အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၅

ရထားပေါ် တက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ ဒေါသမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ရထားစတင် ရွေ့လျားသွားသောအခါ လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း ရှု့ယန်အတွက် အလွန် ခံစားရသည်။ ရှု့ယန်၏ ကံကြမ္မာမှာ ကျန့်ဟုန်၏ ဘဝ နိဂုံးကဲ့သို့ ကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်လာမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။ လက်မောင်းပေါ် မှီလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

သူမဘေးတွင် ကိုယ်အလေးချိန် တစ်ခု ရွေ့သွားပြီး လုယွီသည် စားပွဲစွန်းတွင် နားနေသော သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲ စူးရှတက်လာသည်။ စကားမပြောဘဲ လုယွီက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်သည်။ "လျိုချမ့်က ရှု့ယန်ကို စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် စစ်တပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံရမယ့်အထိ သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို စွန့်စားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှု့ယန်က ကွာရှင်းဖို့ မစတင်သရွေ့ လျိုချမ့်က ကွာရှင်းခွင့် တောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန် - ......

စာအုပ်ထဲတွင် ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်၏ ကျန့်ဟုန်နှင့် ဖောက်ပြန်မှုကို သည်းမခံနိုင်ဘဲ ကွာရှင်းလိုက်ရာ ရွာရှိ လူပျိုကြီးတစ်ယောက်နှင့် မိသားစုက ပေးစားခံခဲ့ရသည်ကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။

လျိုချမ့်ကဲ့သို့သော ယောက်ျားများမှာ အဆိုးဆုံးပင်။

သူတို့မှာ ငြင်းလည်း မငြင်းသလို တာဝန်လည်း မယူဘဲ မိမိတို့ လုပ်ရပ်ကို ဖမ်းမိသောအခါတွင်လည်း အပြစ်ကို ရှောင်လွှဲရန် အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေတတ်သည်။

အိပ်စင် ရထားတွဲမှာ လူပြည့်နေသည်။ ညစာ စားချိန်တွင် လုယွီက ရေသွားခပ်သည်။ ကျန်းနျန်ကို ရေထည့်ပေးခါနီးတွင် သူတို့၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူတို့ဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - ......

သူမသည် လုယွီအနားသို့ တိုးသွားပြီး သူက သူမကို ရေနွေးအိုးအဖုံး ပေးလိုက်ကာ အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အသက် ၅၀ သို့မဟုတ် ၆၀ အရွယ်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်အနည်းငယ် ဆွတ်နေကာ မီးခိုးပြာရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လုယွီ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ အကြည့်ကို မလွှဲဘဲ တည့်တည့် ပြန်ကြည့်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် - ......

သူမ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သူ့ကို သိလား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အခုမှ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာ။"

ကျန်းနျန် - ......

သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို လျော့ကျစေရန် လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ညစာ စားပြီးလို့ ပင်ပန်းနေရင် အရင် အိပ်လိုက်ပါ။ ကိုယ် မအိပ်ချင်သေးဘူး၊ မင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို အရင် အိပ်စေချင်သော်လည်း သူ သဘောတူမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ထပ်မပြောတော့ပေ။ ကိတ်မုန့်တစ်ပိုင်း စားပြီး ရေနွေး အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် သူမ လှဲလိုက်သည်။ ညရောက်သောအခါ သူမ၏ အိပ်ငိုက်စိတ်မှာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လုယွီ စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်။ တစ်ညလုံးတွင် သူမ လှုပ်ရှားတိုင်း လုယွီမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် သူမကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ဖက်ထားပေးသည်။

အပေါ်ထပ်တွင် အိပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဤအရာကို မြင်ပြီး မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ရဲဘော်၊ မင်းမိန်းမနဲ့ ကုတင်အတူ မျှဝေတာ တော်တော် ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်လိုပဲနော်၊ ဟုတ်လား။"

လုယွီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်လေးများ ရှိနေသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်အထိ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ လုယွီသည် သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေပြီး တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ ခေါင်းတင်ထားသည်။ သူမ လှုပ်ရှားသံကို ကြားသောအခါ သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမကို ကြည့်ခဲ့သည်။ "ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်လား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပြေ အိပ်ပျော်ခဲ့တယ်။"

သူမ ဖိနပ်စီးလိုက်ပြီး လုယွီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သွေးကြောများ ထနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ တခြားသူများ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်စဉ် သူမသည် သူ၏လက်ကို ကြင်နာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အမြန် နမ်းလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ တုန်ခါနေသော မျက်တောင်များကို ကြည့်ကာ ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ "အိုကေ။"

ကျန်းနျန် အိမ်သာ သွားပြီးနောက် ပြန်လာသောအခါ ခရီးသည်များ နိုးစပြုနေကြပြီဖြစ်သည်။ လုယွီသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး ရထားဘူတာရုံသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတို့ ရထားဘူတာရုံမှ ထွက်လာသည်နှင့် နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်က ခေါ်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ ရဲဘော်။"

ယခင်ညက လုယွီကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီအနားသို့ တိုးသွားပြီး ထိုအမျိုးသားကို သတိနှင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ လုယွီသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။"

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ အရွယ်အစားနှင့် မလိုက်အောင် ဆန်းပြားသော အရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိသဖြင့် လုယွီ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ဘာအန္တရာယ်မှ မလုပ်ပါဘူး။"

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လုယွီဘက်သို့ လှည့်ခဲ့သည်။ "မင်းနာမည်က လုယွီ လား။"

ကျန်းနျန်သည် သူ ဘယ်လို သိလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

သူမသည် ရထားပေါ်တွင် လုယွီ၏ နာမည်ကို လူများ ကြားနိုင်လောက်အောင် မခေါ်ခဲ့ပေ။

လုယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ခဏကြာမှ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို သိလို့လား။"

ထိုအမျိုးသားက သိနားလည်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါပြီး လုယွီကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ လိပ်စာ ပြောပြလို့ ရမလား။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းနဲ့ တွေ့ချင်နေလို့ပါ။"

လုယွီသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လုယွီက သူ၏ လက်ရှိ လိပ်စာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အံ့သြသွားပုံရပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း အများကြီး အောင်မြင်နေတာပဲ။"

လုယွီ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပို၍ တင်းမာသွားပြီး နှုတ်ခမ်းမှာစေ့တင်းသွားသည်။

ကျန်းနျန်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ထိုအမျိုးသား ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ လုယွီကို မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ရှင်နဲ့ တွေ့ချင်နေတာလဲ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ "ကိုယ် မသိဘူး။"

ယွမ်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် နင်ရှို့ကို သွားတွေ့ချင်သည်။ လုယွီသည် သူမနှင့်အတူ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ လိုက်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ထျန်မိုင်နှင့် နင်ရှို့တို့ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်သည် အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး နင်ရှို့ကို ခေါ်လာသည်။ နင်ရှို့မှာ ဆံပင်ကို အနီရောင် ဖဲကြိုးများဖြင့် ဆံပင်နှစ်စုံ စည်းထားပြီး လှပပြီး ပွဲလမ်းသဘင်နှင့် တူနေသည်။

ထျန်မိုင်၏ မျက်နှာမှာ ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝင်းပသွားခဲ့သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရထားပေါ်က အခုပဲ ဆင်းလာတာ။" ထို့နောက် သူမ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မထျန်၊ နင်ရှို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားတာလား။"

ထျန်မိုင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဆရာမကျီ ထွက်သွားတော့မှာမို့လို့ နောက်လအထိ ပြန်မလာတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ရှို့အာကို အရင် အိမ်ပြန်ခေါ်သွားတာ။ နင်တို့လည်း ပြန်သွားမှာလား။ ငါတို့ လမ်းအတူတူပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုကါသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ပြန်သွားမှာပါ။"

သူတို့ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်ကို စုန၊ ယွီရှနှင့် ဖန်ရှန်းတို့က နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရင်ကထက် ပိုသဟဇာတ ဖြစ်နေသည်။ ကျားယွမ်မှာ ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရပြီးနောက် ကျားယွမ်ကို ရှာလာသော ထုန်ကန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် ခွင့်ယူထားသည်။

ရှု့ရွှယ်သည် ကျန်းနျန်အတွက် လက်ဆောင်အချို့ ဝယ်ရန် ဈေးဝယ်စင်တာသို့ ပြေးသွားပြီး သူမကို ပြန်ယူသွားရန် တွန်းအားပေးသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ မရှိသည့်အချိန်တွင် အရာအားလုံး မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "နင် ချန်ယောင်ကို မကြောက်တော့ဘူးလား။"

ရှု့ရွှယ်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မကြောက်တော့ပါဘူး။ သူက ဒီလောက် မကြောက်စရာကောင်းပါဘူး။" ထို့နောက် "အစ်မရဲ့ ခရီးစဉ်က ဘယ်လိုလဲ။ ဒီမှာလိုပဲ အိမ်မှာရော ပူလား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အပူချိန်က ဆင်တူပါတယ်။"

"ကျန်းနျန်။"

ရှု့ရွှယ်သည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ယူပြီး တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကျေးဇူးတင်စကားအတွက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ "နင် ချန်ယောင်နဲ့ နေ့ရက် သတ်မှတ်ပြီးပြီလား။"

ရှု့ရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသတ်မှတ်ရသေးပါဘူး။ ချန်ယောင် အားတဲ့အခါမှ ကျွန်မတို့ ဆွေးနွေးကြမှာ။"

ကျန်းနျန်သည် ဆိုင်တွင် မိနစ် ၃၀ ခန့် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ကောမိန်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ကောမိန်၏ ချွေးမ လာရောက် လည်ပတ်နေပြီး သူတို့မှာ မနက်စောစောကတည်းက အပြင်ထွက်သွားကြကာ ယခုထိ ပြန်မရောက်သေးကြောင်း ရှု့ရွှယ်က ပြောသည်။

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ လုယွီက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ယူလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ ဝယ်ပေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှု့ရွှယ်ပါ။ သူမနဲ့ ချန်ယောင်တို့ ဆက်ဆံရေးက တိုးတက်နေပြီ။"

ရှု့ရွှယ် ဝယ်ထားသော ပစ္စည်းများမှာ များပြားလှပြီး ကျန်းနျန်သည် ၎င်းတို့မှာ ပန်းထိုးလက်ရာတစ်ခု၏ တန်ဖိုးခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းသည်။ သူတို့ ဘတ်စ်ကား စီးသွားပြီး ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ နို့သကြားလုံး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ထျန်မိုင်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒီဟာတွေကို ကလေးတွေကို ပေးလိုက်ပါ။"

ထျန်မိုင်မှာ သကြားလုံးကို လက်ခံရယူရန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရှို့အာနဲ့ ချန့်အာအတွက်ပါ။"

နင်ရှို့သည် သူမ၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ စကားမပြောသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာတွင် သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှု ရှိသည်။ ထျန်မိုင်က သကြားလုံးကို လက်ခံယူပြီး နင်ရှို့ကို တစ်လုံးပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဒေါ်လေးကျန်းဆီက"

နင်ရှို့သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သကြားလုံးကို ယူရန် လက်ဆန့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးကျန်း။"

သူမသည် အမြန် ပြန်ငုံ့ကြည့်ပြီး သကြားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကျန်းနျန်မှာ အံ့သြသွားပြီး ထျန်မိုင်က နင်ရှို့၏ ခေါင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ပုတ်ပေးခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ ရှို့အာကို ခေါ်လာတဲ့အခါ ဆရာမကျီ ပြောတာက ရှို့အာက အခု စကားအနည်းငယ် ပြောတတ်နေပြီ၊ ဒါက ကောင်းတဲ့ အစပဲတဲ့။ သူမ ရှို့အာနဲ့ ဆက်လေ့ကျင့်ပေးဖို့ တစ်လတစ်ခါ လာလည်လိမ့်မယ်။"

လောင်နင်သည် လစဉ် လစာ ရှိသည်။ သူ၏ မိခင်ဆီသို့ ငွေအနည်းငယ် ပို့ပြီးနောက် ရှို့အာ၏ ကျောင်းလခအတွက် ကျန်ရှိသောငွေဖြင့် သူ အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်သည်။ ရှို့အာ တိုးတက်နေသရွေ့ သူမနှင့် လောင်နင်တို့မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သည်းခံရန် အသင့်ရှိနေသည်။

ဘတ်စ်ကားမှာ တစ်နာရီခွဲအတွင်း မြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်သည် ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ရန် ဈေးဝယ်စင်တာသို့ သွားသဖြင့် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ အရင်ဆုံး စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။

စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် တပ်ရင်းမှ ထွက်လာသော ကုရှစ်ကျိုး၊ ချန်ယောင်တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။

"ခယ်မလေး။"

"မရီး။"

ကျန်းနျန် အသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အပြင်သွားမလို့လား။"

ကုရှစ်ကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြလ်ုက်သည်။ "ခရီးတိုလေးပါ။"

သူသည် ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ တင်းမာသော အမူအရာမှာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ "ခရီးမှာ ပျော်ခဲ့ရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ မဆိုးပါဘူး။"

ဤခရီးက သူတို့၏ လက်ထပ်မှုအကြောင်းကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်စေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် သူမ ပြန်သွားသောအခါ အတင်းအဖျင်းစကားများ ကြားရဖို့ များသည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ထမင်းလာစားကြပါ။ ငါ နောက်ကျ ဟင်းချက်စရာတွေ သွားဝယ်လိုက်မယ်။"

ချန်ယောင်သည် ဤအရာကို ကြားရသောအခါ အရင်ဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီည မရီးချက်တဲ့ ဟင်းတွေ ထပ်စားရတော့မယ်။"

ကုရှစ်ကျိုးက လုယွီ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်း လမ်းမှာ ခုနစ်ရက်ကြာ ခရီးသွားခဲ့ရတာ။ အိမ်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း နားလိုက်ပါ။ မင်းအတွက် ခွင့်ရက် နှစ်ရက် ထပ်တိုးပေးဖို့ လျှောက်ထားပေးထားတယ်၊ ခွင့်ပြုချက် ရထားပြီ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ။"

သူတို့၏ အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်သည်နှင့် လေဝင်လေထွက် ကောင်းစေရန် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ လုယွီကို ကောင်းကောင်း အနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက အိပ်မပျော်ခဲ့သလို ရထားပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ်သာ အိပ်ခဲ့ရသည်။ သူကဲ့သို့ သန်မာသူပင် အနားယူရန် လိုအပ်သည်။

လုယွီ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲပြီးနောက် သူသည် ကျန်းနျန်ကို နောက်မှ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် မေးတင်လိုက်သည်။ "ကိုယ် ဒီနေ့ နေ့လယ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားဝယ်လိုက်မယ်။ မင်း နားလိုက်ပါ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမသည် ရထားပေါ်တွင် တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်ခဲ့သဖြင့် လုံးဝ အိပ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ သူမ လုယွီကို အခန်းထဲ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူ၏ နမ်းခြင်းကို ခံရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့သည် ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်ပြီကို အရင်ဆုံး သိလိုက်သူဖြစ်သည်။ သူမသည် တံခါးကို ခေါက်ရန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာသည်။ လုယွီ နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျန်းနျန်သည် အလျင်အမြန် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်သည်နှင့် ဟဲယွဲ့သည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်ရေ၊ ငါ နင့်ကို အရမ်း လွမ်းတာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ......

သူမတို့မှာ အချိန်အကြာကြီး ခွဲခွာခဲ့ရသလို အိမ်ထောင်ကျစုံတွဲ အသစ်များကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဟဲယွဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးပါဦး၊ အစ်မ ကျွန်မကို ညှစ်နေတာပဲ။"

ဟဲယွဲ့သည် ကျန်းနျန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခရီးစဉ်အကြောင်း မေးမြန်းသည်။ သူတို့သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ခဏမျှ စကားပြောနေကြသည်။ လှေကားပေါ်မှ တက်လာသော ခြေသံများကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ အသားတစ်ပေါင် ကိုင်ကာ တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဟဲယွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို ပြုံးပြခဲ့သည်။ "မင်းတို့ ပြန်ရောက်ပြီပဲ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကွမ်လု အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူမ ဒီရက်ပိုင်း ပိုကောင်းလာတယ်။ အန်တာတွေက အရင်လောက် မပြင်းထန်တော့ဘူး။"

ဟဲယွဲ့က ကျန်းနျန်ကို သူမနှင့်အတူ ဈေးဝယ်စင်တာ သွားမလားဟု မေးသည်။ သူမ သကြားအနည်းငယ် ဝယ်ရန် လိုအပ်ပြီး ကျန်းနျန်မှာ ကုရှစ်ကျိုးတို့ လာမည် ဖြစ်သဖြင့် ညစာအတွက် အသားနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ဝယ်ရန် ရှိသည်။ ကျန်းနျန်သည် တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ဟဲယွဲ့နှင့်အတူ ဈေးသို့ သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဟဲယွဲ့က ညည်းတွားလိုက်သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် လောင်ဖန်ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးနဲ့ သူ့မိသားစု လာတော့မယ်။ သူတို့က ဒီမှာ ဆရာဝန်နဲ့ ပြဖို့ လာတာလို့ ပြောပြီး ငါတို့နဲ့ တည်းခိုချင်နေတာ။ လောင်ဖန်က သူတို့ ၁၀ ရက်လောက် တည်းခိုဖို့ လျှောက်ထားပေးလိုက်တယ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ ကြည့်ရဦးမယ်။"

ဟဲယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် တစ်ခုခု လွဲနေသည်ကို ခံစားမိပြီး သွယ်ဝိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မိသားစုလိုက် လာမှာလား။"

ဟဲယွဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးမိသားစုက အတော်လေး မရိုးသားဘူးလို့ ငါ့ယောက္ခမ ပြောတာ ကြားတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ လောင်ဖန်နဲ့ ရှိနေတာ ကြာပြီမို့လို့ သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် မရှိသလောက်ပဲ၊ ငါ့ယောက္ခမ ပြောသလောက် တကယ် ဆိုးလားဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။"

ရှု့ယန်၏ မိသားစု တစ်ခါက လက်ခံဧည့်ခံခဲ့ရသည့် ဒုက္ခပေးသော ဆွေမျိုးများကို ကျန်းနျန် တွေးမိပြီး ဟဲယွဲ့ကို သနားစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟဲယွဲ့သည် ဈေးတွင် သကြားတစ်ပေါင် ဝယ်ပြီး ကျန်းနျန်သည် ဝိုင်တစ်ပုလင်း၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ ဝယ်ကာ ငါးတစ်ကောင်နှင့် အသား နှစ်ပေါင် ဝယ်ရန် အစားအစာဆိုင်သို့ သွားသည်။ ပြန်လာစဉ် သူတို့သည် ကျောင်းမှ ပြန်လာသော ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က ယဉ်ကျေးစွာ လှမ်းခေါ်ခဲ့ကြသည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း။"

ကျန်းနျန် ဖန်ရှကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဟဲယွဲ့နှင့် တူပြီး မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများမှာ ဆင်တူသော်လည်း သူမ၏ အသားအရေမှာ သူမ၏ မိခင်ထက် ပိုလှပသည်။ ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဖန်ရှ၊ သမီး ဒီနှစ် ၁၂ နှစ် ရှိပြီ မဟုတ်လား။"

ဟဲယွဲ့ ဖြေလိုင်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူမ အရွယ်ရောက်လာပြီ။"

ဖန်ရှ ပြောလိုက်သည်။ "သမီး အရွယ်မရောက်သေးပါဘူး၊ သမီးက ခုထိ ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။"

ဟဲယွဲ့သည် ရယ်မောလျက် ဆူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ကလေးလေးရေ။"

ကျန်းနျန်သည် ကုန်ပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး လက်ဆေးကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ရေသန့်ဖြင့် ဆေးကြောကာ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်သည်။ ခရီးသွားစဉ် ချက်ပြုတ်ရသည်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လုယွီ အကြိုက်ဆုံး အစုံသုပ်ကို အထူး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမသည် ခေါက်ဆွဲကို ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အပေါ်တွင် အချိုချက် အသားများကို ဆမ်းကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ လုယွီကို ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အခန်းထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်။"

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၆

ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် လုယွီ၏ အော်သံမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီဖြစ်သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် နားထင်ကို လက်မနှင့် လက်ခလယ်တို့ဖြင့် ဖိနှိပ်နေသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်နေပြီး ဖော်ပြရခက်သော စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်က အနားသို့ တိုးသွားပြီး လုယွီ၏ နဖူးကို စမ်းရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏လက်မှာ ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ လုယွီက သူမကို နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ မြူထုလိုထူထပ်သော အမှောင်တွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ပင်။

ခဏအကြာမှ လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

သူသည် ကုတင်ပေါ်မှထကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ တန်းတန်း ဝင်သွားခဲ့ပြီး ရေအေးဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ ခုနက မက်ခဲ့သည့် အိပ်မက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူ၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာရသည်။

ဤသုံးနှစ်အတွင်း သူကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားသည့် အိပ်မက်ဆိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ထဲက နာကျင်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့စွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရမှုများမှာ လက်တွေ့နှင့် ခွဲခြား၍မရလောက်အောင် ထင်ရှားလွန်းလှသည်။

ကျည်ဆန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားချိန်တွင် သူနောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် ပုံရိပ်မှာ သူနှစ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် စာအုပ်များထဲက ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများ မဟုတ်ဘဲ သူ့ဇာတိမြို့က ကျန်းနျန် နံရံကို တိုက်မိကာ လဲကျသွားသည့် မြင်ကွင်းပင်ဖြစ်သည်။

အခန်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ မျက်နှာသုတ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အခန်းထဲက ထွက်လာသော ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် အိပ်မက်ထဲကလို ဖာထေးထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်မထားသလို သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း နွမ်းနယ်ညှိုးငယ်မနေပါ။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူ့အတွက် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အိပ်မက်ထဲက ထုံထိုင်းအားနည်းနေသည့် အမူအရာမျိုးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။

လုယွီ ရှေ့သို့လှမ်းကာ ကျန်းနျန်ကို သူမကိုယ်လေး နစ်ဝင်သွားမတတ် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမမှာ ခေါင်းလေး မော့တက်သွားပြီး ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကာမှ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လုယွီကို ပြန်လည်ဖက်တွယ်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လုယွီ ဘာမှပြန်မပြောပါ။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ကျန်းနျန်၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကိုသာ အဝရှူရှိုက်နေမိသည်။

သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ကျန်းနျန် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကိုပင်။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားသည့် အိပ်မက်ဆိုးကြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်လာမည်ကိုလည်း သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"ကိုယ် အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့ပါ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။ "မင်း အစုံသုပ် ပြင်ထားတာလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

လုယွီ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "အနံ့ရနေတာပဲလေ။"

ကျန်းနျန် လုယွီ၏ အိပ်မက်အကြောင်းကို ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပါ။ ထမင်းစားချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သွေးကြောမျှင်လေးများ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထမင်းစားပြီးလျှင် လုယွီကို ထပ်ပြီး အနားယူခိုင်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူက အိပ်ရေးဝပြီဟု ပြောကာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် တပ်ရင်းသို့ သတင်းပို့ရန် လိုအပ်ပြီး ညနေပိုင်းမှ ပြန်လာကာ သူမနှင့်အတူ ညစာ ချက်ပြုတ်မည်ဖြစ်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် လုယွီက အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပေးသည်။ ကျန်းနျန်ကတော့ သူမ၏ ပန်းထိုးအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ ခရီးသွားနေစဉ် ဆယ်ရက်ခန့် ပန်းထိုးအလုပ်နှင့် ဝေးကွာခဲ့သဖြင့် သူမ အလုပ်ပြန်သွက်ရန် လိုအပ်နေသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင်တို့ ရောက်လာကြသည်။ ကွမ်လုမှာ အရင်ကထက် ပိုပိန်သွားသော်လည်း ယွဲ့ချောင်၏ မျက်နှာမှာတော့ သိသိသာသာ ဝိုင်းစက်လာသည်။ ကျန်းနျန်က သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ ယွဲ့ချောင်က စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်ကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပါးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တခြားနေရာမှာ ဝမလာဘဲ မျက်နှာပဲ ဝလာတာ။ မနေ့ညက လောင်လိန်ကတောင် နောက်နေသေးတယ်၊ တခြားလူတွေ ကိုယ်ဝန်ရှိရင် ဗိုက်ပဲကြီးတာ၊ ငါကြတော့ မျက်နှာကြီးလာတယ်တဲ့။"

ကျန်းနျန်နှင့် ကွမ်လုတို့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပါ။

"ခရီးက ဘယ်လိုလဲ။"

ကွမ်လုက ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျန်းနျန် ဖျော်ပေးသည့် နို့လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကွမ်လု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သူမ ခရီးမထွက်ခင်ကထက် ပိုကောင်းလာသည်ကို သတိပြုမိပြီး ထိုနေ့မနက်က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နေရထိုင်ရတာ ပိုကောင်းလာပြီး အရင်လို သိပ်မအန်တော့ဘူးလို့ ‌လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဆီက ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား။"

ကွမ်လုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ဆီနံ့နဲ့ ငါးညှီနံ့ မရရင် ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။"

သူတို့ သုံးယောက်သား အကြာကြီး စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ နေဝင်ချိန်ရောက်မှသာ ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင်တို့ ပြန်သွားကြသည်။ မကြာခင်မှာပင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာပြီး စပျစ်သီးအိတ်တစ်အိတ် ယူလာပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က စပျစ်သီး အနည်းငယ်ကို ဆေးကြောပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်စားရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေ ဘယ်က ခူးလာတာလဲ။"

လုယွီလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ရွာထဲကပါ။"

ညစာအတွက် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လုယွီက ပြင်ဆင်ပေးပြီး ကျန်းနျန်က ဆီသတ်ချက်ပြုတ်သည်။ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်မှာပင် ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ချန်ယောင်တို့ ရောက်လာကြပြီး နို့လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ ယူလာပေးကြသည်။ ဘယ်သူမှ လက်ဗလာနှင့် မလာကြသဖြင့် ဟင်းပွဲများ အလျှံပယ် ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အားနာသွားမိသည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် ချန်ယောင်က ငါးကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"အရင်က အရသာအတိုင်းပဲ။"

ချန်ယောင်က ဝိုင်တစ်ပုလင်း ထုတ်ပြီး သူတို့ သုံးယောက်သား ခွက်အနည်းငယ် သောက်ဖြစ်ကြသည်။

လုယွီက ဆရာကြီး လင် အဆင်ပြေကြောင်းနှင့် အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်စရာမလိုတော့ကြောင်း အနည်းငယ် ပြောပြလိုက်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးက သူ့ခွက်ကို မြှောက်ကာ လုယွီနှင့် တိုက်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ခယ်မလေးရေ... မင်း တကယ် ပင်ပန်းသွားပြီ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မပင်ပန်းပါဘူး။"

ကုရှစ်ကျိုး၏ စေတနာမှာ သူမက ဆရာကြီး လင်ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့၍ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ထို့နောက် ချန်ယောင်က သူနှင့် ရှု့ရွှယ်တို့၏ ကိစ္စကို ပြောပြလာသည်။ ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ရှု့ရွှယ်နဲ့ ဘယ်တော့ မင်္ဂလာရက် သတ်မှတ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။"

ချန်ယောင် ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတနင်္ဂနွေကြရင် သူမဆီသွားပြီး သူမသဘောထားကို မေးမလို့ပဲ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ အပြီးအပြတ် လုပ်ချင်နေတာ။"

ထို့နောက် ချန်ယောင်က သူ့မိသားစု အခြေအနေကို ပြောပြသည်။ သူက မိသားစုတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။ သူ့မှာ အသက်ကြီးနေသည့် အဒေါ်တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ အကယ်၍ သူနှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ ရက်သတ်မှတ်ဖြစ်လျှင် သူ့အဒေါ်ကို ကြေးနန်းရိုက် အကြောင်းကြားပြီး ဖိတ်ကြားမည်ဖြစ်သည်။ ရှု့ရွှယ်ကလည်း သူမ၏ မိသားစု နောက်ခံအကြောင်းကို ချန်ယောင်ကို ပြောပြထားပြီးဖြစ်သည်။

ရှု့ရွှယ်၏ အဘိုးမှာ ဂျပန်တော်လှန်ရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့သည့် စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ခိုင်မာသည့် နောက်ခံရှိသည်။ သူမ၏ အဘိုးအဘွားများ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း မိဘများမှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးသည်။ သူမတွင် အိမ်ထောင်ကျပြီးသား အစ်ကို နှစ်ယောက် ရှိသည်။ အစ်ကိုကြီးမှာ စစ်သားဟောင်းဖြစ်ပြီး ယခု ကောင်တီတွင် အလုပ်လုပ်နေကာ ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ နယ်မှာပဲ နေထိုင်သည်။

ချန်ယောင်၏ မိသားစု အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှု့ရွှယ်၏ အခြေအနေက အများကြီး ပိုကောင်းနေသည်။

ချန်ယောင်က သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျန်းနျန်ကို ပြောပြသည်။ "တကယ်တော့ ရှု့ရွှယ်ရဲ့ မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးမှာ စိုးရိမ်မိတယ်။ ကျွန်တော်က ဘာနောက်ခံမှ မရှိတဲ့ မိဘမဲ့ တစ်ယောက်လေ၊ သူမ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရမှာ စိုးလို့ပါ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အဓိကအားဖြင့် ရှု့ရွှယ်အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ သူမကသာ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ဘဝဆိုတာ လူနှစ်ယောက် အတူတူ တည်ဆောက်သွားကြရတာလေ၊ သူမက ရှင့်ကို တကယ်ချစ်ပြီး ရှင့်အနားမှာ ရှိချင်တယ်ဆိုရင် ဒါတွေက သူမအတွက် အရေးကြီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားတော့မှ ချန်ယောင်၏ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကပဲ ကျွန်တော့် အခြေအနေကို သူမကို ပြောပြခဲ့တာ၊ သူမကတော့ စိတ်မရှိဘူးလို့ ပြောတာပဲ။"

ရှု့ရွှယ်က သူမသည် ပန်းထိုးဆိုင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ သူမကို အဘွားဖြစ်သူက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပိုချစ်သည့် မိဘများနှင့် သိပ်မရင်းနှီးလှပါ။ သူမ၏ အဘိုးအဘွားများကသာ သူမအပေါ် အင်မတန် ကြင်နာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အဘိုးက ဂျပန်တော်လှန်ရေး အကြောင်းများကို ပြောပြခဲ့ပြီး အဘွားက ပန်းထိုးပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျင်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ် ကျောင်းနိုင်သည့် အရည်အချင်းတော့ ရှိပါသည်။

ချန်ယောင်သည် သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်များကြောင့် ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် မူးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အသောက်အစား ခံနိုင်ရည်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စားပွဲပေါ် ခေါင်းတင်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ကတော့ ဆရာကြီး လင်အကြောင်းကို ဆက်၍စကားပြောနေကြသည်။ လုယွီက ဆရာကြီး လင်၏ သမီးဖြစ်သူကို အသေအချာ ဂရုစိုက်ပေးနေကြောင်း ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် သိရှိနေပြီဟု ကုရှစ်ကျိုးကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကုရှစ်ကျိုး ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ။"

သူတို့ ပြန်ချိန်တွင် ကုရှစ်ကျိုးက မူးနေသည့် ချန်ယောင်ကို ပိုးပြီး ပြန်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယောင်မှာ မူးဝေနေသော်လည်း ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို နှုတ်ဆက်သွားသေးရာ ကျန်းနျန်မှာ ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိတော့သည်။

နောက်ရက်တွင် ကျန်းနျန်သည် တပ်ရင်းမှူးဟဲ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ဇာတိမြို့မှ လက်ဆောင်များကို တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် လန်ဟွေ့တို့အား ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် လန်ဟွေ့နှင့်လည်း ခဏမျှ စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း လန်ဟွေ့သည် စာသင်တန်းသို့ ဆက်တက်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမသည် စာလုံးများစွာ ရေးတတ်နေပြီ ဖြစ်သလို တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့်အတူ အိမ်တွင် ကဗျာအချို့ကိုလည်း ရွတ်ဆိုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်ပင် ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ခဏမျှ စကားပြောကာ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ ချန်ဖန့်က တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ကျန်းနျန်တို့ စားပွဲအတွက် ပြန်လာသည့်အကြောင်း ကြေးနန်းရိုက် အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ထိုနေရာရှိ စစ်သားများသည် တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် သူ၏ မရီးဖြစ်သူတို့၏ လက်ထပ်မှုအကြောင်းကို သိရှိသွားကြသည်။ ထိုသတင်းအပေါ် ဂုဏ်ပြုစကားများရှိသလို အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုမှုများလည်း ရှိနေသည်။

ချန်ပင်ကတော့ တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် ဇနီးသည်တို့ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းအတွက် စိတ်သက်သာရာ ရနေမိသည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုမနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ချက်များကို ကြားရပါက သူတို့အတွက် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်သည် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အိမ်မှာပင် ပန်းထိုးနေခဲ့ပြီး ခရီးသွားစဉ်က လစ်ဟင်းခဲ့သော အချိန်များကို အစားထိုးနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ထိုနေ့က သူမ ပန်းထိုးအပ်ကို ချကာ မီးဖိုချောင်သို့ အသွား၊ အပြင်ဘက် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းဆီမှ ဆူညံသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းတွင် လူအချို့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် လေးယောက်ပါသော မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမျိုးသားမှာ အသားမည်းမည်းနှင့် ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းပြီး အမျိုးသမီးမှာတော့ အသားအရေ ကြမ်းတမ်းခြောက်သွေ့ကာ ပိန်လှီလှသည်။ သူတို့နောက်တွင် ကောင်လေးနှစ်ယောက် ပါလာသည်။

အကြီးကတော့ ၁၈၊ ၁၉ နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အငယ်ကတော့ ဖန်ရှနှင့် အသက်ရွယ်တူခန့် ရှိသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဖာထေးထားသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားကြပြီး မြွေရေခွံအိတ်များကို သယ်ဆောင်ထားကြသည်။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားတော့ သူတို့အားလုံး ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ထိုလူလေးယောက်လုံးက ကျန်းနျန်ကို မနှစ်မြို့ဖွယ် အကြည့်များဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမသည် ထိုအကြည့်များကို ရှောင်လွှဲကာ အိမ်ထဲက ထွက်လာသော ဟဲယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းနေပြီး စိတ်မပါသော်လည်း ပြုံးပြကာ ကျန်းနျန်ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါက လောင်ဖန်ရဲ့ ဒုတိယဦးလေး မိသားစုလေ"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့၏ မျက်လုံးများထဲက စိတ်မရှည်မှုကို မြင်ရုံနှင့် သူမသည် ဗိုလ်ကြီးဖန်၏ ဒုတိယဦးလေး မိသားစုကို အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့နေကြောင်း သိသာလှသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်ရက်များတွင် ဗိုလ်ကြီးဖန်၏ အိမ်မှာ ပို၍ ဆူညံလာတော့သည်။ ဟဲယွဲ့သည် ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့ကို နေ့တိုင်း စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားတတ်ပြီး မဟုတ်လျှင် ကျန်းနျန်အိမ်မှာပဲ လာနေကာ အိမ်ပြန်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတတ်သည်။ ဟဲယွဲ့၏ ယောက္ခမ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဗိုလ်ကြီးဖန်၏ ဒုတိယဦးလေး မိသားစုမှာ တကယ့်ကို လူမိုက်လူရမ်းကားများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ဗိုလ်ကြီးဖန်၏ အိမ်မှာ စားသောက်ကြပြီး ဗိုလ်ကြီးဖန်ကို အရူးတစ်ယောက်လို သဘောထားကာ သူတို့၏ ဆေးဖိုးဝါးခများကိုပင် ပေးချေခိုင်းနေကြသည်။

ဟဲယွဲ့သည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ကျန်းနျန်အိမ်မှာပဲ နေပြီး အိမ်မပြန်ဘဲ နေခဲ့သည်။ ဗိုလ်ကြီးဖန်မှာ သန်းခေါင်ယံအချိန်အထိ သူတို့ကို အိမ်ပြန်ဖို့ အကြာကြီး ချော့မော့ခေါ်ယူခဲ့ရသည်။ ဆယ်ရက်ခန့် သည်းခံပြီးနောက်တွင် ဗိုလ်ကြီးဖန်သည် လျှောက်လွှာတင်ပေးရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ စစ်တပ်၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဆက်နေ၍မရသဖြင့် ဗိုလ်ကြီးဖန်၏ ဒုတိယဦးလေး မိသားစုမှာ အရှက်တကွဲနှင့် ပြန်သွားကြရပြီး ဟဲယွဲ့၏ အိမ်မှာလည်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဗိုလ်ကြီးဖန်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့လိုက်ရပြီး သူ အတော်လေး နွမ်းနယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့ဦးလေး မိသားစုက သူ့ကို တကယ်ပင် ဒုက္ခပေးခဲ့ပုံရသည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး ဆောင်းတွင်းသို့ပင် ရောက်လာခဲ့ပြီ။

ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့သည် သူတို့၏ မင်္ဂလာရက်ကို ၁၂ လပိုင်း၊ ၈ ရက်နေ့ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ရက်သတ်မှတ်ပြီးနောက် သူတို့သည် လက်ဆောင်များစွာနှင့်အတူ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ဆီသို့ လာရောက် အကြောင်းကြားခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာက အိမ်အကြောင်းကို နှစ်ကြိမ်ခန့် အိမ်မက်မက်ခဲ့သည်။ အိမ်မက်ထဲတွင် သူမ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်တိုင်း တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားသဖြင့် ဝင်၍မရခဲ့ပါ။ "ခေတ်သစ်ကမ္ဘာက ကျန်းနျန်" က သူမကို အထဲမဝင်စေချင်သည့်အတိုင်းပင်။ သူမသည် ဧည့်ခန်းမှာထိုင်ရင်း မိသားစုဝင်များ စကားပြောသံကို နားထောင်ကာ အိပ်ရာနိုးလာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်နေခဲ့ရသည်။

ထိုနေ့မနက်တွင် နှစ်သစ်၏ ပထမဆုံး နှင်းပွင့်များ စတင်ကျဆင်းလာသည်။

ကျန်းနျန် ကုတင်ပေါ်က ထရန် ပြင်နေတုန်း အပြင်က ပြန်လာသည့် လုယွီက သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်သည်။ သူက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က သူ့ပခုံးကို လက်ဖြင့် တွန်းကာ အိပ်ချင်မူးတူး အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး နှင်းကြည့်ချင်တယ်။"

လုယွီက ကုတင်ခြေရင်းက ဆွယ်တာကို ယူပြီး သူမခေါင်းပေါ် စွပ်ပေးလိုက်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး မနက်စာ စားလိုက်ဦးလေ၊ ပြီးမှ သွားမယ်။"

ကျန်းနျန် အဝတ်အစားလဲနေတုန်းမှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ တံခါးသွားဖွင့်တော့ စစ်သားတစ်ယောက်က အလေးပြုပြီး သတင်းလာပေးခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု အပြင်မှာ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်၊ မင်းနဲ့ တွေ့ချင်လို့တဲ့။"

ကျန်းနျန်မှာ ဘယ်သူ လုယွီကို လာရှာတာလဲဆိုသည်ကို အတော်လေး သိချင်သွားမိသည်။