အခန်း (၁၉၇-၁၉၈)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၇

စစ်သားလေး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒီလိုအချိန်ကြီး ဘယ်သူက ရှင့်ကို လာရှာတာလဲ။"

လုယွီ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "ကိုယ်လည်း မသိဘူး။"

သူသည် ဆောင်းတွင်းဝတ် အင်္ကျီအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်လည်း သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ နောက်မှကပ်လျက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်လေ။"

သူမသည် ဘယ်သူများ ဖြစ်နေမလဲဆိုသည်ကို အတော်လေး သိချင်နေမိသည်။

လုယွီက သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ အေးတယ်၊ အနွေးထည် ထူထူဝတ်ခဲ့ဦး။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး လုယွီနှင့်အတူ စစ်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် အပြင်ထွက်လာကြသော ထျန်မိုင်၊ နင်ရှို့တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ခြောက်လတာ ကာလအတွင်း နင်ရှို့လေးမှာ အရင်လို ခေါင်းငုံ့မနေတော့ဘဲ စကားပြောရန်ပင် ရဲတင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို မြင်သည်နှင့် "ဒေါ်ဒေါ်ကျန်း" ဟု ရွှင်ရွှင်ပျပျ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က နင်ရှို့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာမကျီဆီ သွားမလို့လား။"

နင်ရှို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာမကျီ မနေ့က ရောက်လာတယ်။"

ထျန်မိုင် ပြောလိုက်သည်။ "သူမက ဆရာမကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ မနက်စာတောင် မစားဘူးလေ။ အခု နှင်းတွေလည်း ကျနေပြီဆိုတော့ ပိုမထူခင် သူမကို အမြန်လိုက်ပို့ပေးမလို့။"

ကျန်းနျန် နင်ရှို့ကို မေးလိုက်သည်။ "သမီးရဲ့ ပုံဆွဲတာတွေ ဘယ်လိုလဲ။"

နင်ရှို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဆရာမက သမီးကို ချီးကျူးတယ်၊ ပုံဆွဲတာ အရမ်းတော်တယ်တဲ့။"

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း နင်ရှို့မှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမတွင် ပုံဆွဲပါရမီ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသလို နင်ချန့်ကတော့ ပညာရေးမှာ ထူးချွန်သည်။ နင်ချန့်သည် ကျောင်းစာတွင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး အခြားကျောင်းသားများကို အမီလိုက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမသည် ကြိုးစားလွန်းသဖြင့် ညသန်းခေါင်အထိ စာကြည့်တတ်ကြောင်း ထျန်မိုင်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

ညီအစ်မ နှစ်ယောက်လုံးမှာ သူတို့ ဝါသနာပါရာ နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အောင်မြင်နေကြသည်မှာ ထျန်မိုင်နှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်တို့အတွက် များစွာ စိတ်ချမ်းသာစရာ ဖြစ်နေသည်။

စစ်စခန်းဂိတ်ဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ထျန်မိုင်နှင့် နင်ရှို့တို့က အရင်ဆုံး ထွက်သွားကြသည်။ နှင်းများမှာ အရှိန်မပြင်းသော်လည်း သူတို့၏ ပခုံးနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် တင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို ပြုံးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အိုသွားပြီလို့ ရှင် ထင်လား။"

ထို့နောက် သူမသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ယှက်နွယ်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

လုယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ အတူတူ တကယ် အိုမင်းသွားကြမှာပါ။"

"တပ်ရင်းမှူးလု တပ်ရင်းမှူးကို လာရှာတဲ့လူက ဒီမှာပါ။"

စစ်သားလေး၏ အသံကို မနီးမဝေးက ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်ကလည်း လိုက်ကြည့်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် ခပ်ထူထူ ဂွမ်းခံအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နားရွက်ဖုံးပါသည့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ့မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရိတ်မထားသည့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများဖြင့် ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

ကျန်းနျန် ထိုလူကို မှတ်မိသွားသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လက ရထားပေါ်တွင် ဆုံခဲ့ဖူးသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။

သူက လုယွီကို လာရှာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနျန်သည် လုယွီထံမှ ခဏတာ တင်းမာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ အလိုလိုသိစိတ်အရ လုယွီသည် ဤလူကို သေချာပေါက် သိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူ အသိမပေးချင်လျှင် သူမအနေဖြင့် အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမည် မဟုတ်ပါ။

"အဲ့ဒီဘက်ကို သွားရအောင်။"

လုယွီက သူမကို ခေါ်သွားရာ ထိုလူ၏ ဦးထုပ်ပေါ်တွင် နှင်းများ တင်နေပြီး အဖြူရောင် အလွှာလေး ဖြစ်နေသည်။

ထိုလူက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မတွေ့တာ ကြာပြီ"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ထားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ လုယွီကတော့ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ခများ ဘာလိုချင်လို့လဲ။"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြုံးပြီး မေးခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မှတ်မိပါတယ်၊ ရထားပေါ်မှာ ဆုံခဲ့တယ်လေ။"

"မင်း မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။"

ထိုလူက အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ဆေးလိပ်ရှာသည့်အလား အိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမရှိသဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

လုယွီကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ သူဆက်ပြောမည့် စကားကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုလူက ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ နှင်းများကို ခါလိုက်သည်။ သူသည် စကားကို မည်သို့စရမည်ကို တွေးတောနေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီးမှ ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ရှန်အိုက်ကို သိလား။"

'ရှန်အိုက်' ဆိုသည့် အမည်ကို ပြောလိုက်မှသာ ထိုလူက လုယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လာသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ နက်မှောင်ကာ ခံစားချက်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပါ။ လုယွီ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည့် ကျန်းနျန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထား သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုလူက 'ရှန်အိုက်' ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် လုယွီ၏ လက်ချောင်းများက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားရသည်။ သူမ၏ အလိုလိုသိစိတ်အရ 'ရှန်အိုက်' ဆိုသည်မှာ လုယွီ၏ မွေးမိခင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ဤစာအုပ်၏ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် လုယွီ၏ မိခင်အမည်ကို ဖော်ပြမထားသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဇာတိမြို့ကို ပြန်စဉ်က အဒေါ်ကျောက်က လုယွီ၏ မွေးမိခင်မှာ မျိုးရိုးအမည် 'ရှန်' ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး မျက်တောင်များက သူ၏ လှုပ်ခတ်နေသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လုယွီကို သိလာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို တစ်ခါမှ ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ယခုအချိန်တွင်လည်း သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သူမ မသိနိုင်သေးပါ။

နှင်းများက တဖြည်းဖြည်း ပိုထူလာခဲ့သည်။

လုယွီသည် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး အေးစက်စက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်။"

ထိုလူက ဦးထုပ်ပေါ်က နှင်းများကို ခါထုတ်ပြီး ပြန်ဆောင်းလိုက်သည်။ လုယွီ၏ အလွန်အမင်း အေးစက်သော အမူအရာရှိနေသော်လည်း ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် အကြင်နာတရား အနည်းငယ် ပါဝင်သော အပြုံးမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ "ငါ့နာမည်က တုကျန်းပါ။ ရှင်းကျန်းဇာတိပေါ့။ မင်း ငါ့ကို တုကျန်း လို့ ခေါ်နိုင်သလို ဦးလေးတု လို့လည်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ ပြောစရာ နှစ်ခု ရှိတယ်။"

ထို့နောက် သူသည် ဘေးရှိ ဂုန်နီအိတ်ကြီးကို မကာ လုယွီ၏ ခြေရင်းတွင် ချလိုက်သည်။ "ဒါက ရှင်းကျန်းက လက်ဆောင်တွေပါ။ မင်းနဲ့ မင်းဇနီးအတွက် ရှောင်အိုက်ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားတဲ့ မြေခွေးသား လည်ကတုံးအင်္ကျီ ပါသလို ဒီမှာ ရှာမရနိုင်တဲ့ ဒေသထွက် မုန့်တွေလည်း ပါပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ငါပြန်ရောက်တဲ့အခါ ပိုပို့ပေးပါ့မယ်။"

"ဒါက ပထမအချက်ပဲ။"

တုကျန်းက ဆေးလိပ်ငတ်နေသည့်အလား သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။

ရထားပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့သည့် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ယခုအခါ အတန်ငယ် နွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ပေါ်လာသည်ကို ကျန်းနျန် စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်နေမိသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူမ မသိနိုင်ပါ။

ကျန်းနျန်၏ အတွေးများကို လုယွီ၏ အသံက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူက တုကျန်းကို မေးလိုက်သည်။ "ဒုတိယအချက်က ဘာလဲ။"

တုကျန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှန်အိုက်က မင်းကို တွေ့ချင်နေတာ။ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေက သိပ်မကောင်းသလို လူကလည်း အားနည်းနေတယ်၊ ဒါကြောင့် လေးရက်၊ လေးညကြာမယ့် ရထားခရီးကို မခံနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက သူမကို လာခွင့်မပေးဘဲ ကိုယ်တိုင် လာပြောတာပါ။ အကယ်၍ မင်းကသာ သူမကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းနဲ့ မင်းဇနီးတို့ ရှင်းကျန်းကို လာခဲ့လို့ ရပါတယ်။"

သူက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ဒုတိယအချက်ပဲ။"

"မင်းအမေက ဘဝမှာ အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ရတာပါ။ မင်း ဆယ်နှစ်သားအရွယ်မှာ သူမ မင်းကို ထားခဲ့တာက မှားတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ သူမကိုယ်စား ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့မှာ တောင်းပန်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ သိပေမယ့်လည်းပေါ့။"

တုကျန်းက အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လုယွီကို ရှင်းကျန်းက လိပ်စာ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုင်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်များနေကြမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ အကြာကြီး မဆွဲထားတော့ပါဘူး။ အကယ်၍ မင်းတို့ လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ငါ ပြင်ဆင်ထားလို့ရအောင် ကြိုပြီး ကြေးနန်းရိုက်လိုက်ပါ။ တကယ်လို့ မလာဖြစ်ရင်လည်း…" သူက ခဏရပ်ကာ ထပ်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ နှင်းတွေ ထူလာပြီဆိုတော့ မင်းတို့ ပြန်ကြတော့။"

နှင်းထူထူထဲတွင် ကျောအနည်းငယ် ကိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားသော တုကျန်း၏ ကျောပြင်ကို ကျန်းနျန် ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ခြေရင်းက ဂုန်နီအိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမက သူ့လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ညှစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ချမ်းနေပြီလား။"

လုယွီက သူမကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသလိုပင်။ "နည်းနည်းပါ။"

"ကျွန်မတို့ ပြန်ရအောင်။"

လုယွီက ဂုန်နီအိတ်ကို မကာ ကျန်းနျန်ကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူတို့ စကားမပြောဖြစ်ကြပါ။ အိမ်ရောက်သည့်အခါ လုယွီက အိတ်ကို အခြားအခန်းတစ်ခုတွင် ထားလိုက်ပြီး ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျန်းနျန်ကတော့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး အခန်းထဲသို့ မဝင်ဖြစ်ခဲ့ပါ။

လုယွီ၏ အမေကိစ္စကို မည်သို့စကားစရမည်ကို သူမ မသိပါ။

လုယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏မိခင်မှာ သူ ဆယ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခု နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှ သူစိမ်းတစ်ယောက်က လာပြီး သူမက သူ့ကို တွေ့ချင်နေသည်ဟု လာပြောခြင်းဖြစ်သည်။

မည်သူမဆို ထိုကဲ့သို့သော သတင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ညစာစားပြီးနောက် လုယွီက တပ်ရင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖန့်မိန်ထံမှ ကြေးနန်းတစ်စောင် ရရှိခဲ့ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် မက်ဆေ့ခ်ျလေး ပါရှိသည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ လာလည်ကြ။"

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်က စာသားတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ အချိန်ရရင် လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ထိုညက လုယွီ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ အတော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေစဉ် ကုတင်လေး အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး တင်းကျပ်သော ဖက်လဲတကင်း ပြုမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူမသည် လုယွီ၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားတော့သည်။ သူမက သူ၏ တင်းမာနေသော လက်မောင်းကို တို့ထိရင်း သူ၏ လည်ပင်းနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် နွေးနေတာလဲ။"

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အပြင်က ပြန်လာသူမှာ အေးစက်နေတတ်သည် မဟုတ်လား။

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားနေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ "မင်းကို အအေးမိစေမှာစိုးလို့ ရေနွေးဝတ်နဲ့ အရင် နွေးအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ။"

ကျန်းနျန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲပင်။ နောက်တစ်ခဏတွင် လုယွီက သူမကို မပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ထိုင်စေလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - …

လုယွီ၏ လည်ချောင်းမှ အသံခပ်တိုးတိုး ထွက်လာခဲ့သည်။ "နျန်နျန်။"

ထိုနက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကြောင့် ကျန်းနျန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး အရိုးများပင် ပျော့ခွေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီည လုယွီ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူမ မသိပါ။ ထိုတွေ့ဆုံမှုမှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်မှာ လုယွီ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား အချို့ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ တောင်းပန်တော့မှသာ သူက သူမကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

လုယွီက သူမကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပြီးနောက် သူမဘေးတွင် လဲလျောင်းကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူက သူမ၏ နားရွက်လေးကို နမ်းလိုက်ရာ ပင်ပန်းနေသော ကျန်းနျန်က ညည်းတွားသလို ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်က ကြေးနန်းပို့ထားတယ်၊ နှစ်သစ်ကူးကို တုန်းရှီမြို့မှာ လာကုန်ဆုံးဖို့ ဖိတ်ထားတာ။ ကျွန်မ ဘာမှ အသေအချာ ပြန်မပြောရသေးဘူး။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်များကို သူ၏ မေးစေ့ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဘာမှမပြောဘဲ ပြတင်းပေါက်က လာနေသော မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

နှင်းများမှာ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် ကျနေပြီး ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးအလုပ်မှာလည်း ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နှင်းများ ရပ်သွားသည်နှင့် ပန်းထိုးထည်များကို မြို့ထဲသို့ သွားပို့ရန်နှင့် ကောမိန်ကို လောလောဆယ်တွင် ပန်းထိုးလက်ရာအသစ်များ လက်မခံနိုင်တော့ကြောင်း အသိပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ လုယွီ ရှင်းကျန်းကို သွားနိုင်ခြေရှိသည်ဟု သူမ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။

မကြာမီ ၁၂ လပိုင်း၊ ၈ ရက်နေ့ ရောက်လာကာ ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့၏ မင်္ဂလာနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်ယောင်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လကတည်းက မင်္ဂလာဆောင်ရန် လျှောက်လွှာတင်ထားခဲ့သလို အစ်မထျန်တို့နှင့် တစ်တိုက်တည်းမှာပင် မိသားစု တိုက်ခန်းတစ်ခုကိုလည်း တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။ ၈ ရက်နေ့၏ ရာသီဥတုမှာ အတော်လေး နွေးထွေးနေပြီး ချန်ယောင်၏ မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့တွင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်၊ ဗိုလ်ကြီးရန်၊ ဗိုလ်ကြီးဖန်နှင့် ဗိုလ်ကြီးလိန်တို့ ပါဝင်ကြသည်။

လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့သည် တပ်ရင်းတွင် ချန်ယောင်အား ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ချန်ယောင်သည် မိဘမဲ့ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အဒေါ်တစ်ဦးတည်းသာ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ဗိုလ်ကြီးဟဲ နှင့် အစ်မလန်တို့လည်း စီစဉ်မှုများကို ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။

ရှု့ရွှယ်၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ ယွဲ့ချောင် တက်ရောက်ခြင်း မရှိသလို သူမသည် ကွမ်လုကိုလည်း မတက်ရန် တားမြစ်ထားခဲ့သည်။

ကွမ်လုကတော့ မသိသော်လည်း ယွဲ့ချောင်က ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် အလွန် အယူသည်းသူဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများသည် သတို့သမီးနှင့် မဆုံသင့်ကြောင်း၊ ဆုံမိပါက သတို့သမီးအတွက် ကံမကောင်းမှုများ ယူဆောင်လာနိုင်ကြောင်း သူမက ဆိုသည်။ နေ့လယ်စာ အချိန်တွင် ဟဲယွဲ့က မင်္ဂလာစားပွဲမှ ဟင်းသုံးမျိုးကို ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင်တို့၏ အိမ်သို့ ယူလာပေးသဖြင့် သူတို့ အရင်ဆုံး စားသောက်လိုက်ကြသည်။

နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ယောင် နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းမှာ အထူးသဖြင့် ဆူညံစည်ကားနေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ညဘက် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပချိန်တွင် လူအများအပြားက ချန်ယောင်ကို ဝိုင်းပြီး နောက်ပြောင်နေကြသည်။

ကျန်းနျန်ကတော့ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေစဉ် ညတစ်နာရီခန့်တွင် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရကာ မကြာမီ လုယွီ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းနျန်က သူ့ထံမှ ဖျော့တော့သော အရက်နံ့ကို ရနေဆဲပင်။

လုယွီက စောင်ကို မကာ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ သူက ကျန်းနျန်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းကာ မေးခဲ့သည်။ "မင်း နိုးသွားတာလား။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သောက်လာတာလား။"

လုယွီ - "အင်း... သူတို့က ဝိုင်နည်းနည်း သောက်ဖို့ အတင်းတိုက်လို့ပါ။"

"နျန်နျန်။"

သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ ကိုယ်တို့ ရှင်းကျန်းကို သွားကြရအောင်။ စုန့်ပိုင်နဲ့ ထန်ဇီတို့လည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ဟိုရောက်ရင် သူတို့ဆီလည်း ဝင်လည်လို့ရတာပေါ့။"

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၉၈

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းကို လုယွီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ထားရင်း သူ၏ တင်းမာသော မေးရိုးကို မော့ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာပဲဆုံးဖြတ် ဆုံးဖြတ်၊ ကျွန်မကတော့ ရှင့်သဘောအတိုင်းပါပဲ။"

တုကျန်း လာရောက်ပြီးကတည်းက လုယွီ ရှင်းကျန်းကို သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ သံသယရှိခဲ့ရာ ယခုအခါ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သွားပြီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လုယွီသည် သူ၏ မွေးမိခင်၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ့မိခင်နှင့် ပတ်သက်သူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာချိန်တွင် သူမသာ သူ၏နေရာမှာဆိုလျှင်လည်း ထိုအမျိုးသမီးကို တွေ့ဆုံပြီး ဘာကြောင့် ထားခဲ့ရလဲဆိုသည်ကို မေးချင်မိမည်မှာ အမှန်ပင်။

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။

သူတို့သည် ၁၂ လပိုင်း၊ ၂၄ ရက်နေ့တွင် ရှင်းကျန်းသို့ သွားရန် စီစဉ်ထားကြသည်။ လုယွီသည် စုန့်ပိုင်ထံ ကြေးနန်းရိုက်ရန် စောစောထခဲ့သည်။ ထိုနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်သဖြင့် လုယွီ အလုပ်ပိတ်ရက် ဖြစ်ရုံသာမက ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ လင်မယား တရားဝင် လာရောက် မိတ်ဆက်သည့် နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် ချန်ယောင်နှင့် သူ၏ ဇနီးသည်တို့ ရောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် ကြက်ဥနှင့် နို့မှုန့်များကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ချန်ယောင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်သည်။

ရှု့ရွှယ်သည် နောက်က လိုက်လာပြီး လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျန်းနျန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက ကျန်းနျန်ကို အစ်မကျန်း ဟုပဲ ဆက်ခေါ်ဝေါ်နေဆဲပင်။ ယောက်မ ဟု ခေါ်သည်ထက် အစ်မကျန်းဟု ခေါ်ရသည်မှာ ပို၍ ရင်းနှီးသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ "အစ်မကျန်း ကျွန်မ မနက်ဖြန် ချန်ယောင်နဲ့အတူ ဇာတိမြို့ကို ပြန်တော့မလို့။"

အိမ်ပြန်မည့်အကြောင်း ပြောနေသော်လည်း ရှု့ရွှယ်သည် မျက်လုံးလေးများကို အောက်ချထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပါ။

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ရွှယ်၏ အခြေအနေကို အနည်းငယ် သိထားသည်။ သူမ မနေ့က ချန်ယောင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်မှ ရောက်မလာခဲ့ကြချေ။

"အစ်မကျန်း..."

ရှု့ရွှယ်သည် အသံအနည်းငယ် တုန်ယင်ကာ မျက်လုံးလေးများ နီမြန်းလာသည်။ သူမက ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်မင်္ဂလာဆောင်ကို မိသားစုဝင် တစ်ယောက်မှ လာမကြည့်ကြတာ ဘယ်လောက် နာကျင်ရလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ တကယ် နားလည်သွားတယ်။"

သူမသည် မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရင်း အိမ်မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မတို့ ပြန်တာက မိဘတွေကို သွားတွေ့ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘိုးနဲ့ အဘွားရဲ့ ဂူကို သွားကန်တော့ပြီး ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် သွားပြောပြဖို့ပါ။"

ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါလည်း ကောင်းတဲ့အရာပါပဲ။"

သူမ ခဏရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အပေါ် ဂရုမစိုက်တဲ့ လူတွေအတွက် ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့၊ အဲ့ဒါက မထိုက်တန်ပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား နင်က ပိုပြီး ကောင်းမွန်အောင် နေပြရမယ်၊ ဒါမှ နင့်အပေါ် ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ ပုံစံတွေအတွက် သူတို့ နောင်တရမှာ။ ချန်ယောင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ နင့်မှာလည်း ပန်းထိုးတဲ့ ပညာရှိတာပဲ၊ နင်တို့ ဘဝက ကောင်းလာမှာပါ။"

ရှု့ရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကျန်း။"

သူမ ချန်ယောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူကလည်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ လှမ်းကြည့်လာသည်။ ရှု့ရွှယ် နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ထားပြီး ကျန်းနျန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ "အစ်မကျန်း... ကျွန်မနဲ့ ချန်ယောင်တို့ တိုင်ပင်ထားတာ ရှိတယ်။ ကလေး မွေးလာရင် အစ်မနဲ့ လုယွီကို ကလေးရဲ့ မွေးစားအဖေနဲ့အမေအဖြစ် ထားချင်လို့ပါ။"

ကျန်းနျန် - ???

လုယွီ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ချန်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ယောင်က ချက်ချင်းပင် ထရပ်ပြီး အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု... မရီး... ဒါကိုတော့ ငြင်းလို့မရဘူးနော်။ ကျွန်တော်နဲ့ ရှု့ရွှယ် နှစ်ယောက်လုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကပဲ ဒီကလေးရဲ့ အုပ်ထိန်းသူတွေ ဖြစ်ပေးရမယ်။"

ကျန်းနျန် - …

လုယွီ - …

ရှု့ရွှယ်သည်လည်း ထရပ်ကာ ချန်ယောင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ အစ်မကျန်းတို့သာ မရှိရင် ကျွန်မတို့ အခုလို ပျော်ရွှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ဤကဲ့သို့ ပြောလာသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

ချန်ယောင်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့သည် အရင်ဆုံး တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် အစ်မလန်တို့ဆီသို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုကြသည်။ သူတို့သည် အကြာကြီး စကားပြောဖြစ်ကြပြီး ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် လက်ဆောင်များစွာကို အထူးဝယ်ယူ သွားခဲ့ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် အစ်မလန်တို့သည် သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ချန်ယောင်၏ အဒေါ်ထက်ပင် ပို၍ ကြိုးစားအားထုတ်ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တပ်ရင်း တစ်ခုတည်းက မဟုတ်ကြသော်လည်း အစ်မလန်သည် သူတို့ကို သူမ၏ ညီမအရင်းကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးဲ့၏ အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချန်ယောင်တို့အဖွဲ့ လုယွီအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ရှု့ရွှယ်က ကျန်းနျန်ကို ဖိတ်လိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း... ဒီည ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာခဲ့ဦးနော်။ အစ်မလန်တို့ မိသားစုကိုလည်း ဖိတ်ထားတယ်၊ အစ်မတို့ နှစ်ယောက်လည်း လာပါ။ အားလုံး အတူတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး ညစာစားကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်ရောက်သော် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ စတင် ကျဆင်းလာသည်။ လုယွီသည် တပ်ရင်းတွင် အလုပ်အချို့ ရှိနေသဖြင့် ၆ နာရီခန့်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် ကျန်းနျန်ကို ခေါ်ကာ ချန်ယောင်အိမ်သို့ သွားကြသည်။

တပ်ရင်းမှူးဟဲ၊ အစ်မလန်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်တို့မှာ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှု့ရွှယ်သည် ဟင်းပွဲအပြည့် ပြင်ဆင်ထားသလို ဆိုဒါဘူးများကိုလည်း နွေးနေစေရန် ရေနွေးဇလုံထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲ အရက်သောက်တတ်သည်ကို သိသဖြင့် တပ်ရင်းမှူးနှင့် လုယွီအတွက် အရက်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ဤညစာစားပွဲမှာ ရှု့ရွှယ်နှင့် ချန်ယောင်တို့ မည်မျှ ကြိုးစားပြင်ဆင်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ထမင်းဝိုင်းတွင် တပ်ရင်းမှူးဟဲ၊ လုယွီနှင့် ချန်ယောင်တို့သည် တပ်ရင်းကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ လန်ဟွေ့သည် ကျန်းနျန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို တို့ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ လုယွီ လက်ထပ်တာ တစ်နှစ်ပြည့်တော့မယ်၊ ဘာလို့ ခုထိ ကိုယ်ဝန် မရသေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး လုယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူက သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးရိပ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လာသည်။

"ငါက မင်းကို မေးနေတာလေ၊ ဘာလို့ သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေတာလဲ။"

လန်ဟွေ့က ကျန်းနျန်ကို ထပ်တို့ပြီး မေးခဲ့သည်။ "လုယွီက ကလေးမလိုချင်လို့လား။"

ကျန်းနျန် - …

လန်ဟွေ့ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပါ။

လုယွီက ကလေးမယူခင် သုံးနှစ်လောက် စောင့်ဦးမည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်ကတည်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုဆိုလျှင် တစ်နှစ်နီးပါး ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း လုယွီ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ နားလည်လာလိမ့်မည်။ ကျန်းနျန်သည် ရထားပေါ်တွင် မက်ခဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လုယွီသည် အခန်းငယ်တစ်ခုထဲ၌ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် သွေးများ စီးကျနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ နာကျင်နေသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်တောင်လေးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အလိုလိုပင် လုယွီကို လှည့်ကြည့်မိသည်။

ဒါက အိပ်မက်သက်သက်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ် ဖြစ်လာမှာလား။

ကျန်းနျန် ထပ်ပြီး မတွေးရဲတော့ပါ။ သူမသည် လန်ဟွေ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး လောလောဆယ် ကလေးယူဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး။ နောက်နှစ်အနည်းငယ် ကြာမှပဲ စဉ်းစားတော့မယ်။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ပန်းထိုးအလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ချင်သေးတယ်။"

လန်ဟွေ့သည် ရှေးရိုးစွဲသမား မဟုတ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ။ အမျိုးသားတွေပဲ အလုပ်အကိုင် နောက်လိုက်လို့ ရပြီး အမျိုးသမီးတွေကြတော့ ဘာလို့ မလိုက်ရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးက ကောင်းပါတယ်။ မင်းရဲ့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ၊ ပြီးတော့မှ ကလေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့် ချန်ယောင်တို့မှာ အတော်လေး မူးနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုယွီကတော့ သတိကောင်းနေဆဲပင်။

လုယွီသည် တပ်ရင်းမှူးဟဲကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး အဆင်ပြေကြောင်း သေချာမှ ကျန်းနျန်ကို လာခေါ်ခဲ့သည်။ နှင်းများမှာ ပိုထူလာပြီး မြေပြင်မှာလည်း အဖြူရောင် လွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် နှင်းကျနေသည့် ညအမှောင်ထဲတွင် လက်ချင်းတွဲကာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် မြေပြင်ပေါ်က သူတို့နှစ်ယောက်၏ ရှည်လျားနေသော အရိပ်များကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ ကျွန်မတို့ ကလေးမယူခင် ဘာလို့ သုံးနှစ်တောင် စောင့်ရမှာလဲ။"

လုယွီက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ အရက်နံ့များမှာ အေးစက်သော လေပြင်းနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားတော့သည်။

သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အိမ်ရောက်မှသာ လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ ပခုံးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူက သူမ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံစေရန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "နျန်နျန်..."

သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီး အသံမှာလည်း ပို၍ အက်ရှလာသည်။ "နောက်သုံးနှစ်မှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါက ဘာတွေ သယ်ဆောင်လာမလဲဆိုတာ ကိုယ် မသိဘူး။" သူ ကျန်းနျန်ကို ဖက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သူမ၏ လည်ပင်းနားတွင် မှီထားလိုက်သည်။ "အခု တစ်နှစ်တောင် ကုန်သွားပြီပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် ထပ်စောင့်ပေးလို့ ရမလား။"

သူ၏ လေသံမှာ အရင်ကနှင့် မတူအောင် တောင်းဆိုနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ပြောသည့် အပြောင်းအလဲဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး ထက်မြက်သော လူတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှ သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။

စစ်တပ်အတွင်း အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်နိုင်မလား။

သို့မဟုတ် နောက်သုံးနှစ်တွင် သူ၏ ရာထူးနေရာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်မည်ကို သူ ကြိုသိနေတာလား။

ကျန်းနျန် တွေးမိသည်မှာ ဤအရာများသာ ရှိသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှမပြောဘဲ ဖက်ထားမိကြသည်။ စင်္ကြံလမ်းထဲက ယွဲ့ချောင်နှင့် ဗိုလ်ကြီးလိန်တို့၏ ရယ်မောသံများကို ကြားရတော့မှ သူတို့နှစ်ဦး ခွာလိုက်ကြသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကုတင်ပေါ် လဲကျသွားချိန်တွင် စွဲကျန်နေသော အရက်နံ့မှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ အရက်မသောက်သော ကျန်းနျန်မှာ ထိုအနံ့ကြောင့်ပင် မူးဝေလာသလို ခံစားရသည်။

သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါး အကြည့်ဖြင့် လုယွီကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်များကို သူ့ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှားရှားပါးပါးပင် သူမကိုယ်တိုင် စတင်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်တော့သည်။

လုယွီ၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ သူမ၏ ဆွယ်တာအင်္ကျီထဲသို့ နွေးထွေးစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များမှာ နွေးထွေးပြီး ကြမ်းတမ်းသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားရသည်။

"နျန်နျန်။"

၁၂ လပိုင်း၊ ၂၄ ရက်နေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး လုယွီ၏ ခွင့်မှာလည်း အတည်ပြုချက် ရရှိခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စစ်စိမ်းရောင် ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်း ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရထားပေါ်တွင် လေးရက်၊ လေးညကြာ နေရမည် ဖြစ်သဖြင့် မုန့်များ၊ ပေါက်စီများ၊ အမဲသားခြောက်နှင့် ဝက်အူချောင်းများကို အပိုပြင်ဆင်ထားသလို စတိုးဆိုင်မှ ဘီစကစ်နှင့် နို့မှုန့်များကိုလည်း ဝယ်ယူထားသည်။ လုယွီက ကျောပိုးအိတ်ကြီးနှင့် အိတ်အငယ် တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ကျန်းနျန်ကတော့ သူ့ဘေးတွင် သက်တောင့်သက်သာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ယွမ်မြို့တွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲ မကျင်းပဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးဆိုင်ရှိ ကောမိန်ထံ သွားရောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သလို တိုက်ခန်းရှိ ယောက်အအချို့၏ အိမ်သို့လည်း သွားရောက်ကာ ရှင်းကျန်းခရီးစဉ်အကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးကို ထိုနေရာမှာပဲ ကုန်ဆုံးမည် ဖြစ်သည်။ မထွက်ခွာမီ ရှု့ရွှယ်က လမ်းတွင် စားရန်အတွက် နို့ခဲမုန့်နှင့် ခရင်မ်ဘီစကစ် တစ်အိတ်ကို ကျန်းနျန်အား ပေးခဲ့သည်။

ထျန်မိုင်သည် ကျန်းနျန် ရှင်းကျန်းသို့ သွားမည်ကို သိသဖြင့် ရထားပေါ်တွင် စားရန် ချဉ်ဖတ်တစ်အိုးနှင့် ပေါက်စီအဖြူ တစ်ထုပ်ကို အတင်းအကျပ် ပေးလိုက်သည်။

ဤဂျုံမှုန့် အကောင်းစားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းများမှာ ထျန်မိုင်အတွက် အတော်လေး ကုန်ကျမည်ကို ကျန်းနျန် သိသည်။ သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မထျန်။"

ထျန်မိုင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ လောင်နင်ဆီက ကြားတာတော့ ရှင်းကျန်းက အရမ်းအေးတယ်တဲ့။ အကယ်၍ မင်းနဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုတို့ မခံနိုင်ရင် ဂွမ်းခံအင်္ကျီ အထူကြီး တစ်ထည် ဝယ်ဝတ်လိုက်ကြနော်၊ အအေးမမိစေနဲ့။"

ဟဲယွဲ့၊ ကွမ်လုနှင့် ယွဲ့ချောင်တို့အားလုံး ကျန်းနျန်ကို လာရောက် ပို့ဆောင်ကြသဖြင့် သူမမှာ ကြည်နူးရသလို စိတ်မကောင်းလည်း ဖြစ်မိသည်။ ရှင်းကျန်းသို့ ခေတ္တခဏ သွားခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာများကြောင့် သူမမှာ တကယ်ပင် ခွဲခွာရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနှင့် လက်ထဲတွင် အိတ်တစ်လုံး၊ ထို့ပြင် လူတိုင်း ပေးလိုက်သော စားစရာများကိုပါ လုယွီက အကုန်သယ်ဆောင်ထားပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းမှာ နှင်းတွေရှိတယ်၊ ချော်လဲမှာစိုးလို့ ကိုယ့်လက်အင်္ကျီကို မြဲမြဲကိုင်ထားနော်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူတို့သည် ကောင်တီသို့ သွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့ထဲသို့ သွားကြသည်။ မွန်းလွဲ ၂ နာရီ ရထားလက်မှတ်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် စားကာ ရထားဘူတာသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်သစ်ကူး ကာလအတွင်း ရှင်းကျန်းသို့ သွားမည့်သူ သိပ်မရှိသဖြင့် ရထားပေါ်တွင် လူမကြပ်လှပါ။ လုယွီ ဘိုကင်တင်ထားသော အခန်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းအတွက် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လုယွီက ကျောပိုးအိတ်ကို အပေါ်စင်ပေါ် တင်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ အလုပ်ပြီးသွားသည့်အခါ သူမက မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးတုဆီကို ကြေးနန်း ရိုက်ပြီးပြီလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မရိုက်ရသေးဘူး။ ကိုယ်တို့ စုန့်ပိုင်ဆီ ရောက်မှပဲ ရိုက်တော့မယ်။"

သူက သူ့အိတ်ထဲက စစ်သုံး ရေဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "မင်း အရင် လှဲနေလိုက်ဦးလေ၊ ကိုယ် ရေနွေး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စုန့်ပိုင်သည် လုယွီ၏ သတင်းကို ရရှိကြောင်းနှင့် ဘူတာရုံတွင် လာကြိုမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေးနန်းရိုက်ခဲ့သည်။ ရထားပေါ်တွင် လေးရက်၊ လေးညကြာ နေရမည်ကို တွေးမိတိုင်း ကျန်းနျန် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသလို ခံစားရသည်။

ရထားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေပြီး နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ရထားတွဲအတွင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ရထားသည် ရှင်းကျန်းနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ဂိုဘီသဲကန္တာရ*နှင့် သဲသောင်ပြင် မြင်ကွင်းများက ကျန်းနျန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းကျန်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ခရီးနှင်ပြီးနောက် စုန့်ပိုင် ပြောထားသော ဘူတာသို့ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ စတုတ္ထမြောက် ညနေခင်းတွင် ကျန်းနျန် အိပ်ငိုက်နေစဉ် လုယွီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းကာ နှိုးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ရောက်ပြီ။"

.......

ဂိုဘီသဲကန္တာရ*သည် တရုတ်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းနှင့် မွန်ဂိုလီးယား တောင်ပိုင်းရှိ အေးမြသော သဲကန္တာရ ဒေသတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ ဆဋ္ဌမမြောက် အကြီးဆုံး သဲကန္တာရ ဖြစ်သည်။