အခန်း (၂၁၅-၂၁၆)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၁၅

စာပို့သူ၏ လိပ်စာမှာ ရှင်းကျန်းမှ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသည်မှာ တုကျန်းနှင့် ရှန်အိုက်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

အစောင့် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် တံခါးပိတ်ကာ အပြင်ဘက် ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးမှ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပထမဆုံး စာလုံးနှစ်လုံးမှာ "ရှောင်ယွီ" ဟု ဖြစ်နေသဖြင့် ဆက်မဖတ်ရသေးခင်မှာပင် ၎င်းမှာ ရှန်အိုက် ကိုယ်စား တစ်ဦးဦးက ရေးပေးထားသော စာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကလေးငိုသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကလေးကို ပွေ့ချီထားသော ကွမ်လု ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက ဗိုလ်ကြီးလိန်မှာ တာဝန်တစ်ခုဖြင့် ထွက်သွားရသဖြင့် ယွဲ့ချောင်သည် သူမ၏ ကလေးကိုခေါ်ကာ မိဘများအိမ်သို့ သွားနေသည်။ ကွမ်လုမှာတော့ ကလေးနှင့်တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေသဖြင့် ကျန်းနျန်ဆီသို့ မကြာခဏ စကားလာပြောတတ်သည်။

"အိမ်က စာလာတာလား။"

ကွမ်လုသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော ကလေးကို ပွေ့ရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ စာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ငါ ဖတ်ပေးရမလား။"

အရင်က သူမသည် ကျန်းနျန်ကို စာလုံးများ သင်ပေးဖူးသည်။ ကျန်းနျန်မှာ အချို့စာလုံးများကို သိသော်လည်း မသိသေးသည်များ များစွာရှိနေသေးသဖြင့် စာထဲမှ စကားလုံးအချို့ကို ကျန်းနျန် နားမလည်မည်ကို ကွမ်လု စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုင်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ လုယွီ ပြန်လာမှပဲ စောင့်ဖတ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီစာက သူ့ဆီ ပို့တာဆိုတော့လေ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကွမ်လုသည် စာကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ကျန်းနျန်နှင့် နေ့စဉ်လူမှုရေးကိစ္စများကို စကားစမြည် ပြောကြတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မိဘများဆီမှ စာရခဲ့ကြောင်း သူမ ပြောပြသည်။ ထိုအခါ ကျန်းနျန်သည် သူမ မတွေ့ရသည်မှာ တစ်နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော ပါမောက္ခလင်ကို သတိရသွားပြီး သူ နေကောင်းရဲ့လားဟု တွေးနေမိသည်။

"ကျန်းနျန် ငါ ဒီနှစ်သစ်ကူးမှာ လောင်လော့နဲ့အတူ အိမ်ပြန်မလို့။"

ကွမ်လုသည် လူးလွန့်နေသော သူမ၏ သားလေးကို ပုတ်ပေးရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောပြခဲ့သည်။ "လောင်လော့ရဲ့ အမေက ငါ့ကို မကြည့်ချင်ဘူး။ ငါက သူ့သားအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ သူ ထင်နေတာ။ အခု အိမ်ပြန်ရင်တော့ အဆင်မပြေတာတွေ ကြုံရဦးမှာပဲ။"

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါက သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတာတော့ အမှန်ပဲလေ။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က ဘာပြောလဲ။"

ကွမ်လုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ့အမေ ဘာထင်ထင်၊ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ဖို့ သူ ပြောပါတယ်။ အိမ်မှာ သုံးရက်ပဲ နေမှာဆိုတော့ အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်ပါတဲ့။"

တခြားသူတွေရဲ့ မိသားစုကိစ္စမို့ ကျန်းနျန်မှာ အများကြီး မှတ်ချက်မပေးလိုပေ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့၏ မိခင်အနေဖြင့်လည်း မိမိသား၏ အနာဂတ် ထိခိုက်သွားရသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်မိမည်မှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာပင်။

ကျန်းနျန်သည် ကွမ်လုအတွက် နို့မှုန့်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ "အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ ပြောသလိုပဲ သုံးရက်ဆိုတာ ပြီးသွားမှာပါ။"

ကွမ်လု မော့ကြည့်လာသောအခါ ကျန်းနျန်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နင်က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရမှာလေ၊ သူ့အမေနဲ့မှ မဟုတ်တာ။ ဒါကြောင့် သူ့အမေရဲ့ သဘောထားကြောင့် စိတ်မချမ်းသာဖြစ်မနေပါနဲ့။ နောက်ပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ရဲ့ အမေလည်း ခံစားနေရမှာပဲ။ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး မြေးမလေးကို ပြုစုလာပြီးမှ မြေးအရင်းမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတာလေ။ အခု နင်က သားလေးကို ခေါ်သွားပြမှာဆိုတော့ သူမ အရမ်းပျော်ပြီး နင့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့တောင် အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုစကားကြောင့် ကွမ်လု စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီကလေးက ငါ့အတွက် ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်လေးပေါ့။"

ကျန်းနျန် ရယ်လိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်ရင် ကလေးကို သူ့လက်ထဲပဲ ထည့်ပေးလိုက်၊ သူ ကလေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး နင့်ကို အပြစ်တင်ဖို့ မေ့သွားလိမ့်မယ်။"

ကွမ်လုလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "နင့်မှာတော့ နည်းလမ်းတွေ အမြဲရှိတာပဲ။"

ကွမ်လုသည် မွန်းတည့်ချိန်အထိ နေပြီးမှ ပြန်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်သံ ကြားသည်နှင့် ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာရာ လုယွီ၏ ပခုံးနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် နှင်းများ တင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "အပြင်မှာ နှင်းကျနေတာလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ တော်တော်လေး ကျနေတယ်။"

သူသည် ကိုယ်ပေါ်မှ နှင်းများကို ခါချကာ အပေါ်အင်္ကျီကို ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။ သူက ကျန်းနျန်ကို ဖက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမက ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သဖြင့် သူက မျက်ခုံးများ ပင့်တင်လျက် ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရှောင်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှင်က အေးနေတာကိုး။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အင်္ကျီချွတ်လိုက်ပြီပဲ၊ ကိုယ်ကလည်းနွေးနေပါပြီ။"

သူ လိမ်မပြောကြောင်း သက်သေပြရန် ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ခါးကို ဖက်ထားလိုက်ရာ သူမမှာ ရုန်းမရတော့ပေ။ "တွေ့လား ကိုယ် မလိမ်ပါဘူး။"

သူ့ကိုယ်ငွေ့မှာ နွေးထွေးနေပြီး သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကို ကျန်းနျန် မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွယ်တာကော်လာအောက်မှ သူ၏ လည်ဇလုတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ ခြေဖျားထောက်ကာ ဆွယ်တာကော်လာကို ဆွဲချပြီး သူ၏ လည်ဇလုတ်ကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် တကယ် နွေးတာပဲ။"

လုယွီ - …

ဒါဟာ ကျန်းနျန်အနေနဲ့ လုယွီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မြူဆွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို ထပ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ လည်ဇလုတ်ကို ထပ်နမ်းလိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ လည်ဇလုတ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ခါးကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။ လုယွီက သူမကို ပွေ့ချီကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်မှာ အသက်ရှူမှားသွားရသည်။ သူ၏ ပူနွေးပြင်းရှသော အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ နားစည်နားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ "နျန်နျန်..."

အနီရောင် စောင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူမ၏ လက်များကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်ထားကာ လုယွီ၏ လက်ချောင်းများနှင့် ထိန်းထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင်နေပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော သူ၏ အသက်ရှူသံများကြောင့် သူမ၏ အသက်ရှူသံများပါ မြန်လာခဲ့သည်။

လုယွီကို အစပြု မြူဆွယ်မိလိုက်ခြင်း၏ ရလဒ်မှာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ပင်ပန်းကာ အိပ်ရာထဲတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုယွီသာ နေ့လယ်စာ ချက်ရတော့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသောအခါ ကျန်းနျန် ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းချက်စရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ဟင်းချက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ယူလာချိန်တွင် ဖွင့်ထားသော ရှန်အိုက်၏ စာကို သတိထားမိသွားသည်။

လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တင်းသွားသည်။ အိပ်ခန်းတံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်မှာ သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေပြီး သူမ၏ နည်းလမ်းဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

စာမှာ ရှန်အိုက် ကိုယ်စား တပ်ဖွဲ့ထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက ရေးပေးထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ စိုးရိမ်ကြောင်း စကားများစွာ ပါရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှစ်သစ်ကူးတွင် ရှင်းကျန်းသို့ လာနိုင်မလားဟု မေးထားသည်။ ထို့ပြင် တုလျန်မှာ ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်၍ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ရှောက်နိုင်ရန်အတွက် သူ့ကို ယွမ်မြို့သို့ ခေါ်လာပြီး စစ်ထဲသွင်းပေးနိုင်မလားဟုလည်း ပါရှိသည်။

စာတစ်လုံးချင်းစီကို ဖတ်ပြီးနောက် လုယွီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကြောင့် ပို၍ နက်မှောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် စာကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆုတ်ဖြဲကာ အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ နောက်ဘက်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလိုလိုက်ချင်သော အမူအရာများဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်နေသော စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်နှင့် ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသောအခါ သူမက အလိုအလျောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီ၏ ရယ်မောသံနှင့်အတူ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများက သူမ အိပ်ရာပေါ် ပြန်မရောက်ခင် ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ။"

လုယွီက သူမကို အိပ်ရာနားမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော တဘက်ဖြင့် ခြေထောက်ကို သုတ်ပေးကာ ဖိနပ်စီးပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို စားမပစ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ ချောင်းကြည့်တာ မိခံလိုက်ရသဖြင့် ရှက်နေမိသည်။

"ရှက်နေတာလား။"

လုယွီ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - …

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "နျန်နျန်။"

သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ လုယွီ၏ ချစ်ခင်ယုယသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း သူမ တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ သူက သူမကို ဖက်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ့်အတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့။"

"တကယ်လား။"

ကျန်းနျန် မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေမိသည်။ ရှန်အိုက်၏ စာကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေမိသည်။

သားအရင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အမေတစ်ယောက်က ဘယ်လိုအခွင့်အရေးနဲ့ သူ့ရဲ့ တခြားသားကို စစ်ထဲသွင်းပေးဖို့ လုယွီကို အကူအညီတောင်းရတာလဲ။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး အဆက်အသွယ်မလုပ်ဘဲ နှစ်သစ်ကူးခါနီးမှ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားအတွက် အာရုံစိုက်ပြီး စာရေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မိသားစုကို မုန်းသော်လည်း မိခင်မေတ္တာကို အသုံးချကာ လုယွီကို ကြိုးကိုင်ချင်သော ရှန်အိုက်ကို ပို၍ပင် ရွံရှာမိသည်။

အကယ်၍ ရှန်အိုက်သာ သူမရှေ့မှာ ရှိနေလျှင် ကျန်းနျန် ဆဲဆိုမိလိမ့်မည် ထင်သည်။

သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လုယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သူ့ကို စာပြန်ဦးမှာလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း... စာပြန်လိုက်မယ်၊ နောက်ဆို ကိုယ်တို့ကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ ပြောလိုက်မယ်။ တုလျန် ကိစ္စက ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်ဘူးလေ။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ တိုးကပ်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကိုယ်စား ကျွန်မပဲ စာရေးပေးရမလား။"

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုကို မြင်သောအခါ လုယွီ စိတ်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နဖူးလေးကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လုယွီ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ နှင်းကျနေသည်ကို ကြည့်နေရင်း စာစရေးတော့သည်။ သူမ အရှည်ကြီး မရေးသလို နှစ်တွေအကြာကြီး ရှန်အိုက်က လုယွီကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာတွေကိုလည်း ထည့်မပြောပေ။ ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းအချို့ကိုသာ ရေးလိုက်သည်။

ပထမအနေနဲ့ ရှန်အိုက်အနေနဲ့ လုယွီရဲ့ ဖခင်အရင်းဖြစ်သူ လုထျန်းရှောင်အပေါ် တာဝန်ကျေခဲ့ရဲ့လားဟု မေးသည်။

ဒုတိယအနေနဲ့ သူမသည် ရှု့မိသားစု သားအဖအပေါ် တာဝန်ကျေခဲ့ရဲ့လားဟု မေးသည်။

တတိယအနေနဲ့ လုယွီအပေါ်မှာရော တာဝန်ကျေခဲ့ရဲ့လားဟု မေးလိုက်သည်။

လူတွေအများကြီးကို တာဝန်မကျေခဲ့ဘဲနဲ့ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ တုလျန်ကို စစ်ထဲသွင်းပေးဖို့ လုယွီကို အကူအညီတောင်းရတာလဲဟု မေးခွန်းထုတ်ကာ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"ရှင်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမေတစ်ယောက် မဟုတ်သလို ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ နောက်ကို ကျွန်မနဲ့ လုယွီကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒတင်မကဘဲ လုယွီရဲ့ ဆန္ဒလည်း ဖြစ်တယ်။"

စာကို မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပို့လိုက်သည်။

ရှန်အိုက် စာရတဲ့အခါ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကျန်းနျန် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ တစ်ခုတည်းသာ… ဘယ်သူမှ လုယွီကို မထိခိုက်စေရဘူး။

နှင်းမုန်တိုင်းမှာ သုံးရက်၊ သုံးညတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အကြီးမားဆုံး နှင်းကျမှု ဖြစ်သည်။ အချို့ဒေသများတွင် နှင်းဘေးဒုက္ခများ ကြုံတွေ့ရသဖြင့် လုယွီ၏ တပ်ရင်းနှင့် အခြားတပ်ရင်းများမှာ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများအတွက် ထွက်သွားကြရသည်။ လုယွီသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ထွက်သွားခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော စင်္ကြံလမ်းတွင် ဗိုလ်ကြီးလိန်နှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့တို့၏ အသံများကို ကျန်းနျန် ကြားနေရသည်။

လုယွီ ထွက်သွားစဉ်က အဆင်ပြေလျှင် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

မိုးလင်းခါနီးတွင် ကျန်းနျန် ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမသည် ၂၁ ရာစုမှ 'ကျန်းနျန်' ကို အိပ်မက်မမက်တော့ပေ။ ၎င်းအစား မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် စုတ်ပြဲနေသော စစ်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ယိုင်နဲ့စွာ လမ်းလျှောက်နေသော လုယွီကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

"လုယွီ။"

ကျန်းနျန် ရင်ထဲ နာကျင်သွားရသည်။ သူမသည် လုယွီနောက်သို့ လိုက်ကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ လက်မှာ ဟိုတစ်ခေါက် အခန်းထဲမှာလိုပင် သူ၏ ကိုယ်ထဲမှ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ့နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း တောအုပ်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေအေးသံများသာ ပြန်ကြားရသည်။

သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ မှောင်သွားပြီးနောက် စူးရှသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က အလင်းရောင်ကို ကွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လက်ကို ပြန်ချလိုက်သောအခါ နားကွဲမတတ် သေနတ်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မမြင်ရခင်မှာပင် အရာတစ်ခုမှာ လုယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမရှေ့ရှိ မြင့်မားဖြောင့်စင်းသော လူကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားပြီး ရင်ထဲမှာ အပြင်းအထန် နာကျင်သွားရသည်။ "လုယွီ။"

ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သံနှင့်အတူ မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမဘေးက နေရာလွတ်လေးကို အလိုအလျောက် စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အေးစက်နေသော အိပ်ရာက လုယွီမှာ သန်းခေါင်ယံကတည်းက ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေသလိုပင်။

ဒါဟာ လုယွီ သေနတ်မှန်တာကို သူမ ဒုတိယအကြိမ် အိပ်မက်မက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဝတ္ထုကို အဆုံးထိ မဖတ်လိုက်ရပေ။ ဇာတ်လိုက်မင်းသားနှင့် မင်းသမီးတို့ လက်ထပ်ခါနီး အပိုင်းအထိသာ ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သူမ လုံးဝမသိ။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်ကာ အပြင်ဘက်က နှင်းဖုံးနေသော မြေပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အိပ်မက်ထဲက ကျန်နေခဲ့သော နောက်ထပ် 'ကျန်းနျန်' ၏ စကားများကို သူမ စဉ်းစားနေမိသည်။

၂၁ ရာစုက 'ကျန်းနျန်' က သူမအတွက် အဖြေတွေ ပေးနိုင်မလား။

သူမ အကုန်လုံး သိနေမလား။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်မက်ထဲမှာတင် လုယွီကို ဆုံးရှုံးရမှာကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ၂၁ ရာစုက အိမ်ကို အိပ်မက်မက်ရင် 'ကျန်းနျန်' ကို သေချာရှာပြီး ဇာတ်လမ်းအဆုံးကို မေးကြည့်မည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ အိပ်မက်မက်နေတဲ့ အရာတွေက တကယ်ပဲ လုယွီအပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလား။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၁၆

ဒီနေ့မနက်၌ ကောင်းကင်ကြီးက အုံ့မှိုင်းနေပြီး မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ နှင်းတွေ ပြန်ကျလာပြန်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိမ်မှာပဲအောင်းနေပြီး အပြင်မထွက်ဖြစ်ပေ။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကွမ်လု ထပ်ရောက်လာခဲ့သည်။ နှင်းဘေးဒုက္ခက တော်တော်လေး ပြင်းထန်ပြီး အိမ်တွေပြိုကျကာ လူအချို့ သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဘေးဒုက္ခဖြစ်ပွားရာဒေသမှာ ဤနေရာမှ ကားဖြင့် သွားလျှင် နာရီဝက်ခန့်သာ ဝေးပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က မနေ့ညက မထွက်ခွာမီ ပြောပြခဲ့သဖြင့် ကွမ်လု သိနေခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွီ ထွက်သွားသည်မှာ လေးရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးပေ။

ရှု့ရွှယ်သည်လည်း ချန်ယောင်အတွက် စိုးရိမ်နေသဖြင့် ဟိုဘက်က အခြေအနေကို သိလားဟု ကျန်းနျန်ထံ လာမေးသည်။ ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း မသိဘူး။"

သူမသည်လည်း လုယွီအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထိုအိပ်မက်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆူးဖြင့် ထိုးထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ညတိုင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ၂၁ ရာစုက အိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီး 'ကျန်းနျန်' ကို တွေ့ရဖို့ မျှော်လင့်နေမိသော်လည်း လေးရက်ဆက်တိုက် ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များကိုသာ မက်ခဲ့ရသည်။

မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် တပ်စောင့်ရောက်လာပြီး သူမအတွက် ဖုန်းလာနေကြောင်း ပြောသည်။ ကျန်းနျန် ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည်မှာ လုယွီပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အပေါ်အင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်ကာ ဂိတ်အစောင့်နှင့်အတူ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

လမ်းပေါ်ရှိ နှင်းများကို ဖယ်ရှားထားပြီးဖြစ်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် အိမ်များနှင့် သစ်ပင်များမှာ ငွေရောင်လွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နှင်းပွင့်များမှာ ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အေးစက်လှသော လေပြင်းများကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဓားဖြင့် အလှီးခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန်သည် ပခုံးလေးကို တွန့်ကာ တပ်ရင်းအပြင်ဘက်ရှိ ဖုန်းပြောခန်းလေးဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားပြီး ထူးလိုက်သည်။ "လုယွီ ဟိုမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

ကောမိန်၏ စနောက်သံက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ညည်းရဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုကို အဲ့လောက်တောင် လွမ်းနေတာလား။"

ကျန်းနျန် - …

သူမက လုယွီထင်နေခဲ့တာကိုး။

သူမသည် အရှက်ပြေ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"အစ်မကော အဲ့ဒီမှာရော အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ နှင်းတွေ အများကြီး ကျနေလား။"

ကောမိန်မှာ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်သော်လည်း တစ်လတစ်ကြိမ် ကျန်းနျန်ဆီ ဖုန်းဆက်တတ်သည်။ သူမ၏ အသံထဲတွင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှသည်ကို ကျန်းနျန် ကြားနိုင်သည်။ မိသားစုနှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းချီးတစ်ရပ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ကောမိန်က ဆိုသည်။

ကောမိန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာတော့ နှစ်ရက်လောက် နှင်းကျပြီး အခုတော့ တိတ်သွားပြီ။"

နောက်ကွယ်မှ ကလေးငိုသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကောမိန်က ချော့နေသည်။ "မငိုနဲ့၊ မငိုနဲ့... အဘွားက ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး ဝယ်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကလေး၏ နူးညံ့သောအသံလေးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဟုတ်။"

ကျန်းနျန် ရယ်လိုက်သည်။ "အစ်မကော... အစ်မရဲ့သမီး ရောက်နေတာလား။"

ကောမိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း... မိသားစုလိုက် ငါတို့ကို လာကြည့်ကြတာ။"

ကျန်းနျန်သည် အစ်မကော၏ သမီးကို သတိရသွားသည်။ ထိုနှစ်က သူမနှင့် လုယွီ အစိုးရပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားစဉ်က ကျန်းရှောင်က သူမကို ပြောပြဖူးသည်၊ အစ်မကောသည် မီးဖွားပြီးစ သမီးဖြစ်သူကို ပြုစုပေးနေရကြောင်းပင်။ အခုဆိုလျှင် အစ်မကော၏ မြေးလေးမှာ သုံးနှစ်ကျော်လောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကောမိန် မေးခဲ့သည်။ "ယွမ်မြို့မှာ နှင်းကျနေတာ လေးရက်ရှိပြီလို့ ကြားတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာတော့ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လုယွီတို့က ကယ်ဆယ်ရေးသွားနေကြတာဆိုတော့ ပြန်လာဖို့ ရက်အနည်းငယ် လိုဦးမယ် ထင်တယ်။"

ယွမ်မြို့မှ မြို့အချို့သို့ သွားမည့် ရထားလမ်းများမှာ နှင်းများကြောင့် ပိတ်နေသည်ဟု ကြားကြောင်း ကောမိန်က ပြောပြသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်အတွက် စိတ်ပူသဖြင့် ဖုန်းဆက်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းနျန် အိမ်အပြန်တွင် ခြင်းတောင်းကိုင်ကာ ထွက်လာသော လန်ဟွေ့နှင့် ဆုံသည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလန် တပ်ရင်းမှူးဟဲလည်း ကယ်ဆယ်ရေး သွားတာလား။"

လန်ဟွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း... ညကြီးမင်းကြီး အလျင်စလို ထွက်သွားတာလေ။ ငါသာ နောက်ကနေ လိုက်မပေးရင် ဆောင်းတွင်းအင်္ကျီတောင် ဝတ်သွားဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမသည် သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဒီနှစ် ယွမ်မြို့မှာ နှင်းတွေ အများကြီးကျပြီး ဘေးဒုက္ခဖြစ်နေတာဆိုတော့ ဆယ်ရက်လောက်နေရင် သူတို့ ပြန်ရောက်လာမှာပါ။"

အစ်မလန် ပြောသကဲ့သို့ပင် လုယွီသည် လဝက် ကြာပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ညနေပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန် မျက်နှာသစ်ပြီးခါစတွင် စင်္ကြံလမ်းမှ ဗိုလ်ကြီးလိန်နှင့် ယွီလျန်တို့၏ ကျယ်လောင်သောအသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သော်လည်း မိမိတို့အိမ်အသီးသီးသို့ ပြန်နေကြသော ဗိုလ်ကြီးလိန်နှင့် ယွီလျန်တို့ကိုသာ တွေ့ရပြီး လုယွီ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် ယွီလျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စင်္ကြံလမ်းကို လှမ်းကြည့်နေသော ကျန်းနျန်ကို တွေ့သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး... တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ နိုင်ငံရေးမှူးကုတို့က တပ်ရင်းမှာ ကျန်ခဲ့သေးတယ်။ ခဏနေရင် ပြန်လာမှာပါ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ယွီလျန်၏ စစ်ယူနီဖောင်းမှာ ရွှံ့များပေကျံနေသဖြင့် မူလအရောင်နှင့် ပုံစံကိုပင် ခွဲခြား၍မရတော့ပေ။ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများလည်း ဖားလျားကျနေသည်။ သူ၏အသံကိုသာ မကြားရလျှင် ကျန်းနျန်က သူ့ကို လေလွင့်နေသူတစ်ဦးဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။ လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်း သူတို့ မည်မျှပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ စားသောက် နေထိုင်ခဲ့ရမည်ကို သူမ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

လုယွီရော ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေမလားဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

တစ်ဖက်အိမ်မှ ယွီလျန်နှင့် သူ့ဇနီးတို့ စကားပြောနေသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်းနျန်သည် တံခါးပိတ်ကာ မှီထားလိုက်ပြီး အထီးကျန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချိတ်တွင် ချိတ်ထားသော လုယွီ၏ အင်္ကျီကို မြင်ရသည်မှာ သူ့ကို ပို၍ပင် လွမ်းဆွတ်စေသည်။

လုယွီ ဗိုက်ဆာနေမှာစိုးသဖြင့် သူမသည် စိတ်ကိုစုစည်းကာ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်၍ ခေါက်ဆွဲနှင့် အသားဟင်းနှစ်ပွဲကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် အိပ်ရာထဲတွင် လုယွီကို စောင့်ရင်းနှင့် သူပြန်မရောက်ခင်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် အနမ်းတစ်ခုကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

မသဲမကွဲမြင်ကွင်းထဲတွင် သူမရှေ့မှ နက်မှောင်သော ခေါင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွားများဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ကျန်းနျန်သည် ထိုလူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကို ကိုင်ကာ တုန်ရီသောအသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ..."

"ကိုယ် ဒီမှာရှိတယ်" လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်ပြီး သူမ၏ ထူးခြားသော အရသာကို လောဘတကြီး ခံစားနေတော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လဝက်အတွင်းတွင် သူသည် ကျန်းနျန်ကို အမြဲတမ်း လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ပြီး သူမ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ကာ ကြောက်နေမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြင်းရှသော အနမ်းများကြောင့် ကျန်းနျန်၏ စကားလုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

သူမသည် ညည်းညူရင်း လုယွီ၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ သူ၏ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ၊ သို့မဟုတ် လုယွီ၏ ရူးသွပ်မှုမှာ မည်မျှကြာခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် မသိတော့ပေ။ သူမ မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့အရှိန်နဲ့သူမျောပါခါနီးအချိန်တွင် လုယွီ၏ အက်ရှရှအသံက သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ဝင်လာသည်။ "နျန်နျန် မင်း ပိန်သွားတယ်။"

ကျန်းနျန်၏ လက်မှာ လုယွီ၏ ခါးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေသည်။ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း တော်တော် ပိန်သွားတာပဲ။"

အခန်းထဲမှာ မှောင်နေသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများမှာ မှောင်ထဲတွင် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် လုယွီ၏ ချောင်ကျနေသော မျက်နှာနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ကြည့်ကာ သူ၏ အေးစက်မာကြောသော နဖူးပြင်ကို အသာအယာ ထိလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ ကျသွားတဲ့ ဝိတ်တွေကို ပြန်တက်အောင် ကျွန်မ လုပ်ပေးရမယ်။"

လုယွီက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကျန်းနျန်မှာ တုန်သွားရသည်။ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေသလို ဆွဲဆောင်မှုလည်း ရှိနေသည်။

ထိုလူက တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

နောက်ဆုံးတွင် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ချီသွားကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင်မှ နိုးလာခဲ့သည်။

တံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး အပြင်ဘက်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်သံကို သဲ့သဲ့ကြားနေရသည်။ ကျန်းနျန် ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားသည်။ မနေ့ညက ပြင်းထန်လွန်းခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ကြွက်သားများမှာ နာကျင်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး လုယွီ အိပ်ရာနားသို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာ စားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ စားပြီးရင် ပြန်အိပ်ချင်လည်း အိပ်လေ။"

ကျန်းနျန် - …

အားစိုက်ထုတ်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ရှိနေပြီး သူမသာ အင်မတန် ပင်ပန်းနေရသည်။

ကျန်းနျန်သည် အင်္ကျီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝတ်ကာ မျက်နှာသစ်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သောအခါ လုယွီ၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ မျက်ကွင်းညိုကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မနေ့ညက မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲတွင် မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း အခု နေ့အလင်းရောင်ထဲတွင်တော့ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အိပ်မပျော်တာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိပြီလဲ။"

လုယွီက ခေါက်ဆွဲကို တစ်လုတ်ကြီး ကိုက်ကာ မြိုချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက နည်းနည်း အိပ်လိုက်ပါတယ်။"

သူ ပင်ပန်းနေပါသည်ဟု ဝန်ခံမည်မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိသဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း တပ်ရင်းမှာ အလုပ်ရှိသေးလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မရှိပါဘူး၊ မနက်ဖြန် နေ့လယ်ကြမှ အစည်းအဝေး ရှိတာ။"

"ကောင်းပြီလေ" ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ လုယွီ သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာစားပြီးရင် အိပ်လိုက်ဦး။ ပန်းကန်တွေကို ကျွန်မ ဆေးလိုက်မယ်၊ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် လာခေါ်မယ်။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီမှာ တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူ လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားကာ ည ၉ နာရီအထိ နိုးမလာတော့ပေ။ ကျန်းနျန်သည် တံခါးကို အသာအယာတွန်းဖွင့်ကာ အက်ကြောင်းကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို နိုးသွားမှာစိုးသဖြင့် သူမ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အစားအသောက်စားပြီးနောက် အိပ်ရာထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ စောင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးဝင်လိုက်သည်။ လုယွီ၏ အေးချမ်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း အိပ်မက်ထဲက အဖြစ်အပျက်များကို စဉ်းစားမိကာ ရင်ထဲမှာ နာကျင်လာရသည်။

သူမ အိပ်မက်မက်သော လူများနှင့် အဖြစ်အပျက်များမှာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

မူလ ကျန်းနျန်သည် သာဓကတစ်ခုဖြစ်သလို ရှု့ချန်မှာလည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။

အခုတော့ လုယွီ အလှည့်…

ကျန်းနျန်၏ ရင်ထဲ နာကျင်နေမိသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ လုယွီသည် သူမရှိနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် သူမကို ပြန်ဖက်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ဆက်အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူသည် နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်အထိ နိုးမလာတော့ဘဲ လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်း အိပ်ရေးပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်ဖြည့်တင်းလိုက်တော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာအတွက် ထမင်းနှင့် ဟင်းအချို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ လုယွီမှာ ထမင်းနှစ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းပန်းကန်များကို အကုန်စားလိုက်ရာ တကယ်ပင် ဗိုက်ဆာနေမှန်း သိသာလှသည်။

နှစ်သစ်ကူးနီးလာသောအခါ လုယွီသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်ထံသို့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေးနန်းရိုက်လိုက်သည်။

လုယွီသည် ရှင်းကျန်းခရီးစဉ်တုန်းက အားလပ်ရက်များကို သုံးထားသဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခွင့်မယူခဲ့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နှစ်သစ်ကူးအတွက် လဝက်ခန့် ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူသည် လုကောရှန်ထံ ဖုန်းဆက်ကာ ၂၆ ရက်နေ့တွင် ထွက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှ ရောက်မယ်ဆိုရင် ၂၈ ရက်နေ့ ထွက်တာက အတော်ပဲပေါ့။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ အရင်ဆုံး အိမ်ကို ပြန်ရမယ်။ ကုရှစ်ကျိုးက ပါမောက္ခလင်ကို သွားတွေ့ချင်နေလို့။"

ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "သူက ပါမောက္ခလင်ရဲ့ တပည့်ဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် သိသွားရင် ဒုက္ခကြီးရောက်သွားနိုင်တယ်နော်။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ရှု့ယန်တို့နဲ့အတူ တည်းခိုခန်းမှာ နေခဲ့ပါ။ ကိုယ်နဲ့ ကုရှစ်ကျိုးက ညဘက်ကြမှ ပါမောက္ခလင်ဆီ ခဏသွားတွေ့ပြီး တိတ်တိတ်လေး ပြန်ထွက်လာခဲ့မယ်။"

ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေနိုင်ပါသည်။

ပထမလ ၂၆ ရက်နေ့တွင် လုယွီက ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး မိသားစုအိမ်ရာမှ ထွက်လာစဉ် ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်အတွက် ကုရှစ်ကျိုးကို စစ်ဝတ်စုံမဟုတ်သော အဝတ်အစားဖြင့် မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် အပေါ်အင်္ကျီရှည်အောက်တွင် အနက်ရောင် ဆွယ်တာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်မှာ တိုတိုနှင့် သပ်ရပ်နေကာ စစ်စိမ်းရောင် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားသည်။

ကုရှစ်ကျိုးက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ခယ်မလေး။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု။"

ကယ်ဆယ်ရေးသွားခဲ့သူတိုင်း ဝိတ်ကျသွားကြရာ ကုရှစ်ကျိုးလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ထောင့်ကျလာသည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"

မိသားစုအိမ်ရာအပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် နင်ရှို့နှင့် နင်ချန့်တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ နင်ချန့်သည် ပဲငပိရည်ပုလင်းကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ကျန်းနျန်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ နင်ရှို့၏ အခြေအနေမှာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာပြီး လူတွေကို မရှောင်တော့ပေ။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ချစ်စနိုးဖြင့် ခေါ်သေးသည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း။"

မနက်ပိုင်းရထားကို အမီသွားရမည်ဖြစ်၍ ကျန်းနျန်မှာ အလျင်စလို သွားနေရသည်။ တပ်ရင်းမှ ထွက်လာသောအခါ အဝေးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်ကို ဖဲကြိုးဖြင့် ချည်ထားပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်နှင့် လည်ပင်းတွင် ပဝါတစ်ထည် ပတ်ထားသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမမှာ ပါမောက္ခလင်၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

သူမကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။