အခန်း (၂၁၇-၂၁၈)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၁၇

ကုရှစ်ကျိုးသည် လင်မုန့်ရှန်းကို မြင်သောအခါ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မုန့်ရှန်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

လင်မုန့်ရှန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်ကို ဒီနေ့ ထွက်မှာဆိုလို့ စောစောလာစောင့်နေတာပါ။ ကျွန်မ မရောက်ခင် အစ်ကို ထွက်သွားမှာ စိုးလို့။" သူမသည် အိတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ကာ ကုရှစ်ကျိုးကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "အစ်ကိုကု ဒီစာကို ကျွန်မအဖေဆီ ပေးပေးပါဦး။"

သူမ၏ အခြေအနေမှာ ထိခိုက်လွယ်လှပြီး တော်လှန်ရေးကော်မတီဝင်များက သူမထံသို့ မကြာခဏ လာတတ်သည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အလွန်လွမ်းသော်လည်း ကုရှစ်ကျိုးနှင့် လုယွီတို့ကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန်အတွက် မိမိ၏ ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ထားရကာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်မသွားနိုင်ပေ။

ကုရှစ်ကျိုးက စာကို ယူလိုက်ပြီးနောက် လင်မုန့်ရှန်းသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာထက်တွင် ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ ဟိုတစ်ရက်က တွေ့ခဲ့သော စိမ်းသက်သောအကြည့်နှင့် လုံးဝကွာခြားလှသည်။

"ကျန်းနျန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"တပ်ရင်းမှူးလု ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လင်မုန့်ရှန်းသည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ကြိုးကို ကိုင်ကာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

ဤနေရာမှာ တပ်ရင်းအပြင်ဘက် ဖြစ်သဖြင့် အချို့သောအရာများနှင့် စကားလုံးများကို ထုတ်ပြောစရာမလိုဘဲ နားလည်ပေးနိုင်သည်။

လင်မုန့်ရှန်းမှာ အကြာကြီးမနေဘဲ သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပိန်ပါးသော ကျောပြင်လေးကို ကြည့်နေမိပြီး လက်ပတ်နီ တပ်သားများ ဝင်းထဲကို စီးနင်းဝင်ရောက်ကာ ပါမောက္ခလင်ကို ဖမ်းဆီးသွားပုံ၊ ထိုမငြိမ်မသက်မှုအတွင်း သူမ၏ မိခင် သေဆုံးသွားခဲ့ပုံနှင့် သူမတွင်လည်း တစ်ခါက ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုလေး ရှိခဲ့ဖူးပုံတို့ကို သတိရသွားသည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"

သူတို့ သုံးယောက်မှာ ခရိုင်ကားဂိတ်သို့ အမြန်သွားကြရာ လုကောရှန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ မိသားစု ကလေးများနှင့်အတူ စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကလေးသုံးယောက်က သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ကျန်းနျန်က လျိုကျန့်ဝူ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးတွေက တုန်းရှီမြို့ကို သွားရမှာဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အိပ်တောင် မအိပ်ကြဘူး။ စုန့်ရှန်းတုန်နဲ့ စုန့်ရှန်း‌ဟုန်တို့ကို တွေ့ချင်ဇောနဲ့လေ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့က ဝင်းတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာဆိုတော့ ရုတ်တရက် ခွဲခွာလိုက်ရတဲ့အခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အများကြီး လွမ်းနေကြမှာပေါ့။"

သူတို့သည် ကားဖြင့် ရထားဘူတာသို့ သွားကာ ယွမ်မြို့သို့ တစ်ညလုံး ခရီးနှင်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် တည်းကြသည်။ လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့မှာ မွန်းလွဲပိုင်းကားဖြင့် တုန်းကောကျေးရွာသို့ သွားကာ ပစ္စည်းအများအပြား ဝယ်ယူပြီး ညအမှောင်ချိန်တွင် ပါမောက္ခလင်၏ နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် သွားတွေ့ကြသည်။

ကျန်းနျန်မှာ မိုးလင်းခါနီးအထိ အိပ်ပျော်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ လုကောရှန်နှင့် ရှု့ယန်တို့၏ အသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာရာ လှေကားပေါ် တက်လာသော လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်မှာ အံ့သြသွားပြီး မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိရာ လုယွီ သူမရှေ့မှာ ရပ်လိုက်မှ သတိဝင်လာခဲ့သည်။ "ရှင်တို့ မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းမှ ထွက်သွားတာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် အစောကြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ။"

ယုတ္တိရှိရှိပြောရလျှင် သူတို့သည် ဒီနေ့မနက်ပိုင်းကားဖြင့်သာ ပြန်လာရမည် မဟုတ်ပါလား။

လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တုန်းကောကျေးရွာက ခရိုင်နဲ့ မဝေးပါဘူး။ ကိုယ်နဲ့ ကုရှစ်ကျိုးက တစ်ညလုံး ပြေးပြီး ပြန်လာကြတာလေ။"

ကျန်းနျန် - ....

တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပင်။

သူတို့သည် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် မနက်စာ စားကြပြီးနောက် လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့က ရထားလက်မှတ်သွားဝယ်ကြသည်။ ကုရှစ်ကျိုးက ယွမ်မြို့ပြန်လက်မှတ် ဝယ်လိုက်ပြီး လုယွီကတော့ တုန်းရှီမြို့ကိုသွားမယ့် ညနေ ၆ နာရီ ရထားလက်မှတ် ဝယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ရက်ကြာခရီးဖြစ်သည်။

ရှု့ယန်နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့က အိပ်စင်တစ်ခုကို အတူသုံးပြီး လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့က နောက်တစ်ခုကို အတူသုံးကြသည်။ လုကောရှန်ကတော့ ရှု့ယန် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်နိုင်အောင် ညဘက်တွင် လျိုကျန့်ဝူကို သူရှိရာ အိပ်စင်သို့ ခေါ်ထားပေးပြီး ကလေးသုံးယောက်လုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးသည်။

ကျန်းနျန်သည် တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ရာ လူသွားလမ်းတစ်ဖက်ရှိ ရှု့ယန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှု့ယန်... နင် အခုလို ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ မြင်ရလို့ ငါ တကယ် ဝမ်းသာတယ်။"

ရှု့ယန်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ငါလည်း အတူတူပါပဲ။"

တုန်းရှီမြို့သည် ယခင်နှစ်များကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း အေးစက်လှသည်။ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဖြစ်သော ကျန်းနျန်မှာ ထူထဲသော ဂွမ်းထည်ကုတ်အင်္ကျီနှင့် နားရွက်ဖုံးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားခဲ့သည်။

သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှု့ယန်နှင့် ကလေးများမှာ အဝတ်အစားတွေ အထပ်ထပ် ဝတ်ထားသော်လည်း ချမ်းတုန်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသား သုံးယောက်မှာမူ ဆီးနှင်းတွေ ကျနေပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသော ကွင်းပြင်ထဲတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့ အအေးဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်သလို ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ တည်းခိုခန်းမှာ တစ်ညအိပ်ကြပြီး နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ မနက်တွင် တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် စစ်သည်ငယ်တစ်ဦးမှာ သူတို့ကို လာကြိုရန် နှင်းလျှောစီးလှည်း နှစ်စီးဖြင့် ရောက်လာသည်။ ရှု့ယန်နှင့် လုကောရှန်တို့ကို အတူတူမြင်လိုက်ရသောအခါ တပ်ရင်းမှူးစုန့်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "အတော်လေး ဟုတ်နေပါလား။"

လုကောရှန် - .....

ကလေးသုံးယောက်ကလည်း သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါ်ကြသည်။ "ဦးလေးစုန့်။" တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူတို့ခေါင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့တွေ အများကြီး ကြီးလာကြပြီပဲ။ ကဲ... လှည်းပေါ် တက်ကြ။"

ဖန့်မိန်သည် အိမ်မှာ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာ ပြင်ဆင်နေသည်။ မွန်းတည့်ခါနီးတွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ စုန့်ရှန်း‌ဟုန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ "မေမေ၊ မေမေ။ ဒေါ်လေးရှု့နဲ့ လျိုကျန့်ယဲ့တို့ ရောက်လာပြီ။ ဦးလေးလုနဲ့ လုကျစ်ကျွင်းလည်း ပါတယ်၊ မေမေ လာကြည့်ဦး။"

"ငါ သိတယ်။"

ဖန့်မိန်က ဂျုံလှိမ့်တံကို ချပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီ ပို့ထားတဲ့ ကြေးနန်းအရ ရှု့ယန်နှင့် လုကောရှန်တို့ ကလေးတွေကို ခေါ်လာမယ်ဆိုတာ သူမ သိထားသော်လည်း အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိခဲ့ပေ။ သူမ အပြေးထွက်လာရာ လျိုကျန့်ဝူက လုကောရှန်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ထိုသို့ ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဖေဖေ သားကို ကူပြီး ချပေးပါဦး။ ခြေထောက်တွေ ကျဉ်ကုန်ပြီ။"

လုကောရှန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ နှိပ်ပေးမယ်လေ။"

ဖန့်မိန်မှာ အံ့သြလွန်း၍ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူမ၏ ပခုံးကို တွန်းလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမ ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ငေးရပ်နေတာလဲ။"

ဖန့်မိန် သတိဝင်လာပြီး သူမ၏ အံ့သြမှုကို အမြန်ဖုံးကွယ်ကာ လုယွီနှင့် ကျန်သူများကို ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ရှု့ယန် ရွှင်လန်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့် ကျွန်မတို့ မတွေ့ရတာ သုံးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီနော်။"

ဖန့်မိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါရဲ့၊ အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ။ ကလေးတွေတောင် အများကြီး ကြီးကုန်ကြပြီ။"

အမျိုးသားတွေက အခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး အရင်နှစ်တွေအကြောင်း စကားစမြည် ပြောနေကြစဉ် ကလေးတွေကတော့ ဝင်းထဲမှာ ဆော့ကစားနေကြသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့က မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဖန့်မိန်ကို ညစာပြင်ဆင်ရာမှာ ကူညီပေးကြသည်။

အပြင်လူ မရှိတော့သဖြင့် ဖန့်မိန်က ရှု့ယန်နှင့် လုကောရှန်တို့ အကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က လျိုချမ့် လုပ်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပြောပြရာ ဖန့်မိန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး စဉ်းတီတုံးကို ဓားဖြင့် အားရပါးရ ပေါက်လိုက်သဖြင့် အပြင်ကလူတွေတောင် လန့်သွားကြသည်။ သူတို့တွေ မမေးရသေးခင်မှာတင် ဖန့်မိန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်လိုက်တော့သည်။ "အဲဒီ ခွေးသား လျိုချမ့်က ထောင်ကျတာနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။"

"ဘာတွေ အော်နေတာလဲ" တပ်ရင်းမှူးစုန့်က လှမ်းမေးရာ ဖန့်မိန် ပြန်အော်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အော်တာ ရှင့်အလုပ် မဟုတ်ဘူး။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့် - .....

ဒီမိန်းမ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လုယွီက တပ်ရင်းမှူးစုန့်အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လုကောရှန်ကို အချက်ပြလိုက်ရာ လုကောရှန်ကလည်း သူ့အခြေအနေနှင့် ရှု့ယန်၊ လျိုချမ့်တို့အကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်မှာ ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တကယ့်ကို အဖြစ်ဆိုးတာပဲ။"

ထိုညက ဖန့်မိန်တို့အိမ်က နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲမှာ လုပ်ခဲ့သမျှပွဲတွေထက် ပိုပြီး စည်ကားလှသည်။ ကျန်းနျန်က ချက်ပြုတ်ပြီး ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့က ကူညီကြသည်။ အိမ်တစ်ခုလုံးမှာ ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးတွေ ပျံ့နှံ့နေသည်။ လူကြီးတွေက စားပွဲတစ်လုံး၊ ကလေးတွေက စားပွဲတစ်လုံးစီ ထိုင်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က စုန့်ရှန်းတုန်ကို အရက်ကောင်း သုံးဂျင်လောက် ယူခိုင်းလိုက်သည်။

ထမင်းစားနေရင်း တန်းလန်းမှာ ဖန့်မိန်က ရုတ်တရက် ပြောခဲ့သည်။ "ရှု့ယန် လျိုကျန့်ယဲ့နဲ့ လျိုကျန့်ဝူကို လုကောရှန်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ပဲ ယူခိုင်းလိုက်ပါလား။ အဲဒါဆို အပြင်သွားတဲ့အခါ သူတို့မျိုးရိုးက ဘာလို့ အဖေနဲ့ မတူတာလဲလို့ ဘယ်သူမှ မေးခွန်းထုတ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ရှု့ယန် မှင်တက်သွားရသည်။ သူမ ထိုကိစ္စကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

လုကောရှန်က အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ရှု့ယန်ကို ဘာမှမပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။ အရင်နှစ်က သူ့အမေက ဒီကိစ္စကို ပြောခဲ့သော်လည်း ရှု့ယန် သဘောမတူမှာ သို့မဟုတ် ကလေးတွေက ငြင်းမှာကို သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှု့ယန် ကိုယ်တိုင် ပြောလာမည့်အချိန်ကိုသာ သူ မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုကောရှန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ရှု့ယန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြံတောင်းသည့်သဘောဖြင့် ဘေးက ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။"

ထို့နောက် ရှု့ယန်က လုကောရှန်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါ့မလား။"

လုကောရှန်က အရက်ကို နောက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်တာနဲ့ လျိုကျန့်ယဲ့နဲ့ လျိုကျန့်ဝူရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်တွေကို အိမ်ထောင်စုစာရင်းမှာ လု အဖြစ် ပြောင်းပေးမယ်။"

"ကဲ... သောက်ကြရအောင်" တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လုယွီနှင့် လုကောရှန်တို့လည်း လိုက်ပါပြီး သုံးယောက်သား တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်ကြသည်။

ညဘက်တွင် ကလေးငါးယောက်မှာ အိမ်နီးနားချင်းအိမ်မှာ သွားအိပ်ကြပြီး လုယွီ၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် လုကောရှန်တို့က အပြင်ခန်းမှာ အိပ်ကြသည်။ ကျန်းနျန်၊ ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့က အတွင်းခန်းမှာ အိပ်ကြသည်။ ဖန့်မိန်က အိပ်ရာပြင်ရင်း မေးခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန် နင့်ရဲ့ အိပ်တဲ့ အကျင့်က ဘယ်လိုလဲ။ အိပ်ရင်းနဲ့ လူတွေကို ရိုက်နေတုန်းပဲလား။"

ကျန်းနျန် - .....

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ "တော်တော်လေးတော့ အဆင်ပြေလာပြီ ထင်တာပဲ။"

ဒါက ဖန့်မိန်ကို ပိုပြီး စိတ်မချဖြစ်စေသည်။

ရှု့ယန်က စပ်စုစွာမေးမြန်းခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဖန့်မိန်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလိုမျိုး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဒီညတော့ နင် သိမှာပါ။"

ကျန်းနျန် - …

တစ်ညလုံး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ရှု့ယန်က ဖန့်မိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးခဲ့သည်။ "မနေ့ညက ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ဘူးမလား။"

ဖန့်မိန်လည်း အံ့သြသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို မေးခဲ့သည်။ "နင့်ရဲ့ အိပ်တဲ့အကျင့်က အများကြီး ကောင်းလာတာပဲ။ လုယွီ ပြုပြင်ပေးလိုက်တာလား။"

ကျန်းနျန် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ညတိုင်း လုယွီက သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထည့်ထားပြီး သူမရဲ့ ခြေလက်တွေ မလှုပ်နိုင်အောင် ထိန်းထားပေးတတ်သည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာလာပြီးနောက် သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်း အလေ့အထမှာ တိုးတက်လာပုံရသည်။

သူတို့သည် ဖန့်မိန်တို့အိမ်မှာ နှစ်သစ်ကူး ၄ ရက်နေ့အထိ နေခဲ့ကြသည်။ ၅ ရက်နေ့တွင် လုယွီနှင့် အခြားသူများ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ မထွက်ခွာမီ လုယွီနှင့် လုကောရှန်တို့က တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ဗီရိုထဲတွင် ငွေ ၅၀ ယွမ်နှင့် အသားဝယ်ယူခွင့်ကူပွန် ၅ ပိဿာဖိုးကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ထားခဲ့ကြသည်။

ထိုခေတ်က အစားအစာကို ကန့်သတ်ချက်ဖြင့်သာ ရောင်းချခြင်းဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့စားခဲ့သော အသားများမှာ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ခြောက်လစာ အသားကူပွန်များလောက် ကုန်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခွဲခွာရမည့်နေ့တွင် ဖန့်မိန်နှင့် သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်အထိ ငိုကြသည်။

လျိုကျန့်ယဲ့၊ လျိုကျန့်ဝူနှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့လည်း ငိုကြသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် မိသားစုဝင်းထဲမှာ နေ့တိုင်း တွေ့နေရသော်လည်း ယခုအခါ နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ တစ်ခါသာ တွေ့နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူတို့ကို ရထားဘူတာအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး သူတို့သည် ညနေ ၆ နာရီ ရထားကို စီးခဲ့ကြသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အပြင်က နှင်းဖုံးနေသော ရှုခင်းကို ကြည့်နေသည်။ လုကောရှန်က သူ့ကိုမြင်သဖြင့် ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သား ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

လျိုကျန့်ယဲ့က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လုကောရှန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။ "ဖေဖေ... သားနဲ့ လျိုကျန့်ဝူက အခုကစပြီး လု ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူရတော့မှာလား။"

လုကောရှန်က ကလေး ဘာတွေးနေမှန်း မသေချာသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သား... အခုကစပြီး သားက လု တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒါကို သား သဘောကျရဲ့လား။"

လျိုကျန့်ယဲ့က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ သား အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ချင်တာ။"

'လျို' ဆိုသော မျိုးရိုးအမည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမေ ခံစားခဲ့ရသည်များကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး လျိုချမ့်နှင့် 'လျို' မျိုးရိုးကို စက်ဆုပ်ခဲ့သည်။ သူ့အမေနှင့် အဖေအရင်းတို့ ကွာရှင်းခဲ့ကြသော်လည်း 'လျို' ဆိုသော အမည်က သူ့နောက်ကို အရိပ်မည်းကြီးလို လိုက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ၎င်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခုကစပြီး သူ့ဘဝမှာ အဲဒီလူရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ရှု့ယန်က အိပ်စင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လျိုကျန့်ဝူကို သိပ်နေသည်။ သူမက အခန်းအပြင်ဘက်မှာ စကားပြောနေကြသည့် သားအဖနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန့်ယဲ့က လျိုချမ့်နဲ့ ဒီလောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တစ်ခါမှ စကားမပြောခဲ့ဖူးဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အားလုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီလေ။"

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ရထားပေါ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရထား၏ စည်းချက်ကျကျ အသံကို နားထောင်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မက်တစ်ခု မက်ဦးမယ်လို့ ထင်ထားသော်လည်း ရာစုသစ်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ မိသားစုကို အိမ်မက် မက်ခဲ့သည်။ သူမက အိမ်ထဲကို အပြေးဝင်သွားပြီး ထမင်းစားပွဲမှာ စကားပြောရင်း စားသောက်နေတဲ့ မိသားစုကို ကြည့်လိုက်ကာ လုယွီအကြောင်း အရာအားလုံးကို သိချင်နေသည့် အတွက် 'ကျန်းနျန်' ကို ရှာဖို့ အပေါ်ထပ်ကို အပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၁၈

'ကျန်းနျန်' ၏ အခန်းတံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အောက်ထပ်တွင် မိဘများအနီး ထိုင်နေရင်း 'ကျန်းနျန်' ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ သိလိုသမျှကို ဖြေကြားပေးနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ 'ကျန်းနျန်' သာလျှင် ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် အချိန်ဟူသော အသိစိတ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေပြီး သူမ ထိုနေရာ၌ မည်မျှကြာအောင် ထိုင်နေခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် မသိတော့ပေ။ စားပွဲထက်ရှိ ဟင်းလျာများမှာ အမြဲတမ်း အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး မိသားစုဝင်များ၏ စကားဝိုင်းမှာလည်း စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းနှင့် ယခုနှစ် မြို့ပြစီမံကိန်းအကြောင်းများကိုသာ ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေကြသည်။

"ကျန်းနျန် ထတော့လေ။"

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် အသံတစ်ခုမှာ သူမ၏ နားပါး၌ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ လုယွီပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်မှာ အိပ်ရာမှ မထချင်သေးပေ။ သူမသည် 'ကျန်းနျန်' ပြန်လာသည်အထိ စောင့်နိုင်မည်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေမိသည်။

သို့သော် ထိုအသံက ဆက်တိုက် တိုက်တွန်းနေသည်။ "မအိပ်ပါနဲ့တော့... ထလာပါတော့။"

ထိုစကားသံထဲတွင် အရေးတကြီးဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်မက်ထဲသို့ ပြန်လည်နစ်ဝင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း 'ကျန်းနျန်' မကြာမီ ပြန်လာလေမလားဟု မျှော်လင့်မိသည်။ နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက် အခြေအနေ၌ သူမ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးနေစဉ် လက်မထက်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အိပ်မက်များမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရှေးဟောင်း အစိမ်းရောင်ရထားကြီးတစ်စင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် မျက်တောင်တခတ်ခတ် ပြုလုပ်နေမိသည်။ နာကျင်မှုကြောင့်ပဲလား သို့မဟုတ် 'ကျန်းနျန်' ကို မစောင့်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ပျက်မှုကြောင့်လား မသိရဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်း၌ မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ လုယွီမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချရင်း သူမ၏လက်မကို ဖိထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်၍ ပွေ့ထူလိုက်သည်။ "မင်း သူမအကြောင်းကို ထပ်ပြီး အိပ်မက်မက်ပြန်ပြီလား။"

သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်သာ ကြားနိုင်လောက်သည့် အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီအား ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်တော့မှန်း သိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်၍ ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သူမကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး။"

"ကျန်းနျန် ဘာတွေများ အိပ်မက်မက်ခဲ့လို့လဲ။ နင့်ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံပဲ၊ အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့လို့လား။" ရှု့ယန်က သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း အေးစက်နေသည့် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါ ခုနက လန့်သွားတာပဲ၊ တပ်ရင်းမှူးလု ဘယ်လောက်ပဲ ခေါ်ခေါ် နင်က နိုးမလာဘူးလေ။"

လုကောရှန်မှာလည်း အိပ်စင်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း ကျန်းနျန်အား စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ပြီး လန့်သွားတာပါ။"

ရှု့ယန် သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အခု နိုးလာပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

လုယွီသည် ရေနွေးသွားယူကာ ကျန်းနျန်အတွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှု့ချန်ကို တွေ့ခဲ့လား။"

သူ၏ အသံထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် တင်းမာမှုနှင့် တုန်ရင်မှုများကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သတိမပြုမိကြပေ။

အိပ်မက်ထဲတွင် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရသည့် ကျန်းနျန်၏ ပုံရိပ်မှာ သူ့စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း သူ၏မေးကို ကျန်းနျန်၏ ပခုံးထက်၌ အသာအယာ တင်ထားကာ သူမအား ပွေ့ဖက်ထားသည့် လက်များကို တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်နှစ်သာ လိုတော့သည်။

တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမလား သို့မဟုတ် ဤစာအုပ်ထဲရှိ ကမ္ဘာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားမလား ဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အတိတ်ကကဲ့သို့ ထပ်မံဖြစ်ပျက်ကာ အရာအားလုံး မူလအစသို့ ပြန်ရောက်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ နောင်ဘဝများတွင်လည်း ကျန်းနျန်နှင့် ထပ်တွေ့ဆုံနိုင်ပါဦးမလား ဆိုသည်မှာ မသေချာလှပေ။

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှု့ချန်ကို မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။"

လုယွီ၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေမှုကို သူမ ခံစားမိသဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို လက်ညှိုးလေးဖြင့် ခပ်ဖွဖွတို့ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

လုယွီသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို မျက်နှာထက်မှ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ "အင်း... မင်းအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။"

နွေဦးပွဲတော်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှစ်သစ်သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိသားစုတိုက်ခန်းဝင်းအတွင်း အပြောင်းအလဲများ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲမှာ တာဝန်ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး လကုန်လျှင် တောင်ပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဟု သိရရာ ငါးရက်မျှသာ လိုတော့သည်။

အစ်မလန်သည် ထိုတိုက်ခန်းရှိ စစ်သည်ဇနီးသည်များစွာကို ကူညီဖူးသူဖြစ်သဖြင့် သူမ ထွက်ခွာတော့မည်ကို သိရှိသောအခါ အားလုံးက လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အချို့မှာ ကြက်ဥများနှင့် ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသည့် ချဉ်ဖတ်များကို လက်ဆောင်ပေးကြသော်လည်း အစ်မလန်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းခရီးက ကြမ်းတမ်းတာဆိုတော့ ဒါတွေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်၊ နင်တို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်ကြပါ။"

လုယွီနှင့် တပ်ရင်းမှူးဟဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲများ၌ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည့် ရဲဘော်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးဟဲ မထွက်ခွာမီ တစ်ရက်အလိုတွင် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့က စားသောက်ပွဲကြီး ပြင်ဆင်၍ သူ၏ မိသားစုကို ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။ ရှု့ရွှယ်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့လည်း အတူရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အရက်အနည်းငယ် သောက်သုံးပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးဟဲက ပြောသည်။ "လုယွီ မင်း ငယ်ရွယ်တုန်းမှာ ကလေးယူဖို့ မြန်မြန်လုပ်ဦး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်နဲ့ ကလေးယူတာက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မဆန့်ကျင်ပါဘူး။ မင်းလည်း မငယ်တော့ဘူးလေ၊ နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် အသက် ၃၀ ပြည့်တော့မယ်။ ငါ မင်းအရွယ်တုန်းက ကလေးနှစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ။ ဟိုမှာ ကြည့်ဦး... သူတို့တောင် ကလေးရတော့မယ်၊ မင်းလည်း မြန်မြန်လုပ်။"

အစ်မလန်က လှမ်း၍ သတိပေးခဲ့သည်။ "ရှင် အရက်ကို လျှော့သောက်ပါ၊ မနက်ဖြန်ကြမှ အိပ်ရာက မထနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ်။"

တပ်ရင်းမှူးဟဲက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အရက်ကိုသည်းခံနိုင်စွမ်းက ကောင်းပါသေးတယ်၊ နောက်ထပ် တစ်ပေါင်လောက် သောက်ရင်တောင် ပြဿနာမရှိဘူး။ လုယွီ ငါပြောတာကို မင်း အလေးအနက် ထားရဲ့လား။"

လုယွီ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော်တို့ နောက်နှစ်ကြရင် ကလေးယူပါ့မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပ်ရင်းမှူးဟဲက စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ဘာကြောင့် နောက်နှစ်အထိ စောင့်နေမှာလဲ။ ဒီနှစ်မှာတင် ယူလိုက်လေ၊ ဒါဆိုရင် နောက်နှစ်မှာ ၀၀ကစ်ကစ် သားလေးကို ပွေ့ချီနိုင်ပြီပေါ့။"

ချန်ယောင်ကလည်း ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။ "နောက်နှစ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်လောက် မွေးလိုက်ပါ တပ်ရင်းမှူးလု။"

လုယွီ - …

ကျန်းနျန် - ....

ရှု့ရွှယ်က သူမခင်ပွန်း၏ ပေါင်ကို ဆိတ်လိုက်ရာ သူက နာကျင်စွာဖြင့် သူမအား ကြည့်ပြီး မေးခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ထပ်ပြီး ဆိတ်တာလဲ။"

ရှု့ရွှယ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ရှင့်ကို စကားတွေ လျှောက်ပြောခိုင်းလို့လဲ။"

ချန်ယောင် - ???

နောက်ဆုံးတွင် တပ်ရင်းမှူးဟဲအား ရှု့ရွှယ်၏ ခင်ပွန်းက ထမ်းပိုး၍ ပြန်ခေါ်သွားရပြီး အစ်မလန်က ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေသော ရှု့ရွှယ်အား အိမ်သို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ရှုပ်ပွနေသည်များကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် လုယွီက ကျန်းနျန်အား အရင် ရေမိုးချိုးခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်မူ လုယွီမှာ အားလုံးကို သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းရင်း ထမင်းစားပွဲတွင် တပ်ရင်းမှူးဟဲ ပြောဆိုခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။

သူမအနေဖြင့် လုယွီနှင့် ကလေးယူသင့်ပြီဟု ထင်မိသည်။

သို့သော် လုယွီက သုံးနှစ်စောင့်ဆိုင်းရန် ပြောဆိုထားသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားမိသည်။ ယခုနှစ်မှာ နောက်ဆုံးနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။ လုယွီ အထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူမက ဘာကြောင့် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခိုင်းရသနည်းဟု မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူ့တွင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိပေလိမ့်မည်။

နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ ကိစ္စမရှိလှပေ။

"နျန်နျန်..."

ကျန်းနျန်က လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်အား သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကလေးတွေကို သဘောကျလား။"

ကျန်းနျန်မှာ သူ ဤအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုလာသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြောရရင်တော့ သဘောကျပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အများကြီး ပိုပြီး ချစ်မှာပါ။"

"လုယွီ ရှင်ရော ကလေးတွေကို သဘောကျရဲ့လား။" သူမ ပြန်မေးလိုက်သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းကြား၌ မျက်နှာအပ်ကာ နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။ "ကိုယ်က ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးကိုပဲ ချစ်တာပါ။"

နောက်တစ်နှစ်တွင် ရလဒ်များ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ကျန်းနျန်နှင့် ကလေးများစွာ ယူလိုပေသည်။

ကျန်းနျန်၏ အင်္ကျီလေးမှာ အထက်သို့ လန်တက်သွားပြီး သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော အသားအရေထက်တွင် လုယွီ၏ လက်ဗွေရာများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်လေးအား အသာအယာ မယူကာ လုယွီ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးထက်၌ တင်ထားလိုက်ရာ သူ၏ ခပ်တင်းတင်း မျက်မှောင်အစုံမှာ ကျန်းနျန်တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်တည်သည့် နူးညံ့ကြင်နာမှုများကြောင့် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့၍ ကျန်းနျန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို နမ်းရှိုက်ရင်း သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး သူ့အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။"မပင်ပန်းပါဘူး... အား။"

သူမသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေသော အကြည့်ဖြင့် လုယွီအား စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူကမူ ပြုံးလျက် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ယခုညတွင် လုယွီမှာ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျန်းနျန်အား ထပ်မံ၍ နာကျင်အောင် ပြုလုပ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမအား သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပေးကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ဖက်၍ နမ်းရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အရမ်း စိတ်လောသွားတယ်။"

ကျန်းနျန်မှာ အလွန်အိပ်ငိုက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခိုဝင်ရင်း ဗလုံးဗထွေး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

လုယွီ - …

တစ်လခန့်ကြာပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရှု့ရွှယ် ဗိုက်နာလာသဖြင့် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အပြေးအလွှား ပြန်လာ၍ သူမအား ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ထမ်းပိုးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်လည်း အတူ လိုက်ကာကူညီပေးခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှု့ရွှယ်မှာ ကလေးမွေးဖွားရန် ခက်ခဲနေပြီး ကလေးမှာ အလွန်ကြီးထွားနေကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောခဲ့သည်။ မွေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းနျန်သည် ရှု့ရွှယ်၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်မိသည်။

ချန်ယောင်မှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေမိပြီး ရှု့ရွှယ်အား မကြာခဏ စကားလှမ်းပြောနေသည်။ လေးနာရီမျှ ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင် မွေးခန်းအတွင်းမှ ကလေးငယ်၏ ငိုသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုကလေးငယ်မှာ ခုနစ်ပေါင်နှင့် ရှစ်အောင်စ အလေးချိန်ရှိသည့် သမီးလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ရှု့ရွှယ်က ထိုသမီးလေးအား မွေးစကတည်းက လုံးလုံးကုတ်ကုတ်လေး ဖြစ်နေသဖြင့် ယွမ်ယွမ်ဟု အိမ်မည် ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးမွေးဖွားခြင်းမှာ သူမအား အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစေသည်။

ရှု့ရွှယ်သည် ဆေးရုံတွင် ခုနစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကူညီမည့် မိဘများ မရှိသဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အိမ်တွင် အခက်တွေ့နေရသည်။ ယွမ်ယွမ်လေး၏ မွေးစားမိခင် အဖြစ် ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်၏ မီးဖွားပြီး တစ်လတာ ကာလအတွင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ရှု့ရွှယ်တို့ ဇနီးမောင်နှံက ယွမ်ယွမ်လေး၏ နာမည်အရင်းကိုမူ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သာ ပေးရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ထိုညက အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ကျန်းနျန်သည် မည်သည့်နာမည် ပေးရမည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေမိသည်။

လုယွီသည် လက်ကမ်း၍ ကျန်းနျန်အား သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "ဘာကြောင့် ငါးတစ်ကောင်လိုမျိုး ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမက လုယွီအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွမ်ယွမ်လေးကို ဘယ်လိုနာမည် ပေးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ချန်ယွီဟွမ်လို့ ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းနျန်က သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီနာမည်က ကောင်းသားပဲ။"

သူမသည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီနာမည်ကို ကြိုပြီး စဉ်းစားထားတာလား။"

လုယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အင်း..."

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန်က ရှု့ရွှယ်တို့အား ထိုနာမည်ကို ပြောပြရာ အားလုံးက နာမည်ကောင်းလေးတစ်ခုအဖြစ် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ရက်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းနျန်သည် ယခုနှစ်တွင် လုယွီမှာ သူမအပေါ် အထူးတလည် တွယ်တာနေသည်ဟု ဝေဝါးစွာ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုခု လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်၊ ယခုနှစ်၏ အချိန်များကို ရပ်တန့်ထားလိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ဇူလိုင်လကုန်တွင် ကျန်းနျန်ထံသို့ လုကောရှန်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် သမီးလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်အား လူနာမေးရန်အတွက် ခရိုင်ဆေးရုံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ လုကောရှန်နှင့် ကလေးသုံးယောက်မှာ ကလေးလေး၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံနေကြသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ငါတို့ရဲ့ ညီမလေးလား၊ တကယ်ကို သေးသေးလေးပဲ။"

လုကျစ်ကျွင်းက သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် တိုင်းတာပြရင်း ပြောခဲ့သည်။ "သူမက ငါ့လက်မောင်းထက် နည်းနည်းလေးပဲ ပိုရှည်တာ။"

အငယ်ဆုံး လျိုကျန့်ဝူက အနီးကပ်ကြည့်ရန် တိုးသွားသော်လည်း လျိုကျန့်ယဲ့က တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "သတိထားဦးလေ၊ ညီမလေးကို သွားပြီး မတိုက်မိစေနဲ့။"

သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ညီမလေးအသစ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ငေးကြည့်နေကြသဖြင့် ကျန်းနျန် ရောက်ရှိလာသည်ကိုပင် သတိမပြုမိကြပေ။

ရှု့ယန်မှာမူ ရှု့ရွှယ်ထက် ပို၍ ကျန်းမာရွှင်လန်းပုံရသည်။ ကျန်းနျန်က အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "နာကျင်နေသေးလား။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက အရင်က နှစ်ယောက်မွေးဖူးတာဆိုတော့ အခုတော့ သိပ်ပြီး မနာတော့ပါဘူး။"

သူမက ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မေးလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုရော ဘယ်လိုလဲ။ လက်ထပ်တာလည်း နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီ၊ ဘာကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့သတင်း မကြားရသေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်သေးလို့ပါ။"

ရှု့ယန်က သူမအား အကြံပေးလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သော်လည်း လုကောရှန်က ရှု့ယန်အတွက် သကြားညို ကြက်ဥပြုတ်ရည် တစ်ခွက် ယူဆောင်လာပေးသဖြင့် သူမ၏ စကားများမှာ ပြတ်တောက်သွားရသည်။ "အားရှိအောင် ဒါလေး သောက်လိုက်ဦး။ မင်း ဘာစားချင်လဲ ပြော၊ ကိုယ် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အမေ့ကို ပြောပြပေးမယ်။"

ရှု့ယန်က ခွက်ထဲရှိ အရည်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။"

လုကောရှန်မှာ လစဉ် ဝင်ငွေအများကြီး မရရှိသော်လည်း သူမနှင့် ကလေးသုံးယောက်ကိုမူ အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက်သည်။ သူ၏ အသားဝေစုကိုပင် သူမ စားသုံးရန်အတွက် သိမ်းဆည်းပေးထားတတ်သည်၊ အတိတ်က လျိုချမ့်ဆိုလျှင်မူ ဤကဲ့သို့ ဘယ်သောအခါမျှ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများကို ကြည့်ရှုရင်း ခေတ္တမျှ ထိုင်ကာ ပြန်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူမသည် အသားတစ်ပေါင် ဝယ်ယူပြီးနောက် မိသားစုတိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ပန်းထိုးလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားသည်ကို သတိရသဖြင့် အခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်ကာ ပန်းထိုးထည်ကို အိတ်လေးအတွင်း ထည့်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် မြို့သို့သွားရောက်၍ ဒါရိုက်တာထံ အပ်နှံရင်း နောင်နှစ်တွင်မူ အကောင်းဆုံး ပန်းထိုးထည်တစ်ခုကိုသာ ထိုးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အိတ်လေးကို ချလိုက်ရုံရှိသေး တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ ပြန်လာပြီဟု အမှတ်ပြုလျက် သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"လုယွီ..."

အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသားမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများအတွင်း ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ခံစားချက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးမြန်းကာ ဖန်ခွက်အောက်မှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "မင်း ရှု့ယန်ဆီ သွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျန်းနျန်သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားရာ "သူမကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ..." ဆိုသည့် စကားလုံးများကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလုံးစုံ မဖတ်ရှုရသေးမီမှာပင် လုယွီက စာကို ခေါက်၍ စာအိတ်အတွင်း ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်သူ့ဆီ စာရေးနေတာလဲ။"