးစား။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ နဂါးနှင့် ကျား ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။

ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် တောက်ပနေသော သူ့လက်သီးများကို ထိုးထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၌ ဘုန်းကြီး၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးနီကြီးများနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့လိုက်သည်။

ဘုန်း

လက်သီးနှင့် လက်ဝါး ထိမိသွားပြီး အားကောင်းသော စွမ်းအင်များ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

ဘုန်းကြီး၏ လက်ဝါးများသည် လုချင်း၏ လက်သီးများထက် ပိုကြီးမားသဖြင့် အသာစီးရမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

သို့သော် လုချင်း၏ လက်သီးများက သူ့လက်ဝါးများနှင့် ထိမိလိုက်သည်နှင့် ဘုန်းကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပင်လယ်ကြီးသဖွယ် ကျယ်ပြောလှသော မခန့်မှန်းနိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုက လုချင်း၏ လက်သီးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

လက်သီးကို ရိုက်မိခြင်းမဟုတ်ဘဲ မရွေ့လျားနိုင်သော တောင်ကြီးနှစ်လုံးကို ရိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လုချင်း၏ လွှမ်းမိုးထားသော စွမ်းအားအောက်တွင် ဘုန်းကြီး၏ လက်ဝါးများသည် ချက်ချင်း လိမ်ကောက်ပြီး ပုံပျက်သွားကာ သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

သူ့လက်မောင်းများ ကြေမွသွားပြီး အသားများက သွေးမြူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အရိုးများမှာလည်း အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားတော့လေသည်။

"အား" ဘုန်းကြီး၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံး လုချင်းလက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးသွားပြီး သည်းမခံနိုင်လောက်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ အော်ဟစ်လို့ပင် မပြီးသေးခင်မှာပဲ လုချင်းသည် သူ့လက်သီးအရှိန်အဟုန်အတိုင်း အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ဒိုင်းသဖွယ်အသုံးပြုကာ ဘုန်းကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ဝင်တိုက်လိုက်၏။

လုချင်း၏ လက်ရှိစွမ်းအားနှင့်ဆိုလျှင် ရိုက်ခတ်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

ဘုန်းကြီးခင်မျာ သံတုံးကြီးနှင့် အထုခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့နံရိုးများ ကြေမွသွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျစ်ချွဲနေအောင် ဖိချေခံလိုက်ရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက်၌ နံရံနှစ်ခုကို ဖောက်ထွက်ပြီးမှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆယ်ခါပြန်ကို သေနေလေပြီပင်။

ဘုန်း

လုချင်းကမူ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဘုန်းကြီးကို ဝင်တိုက်လိုက်ကတည်းက ထိုလူ သေပြီဆိုတာ သူ သိပြီးသားဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဘုန်းကြီးကို တိုက်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ပြန်ကန်အားကို အသုံးပြုပြီး တရားထိုင်ရာတွင် သုံးသော တုတ်တိုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အခြားဘုန်းကြီးတစ်ပါးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ကျားနှင့် နဂါး ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ လုချင်း နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြန်၏။

တုတ်တိုကိုင်ထားသည့် ဘုန်းကြီးသည် သူ့ဆရာတူညီ၏ ကံကြမ္မာကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ဝမ်းနည်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။

သူ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အသက်ကို ဝဝရှူကာ သူ့တုတ်တိုဖြင့် လုချင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး သေမထူး နေမထူး တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

သို့သော် လုချင်းက အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာအောင် ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာ့မူလအစ ချီစွမ်းအင်၏ နက်နဲသော တာအိုစည်းချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ၏ နှစ်ခြင်းခံယူမှုကို ခံယူပြီးနောက် သူ့၏ "အလိုဆန္ဒ" နယ်မြေအပေါ် နားလည်မှုသည် ဆန်းကြယ်ပြီး နက်နဲသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီပင်။

သူ့လက်သီးသိုင်းသည်လည်း အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပါ၏။

ဘုန်းကြီး၏ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၌ လုချင်းသည် ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ဖို့သာ လိုအပ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မြွေတစ်ကောင်လို ပျော့ပျောင်းသွားပြီး နဂါးတစ်ကောင်လို တုတ်တိုကို ရစ်ပတ်ကျော်လွှားလိုက်၏။

ထိုစဉ် သူ့လက်သီးသည် အရှိန်မသေဘဲ ဘုန်းကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခဖြင့် ပုံသွင်းခံထားရသော လုချင်း၏ မွေးရာပါရုပ်ခန္ဓာသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလာပြီပင်။ ဤလက်သီးချက်သည် ပထမဘုန်းကြီးကို ဝင်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေလေ၏။ အရိုးကျိုးသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက်၌ ဘုန်းကြီး၏ ရင်ဘတ် ချိုင့်ဝင်သွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများပန်းထွက်လျက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့လေသည်။

"တိရစ္ဆာန်ကောင်လေး... သေစမ်း"

လုချင်းက သူတို့အဖွဲ့ထဲမှ နှစ်ယောက်ကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲ သုံးဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် အမီလိုက်နိုင်ပြီး သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။ ပထမဆုံးလူမှာ သီလစောင့်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သင်္ကန်းနီဝတ် ဘုန်းကြီးဖြစ်ပြီး လုချင်းကို လွှမ်းခြုံထားသော ဓားအလင်းတန်း အလွှာလိုက်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းသည် ငရဲမှ အသူရာ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လုချင်းကို ခုတ်ပိုင်းရန် ရည်ရွယ်ထားလေ၏။ ဓားကိုင်ထားသည့် ဘုန်းကြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် တုတ်တိုကိုင်ထားသူနှင့်တကွ လက်သီးအသုံးပြုသူ အခြားဘုန်းကြီးနှစ်ပါးကလည်း လုချင်းကို တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

"ကျုပ်ရှေ့မှာ ဓားလာသုံးနေတာလား"

ဘုန်းကြီးသုံးပါး၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၌ လုချင်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ဝင်ရောက်လာသော ဓားအလင်းတန်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ လက်ကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ဓားအလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘုန်းကြီးလက်ထဲမှ သီလစောင့်ဓားကို လုချင်း ဖမ်းမိသွားကာ လှုပ်၍မရအောင် ဖြစ်သွားတော့၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဘုန်းကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့ဓားသိုင်းကို လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ဘယ်လိုချိုးဖျက်လိုက်သလဲ ဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ ကြောင်အမ်းနေစဉ်မှာပင် သူ့လက်မောင်း ထုံကျဉ်သွားပြီး သူ မသိလိုက်မီမှာပင် သီလစောင့်ဓားကို လုချင်းက သူ့လက်ထဲမှ ဆွဲလုယူလိုက်လေသည်။

သီလစောင့်ဓား လက်ထဲရောက်သည်နှင့် လုချင်း က ပေါ့ပါးစွာ နှစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အခြား ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲ နှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုတ်သွားရတော့၏။ ထို့နောက် ဘေးတိုက်ခုတ်ချက်ဖြင့် မူလဓားပိုင်ရှင် ဘုန်းကြီးကို ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်း လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ဘုန်းကြီးခင်မျာ သတိမလစ်ခင် ကမ္ဘာကြီး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ညီလေး ရွှမ်ရီ"

"တိရစ္ဆာန်ကောင်လေး... သေလိုက်တော့"

ကျန်ရှိသော ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲ နှစ်ဦးသည်လည်း သူတို့၏ ဆရာတူညီ လုချင်းလက်ချက်ဖြင့် ခေါင်းပြတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၌ ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်သွားကြလေ၏။

သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စွမ်းအားအကုန်ထုတ်ကာ လုချင်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို စိတ်ပျက်အားလျော့သွားစေနိုင်လောက်အောင် သန်မာသော လုချင်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားဖို့ ကံပါလာပြီးသား ဖြစ်သည်။ အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လုချင်းသည် သီလစောင့်ဓားဖြင့် သူတို့ကို လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

ရွှပ် နောက်ဆုံးကျန်သော ရွှမ်ခုန်းတောင် အကြီးအကဲကို လုချင်း ခေါင်းဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီးနောက်၌ ဤနေရာတစ်ခွင်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့လေ၏။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျွမ်းကျင်သူအားလုံး သူ့ကို တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အများစု၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များပင် ပေါ်နေသည်။

မတတ်နိုင်ပေ...

ဤတိုက်ပွဲက တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ယူလွန်းနေသည်။

လုချင်းကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သူများမှာ ရွှမ်ခုန်းတောင်၏ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုရမည်။ ဤအကြီးအကဲများသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိကြပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် သာမန် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများထက် စွမ်းအား ပိုကြီးမားကြသည်။

သို့သော် လုချင်း၏ ရှေ့တွင်တော့ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ဟာသတစ်ခုလိုသာ ဖြစ်နေလေ၏။ ငါးယောက် ဝိုင်းတိုက်တာတောင်မှ လုချင်း၏ အဝတ်အစားကိုပင် မခြစ်မိလိုက်ကြပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လွယ်လွယ်ကူကူပင် အသတ်ခံလိုက်ကြရသည်။

လုချင်း၏ ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဖော့ပညာ၊ လွှမ်းမိုးထားသော စွမ်းအား သို့မဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားသိုင်း...

အားလုံးက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် မေ့မရနိုင်သော အမှတ်တရတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသော်လည်း လူတိုင်းက လုချင်းကို ကြောက်ရွံ့စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲကြပေ။ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိပြီး ဤကြောက်စရာကောင်းသော သေမင်းတမန်ကို စော်ကားမိမှာ စိုးရိမ်နေကြသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ စွမ်းအားကြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ယန်မင်းပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။

လုချင်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ခါးပိုင်းပြတ်သွားသော်လည်း မသေသေးသော ဘုန်းကြီးငယ်လေးများမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ တုန်ယင်နေကြပြီး လုချင်း သတိထားမိမှာ စိုးသဖြင့် အသံပင် မထွက်ရဲကြတော့ပေ။

အဝေးတစ်နေရာမှ သတိမထားမိနိုင်သော မှောင်မိုက်သည့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် အရိပ်တစ်ခုသည်လည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ "သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲ။ ဒီကောင်လေးက ဘယ်လို သတ္တဝါဆန်းကြီးလဲ"

"ဟမ်" တိတ်ဆိတ်နေမှုကြားတွင် လုချင်းသည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သည့်အသံပြုလိုက်ပြီး ရွှမ်မင်း လဲကျနေသည့်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခေါင်းပြောင်မြည်းအို... ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

လူတိုင်း ကြောင်သွားကြပြီး ရွှမ်မင်းရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရွှမ်မင်း၏အခြေအနေမှာ အလွန် သနားစရာကောင်းနေလေ၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က မြေကြီးထဲ မြှုပ်နေပြီး ပေါ်နေသော ပခုံးမှာ ပြိုလဲနေကာ နားရွက်တစ်ဖက်ပင် ပြတ်ထွက်နေသည်။ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေကာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်မှာ မြင့်မြတ်သော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး၏ ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ရွှမ်မင်း၏ အသက်ရှူသံမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။ လုချင်း ပြောသလိုမျိုး အသက်ရှင်နေသေးပုံ လုံးဝ မပေါ်ပေ။

"သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား" လုချင်း ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် စူးရှသော လေတိုးသံနှင့်အတူ ရွှမ်မင်း၏ ခေါင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ ကျောက်တုံးက ရွှမ်မင်း၏ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲတော့မည့်အချိန်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျောက်တုံးကို တားဆီးရန် လှိုင်းထသွားလေသည်။

"အောမိတောဖော... ဒကာလုက တကယ်ပဲ ငါတို့ကို မျိုးသုဉ်းအောင် သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား" ရွှမ်မင်း၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး လုချင်းကို ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှမ်မင်း မျက်လုံးဖွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၌ လူအုပ်ကြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူ သေချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့မှန်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြ၏။

ရွှမ်ခုန်းတောင်၏ အသက်ရှူသံ ဖုံးကွယ်နည်း နက်နဲမှုကို အံ့သြမိကြရင်း လုချင်းကိုလည်း ပို၍ လေးစားသွားကြသည်။

သူတို့ ဒီလောက်အများကြီးတောင် ရွှမ်မင်း၏ လှည့်စားမှုကို သတိမထားမိခဲ့ကြသော်လည်း ဒီလူငယ်လေးကတော့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိမြင်ခဲ့သည်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမားသလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

"မျိုးသုဉ်းအောင် သတ်ပစ်မယ် ဟုတ်လား" လုချင်း၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေသည်။ "ဟုတ်တယ်... ရွှမ်ခုန်းတောင်က ခေါင်းပြောင်မြည်းတွေ ဘယ်ကောင်မှ ဒီကနေ အရှင်ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားချီတွေက ရွှမ်မင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

ဤဓားချီတွင် လုချင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်များ စုစည်းပါဝင်နေပြီး ရွှမ်မင်းအနေဖြင့် အနီရောင်အလင်းတန်း ကာကွယ်ထားလျှင်တောင်မှ ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ မလွယ်ကူပေ။ တကယ်ပင် ဓားချီ နီးကပ်လာသည်နှင့် ရွှမ်မင်းပတ်လည်ရှိ အနီရောင်အလင်းတန်း ပြန်ပေါ်လာသော်လည်း အသက်ရှူချိန် တစ်ဝက်လောက်သာ ခံပြီး ကွဲကြေသွားလေသည်။

ရွှမ်မင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်လာပြီး ခေါင်းပြတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဓားချီတစ်ခု ဘယ်နေရာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လုချင်း၏ဓားချီကို ကြားဖြတ်တားဆီးကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။