အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၃

သူမ၏ ခါးမှာ ညှစ်ခံထားရသလို ခံစားရသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် နာကျင်စွာ အသံထွက်မိသွားသည်။ သူမ၏ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံမှာ ကြည်လင်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တင်းမာနေသော မျက်နှာနှင့် လုယွီကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ မှင်တက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီသည် သူမကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရင်းနှီးနေသော အမူအရာကို မြင်ရမှသာ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူ့အကြောင်း အိပ်မက်မက်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်သည် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က ရှု့ချန် ကွယ်လွန်တဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့မလို့ ဖြစ်မှာပါ။ သူ ကျွန်မဆီ လာလည်တယ်လို့ အိပ်မက်မက်တာ။"

လုယွီက ဘာမှမပြောဘဲ ကျန်းနျန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမကို သူ၏ အရိုးထဲအထိ ထည့်သွင်းထားပြီး သူ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်စေချင်သလိုမျိုး၊ မည်သူမှ သူမကို ခေါ်မသွားနိုင်အောင် ဖက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ဆန္ဒအတိုင်း ရွာသို့ ပြန်လာမိခြင်းကို သူ နောင်တရနေသည်။ ကျန်းနျန် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် သူမ နောက်ထပ် စိတ်ပူစရာ အိပ်မက်မက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ မျက်လုံးမမှိတ်ရဲပေ။ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စက ထပ်ဖြစ်ခဲ့ပြန်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ပျော်နေစဉ် ထုံထိုင်းနေဟန်ရှိပြီး ရှု့ချန်၏ နာမည်ကို ခေါ်နေသည်ကို တွေးမိသောအခါ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်သွားချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲနေရင်း ကျန်းနျန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ တင်းမာနေသော ကြွက်သားများနှင့် မြန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားမိသည်။ သူမက သူ၏ ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး တင်းမာနေသော ကျောပြင်ကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိပ်မက်ဆိုး မက်ရုံတင်ပါ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ထိပ်ဆုံးဆံပင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ကြမ်းတမ်းကာ ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ "ကိုယ့်ကို ကတိပေးပါ၊ နောက်ဆိုရင် ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ပြန်လာတော့မယ်။"

ကျန်းနျန် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ယခုဆိုလျှင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနျန် အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူမ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီက တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး လွှတ်မပေးပေ။ တော်တော်ကြာမှ သူမကို လွှတ်ပေးပြီး နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ "မအိပ်နဲ့တော့။ ကိုယ်နဲ့အတူ ခြံထဲမှာ လိုက်နေပေး။"

တကယ်လို့ ကျန်းနျန်သာ ထပ်အိပ်ပျော်သွားလျှင် နောက်ထပ် စိတ်ပူစရာ အိပ်မက်တစ်ခု မက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မအိပ်ချင်တော့ပါဘူး။"

သူမနှင့် လုယွီတို့ ထပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ခြံထဲသို့ ထွက်လာကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး လုယွီကတော့ အဖေ ရှု့၏ အခန်းခေါင်မိုးကို ပြင်ရန် သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးမွှေးပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးရန်အတွက် စဉ်းနှီတုံးဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော စာသားလေးလုံးကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

'ငါတို့အားလုံး အဲဒါကို လိုချင်တယ်။'

ငါတို့အားလုံး ဘာကို လိုချင်တာလဲ။

ကျန်းနျန်သည် အကြာကြီး စဉ်းစားသော်လည်း နောက်မှာ ဘာလာမည်ကို စဉ်းစားမရပေ။ ခြံပြင်ဘက်မှ ကျောက်ကန်း၏ အသံကို ကြားမှသာ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ လှီးနေသည့် ဂေါ်ဖီထုပ်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ......

ကံကောင်းလို့ သူမ လက်ကို မလှီးမိတာပဲ။

ကျောက်ကန်းသည် လုယွီကို ကူညီရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် အဖေ ရှု့၏ အိမ်နှင့် မီးဖိုချောင် နှစ်ခုလုံးကို ပြင်ဆင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် မုန့်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်သောအခါ ကျောက်ကန်းကို သူ၏ဇနီးအား ခေါ်လာပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးသည် ကျန်းနျန်က ဂျုံခဲတစ်ခုကို ပန်းပုံစံမုန့်လေးများအဖြစ် ကျွမ်းကျင်စွာ ပုံဖော်နေသည်ကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရဲ့ လက်တွေက တကယ့်ကို သွက်လက်တာပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရိုးရိုးလေးပါ၊ အလေ့အကျင့် များလာရင် ညီမလည်း တတ်သွားမှာပါ။"

မုန့်များ လုပ်ပြီးသောအခါ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ ရိုးရှင်းသော နည်းပညာအချို့ကို သင်ယူခဲ့သော်လည်း ပို၍ ခက်ခဲသော နည်းလမ်းများကိုတော့ ရုန်းကန်နေရသေးသည်။ နေလယ်စာစားချိန် ရောက်သောအခါ ရွာထဲရှိ လူတိုင်း လယ်ကွင်းများမှ ပြန်လာကြသည်။ လမ်းများမှာ လူရှင်းနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ထားသော မုန့်များကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ကာ အဝတ်နှင့် အုပ်ပြီး နွားတင်းကုပ်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။

ရွာထဲတွင် မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ အသွားအလာကို မည်သူမှ သိပ်ပြီး သတိမထားမိကြပေ။

ပညာတတ်လူငယ်များ နေသည့်နေရာကို ဖြတ်သွားသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ ထမင်းချက်နေပြီး အမျိုးသားများမှာ ရေတွင်းမှ ရေခပ်နေသည်ကို ကျန်းနျန် မြင်လိုက်ရသည်။ အလုပ်ခွဲဝေမှုမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များကလည်း ကျန်းနျန်ကို သတိပြုမိကြပြီး အချို့က တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ကြသည်။ "ဟိုအမျိုးသမီးက မနှစ်က တစ်ယောက် မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်ပုံရတယ်။ သူမက ရွာထဲမှာ အလှဆုံးပဲ၊ အဝတ်အစားလည်း အကောင်းဆုံး ဝတ်တာ။"

အခြား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ "သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။"

"ဘယ်သူလဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူမက ငါတို့အဖွဲ့ထဲက မုဆိုးမလေ။ အဘွားကြီးအချို့ ပြောတာ ကြားတယ်၊ သူက သူ့ရဲ့ မတ်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတာတဲ့။ သူမ မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တာ။ သူ့မတ်က စစ်တပ်မှာ အရာရှိတစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်။"

ထိုအုပ်စုမှာ တပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

သူမက မုဆိုးမဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ လှလည်းလှသလို ချမ်းသာတဲ့ မတ်လည်း ရှိသေးတာပဲ။ သူမက ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုဆီ နောက်အိမ်ထောင်တောင် ပြုနိုင်ဦးမှာ။ သူတို့နဲ့ မတူဘူး၊ သူတို့ကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး နေ့တိုင်း ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဘယ်တော့ပြီးမှန်းမသိ အောင့်အည်း သည်းခံနေရတာ။

ကျန်းနျန် နွားတင်းကုပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဆရာကြီး နေလယ်စာ စားတော့မည့် အချိန်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဆရာကြီး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ မုန့်များ ထည့်ပေးပြီး ခဏမျှ စကားပြောကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အဖွဲ့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကာ အသားအချို့ ဝယ်ယူပြီး ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုအတွက် ကောင်းမွန်သော ဟင်းပွဲတစ်ပွဲ ပြင်ဆင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ညည်း မတ်နဲ့အတူ ပြန်လာတာလား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

"အို့ ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်ပြီကိုး။"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးလည်း ရောက်လာပြီး လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာဟန်ရှိသော တံစဉ်ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးအချို့လည်း ပါလာသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများတွင် ဖုန်များ ပေနေသည်။ ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် သူတို့ကို "ဒေါ်လေး" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးက မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "အပြင်ထွက်နေတဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း ထူးခြားနေတာပဲ။ ပိုလှလာရုံတင်မကဘူး၊ စကားလည်း ပိုပြောတတ်လာတယ်။ ညည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတာပဲ။ ကျန်းနျန်၊ ညည်း တော်တော် အဆင်ပြေနေတာပဲ။ အရင်လို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲအောင်းမနေနဲ့တော့။ အဲဒါ ညည်းအတွက် မကောင်းဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ ဒေါ်လေး။"

ကျန်းနျန်၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးတွင် အကြံတစ်ခု ရလာပြီး သူမ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားနေလားဟု မေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာ စားချိန်ရောက်ပြီလေ၊ ညည်း ချက်ဖို့ပြုတ်ဖို့တွေ ဝယ်နေတာလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူမကို အိမ်ပြန်ပြီး ဟင်းချက်ရန် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအုပ်စု ထွက်သွားပြီးနောက် သူက သူ၏ဇနီးကို လှမ်းဆူလိုက်သည်။ " ကျန်းနျန်ကို မင်းရဲ့ တူနဲ့ ပေးစားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ မင်းတူက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ဦး၊ ပြီးမှ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်။ ဒါ့အပြင် သူမရဲ့ မတ်က အခု တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်နေပြီ၊ သူမက မင်းရဲ့ ပျင်းရိတဲ့တူကို ကြည့်ပါ့မလား။"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီး - ......

သူမ ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူး၊ သူမယောက်ျားက သူမကို ပိတ်ပြောလိုက်ပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ဟန့်လိုက်သည်။ "သူ့မတ်က တပ်ရင်းမှူးဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒါနဲ့ သူမ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူတို့က တိုက်ရိုက်တော်စပ်တာမှ မဟုတ်တာ။"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ စကားများမနေချင်တော့ဘူး။" သူသည် ထိုသို့ ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဇနီးနှင့် လိုက်လာသော အမျိုးသမီးများကတော့ ဘာမှမပြောကြပေ။ သူတို့သည် တံစဉ်များကို သိမ်းကာ အိမ်ပြန်ကြသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဇနီး၏ တူမှာ ပျင်းရိခြင်းကြောင့် နာမည်ကြီးသူဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည် ချောမောသော်လည်း ဘာမှ အသုံးမကျပေ။ သူ၏ဒေါ်လေး တစ်ယောက်သာ သူ့ကို အထင်ကြီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ကန်းမှာ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ဖုန်များငြိမ်သွားစေရန် မြေပြင်ကို ရေဖျန်းနေသည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ အိမ်ထဲကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ကြသည်။

ဤနေ့မှာ ရှု့ချန်၏ ကွယ်လွန်ခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ရှု့ချန်နှင့် နီးနီးနားနား မရှိစေချင်ပေ။ သူသည် သုသာန်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားကာ ရှု့ချန်နှင့် သူ၏အဖေအတွက် စက္ကူငွေများ သွားရှို့ပေးပြီး သူတို့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ထင်းမလောက်သဖြင့် လုယွီသည် ခြံထဲတွင် ထင်းပေါက်ကာ ထင်းများကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူလာပေးပြီး မီးမွှေးပေးသည်။

အဖွဲ့ထဲတွင် ပစ္စည်းအများကြီး မရှိသော်လည်း ငါးနှင့် ကြက်သားတော့ ရှိသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကြက်သားကို ချက်ကာ၊ ငါးကို အချိုချက်လုပ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ကို ကြော်ကာ ထမင်းချက်လိုက်သည်။ ဟင်းများ ပြီးလုနီးနီး ဖြစ်သောအခါ လုယွီသည် ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုကို ဖိတ်ရန် သွားခဲ့သည်။

ခြံထဲက စားပွဲမှာ သိပ်မကြီးသဖြင့် လုယွီသည် ဒေါ်လေးကျောက်တို့၏ စားပွဲကို ယူလာပြီး သူတို့စားပွဲနှင့် ပေါင်းလိုက်သည်။ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုသည် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးကြီးကို ရလိုက်ကြသည်။

ကျောက်ကန်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့လည်း ဗိုက်ဆာလာကြပြီး အိမ်ထဲဝင်သည်နှင့် သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ဒေါ်လေးကျောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်ရေ... ငါတို့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်လာတာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိပြီ၊ ညည်းချက်တဲ့ ဟင်းနံ့က ဒီလောက်မွှေးမှန်း အခုမှ သိတော့တယ်။ ငါတောင် သွားရည်ကျလာပြီ။"

ကျောက်ကန်းလည်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "မရီးလုပ်တဲ့ မုန့်တွေက ပိုတောင် အရသာရှိသေးတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အရသာရှိတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း အများကြီး စားကြပါ။"

သူမနှင့် လုယွီတို့သည် စားပွဲပေါ်သို့ ဟင်းပွဲများ တင်လိုက်ကြသည်။ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစုမှာ ငါးကြီးများနှင့် အသားများစွာ ပါဝင်သော ဟင်းပွဲများကို မြင်သဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးတုန်းကပင် သူတို့မိသားစုမှာ ဤကဲ့သို့သော စားသောက်ပွဲမျိုး ရှားရှားပါးပါးသာ ရှိတတ်ပြီး အသားအနည်းငယ် သို့မဟုတ် အသားနုတ်နုတ်စင်းလောက်သာ စားရတတ်သည်။ ၎င်းကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် လုယွီသည် ရာထူးကြီးကြီးနှင့် ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ရနေမည်ဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။ မဟုတ်လျှင် ဤမျှ အသားအများကြီးကို ဝယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒေါ်လေးကျောက်သည် ပြုံးနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်၏ ဘဝမှာ အရင်က ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားခဲ့ရပြီးမှ အခုတော့ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားနေရပြီဟု တွေးမိသည်။

သူမ၏ ဘဝအစက ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း သူမကို ဂရုစိုက်ပေးမည့် မတ်တစ်ယောက်ရှိနေခြင်းက သူမ၏ ဘဝကို ပိုကောင်းစေခဲ့ပုံရသည်။

အားလုံး စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သောအခါ လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးရော ဘယ်မှာလဲ။"

ဒေါ်လေးကျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ အဖွဲ့ရဲ့ ထရက်တာနဲ့ မြို့ကို သွားတယ်။ ညဦးပိုင်းမှ ပြန်ရောက်မှာ။ သူ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။"

ကျန်းနျန်သည် ဟင်းရည်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ လုယွီသည် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ဟင်းရည်များကို ခပ်ပြီး စားပွဲသို့ ယူလာပေးခဲ့သည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ငိုတောင် ငိုချင်လာသည်။

ရွာထဲက ဘယ်သူက ဤကဲ့သို့ စားသောက်ပွဲမျိုး ရနိုင်မှာလဲ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တောင် မရနိုင်ပေ။

ကျောက်ကန်းသည် လုယွီနှင့် သောက်ရန်အတွက် အိမ်မှ အရက်တစ်ပုလင်းကို အထူးတလည် ယူလာခဲ့သည်။ စားစရာအချို့ကို စားပြီးနောက် ဒေါ်လေးကျောက်က မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ လုယွီ မင်း ငါတို့ကို ပြောစရာ ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ဟင်းခပ်ပေးနေရင်းမှ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။

လုယွီသည် အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစု၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျောက် ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းနျန် လက်ထပ်လိုက်ကြပါပြီ။"

ကျောက်ကန်း၏ တူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပါးစပ်ထဲရှိ အစာများကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မြိုချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ကာ တုံ့ပြန်မှု ရရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။

ဒေါ်လေးကျောက်မှာလည်း ကြက်သေသေသွားပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ လက်ချင်းတွဲထားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက အရင်ဆုံး သတိဝင်လာပြီး အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့... ရှင်တို့ လက်ထပ်ထားကြတာလား။"

"အင်း။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ထားတာ ခြောက်လ ရှိပါပြီ။"

ထိုအခါမှသာ ကျောက်ကန်းမိသားစုမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

ဒေါ်လေးကျောက် - ......

သူမသည် မနေ့ကပင် ကျန်းနျန်ကို နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန်အတွက် ကိုက်ညီမည့်သူတစ်ဦးကို အကြံပေးနေခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခု လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ အတူရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အခြေအနေမှာ သူမ ထင်သလို ဖြစ်မလာတော့ပေ။

ကျောက်ကန်းက ရယ်မောပြီး သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ စကားထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။"ဒါ... ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။"

ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးက မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မကြားတာတော့ ကျောက်ကန်းပြောတာအရ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က သွေးသားတော်စပ်တဲ့ မတ်နဲ့ မရီး မဟုတ်ဘူးဆို၊ ဟုတ်လား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို ရှု့မိသားစုဆီမှာ ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့တာပါ။"

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ဒေါ်လေးကျောက်မှာ ပြောစရာတစ်ခု ရသွားပြီး အတိတ်ကို ပြန်တွေးကာ ဒေါသထွက်လာသည်။ "မင်းအမေက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ မင်းအဖေ ဆုံးတာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူက မင်းကို ရှု့မိသားစုမှာ ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းကို တစ်ခါမှတောင် ပြန်မကြည့်ဘူး။"

ဤသည်မှာ ကျန်းနျန်အနေဖြင့် လုယွီ၏ မိခင်အကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

စာအုပ်ထဲတွင် သူ၏မိခင်အကြောင်း အများကြီး မပါဝင်ပေ။ လုယွီ၏ မိခင်က သူ့ကို ရှု့မိသားစုတွင် ထားခဲ့ပြီး ခဏနေ ပြန်လာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း ဆယ်နှစ်ကျော်သည်အထိ သတင်းအစအနမရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်းသာ ပါရှိသည်။

လုယွီ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေနေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် တခြားသူများ၏ ကဲ့ရဲ့မှုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး မိခင် ပြန်လာမည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် နေခဲ့ရသည်ဟု တွေးမိကာ သူ့ကို သနားစိတ်ဖြင့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား၏ ချစ်ခင်ယုယနေပုံကို မြင်ရသောအခါ ကျောက်ကန်း၏ ဇနီးမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးနေမိသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အပြည့်အစုံ မသိရသော်လည်း လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့မှာ သင့်တော်လှပြီး သွေးသားမတော်စပ်သည့်အတွက် အတူရှိနေခြင်းမှာ ဘာမှ အပြစ်မရှိပေ။

ကျောက်ကန်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးကျောက်က လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးက မင်းအမေနဲ့ တူတယ်။ မင်းရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က မင်းအဖေနဲ့ တူတယ်။ မင်းအဖေက ငယ်ငယ်က တော်တော် ချောတယ်၊ ကြိုးစားပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်၊ အဖွဲ့အတွက် ထရက်တာတောင် မောင်းသေးတယ်။ အနီးနားက ရွာတွေက မိသားစုတွေအများကြီးက သူတို့သမီးတွေကို မင်းအဖေနဲ့ ပေးစားချင်ကြတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအမေကို ငါတို့ရွာကို ခေါ်လာတဲ့အခါ မင်းအဖေက သူမကို မြင်မြင်ချင်း ကြိုက်သွားတာ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။"

လုယွီက အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အတိတ်အကြောင်းကို ပြောချင်ပုံမရဘဲ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဒေါ်လေးကျောက်က သူမ၏ပေါင်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စားကြရအောင်။ ဝမ်းနည်းစရာတွေ ပြောမနေတော့ဘူး။"

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၄

စားသောက်ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်သောအခါ လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျောက်၊ ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားရတာလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ခွင့်ရက်ကုန်သွားပြီ၊ စစ်တပ်ကို ပြန်ရတော့မယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်က "ဪ။" ထိုသို့ ပြောပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ ပြန်ရမှာပေါ့။ နှစ်ကုန်ရင် ပြန်လာမှာလား။"

ကျောက်ကန်းလည်း မေးလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာမှာလား။"

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးကျောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နှစ်သစ်ကူးတုန်းကြရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဦးလေး ရှု့တို့ကို ကန်တော့ဖို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ဒေါ်လေးကျောက်နှင့် ကျောက်ကန်း၏ အမြင်တွင်တော့ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို မခေါ်လာခြင်းမှာ သူတို့ လက်ထပ်ထားသည့်အကြောင်း သိသွားလျှင် ရွာသားများ၏ အတင်းအဖျင်း စကားများကို ကျန်းနျန် ခံနိုင်ရည်မရှိမည်ကို စိုးရိမ်၍ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကြသည်။ လုယွီ၏ အမြင်တွင်တော့ ၎င်းတို့မှာ အကြောင်းရင်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ဇာတိအိမ်နှင့် နီးကပ်စွာ မနေစေချင်ခြင်းပင်။

ကျောက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဆောင်းရာသီ အလယ်မှာ ဟိုသွားဒီသွား လုပ်နေရတာ အေးလွန်းတယ်။"

စားပွဲပြီးလုနီးပါးတွင် ဒေါ်လေးကျောက်က ထျန်းရှီရွာရှိ ကျန်းမိသားစု၏ အခြေအနေကို ရုတ်တရက် ဖော်ပြလာသည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမိသားစုမှာ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်ပိုင်း ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မင်း သိလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ အဆင်မပြေမှု ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် မရှိတော့ပေ။

ဒေါ်လေးကျောက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ယောက်မ လျန်ချင်းက ဆင်းရဲဒုက္ခကို မခံနိုင်တော့လို့ လူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ကလေးကို ပစ်ထားခဲ့ပြီးတော့ပေါ့။ မင်းအစ်ကိုက ကလေးအပေါ် ဒေါသတွေ ပုံချပြီး ကလေးကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာ၊ အိမ်နီးချင်းရွာကနေ ငါတို့ရွာအထိ ပျံ့နှံ့လာတာ ခြောက်လတောင် ရှိပြီ။"

ကျန်းနျန် - ......

ကျန်းမိသားစုက သူမနှင့် လုယွီကို ယွမ် ၃၀၀ ပေးရန် ကျန်နေသေးသည်။ သတ်မှတ်ရက်မှာ ငါးနှစ်ဖြစ်ပြီး ယခုဆိုလျှင် နှစ်နှစ်ခွဲတောင် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမိသားစုထံမှ ငွေပြန်မရသေးပေ။

ကျန်းမိသားစု၏ အတင်းအဖျင်းများမှာ ထျန်းရှီရွာတစ်ရွာလုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူတို့သမီးကို ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းနှင့်ပတ်သတ်ပြီး ဝဋ်လည်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့သမီးမှာ စစ်တပ်အရာရှိ မတ်နှင့်အတူ သက်တောင့်သက်သာ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်သည်။

ဒေါ်လေးကျောက်က ဤမှတ်ချက်များမှာ အလွန် မှန်ကန်သည်ဟု တွေးမိသည်။ ကျန်းနျန်မှာ လုယွီနှင့်အတူ ပိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရရှိနေပုံရသည်။

ညစာ စားပြီးနောက် ဒေါ်လေးကျောက်တို့ မိသားစု ပြန်သွားကြသည်။ လုယွီသည် မီးဖိုချောင်ရှိ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။ ညဘက်တွင် ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားစဉ် သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူ အိပ်ပျော်သွားပါက ကျန်းနျန်မှာ ယခင်ညကကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်မျိုး ထပ်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် မိုးလင်းခါနီးမှသာ နှစ်နာရီခန့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ လုယွီမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် လုယွီထက် အရင်နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ လှည့်ကာ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်လှဲလိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူ၏ မျက်တောင်များကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ သူ၏ နှာတံတစ်လျှောက် ဆင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ထိမိသည်။

လုယွီ၏ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူ၏ သိသာထင်ရှားသော လည်ဇလုတ်ကို အသာလေး ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ စပ်စုတတ်သော လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လုယွီဘက်မှ အသံနက်ကြီးနှင့် အက်ရှနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မင်း ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်နေတာလား။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ သွေးကြောများ ထနေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ရပြီး အံ့သြတကြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ရှင် အိပ်ပျော်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။"

"အခုပဲ နိုးတာ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ သွယ်လျသော ခါးကို ကိုင်ကာ သူမကို မလိုက်သည်။ "လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနေကြရအောင်။"

ကျန်းနျန် - !!!

သူမသည် မနက်စောစောစီးစီး လုယွီကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့သင့်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ကျန်းနျန်၏ လက်များမှာ အားမရှိတော့ဘဲ လုယွီ၏ ခွန်အားအောက်တွင်သာ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမ အားကုန်သွားသောအခါ သူ၏ ကြင်နာမှုကို မရရှိခဲ့ဘဲ ပို၍ တင်းမာသော အပြုအမူများကိုသာ ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်ဝန်းဖြင့် သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ မချီသွားသည့် သူမအနီးက အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း လေးလံ ပင်ပန်းနေသည်။ လုယွီက သူမကို ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသော မျက်တောင်များကို နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းအတွက် ရေနွေးသွားအပူပေးလိုက်ဦးမယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် - ......

ဒီလူမှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ခွန်အားတွေ ရှိနေတာလဲ။

လုယွီက ရေနွေး ပြင်ပေးပြီး ကျန်းနျန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမသည် မျက်နှာသစ်ရန် ခြံထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ လုယွီက မနက်စာ ချက်ပြုတ်ကာ မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အိပ်ယာခင်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ကာ အဝတ်စတစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်သည်။

လက်ထဲတွင် အိတ်ကြီးတစ်လုံး ကိုင်ထားလျက် သူသည် တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ကျောက်ကန်းမှာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ အစောကြီး ထွက်သွားမည်ကို သိသဖြင့် သူတို့ကို ပို့ရန် မြည်းလှည်းတစ်စီးကို ငှားပေးခဲ့သည်။

မြို့သို့ ရောက်သောအခါ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ ဘတ်စ်ကား စီးကြသည်။ ခရီးလမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းသောလမ်းဖြစ်ပြီး လုယွီသည် မျက်လုံးမှိတ် အနားယူနေရင်း ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဘူတာရုံသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများ ထနေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ အံ့သြသွားပြီး သူ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ။"

လုယွီက သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ "မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်လိုက်ရဘူး။ နည်းနည်းလောက်ပဲ အနားယူလိုက်တာ။"

သူတို့၏ ဇာတိတွင် ရှိနေစဉ် လုယွီသည် အိပ်ပျော်သွားလျှင် ကျန်းနျန် ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ပင်ပန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူသည် ခဏမျှ အနားယူရန်အတွက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကားပေါ်က ဆင်းပြီးနောက် သူတို့ ရထားဘူတာရုံသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ လုယွီသည် ညနေ ၄ နာရီ ရထားအတွက် အိပ်စင် လက်မှတ် နှစ်စောင် ဝယ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်မှာ နေ့လယ် ၁ နာရီခွဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အစိုးရစားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရထားဘူတာရုံရှိ စောင့်ဆိုင်းခန်းသို့ သွားကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းခန်းမှာ လူပြည့်နေပြီး လုယွီသည် ကျန်းနျန်အတွက် ထိုင်ခုံတစ်နေရာ ရှာပေးသည်။ သူမက သူ့ကို သနားသဖြင့် မထိုင်ချင်ပေ။ လုယွီက သူမကို ထိုင်ခိုင်းစေသည်။

သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "တာဝန်ထမ်းဆောင်တဲ့ကာလမှာ သုံးရက်လောက် အိပ်မပျော်တာက ကိုယ့်အတွက် သာမန်ပါပဲ။"

အနီးနားတွင် ထိုင်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဤအရာကို မြင်ပြီး ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးပဲ။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ပြုံးပြပြီး ထိုအမျိုးသမီးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရေများစွာ သောက်ထားသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် အိမ်သာ သွားရန် လိုအပ်လာသည်။ လုယွီသည် သူမ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် လိုက်သွားသည်။ အိမ်သာအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေစဉ် လုယွီသည် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်ယူနီဖောင်း အစိမ်းရောင် နွေရာသီ ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ရှိနေသည်။ သူတို့မှာ စကားပြော ရယ်မောနေကြပြီး စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် တူနေသည်။

"ပြီးပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာပြီး လုယွီက အဝေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လူပြည့်နေသော စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ထိုင်ခုံနေရာသို့ လမ်းပြပေးနေပြီး ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဂရုစိုက်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လျိုချမ့်ကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ထို့အပြင် သူမနှင့် လုယွီတို့သည် သူ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရှုပ်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှု့ယန်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အိမ်တွင် ရှိနေပြီး စစ်တပ်ဇနီးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အထင်သေးမှုကို ခံနေရသည်။ လျိုချမ့်က သူ၏ လစာမှ အနည်းငယ်ကိုသာ သူမကို ပေးထားပြီး မိသားစုအတွက် စားဝတ်နေရေးပင် မနည်းရုန်းကန်နေရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမက လျိုချမ့်သည် လပေါင်းများစွာ ပြန်မလာခဲ့သဖြင့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုဖြင့် အလုပ်များနေသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အပြင်တွင် ဖောက်ပြန်နေခြင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဒေါသထွက်ပြီး လျိုချမ့်ကို တည့်တည့်သွားရောက် ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ လုယွီသည် သူ့ဘေး၌ ကျော်ဖြတ်သွားသော ပုံရိပ်သေးသေးလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

လုယွီ - ......

သူသည် ကျန်းနျန်ကို လူအုပ်ထဲမှ ကာကွယ်ပေးရင်း အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လူအုပ်ကို တိုးဝင်သွားပြီး လျိုချမ့်သည် အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထိုင်နေကာ အိတ်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ် ချထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လျိုချမ့်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ဗိုက်ဆာလားဟု မေးကာ ကွတ်ကီးနှင့် မက်မွန်သီးမုန့်ကြွပ်ကို ထုတ်ပေးပြီး ဘယ်တစ်ခုစားချင်သလဲဟု မေးနေသည်။

ကျန်းနျန်ရော လုယွီပါ သူတို့၏ မျက်နှာများ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အော်လိုက်သည်။ "လျိုချမ့်။"

လျိုချမ့်က သူမကို လှည့်ကြည့်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ပြေးသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှု့ယန်ကို မင်း ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ကြည့်ရဲတာလဲ။ သူမက ရှင့်အတွက် သားနှစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့ပြီး ကလေးတွေနဲ့ အတူ ရိက္ခာနည်းနည်းလေးနဲ့ နေ့တိုင်း ရုန်းကန်နေရတာကို ရှင်ကတော့ ဒီမှာ အပျော်ကျူးပြီး တခြားမိန်းမအတွက် ကွတ်ကီးနဲ့ မက်မွန်သီးမုန့်တွေ ဝယ်ပေးနေတာလား။ ရှင် ရှု့ယန်နဲ့ ကလေးတွေအတွက် တစ်ခါလောက်တောင် ဘာတွေဝယ်ပေးဖူးလို့လဲ။ ရှင် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။ ရှင် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။"

ကျန်းနျန်၏ အသံမှာ အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပြီး ဆူညံနေသော စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

လူများစွာသည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် လျိုချမ့်ကို စစ်ယူနီဖောင်းနှင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ အချို့မှာ လျိုချမ့်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်းကို အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျန်းနျန်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နင်က ဘယ်သူလဲ။ လူတွေကို ရိုက်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံနေတာ ဘာသဘောလဲ။"

"ငါက လျိုချမ့်ရဲ့ အိမ်နီးချင်း။ ငါက သူ့မိန်းမရဲ့ အမျိုးပဲ။"

ကျန်းနျန်က မဆုတ်မနစ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လျိုချမ့်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာပြီး သူ၏ ပါးပေါ်က လက်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့နောက်က အမျိုးသမီးကို ပြောသည်။ "အရင် ထိုင်နေဦး။ ငါ သူတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်။"

လျိုချမ့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်က အကြည့်များကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းနျန်ကို တောင်းပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ "ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်း စကားပြောလို့ ရမလား။"

ကျန်းနျန်က နောက်မဆုတ်‌ခဲ့ပေ။ "ဒီမှာ ပြောလို့ မရဘူးလား။ ဒီမှာပဲ ပြောကြရအောင်။"

သူမသည် လျိုချမ့်ကို ယနေ့ ဘာမျက်နှာသာမှ မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဤအရာကို မြင်သောအခါ လျိုချမ့်သည် ကျန်းနျန်၏ နောက်က လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်ထားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူက စိတ်မဝင်စားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မှားယွင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီမှာပဲ ဆွေးနွေးပါ။"

လျိုချမ့်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ကာ ဘေးက အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူက ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲ့ ညီမပါ။ ငါ သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ကူညီပေးနေတာပါ။ မင်းတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။"

နောက်ထပ် ရှင်းလင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပါလား။

လျိုချမ့်၏ ယခင်က ကျန့်ဟုန်နှင့် ပတ်သက်ခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် မှတ်မိနေသည်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ယခု ဤအပြုအမူဖြင့် သူမသည် လျိုချမ့်ကို ထပ်ရိုက်ချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမ အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီရက်ပိုင်း နားနေတာလား။"

လျိုချမ့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ခွင့်ယူထားတာ။"

ကျန်းနျန် ခနဲ့လိုက်သည်။ "ရှက်က တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ခွင့်ယူချိန် ရှိပေမယ့် ရှင့်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို သွားကြည့်ဖို့ အချိန်မရှိဘူးလာ်။ ရှင့်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ အိမ်မှာ ရှင့်ကို စောင့်နေကြတာကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

ပတ်ဝန်းကျင်က လူများမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုပြီး လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။ လျိုချမ့်၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီမြန်းလာခဲ့သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်နဲ့ သူ့ကြားမှာ ရှင်းပါတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုပဲ ထင်ထင်ပါ။ ကျွန်တော် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုနဲ့ အလုပ်များနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲဘော်က ကူညီပေးဖို့ ပြောလို့သာ ကျွန်တော် ခွင့်ယူခဲ့တာ။"

သူသည် အခြေအနေအရ ဒုက္ခရောက်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောဆိုနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက စိတ်တိုတိုဖြင့် ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မအစ်ကိုက ဗိုလ်ကြီးလျိုကို ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးဖို့ ပြောခဲ့တာ။ ရှင်တို့ တိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မအစ်ကိုဆီ သွားတိုင်လိုက်။"

လျိုချမ့်က အဖြေမစောင့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု၊ ကျွန်တော်တို့ စကားနည်းနည်း ပြောလို့ရမလား။"

သူတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ရထားဘူတာရုံ အပြင်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်အောင် ဂရုစိုက်ပါ။"

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ "ကျွန်မ ရှု့ယန်အတွက် သနားတယ်။ သူမ ဒီအခြေအနေမျိုးကို မခံစားသင့်ဘူး။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး လျိုချမ့်ဆီကနေ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိအောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"

သူတို့သည် ရထားဘူတာရုံမှ ထွက်သွားပြီး လျိုချမ့်သည် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုအောက်တွင် ဆေးလိပ်သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ နီးကပ်လာသောအခါ လျိုချမ့်သည် ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲဘော်ရဲ့ ညီမပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ကူညီပေးနေတာပါ။"

သူ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ရှု့ယန်အပေါ် ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားတာမလို့ ဒီလောက် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှု့ယန်ကို ဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့၊ သူမက ပြဿနာတွေ ထပ်ရှာနေလိမ့်မယ်။"

သူ၏ စကားများမှာ သွယ်ဝိုက်၍ ရှု့ယန်ကို အပြစ်တင်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လျိုချမ့်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ထိုပါးရိုက်ချက်ကြောင့် လျိုချမ့်၏ မျက်နှာမှာ ဘေးသို့ စောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျန်းနျန်နှင့် စကားများရန် ပြင်လိုက်စဉ် လုယွီက သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး လျိုချမ့်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှု့ယန်က မင်းနောက်ကို လိုက်လာရတာ တော်တော် ပင်ပန်းခဲ့တာပါ။ မင်း သူမကို မတရားလုပ်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ အခြေအနေကို အထက်အရာရှိတွေကို ငါ တိုင်ကြားမယ်။"

လျိုချမ့်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့တော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မကြောက်ဘူး။ ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။"

သူသည် နာကျင်နေသော မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့၏ ချစ်ခင်ယုယနေပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်…"

လုယွီက မရှက်နေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ လက်ထပ်ထားကြတယ်။"

လျိုချမ့် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လျိုချမ့်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ရှု့ယန်ကို မတရားလုပ်ရင် ရှင့်အကြောင်း တိုင်စာ ရေးပေးမယ်။ ရှင် ရှု့ယန်ဘဝကို ခက်ခဲအောင် လုပ်ရင် ရှင့်ဘဝကိုလည်း ကျွန်မ ခက်ခဲအောင် လုပ်ပစ်မယ်။"

လျိုချမ့် - ......

ညနေ ၄ နာရီ ရထားမှာ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျန်းနျန်သည် ရထားဘူတာရုံထဲသို့ ဝင်သွားစဉ် လျိုချမ့်သည် ရောင်ရမ်းနေသော မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေကာ စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက စိတ်မရှည်ဘူးလား။

သူမ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေသည်။

လျိုချမ့်လိုမျိုး လူယုတ်မာနဲ့ တွေ့ရတာ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ။

အိမ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ရိက္ခာနည်းနည်းလေးနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ရှု့ယန်အကြောင်း တွေးမိသောအခါ ကျန်းနျန်မှာ ပို၍ပင် သနားစိတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။