အခန်း (၁၉၁-၁၉၂)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၁

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးက သူမဘေးက အမျိုးသမီးငယ်ကို မေးနေသည်။ "သူတို့က တကယ်ပဲ လီဖန်တရဲ့ ရဲဘော်တွေလား။"

အမျိုးသမီးငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက ဖန်တရဲ့ အရင် တပ်ရင်းနံပါတ်တွေရယ်၊ ဖန်တ ဒဏ်ရာရပြီး ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ မြို့အမည်တွေကိုပါ ပြောပြနိုင်တာပဲ။ အမှန်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ အနားသို့ ရောက်လာကြသည်။ လုယွီသည် လေးလံသော အိတ်အသေးလေးကို အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါ ကလေးအတွက်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ။"

အမျိုးသမီးကြီးသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လှမ်းယူလိုက်သည်။ အိတ်၏ အလေးချိန်ကြောင့် သူမ အံ့သြသွားပြီး အထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုသည်ကို မသိသေးပေ။ ကလေးကို ပွေ့ထားသော အမျိုးသမီးငယ်ကလည်း သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။ ကလေးငယ်မှာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားရသည်။

သူမ မေးလိုက်သည်။ "ကလေးကို ခဏလောက် ပွေ့ကြည့်လို့ ရမလား။"

အမျိုးသမီးငယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။"

သူမသည် ကလေးကို ကျန်းနျန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရာ အသက် နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေး၏ အလေးချိန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်မှာ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြနေပြီး ကျန်းနျန်မှာ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကလေးနာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်။"

အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူ့နာမည်က လီပင်းအန်းပါ။ ကျွန်မတို့ တခြားဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး၊ သူ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာနဲ့ ကြီးပြင်းလာဖို့ပဲ ဆုတောင်းတယ်။"

အဒေါ်ဖြစ်သူသည် ကလေးကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကလေးကို ပြန်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "နာမည်လေးက သိပ်လှတာပဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အခြားဘူတာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် နောက်ရထားလက်မှတ် ဝယ်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် မြို့နယ်အတွင်းသို့ ပြန်မည့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မြည်းလှည်းနှင့် ပြန်လာနေသော ကျောက်ကန်းနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံခဲ့ကြသည်။ ကျောက်ကန်းသည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ ဤနေရာတွင် ဆုံမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ လုယွီက ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် နှစ်သစ်ကူးမှ ပြန်လာကြမယ် ထင်နေတာ။ ဒီနှစ် ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်လာကြတာလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အိမ်ကို ပြုပြင်စရာလေးတွေ ရှိလို့ ပြန်လာတာပါ။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးကို မခေါ်လာဘူးလား။"

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ သူတို့ မလိုက်နိုင်ဘူး။ ငါက ဒီမှာ အဖွဲ့က လူငယ်အချို့ကို ကူညီပေးစရာ ရှိလို့ လာတာ။ ကဲ... အတူတူ ပြန်ကြရအောင်။"

ကျန်းနျန်သည် မြည်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ပြီး လမ်းဟောင်းကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ လုယွီနှင့် ကျောက်ကန်းတို့သည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ရွာထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး အုတ်စက်ရုံ ဘယ်နားမှာလဲဟု မေးမြန်းနေကြသည်။ တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့ ရွာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထမင်းစားချိန် ဖြစ်သဖြင့် လယ်ကွင်းမှ ပေါက်တူးများကိုယ်စီနှင့် ပြန်လာကြသော ရွာသားများက လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"လုလောင်အာ့ရေ မင်း ပြန်လာပြီလား။"

"မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မရီးတို့ အပြင်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လူတိုင်းက ဝိုင်းပြောနေသဖြင့် လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာမူ ရွာသားများက သူမကို "မရီး" ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်ကို ကြားရသဖြင့် အနည်းငယ် အနေရခက်နေမိသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လပတ်လုံး သူမနှင့် လုယွီတို့သည် ဇနီးမောင်နှံအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွာကို ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မတ်နှင့် မရီး ဆက်ဆံရေးသို့ ရုတ်တရက် ပြန်ပြောင်းသွားသလို ခံစားရသဖြင့် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမိသည်။

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ... မင်းနဲ့ မင်းမရီး ဒီနေ့ ငါ့အိမ်မှာပဲ နေ့လယ်စာ လာစားလိုက်ကြ။ မင်းတို့အိမ်က ပိတ်ထားတာ တစ်နှစ်ခွဲလောက် ရှိပြီဆိုတော့ ဖုန်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေမှာ။"

လုယွီ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့ မြည်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းကာ နေ့လယ်စာအတွက် စားစရာအချို့ ဝယ်ယူပြီးနောက် ကျောက်ကန်း၏ အိမ်သို့ သွားကြသည်။ ဒေါ်လေးကျောက်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သည်နှင့် ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့လဲဟု ချက်ချင်းပင် စကားစမြည် မေးမြန်းတော့သည်။ ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "အရမ်း အဆင်ပြေပါတယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်သည် နှစ်တွေကြာလာလေ ပို၍ လှပလာသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခြံထဲတွင် စကားပြောနေသော လုယွီကို သတိထားကြည့်ရင်း သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှု့ချန်လည်း ဆုံးသွားရှာပြီ။ ညည်းက ငယ်ငယ်လေး ရှိပါသေးတယ်။ တခြားတစ်ယောက် ရှာဖို့ရော မစဉ်းစားဘူးလား။ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ မုဆိုးမဘဝမှာ တစ်သက်လုံး မနေပါနဲ့အေ။ အဲဒါ ညည်းကိုယ်ညည်း နှိပ်စက်နေသလိုပဲ။ ငါကြားတာတော့ လုယွီ ကလည်း အခုဆို အသက်ရလာပြီ၊ စစ်တပ်မှာလည်း အရာရှိကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိမှာပါ။ အဲဒီလူတွေက ညည်းသာ မတ်နောက် လိုက်နေရင် သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောကြလား။"

ကျန်းနျန်မှာ အသက်ရှူအောင့်သွားရပြီး လုယွီနှင့် သူမ လက်ထပ်ထားသည့် အကြောင်းကို ဒေါ်လေးကျောက်အား ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။

ကျန်းနျန် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါ်လေးကျောက်က လုယွီနှင့် တွေ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးများက သူမကို သဘောမတူကြဟု ထင်မှတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်အေ။ ညည်းက လှလည်းလှတယ်၊ ကလေးလည်း မရှိဘူးဆိုတော့ တခြားတစ်ယောက် ရှာရတာ မခက်ပါဘူး။ တခြားသူတွေ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်နဲ့။"

သူမသည် ကျန်းနျန်၏ ခက်ခဲသော အချိန်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူဖြစ်သဖြင့် အခုလို အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ စစ်မှန်သော စေတနာနှင့် ဝမ်းသာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်းနျန်မှာ ငယ်သေးသဖြင့် အခုအချိန်မှာ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ မှားယွင်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ပြုံးနေမိသည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ ကလေးကိုပွေ့ကာ ဝင်လာပြီး ဒေါ်လေးကျောက်အား ပြောလိုက်သည်။ "အမေ ကလေးက အမေ့ကို ရှာနေတယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်သည် မြေးဖြစ်သူကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ချီပြီး ကျန်းနျန်အား ကြွားလိုက်သည်။ "ငါ့မြေးလေးက အရမ်း လိမ်မာတာအေ။ စားပြီးရင် အိပ်တာပဲ၊ ဒုက္ခမပေးဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် သွားလေးတွေ ပေါ်အောင် ရယ်နေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လီဖန်တ၏ ကလေးထက် ပိုငယ်ပုံရပြီး အသက် တစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ထင်ရသည်။

"အစ်မက အစ်မကျန်းလားဟင်။"

ဘေးဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြင်နာသော အကြည့်နှင့် ကြည့်နေသည့် ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ကျန်းနျန်ပါ။"

ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကန်းကျီနဲ့ အမေတို့ဆီက အစ်မအကြောင်း ခဏခဏ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒီနေ့မှပဲ လူချင်း စတွေ့ဖူးတော့တယ်၊ အစ်မက တကယ်ကို လှတာပဲ။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလည်း အရမ်းလှပါတယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်ရေ... ဟိုဘက်ရွာက ရွာသူကြီးရဲ့ သားကလည်း စစ်တပ်ထဲမှာပဲ။ မနှစ်ကမှ အလုပ်ထွက်ပြီး အခု ခရိုင်ရဲစခန်းမှာ လုပ်နေတာ။ အလုပ်က တော်တော် အဆင်ပြေတယ်။ သူ့အရင် မိန်းမ ဆုံးသွားပြီလို့ ကြားတယ်၊ အခု သူ့ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ တကယ်လို့ ညည်း စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ငါ မနက်ဖြန် စုံစမ်းပေးမယ်လေ။"

"ဘာတွေ စုံစမ်းပေးမလို့လဲ။"

ကျောက်ကန်းနှင့် လုယွီတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး စကားဝိုင်းကို ကြားသွားကြသည်။ ကျောက်ကန်းက စပ်စုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက ဒေါ်လေးကျောက် ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်ပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ကြားရတာတော့ သူက အခု ရဲနည်းပြတဲ့၊ ရာထူးလည်း တော်တော်ကြီးတယ်။ တကယ်လို့ အစ်မသာ သူနဲ့ အဆင်ပြေသွားရင် မြို့သူကြီး ဖြစ်ပြီပေါ့။"

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားရပြီး အလိုအလျောက်ပင် လုယွီကို လှမ်းကြည့်မိတော့သည်။

လုယွီသည် စိတ်အေးစေမည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျောက်၊ မနက်ဖြန်ညကြရင် မိသားစုလိုက် ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားကြပါလား။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းနျန်တို့ ဒေါ်လေးတို့ကို ပြောစရာကိစ္စလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ။"

ဒေါ်လေးကျောက်က မြေးလေးကို ချော့မြူရင်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စမလို့လဲအေ။ အခုပြောလို့ရရင်လည်း ပြောလိုက်လေ။"

ကျောက်ကန်းကလည်း သိချင်ဇောဖြင့် မေးပြန်သည်။ "ဟုတ်တယ် လုလောင်အာ့၊ ဘာပြောမလို့လဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေ ပြောနေတာတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့။ မနက်ဖြန်ည လူစုံမှပဲ အားလုံးကို ပြောပြပါတော့မယ်။"

ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးကလည်း တစ်ခုခု ပြောလိုက်သေးသည်။

ဒေါ်လေးကျောက်က သူမ၏ မြေးကို ပွေ့ချီထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မနက်ဖြန်ည ထမင်းလာစားပါ့မယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်တို့အိမ်တွင် ခဏကြာနေပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လုယွီက တံခါးဖွင့်ကာ ခြံထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ ခြံဝင်းမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များစွာ ကြွေကျနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် သစ်ရွက်များကို နင်းဖြတ်ရင်း မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ထားတဲ့အကြောင်း ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောပြတော့မလို့လား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း၊ ကိုယ်တို့ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ကိုလည်း အသိပေးသင့်တယ်လေ။"

ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောပြလိုက်ခြင်းမှာ တစ်ရွာလုံး မကြာခင်မှာပင် သူတို့လက်ထပ်ထားသည့်အကြောင်း သိသွားတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ရွာထဲက အတင်းအဖျင်းစကားများနှင့် မရင်ဆိုင်စေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မနက်ဖြန်ညတွင် ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောပြပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့လက်ထပ်သည့်ကိစ္စမှာ မှေးမှိန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နှစ် သူတို့ ပြန်လာသောအခါ ပြောဆိုဆွေးနွေးမှုများလည်း လျော့ပါးသွားပေလိမ့်မည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အရင်ဆုံး ခြံလှည်းလိုက်ဦးမယ်။ ပြီးမှ ကျောက်ကန်းနဲ့အတူ အုတ်စက်ရုံကိုသွားပြီး အုတ်တွေသွားယူမယ်၊ ပြီးရင် အိမ်ခေါင်မိုးပြင်ဖို့ ပျဉ်ပြားအချို့ သွားယူမယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ ယောက္ခမအရင်က အိပ်ခဲ့သည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ခေါင်မိုးနှင့် ဖုန်တက်နေသော အုတ်အိပ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမနှင့် လုယွီ မထွက်ခွာမီက အိပ်ရာခင်းများကို လိပ်သိမ်းထားခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူမသည် ရှု့ချန်၏ အခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမ အံ့သြသွားပြီး ခြံလှည်းနေသော လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် သော့ခတ်ထားတာလား။"

လုယွီ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်တယ်။"

ကျန်းနျန် - ......

အထဲမှာ သော့ခတ်ထားရလောက်အောင် ရတနာတွေ ဘာတွေ ရှိနေလို့လဲ။

သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ သော့ခတ်ထားတာလဲ။"

လုယွီသည် အနောက်ဘက် နံရံထောင့်မှ သစ်ရွက်များကို လှည်းကျင်းလိုက်ပြီး အဖြေရမှ ဖြစ်မည့်ပုံစံနှင့် ကြည့်နေသော ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို အစ်ကိုကြီးရဲ့ အခန်းထဲ မဝင်စေချင်ဘူး။"

သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိပြီး ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက စနောက်သည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သဝန်တိုနေတာလား။"

သူမက ပြုံးလျက် သူ၏အနားသို့ တိုးသွားသည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏အသံမှာ တိုးညှင်းကာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် သဝန်တိုနေတာ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီး သူမ၏ လက်များမှာ သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို ထောက်ထားမိသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် သူ၏ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားနေရသည်။ ခြံပြင်ဘက်တွင် တစ်ခါတရံ ခြေသံများကို ကြားနေရပြီး သူတို့မှာ လင်မယားဖြစ်သော်လည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေရသလို ကျန်းနျန် ခံစားရသည်။ သူမက လုယွီကို အသာအယာ တွန်းလိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ လူတွေ ရှိနေတယ်။"

လုယွီသည် ရှက်သွေးဖြာနေသော သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လှုပ်ခတ်နေသော မျက်တောင်ရှည်လေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို လွှတ်မပေးသဖြင့် သူမက ရှက်စိတ်နှင့် စိတ်တိုစိတ် ရောပြွမ်းလျက် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမူအရာမှာ လုယွီအတွက်တော့ ကြောက်စရာကောင်းနေမည့်အစား ပို၍ ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ဖန် ပြန်နမ်းလိုက်ပြီး သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ခေါင်းကို နောက်သို့ လန်ထားရပြီး အသက်ရှူရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမ အသက်ရှူ မဝတော့မည့် အဆုံးကျမှသာ လုယွီက လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ့ကို မှီထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။

"နျန်နျန်"

လုယွီသည် သူမ၏ ထိပ်ဆုံးဆံပင်လေးကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့နှင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်နေသည်။ "မနက်ဖြန်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ပဲ။"

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး အံ့သြတကြီး မျက်တောင်ခတ်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားသည်။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကြရင် ကျွန်မတို့ ရှု့ချန်နဲ့ အဖေတို့ဆီကို သွားကန်တော့သင့်တယ်။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူက သူမ၏ နဖူးကို ထပ်နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် အစ်ကိုကြီးရဲ့ အခန်းကို ရှင်းလိုက်မယ်၊ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့အခန်းကို သွားရှင်းလိုက်လေ။"

နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ရှု့ချန်၏ အခန်းထဲသို့ ကျန်းနျန် ဝင်သွားစဉ်က သူမ၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကို လုယွီ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ရာ သူမ ထိုကဲ့သို့ ထပ်ဖြစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။ တကယ်လို့ ကျန်းနျန်သာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင် သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို သူ မတွေးရဲပေ။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ရှင့်အခန်းကို ရှင်းမယ်၊ ပြီးရင် မီးဖိုချောင်ကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်မယ်။"

လုယွီ - "အိုကေ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ကာ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ဆုံး အိပ်ရာခင်းများကို ယူထုတ်ပြီး ခြံထဲက အဝတ်လှန်းကြိုးတွင် လှန်းလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လုယွီက လာကူပေးသည်။ သူက ရှု့ချန်၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အိပ်ယာခင်းများကို ထုတ်လှန်းပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်၍ သော့ခတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းနျန် - ......

သဝန်တိုတာ တကယ် ပြင်းထန်တာပဲ။

လုယွီသည် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များကို မီးမွှေးရန်အတွက် ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က မီးဖိုချောင်ထဲရှိ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောက်ကန်း ရောက်လာပြီး လုယွီနှင့်အတူ အုတ်စက်ရုံမှ အုတ်အချို့ သွားယူကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ပြင်ရန်အတွက် ပျဉ်ပြားများနှင့် အုတ်ကြွပ်ပြားအချို့ကိုလည်း ယူလာကြသည်။ လုယွီက အလုပ်အများစုကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ပြီး ကျောက်ကန်းက ကူညီပေးခဲ့သည်။

အိမ်တွင် စားစရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် တပ်ဖွဲ့ဆီသို့ သွားကာ ဂျုံမှုန့်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားများအပြင် နို့မှုန့်ဘူးနှင့် မုန့်များ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သော် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အသားများကို နုတ်နုတ်စင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြော လှီးဖြတ်ပြီး လုယွီ ယူလာပေးသည့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို သုံး၍ မီးစတင် မွှေးလိုက်သည်။ သစ်ရွက်ခြောက်များမှာ အလွယ်တကူ မီးစွဲသွားပြီး မီးတောက် သန်လာသောအခါ ကျန်းနျန်က ထင်းစအချို့ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

မုန့်လုပ်ရန် အချိန်မရသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် အသားဖက်ထုပ်များ လုပ်လိုက်ပြီး အအေးစာ ဟင်းနှစ်ပွဲကို ပြင်ဆင်ကာ ဖက်ထုပ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းပန်းကန်များကို အဝတ်တစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ညနေပိုင်းတွင် လုယွီနှင့်အတူ ဆရာကြီးဆီသို့ သွားလည်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

လုယွီနှင့် ကျောက်ကန်းတို့မှာ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ရှု့ချန်၏ အခန်းခေါင်မိုးကို ပြင်ကာ အားနည်းနေသော နံရံများကို အုတ်များဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ကြသည်။ ဤခေတ်တွင် အုတ်မှာ ဈေးကြီးသဖြင့် လူအများစုမှာ ရွှံ့အုတ်များလုပ်ကာ နေလှန်း၍ သုံးကြသည်။ လုယွီက အမြန်ပြီးချင်သဖြင့် အုတ်အစစ်များကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အလုပ်မှာ အဖေ ရှု့၏ အခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်မနက်တွင် အပြီးသတ်မည်ဖြစ်သည်။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၂

လုယွီက ကျောက်ကန်းကို ညစာ စားသွားရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ကျောက်ကန်းသည် ဖက်ထုပ်ပန်းကန်ကြီးကို ကြည့်ကာ အားနာနေမိသည်။ ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို စားကြည့်ပြီးနောက် အရသာ မည်မျှ ကောင်းမွန်သည်ကို သိသွားပြီး အံ့သြသွားသည်။ သူ ဤမျှ အရသာရှိသော ဖက်ထုပ်မျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးပေ။ သူတို့အိမ်တွင် ဖက်ထုပ်ဆိုလျှင် ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် မုန်လာဥနီကိုသာ အစာသွတ်လေ့ရှိသည်။

ကျောက်ကန်းသည် ဗိုက်ဝအောင် စားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး... ဒီဖက်ထုပ်တွေက တကယ် အရသာရှိတာပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှိပါသေးတယ်၊ ထပ်ထည့်ပေးမယ်လေ။"

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းကန်ထဲမှာ အပြည့်ပဲလေ။ ကျွန်တော် တော်တော် ဗိုက်ဝနေပါပြီ။" ခဏကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မရီး... ကျွန်တော် မရီးနဲ့ တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်ချင်လို့ပါ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြောလေ။"

ကျောက်ကန်းသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လုယွီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မိန်းမက အဲဒီနှစ်ကစပြီး မရီးလုပ်တဲ့ မုန့်တွေကို အရမ်းစားချင်နေတာ။ မနေ့ညက သူ ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်၊ မရီးဆီကနေ အဲဒီမုန့်လုပ်နည်း သင်လို့ရမလားတဲ့၊ ဒါမှ သူစားချင်တဲ့အခါ အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင်လုပ်စားလို့ ရအောင်လို့ပါ။"

ကျန်းနျန်က လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကြရင် ကျွန်မ မုန့်အချို့ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်။ သူ့ကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်လေ၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သင်ပေးပါ့မယ်။"

ကျောက်ကန်းသည် အငြင်းခံရမည်ကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သဖြင့် ကျန်းနျန်၏ ချက်ချင်း လက်ခံမှုကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်မိန်းမကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျောက်ကန်း ပြန်သွားပြီးနောက် လုယွီသည် အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသည်။ သူ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ထားသဖြင့် အဝတ်အစားများတွင် ဖုန်များ ပေနေသောကြောင့် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကာ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ပါမောက္ခ လင် ဆီကို သွားကြတော့မလား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ခဏလောက် ထပ်စောင့်ဦး။ လမ်းပေါ်မှာ လူရှင်းတဲ့အချိန်မှ သွားကြတာပေါ့။"

ခြံထဲတွင် လုယွီက ဆီမီးအိမ် ထွန်းထားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ ရေတွင်းသို့သွားကာ မျက်နှာသစ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူက အင်္ကျီလက်ကို မတင်ထားသဖြင့် သူ၏ သန်မာထွားကြိုင်းသော လက်မောင်းများနှင့် ထောင်ထွက်နေသော သွေးကြောများကို မြင်နေရသည်။ သူ ခါးကို ကိုင်းလိုက်သောအခါ အင်္ကျီမှာ အောက်သို့ လျော့ကျသွားပြီး သူ၏ တောင့်တင်းသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ခပ်ရေးရေး မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် ခြံထဲရှိ စားပွဲဘေးက ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကာ လက်နှင့် မေးထောက်လျက် လုယွီကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ရေအေးဖြင့် ဆေးကြောပြီး အင်္ကျီအသစ် တစ်ထည် လဲဝတ်လိုက်သည်။ သူ အင်္ကျီဝတ်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်၏ အမြင်ကို ကွယ်သွားသည်။ သူမ သတိမဝင်သေးခင်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်တရက် မှောင်သွားပြီး လုယွီက သူမကို မချီကာ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

လုယွီ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကြောင့် ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်လေးများမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသည်။ လုယွီ၏ ထင်ရှားသော မေးရိုးကို ကြည့်ရင်း သူမ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဆေးကြောပြီးပြီလား။"

လုယွီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "မပြီးသေးဘူး။ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းပဲ ဆေးရသေးတာ။"

ထိုစကားလုံးများမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ နားထဲတွင်တော့ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်တောင်လေးများ တုန်ခါသွားပြီး လုယွီ၏ မျက်နှာက ပို၍ နီးကပ်လာသောအခါ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရောထွေးသွားတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲလျက် သူမ၏ လက်များမှာ လုယွီ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို ထောက်ထားမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက သူမကို အိမ်ထဲသို့ ချီကာ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အုတ်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေစဉ်မှာပင် ကျန်းနျန်၏ စိတ်များမှာ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က လသာသာကို လှည့်ကြည့်ရင်း သူမအောက်က စောင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ထိုတွေ့ဆုံမှုမှာ ကြာရှည်ပြီး ပြင်းထန်လှသည်။ ကျန်းနျန်မှာ ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး လုယွီကို ရပ်ခိုင်းရန် တောင်းပန်နေရသည်။ သူမ၏ နားထင်က ချွေးစလေးများကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမ၏ နားရွက်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။

"နျန်နျန်"

သူသည် ကျန်းနျန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူ၏အသံမှာ ပို၍ပင် တိုးညှင်းသွားသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်နေပြီး မျက်တောင်ဖျားလေးများမှာ နီမြန်းနေသည်။ သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် လက်ချောင်းလေးများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ပါမောက္ခဆီကို သွားရဦးမယ်လေ။"

"ကိုယ် သိပါတယ်။"

လုယွီ ကျန်းနျန်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူက သူမ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်အတွက် ရေနွေး ပြင်ပေးသည်။ သူတို့ အိမ်ထဲက ထွက်လာချိန်တွင် တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် လူသူ ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုယွီ၏ အထူးအဆင့်အတန်းအရ သူနှင့် ပါမောက္ခကြီးတို့၏ နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးကို လူအများကြီး သိသွား၍ မဖြစ်ပေ။ တကယ်လို့ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ တစ်ယောက်ယောက်က စစ်တပ်သို့ သွားတိုင်ခဲ့လျှင် လုယွီအတွက် ဒုက္ခဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ ပညာတတ်လူငယ်များနေသည့်နေရာကို ဖြတ်သွားသောအခါ ဆီမီးအိမ်များ အားလုံး ပိတ်ထားသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိလိုက်ရာ အားလုံး အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

နွားတင်းကုပ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လုယွီက သစ်သားတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး လင်း၊ အိပ်ပြီလား။"

"မအိပ်သေးပါဘူး။"

ဆရာကြီး၏ အသံမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆီမီးအိမ်၏ အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဖိနပ်သံက တံခါးဆီသို့ တိုးလာပြီး ဆရာကြီးက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ကို အပြင်မှာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ပဲ ပြန်ရောက်တာပါ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး၊ ကျွန်မ ဘာတွေ ယူလာပေးလဲ ကြည့်ဦး။"

သူမက ခြင်းတောင်းပေါ်က အဝတ်ကို လှပ်လိုက်ရာ ဖက်ထုပ်နံ့ မွှေးမွှေးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆရာကြီးမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးသို့ ချက်ချင်း ဖယ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့ကြလေ။"

အိမ်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ဖက်ထုပ်များကို ပြန်နွှေးပြီး ဟင်းပွဲများကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ကာ ဆရာကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ "ပူတုန်းလေး စားလိုက်ပါဦး။"

သူမနှင့် လုယွီတို့သည် ဆရာကြီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူက သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့သာ ပြန်မလာရင် ငါ ဒီဖက်ထုပ်တွေကို စားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်းက အကြောင်းအရာများကို ဆရာကြီးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။

စကားဝိုင်းက ပန်းထိုးဆိုင်အကြောင်း ရောက်သွားသောအခါ သူမသည် သူမနှင့် စွင်းယင်တို့၏ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူး ကျူး အကြောင်း ပြောသောအခါ ဆရာကြီး ခဏမျှ ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲက တူမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အရင် မြို့တော်ဝန် အတွင်းရေးမှူးလား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

လုယွီ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "သူက ကုရှစ်ကျိုးရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူ့နာမည်က ကျူးလီပါ။"

"သူဖြစ်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားပါတယ်" ဆရာကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေတာ သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူသာ စွန့်စားပြီး ငါ့ကို ဒီမှာ မထားပေးခဲ့ရင် ငါ ဒီထက် ပိုဆိုးတဲ့ နေရာကို ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ဒီမှာက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။"

လုယွီရော ကျန်းနျန်ပါ ဤအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

ဆရာကြီး လင်ကဲ့သို့သော သူမျိုးဆိုလျှင် ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ကြားတစ်ခုခု သို့မဟုတ် ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီသို့ အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်ရန် အပို့ခံရနိုင်ပြီး လုပ်အားမှတ်ရရန်အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာ ခွန်အားကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေး မကောင်းသူများမှာ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် ကြာရှည် ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒီမှာတော့ အနည်းဆုံးတော့ အဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေပြီး နွားတင်းကုပ်မှာ တာဝန်ကျသော်လည်း ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ အမိုးအကာ ရှိနေသဖြင့် ဆောင်းတွင်းအအေးဒဏ်မှ အကာအကွယ် ရနိုင်သည်။

ထို့အပြင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း သူ၏ အသက်အရွယ်ကို ထောက်ထားပြီး ပင်ပန်းသည့် အလုပ်များကို မခိုင်းဘဲ တောင်းရက်ခြင်းကဲ့သို့သော ပေါ့ပါးသည့် အလုပ်များကိုသာ ခိုင်းစေခဲ့သည်။

ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "နောက်နောင် တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် ကျူးလီဆီကို သွားလိုက်ပါ။ ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူ မင်းတို့ကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆရာကြီးရဲ့ သမီးကို တွေ့ခဲ့တယ်။"

ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရုံရှိသေးသော ဆရာကြီးမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးကာ မြိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။ "သူ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူမ အခု မူလတန်းကျောင်းမှာ ဆရာမ လုပ်နေတယ်၊ ကုရှစ်ကျိုးနဲ့လည်း မကြာခဏ အဆက်အသွယ် ရှိပါတယ်။ သူမ ဒုက္ခမရောက်ပါဘူး။"

သူက နောက်ဆုံး စကားလုံးလေးလုံးကို အလေးပေး ပြောလိုက်သဖြင့် ဆရာကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာသည်။ သူက မျက်ရည်များကို ထိန်းရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ဖက်ထုပ်တစ်ပန်းကန်လုံးနှင့် ဟင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားလိုက်သည်။ စားပြီးသောအခါ ပါးစပ်ကို သုတ်ပြီး တူကို ပန်းကန်ပေါ် တင်လိုက်ကာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ဒုက္ခမရောက်ဘူးဆိုရင်ပဲ တော်ပါပြီ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အရမ်း လှတာပဲ။"

ဆရာကြီးက သူမကို ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီနေ့က ကျွန်မ သူ့ကို စစ်တပ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ။ သူက ဆံပင်အရှည်ကြီးကို ပိုးပဝါလေးနဲ့ စည်းထားတာ၊ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးတွေက ဆရာကြီးနဲ့ အများကြီး တူတယ်။"

ဆရာကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီ ကောင်မလေးက အမြဲတမ်း အလှကြိုက်တတ်တယ်၊ ဆံပင်အရှည် ထားရတာလည်း ဝါသနာပါတယ်။"

သူ့သမီးအကြောင်း ပြောရခြင်းက ဆရာကြီးကို ပို၍ စကားပြောချင်စိတ် ပေါ်လာစေပုံရသည်။ သူသည် လင်မုန့်ရှန်း၏ ကလေးဘဝ အကြောင်းများကို လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ကို ပြောပြသည်။ ကုရှစ်ကျိုးသည် စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ဆရာကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆရာတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ခဲ့ကြောင်း ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်။ ဤဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် သူသည် လင်မုန့်ရှန်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာကြီးအား အနီရောင်စစ်သည်များက ဖမ်းခေါ်သွားသောအခါ အတွင်းရေးမှူး ကျူးနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ ပူးပေါင်းပြီး လင်မုန့်ရှန်းကို ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ကြကာ အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ ဒုက္ခမရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်မှ သူမကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးက ဆရာကြီးထံ စာရေးသောအခါ ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လင်မုန့်ရှန်း၏ အကြောင်းကို မဖော်ပြရဲပေ။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးမှာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း သူ၏ သမီးအခြေအနေကို ဘာမှမသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးထံမှ သူတို့ ထွက်လာသောအခါ တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် မှောင်မည်းနေသော ကျေးလက်လမ်းများကို ကြောက်သဖြင့် လုယွီနှင့် ကပ်၍ လျှောက်သည်။ သူက သူမ၏ ပခုံးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး အသာအယာ ညှစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဆေးကြောပြီးနောက် အုတ်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်ကြသည်။

ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားသဖြင့် ခြံထဲက တိုက်ခတ်လာသော လေတိုးသံကို ကြားနေရသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် လှဲနေပြီး လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ မျက်နှာလေးကို တစ်စောင်းထားလျက် ပြုံးပြပြီး လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်က လျှို့ဝှက်ချက်လေး တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်သည်။

သူမက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ရှင် ခြံထဲမှာ ရေချိုးနေတဲ့ ညကို မှတ်မိလား။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်မိတာပေါ့။"

ကျန်းနျန်မှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမက လုယွီ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီညကလေ... ကျွန်မ မတော်တဆ ရှင် ခြံထဲမှာ ရေချိုးနေတာကို မြင်လိုက်တယ်။"

လုယွီက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီးနောက် သိနှင့်နေသည့်အလား ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိုယ် ခန့်မှန်းမိပါတယ်။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမ ထထိုင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် လုယွီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အဲဒီညကတည်းက သိနေတာလား။"

ကျန်းနျန်၏ ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ပြန်လှဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အခုမှ သိတာပါ။"

ကျန်းနျန် - ......

လုယွီ မပြောခဲ့သည့်အချက်မှာ ထိုညက တစ်ခုခုကို သူ ခံစားမိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမဆီက ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ကျန်းနျန်၏ စကားက သူ၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်မပျော်ခင် လုယွီနှင့် ခဏမျှ စကားပြောနေခဲ့သည်။ ည၏ ပထမပိုင်းမှာ အေးချမ်းခဲ့သော်လည်း မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် သူမသည် ၂၁ ရာစုက သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ဟု အိပ်မက်မက်သည်။ သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မိသားစုဝင်များ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းစားနေကြသည်ကို မြင်ရသည်။ သူမက အမြဲတမ်းလိုပင် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သော်လည်း သူတို့က သူမကို မကြားကြပေ။

သူမ ခဏရပ်သွားပြီး သူမ၏ မိဘများဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူတို့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောသံများကို နားထောင်ပြီး ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်ခံရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။ ဆက်မနေနိုင်တော့သဖြင့် သူမ ထလိုက်ပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။ ၂၁ ရာစုက 'ကျန်းနျန်' မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။ သူမ၏ ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာများကို လဲထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး အခန်းထဲက နံရံကပ်စက္ကူများမှာပင် အသစ်များ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခန်းထဲတွင် သူမနှင့် သက်ဆိုင်သည့်အရာ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ 'ကျန်းနျန်' လက်ချက်မှန်း သူမ သိသည်။

ဒါပေမယ့် သူမတွင် 'ကျန်းနျန်' ကို အပြစ်တင်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ၂၁ ရာစုတွင် စစ်မှန်သော ကျန်းနျန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ယခု 'ကျန်းနျန်' မှာ သူမမိဘများ၏ သမီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခဏမျှ လှဲနေပြီး အိပ်မက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် နိုးထဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ဖုန်းတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ရာ Caller ID တွင် ရှု့ချန် ဆိုသော နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားသည်။ ရှု့ချန်၏ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။

သူမသည် မြန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ဖုန်းကို ဖြေလိုက်ပြီး နားတွင် ကပ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျန်းနျန်။"

ပြင်းထန်သော ဆူညံသံမှာ ကျန်းနျန်၏ နားကို နာကျင်စေပြီး ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်တွင် ချွေးများ ထွက်လာသည်။ တံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး အလျင်စလို ခြေသံများ ဝင်လာသောအခါ ထိုမရင်းနှီးသော ခံစားချက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အခြား 'ကျန်းနျန်' တစ်ယောက်က ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းနျန် မြင်နိုင်ရန် စာတစ်စောင် ရိုက်လိုက်သည်။

'ရှု့ချန်နဲ့ စကားမပြောနဲ့။'

ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ ဘာကြောင့် ၂၁ ရာစုက အိမ်ကို အိပ်မက် မကြာခဏ မက်နေရတာလဲ၊ ဘာကြောင့် 'ကျန်းနျန်' က ထိုနေရာတွင် ရှိနေတာလဲ၊ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ရှု့ချန် မှာလည်း ဘာကြောင့် ၂၁ ရာစုက ကမ္ဘာတွင် ရှိနေရလဲဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖောက်ထွင်းမရသော မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန်က သူမ၏ဖုန်းကို ယူကာ ရိုက်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ။"

သူမ၏ စိတ်အာရုံက ရှေ့တွင်ရှိနေသော 'ကျန်းနျန်' မှာ အရာအားလုံးကို သိသည်ဟု ပြောနေသည်။

ထို 'ကျန်းနျန်' သည် ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကိုင်ထားပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ စာစရိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်ကာ 'ကျန်းနျန်' ရိုက်လိုက်သော စာသားလေးလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ဖန်သားပြင်တွင် ရှု့ချန် ဆီမှ ဖုန်းထပ်ဝင်လာပြီး ဆူညံသံကြောင့် သူမ ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့သည်။ လုယွီ၏ အသံက သူမ၏နာမည်ကို အရေးတကြီး ခေါ်နေသည်။

သူ၏အသံမှာ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် အရေးတကြီးဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။