အခန်း (၂၂၃-၂၂၄)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၂၃

တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် အမှောင်အတိ ကျနေခဲ့သည်။ လိုက်ကာများအားလုံးကို ဆွဲပိတ်ထားသည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ရရှိလိုက်ပြီး အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယောင်က ကလေးကို ရှု့ရွှယ်လက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့ကာ အော်ဟစ်ရင်း အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ "မရီး။"

ဤမျှ ဆူညံသွားသော်လည်း အထဲရှိလူမှာ နိုးမလာခြင်းက တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို ပြောပြနေသည်။

မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ ကုရှစ်ကျိုးက အတွင်းခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အိပ်ရာနှင့် တစ်မီတာခန့်အကွာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"မရီး။"

ချန်ယောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်က လိုက်လာသော ရှု့ရွှယ်နှင့် ကွမ်လုတို့မှာလည်း လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။ ကုရှစ်ကျိုးက ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးကာ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အလွန်အမင်း ပူကျစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီကာ စစ်ဆေးရုံဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပြီး ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းနျန် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး လဲကျသွားသည့် သတင်းမှာ မိသားစုအိမ်ရာများအတွင်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူမနှင့် ရင်းနှီးပြီး ယခင်က သူမ၏ အကူအညီကို ရရှိခဲ့ဖူးသော စစ်သည်ဇနီးသည်များမှာ သူမကို ကြည့်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ လူမှာ မျက်လုံးများကို အမြဲပိတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ နုနယ်လွန်းလှသဖြင့် ထိလိုက်ရုံနှင့် ကြေမွသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ကုရှစ်ကျိုးမှာ မုတ်ဆိတ်မွေးများ ထွက်နေကာ ဆေးရုံကုတင်ရှေ့တွင် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။ သူသည် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အားနာစိတ်နှင့် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှု့ရွှယ်က အစားအသောက်အချို့ ယူလာပေးကာ ကုရှစ်ကျိုးအား ပြောလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု... တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး။"

ကုရှစ်ကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှု့ရွှယ်သည် ကုတင်ဘေးရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲမှ ဆေးသွင်းအပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ အတန်ကြာမှ သူမမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

"အစ်မကျန်းရဲ့ အခြေအနေ ဒီလောက်ဆိုးနေတာကို ကျွန်မ အချိန်မီ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောတာကိုပဲ ကျွန်မ ယုံနေခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို စောစောသတိထားမိခဲ့ရင် အစ်မကျန်းရဲ့ အခြေအနေ ဒီလောက်ထိ ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဖျားနာမှုမှာ ကြာရှည်သွားသောကြောင့် ကျန်းနျန်၏ အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး အပြင်းဖျားမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်ကာ နှလုံးခုန်နှုန်း မမှန်တော့ကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောခဲ့သည်။

သူမ ဆေးရုံမှာ လဲနေသည်မှာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ဆရာဝန်များပင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေကြပြီး သူမဘာသာ သတိပြန်ရလာသည်အထိသာ စောင့်ရမည်ဟု ပြောကြသည်။

ရှု့ရွှယ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ကုရှစ်ကျိုးအား မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကု တပ်ရင်းမှူးလုက ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ"

ကုရှစ်ကျိုးက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။"

သူသည် လုယွီနှင့် အဆက်အသွယ် မရခဲ့ဘဲ တပ်မှူးကြီးထံပင် အထူးတောင်းဆိုကာ ဖုန်းဆက်မေးမြန်းခဲ့သည်။ သို့သော် တပ်မှူးကြီးက လုယွီနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ ပေးနိုင်ခြင်းမရှိသေးကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

လုယွီ၏ တာဝန်များမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြောကြားမည်မဟုတ်သည်ကို သူ နားလည်သည်။ ကျန်းနျန် သတိမေ့မြောနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့ကို ရင်နာစေသည်။

ဤတာဝန်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားရန် လိုအပ်ပြီး အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။

လုယွီ ပြန်လာရမည့် ရက်ထက် လဝက်ကျော် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ ထိုဘက်တွင် တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲ ရှိနေပုံရသည်။

ရှု့ရွှယ်သည် သူမ၏ ကလေးကို ကြည့်ပေးရန် ထျန်မိုင်အား အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ သူမသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆေးရုံ၌ ကျန်းနျန်ကို ပြုစုပေးနေခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်က အစားအသောက်များ ချက်ပြုတ်ပေးကာ ချန်ယောင်က လာပို့ပေးသည်။ ကုရှစ်ကျိုးမှာလည်း ကျန်းနျန်၏ ကုတင်ဘေး၌ နေရန် ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူထားခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ကျန်းနျန်အား လာရှာရာမှ အခြေအနေကို ကြားသိပြီး ဆေးရုံသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကုရှစ်ကျိုး၏ အကူအညီဖြင့် စာရွက်စာတမ်းများ လက်မှတ်ထိုးပြီးမှသာ ကျန်းနျန်ကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။

ဆယ်ရက်ခန့်သာ ဝေးကွာခဲ့သော်လည်း ကျန်းနျန် သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အသက်မဲ့နေသော ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ် ထဲ၌ လဲလျောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ရင်းနှီးသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသာ မဟုတ်ပါက ရှု့ယန်အနေဖြင့် သူမကို မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် ကျန်းနျန်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ သတိမေ့မြောနေရှာသည်။ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း ကျန်းနျန် ဘာတွေခံစားခဲ့ရလဲဆိုသည်ကို ရှု့ယန် စိတ်ပင်မကူးရဲတော့ပေ။

ရှု့ယန်သည် လုကောရှန်နှင့် သူမ၏ ယောက္ခမအား ကျန်းနျန်အကြောင်း ပြောပြကာ သူမ ဆေးရုံ၌ ကျန်းနျန်ကို ပြုစုနေစဉ်အတွင်း ကလေးများကို သေချာကြည့်ပေးရန် ယောက္ခမအား မှာခဲ့သည်။

ညအချိန် အလင်းရောင်မှိန်မှိန်ရှိသော စင်္ကြံလမ်းတွင် ကုရှစ်ကျိုးမှာ နံရံကို မှီရပ်ကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာအိတ်ပေါ်မှ လက်ရေးကို ကြည့်ကာ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လူနာခန်းဆီသို့ ခြေသံများ နီးကပ်လာသဖြင့် သူသည် စာအိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ရှု့ယန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှု့ယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ စိုစွတ်သွားအောင် ရေနွေးလေး သွားယူမလို့ပါ။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သွားယူပေးမယ်။"

မှောင်မည်းပြီး အေးစက်သော တောအုပ်အတွင်း၌ လေများ တိုက်ခတ်နေကာ သစ်ရွက်ခြောက်များကို နင်းဖြတ်သွားသော ခြေသံများမှာ တောနက်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည်။ သစ်ရွက်စိမ်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပြီး နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသော ခြေသံများကြောင့် နားနေသော ငှက်များမှာ လန့်ဖြန့်ကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

သေနတ်သံများမှာ အမျိုးသားများ၏ အမိန့်ပေး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ရောနှောထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ... ဟိုဘက်မှာ။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခြေသံများမှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြပြီး သစ်ပင်များကြား၌ အရိပ်များ ပြေးလွှားနေကာ သစ်ရွက်များ ကြေမွသံကြောင့် သူတို့၏ သတိကြီးစွာ လှမ်းသော ခြေလှမ်းသံများမှာ ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော ရင်းနှီးလှသည့် မြင်ကွင်းကို ငိုင်ပြီး ကြည့်နေမိသည်။ ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော တောအုပ်နှင့် နောက်တွင် မမြင်ရသော ချောက်ကမ်းပါး။ သူမသည် အလယ်တွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အေးစက်သော လေဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ လေတစ်ချက်တိုက်ရုံနှင့်ပင် လွင့်စင်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ခြေသံများမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာကာ စစ်စိမ်းရောင်ဝတ်ထားသော လုယွီမှာ သူမ၏ရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းနျန်မှာ သတိဝင်လာတော့သည်။

သူမသည် လုယွီ အသတ်ခံရမည့် အချိန်ကို ထပ်၍ အိပ်မက်မက်နေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မှောင်မည်းနေသော အမှောင်ထဲတွင် ဝေဝါးနေသော လုယွီ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သူ့အနားသို့ တိုးသွားချင်စိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းများကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လှမ်းနေမိသည်။ သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်လှပြီ။ သူတို့ မတွေ့ရသည်မှာ ခြောက်လကျော်ပြီဖြစ်ရာ အိပ်မက်ထဲမှာပင်ဖြစ်စေ သူမ သူ့ကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

"လုယွီ...."

သူမ၏ အသံမှာ လေထဲ၌ လွင့်ပါးသွားခဲ့ကာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ကျန်မနေခဲ့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ် အိပ်မက်ထဲက လုယွီမှာ ပို၍ ပိန်သွားပုံရကာ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပို၍ ပေါ်လွင်နေပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းနျန်အနေဖြင့် လုယွီ၏ ဤကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ညအမှောင်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေကာ သားကောင်ကို ခုန်အုပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် တစ်ကိုယ်တော် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

သူသည် သေနတ်ကို ကိုင်လျက် ကျောကို သစ်ပင်ကြီးတွင် မှီထားကာ အနီးနားရှိ အသံများကို အသေအချာ နားထောင်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူ့နှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အိပ်မက်ထဲက လုယွီမှာ အရင်ကနှင့် မတူသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည်က ကွဲပြားနေသလဲဆိုသည်ကို မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် အနီးနားမှ ရုတ်တရက် ခြေသံများနှင့် သေနတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီသည် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ လုယွီ သွားရာဘက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားရာ သူက လူနှစ်ယောက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားအချို့မှာ သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာနေကြပြီး သူတို့၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းရောင်များမှာ လုယွီ၏ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းနျန်မှာ ဘာတွေ လွဲမှားနေလဲဆိုသည်ကို သတိထားမိတော့သည်။

လုယွီ၏ စစ်ဝတ်စုံအောက်မှ ထွက်နေသော အင်္ကျီကော်လာမှာ သူမကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားသည့် သစ်ရွက်ပုံလေး ပါသော အင်္ကျီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကော်လာပေါ်ရှိ ပန်းပွင့်လေးနှင့် ပုံစံတူ တစ်စုံ ဖြစ်သည်။ သူဝတ်ထားသော စစ်ဝတ်စုံမှာလည်း အရင်အိပ်မက်ထဲကလို စုတ်ပြတ်နေသည်မဟုတ်ဘဲ ကွဲပြားနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများ မရှိပေ။

ဒါက အရင်ဘဝနှစ်ခုက လုယွီ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ဒီဘဝက လုယွီပဲ။

သူမဟာ ဒီဘဝက လုယွီအကြောင်းကို အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။

သူ ဘေးကင်းနေတာပဲ၊ သူ အဆင်ပြေနေတာပဲ။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရာဇဝတ်ကောင်နှစ်ယောက်ကို လက်ထိတ်ခတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မရပ်မနား ငိုကြွေးနေမိသည်။ သူမ သတိမပေါ့ရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ အရင်အိပ်မက်များတွင် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဖမ်းသွားပြီးမှသာ လုယွီမှာ သေနတ်အပစ်ခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ လုယွီ၏ ရှေ့ဘက်ကို အသေအချာ ကြည့်နေမိသည်။ အိပ်မက်တိုင်းတွင် ထိုကျည်ဆန်မှာ သူ့ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုယွီမှာလည်း ရှေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိထားမိလိုက်ရာ သူသည်လည်း အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်သော ထိုကျည်ဆန်ကို စောင့်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး လုယွီ၏ ဘေးသို့ ရောက်ခါနီးမှာပင် နောက်ဘက်မှ သေနတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လုယွီ ဝပ်လိုက်။"

ကျန်းနျန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ကာ လုယွီ၏ ရှေ့တွင် သူမ၏ လက်ကို ကာပေးလိုက်သည်။ ကျည်ဆန်မှာ တောအုပ်ကို ဖြတ်ပျံလာကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျည်ဆန်မှာ အသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည့် အသံကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ဘက်မှ ညည်းတွားသံတစ်ခုကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်မှာ သူမ၏ နှလုံးသား နာကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း အလင်းစက်များအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့သည်။ လုယွီ၏ အခြေအနေကို လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဖြူဖွေးနေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မကြားတကြား တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်…

"နျန်နျန်..."

၎င်းမှာ လုယွီ၏ အသံ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်မှာ ဘာမျှ မမြင်ရတော့ဘဲ လုယွီ၏ အသံမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဖြူဖွေးနေသော မြင်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခေတ်သစ်ရှိ သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည့် မိသားစုဝင်များ မရှိတော့ဘဲ အပေါ်ထပ်မှ သူမ၏အမည်ကို ထိတ်လန့်တကြား အော်ခေါ်နေသော သူမမိခင်၏ အသံကိုသာ ကြားနေရသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ ဖခင်မှာ သူမကို ပွေ့ချီကာ လှေကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အဘိုးအဘွားများနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့က နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာကြသည်။

အိမ်က မြင်ကွင်းမှာ ဆေးရုံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ ဖခင်မှာ စင်္ကြံလမ်းတွင် ထိုင်ကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ငိုနေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် ရင်ခွဲရုံမှ ထွက်လာသော ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်နေသည်။

အဘိုး၊အဘွားများလည်း ရောက်လာကြရာ အဘွားဖြစ်သူက "နျန်နျန်" ဟု အော်ဟစ်ကာ မေ့လဲသွားသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူက အချိန်မီ ဖမ်းထိန်းလိုက်ရသည်။ အဘိုးဖြစ်သူမှာ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ရုပ်အလောင်းကို ဖုံးထားသော အဝတ်ဖြူကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်သည် ထိုနေရာ၌ လဲလျောင်းနေသော သူမနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။

သူမအဘိုးက ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားကြရအောင်။"

မြင်ကွင်းမှာ အိမ်သို့ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်ရာ သူမသည် ရေခဲခေါင်းထဲ၌ လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ သဘာဝမကျဘဲ ဖြူဆွတ်နေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲရောင်ကိုင်းနေသည်အထိ ငိုနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေခဲခေါင်းတံခါးနားသို့ တိုးသွားကာ လက်ကို တင်လိုက်သော်လည်း မြင်ကွင်းမှာ ဆေးရုံခန်းအဖြစ် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ဆေးရုံဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး စောင်ခြုံလျက် လက်တွင်လည်း ဆေးသွင်းပိုက် တပ်ဆင်ထားသည်။ ကုတင်ဘေးရှိ စက်ပေါ်တွင် ပုံမှန်နှလုံးခုန်နှုန်းကို ပြသနေသည်။

ဤဆေးရုံမှာ ၂၁ ရာစုက ခေတ်မီဆေးရုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ လူမှာ သူမ မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော အခြား 'ကျန်းနျန်' ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်မြင်ကွင်းများမှာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သတိမေ့နေသော 'ကျန်းနျန်' ကို ကြည့်နေမိသည်။ အတန်ကြာမှ သူမသည် လက်ကို ကမ်းကာ ထိုသူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "'ကျန်းနျန်'... ငါ့ရဲ့ မိသားစုကို ငါ့ကိုယ်စား ဂရုစိုက်ပေးပါနော်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထိုသူမ ကြားနိုင်မကြားနိုင်ကိုမူ ကျန်းနျန် မသိပေ။ ထိုနေရာ၌ အကြာကြီး ထိုင်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထလိုက်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းအပြီးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမဘေးနားမှ ကုရှစ်ကျိုး၏ အသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန်... အိပ်မနေနဲ့ဦး။"

"လုယွီ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာ။"

"သူ ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းကို ဒီလိုမျိုး မြင်စေချင်တာလား။"

ကုရှစ်ကျိုး၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် မကြားရတော့ပေ။

ကျန်းနျန်မှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်ကို မသိပေ။ တစ်ခါတရံတွင် ရှု့ယန်၏အသံ၊ ရှု့ရွှယ် ငိုနေသည့် အသံနှင့် ညသန်းခေါင်ယံတွင် ကုရှစ်ကျိုးက သူမကို နှိုးရန်အတွက် လုယွီအကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောနေသည့် အသံများကို ကြားနေရသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးပြန်ရွာနေပုံရကာ မိုးစက်သံများကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။

အနီးနားမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးသတ်ဆေးနံ့မှာ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ဆေးသွင်းထားသော လက်မှ နေရာလေးမှာ အနည်းငယ် နာကျင်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လေးလံနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအနားတွင် စကားပြောနေသော်လည်း မည်သူဖြစ်သည်ကို သူမ မခွဲခြားနိုင်ပေ။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း မျက်ခွံများမှာ ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။

"နျန်နျန်..."

"အိပ်မနေနဲ့တော့။ ထရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

ဘယ်သူ ပြောနေတာလဲ။

ကျန်းနျန်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ရှေ့မှ အမှောင်ထုမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းရောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂၂၄

ကျန်းနျန်သည် စူးရှသော အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိ မှေးထားမိပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မသက်မသာ ခံစားရသည်။ အလင်းဒဏ်ကို သက်သာစေရန် မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ထားလိုက်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အိပ်ငိုက်စိတ်က သူမကို လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။ ထိုစဉ် ဝေဝါးနေသော အာရုံထဲသို့ အသံတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"နျန်နျန်..."

"မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး။"

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှသည်။

ဝေဝါးနေသော အသိအာရုံထဲတွင် သူမ၏လက်မှာ မတင်ခံလိုက်ရပြီး ဆုပ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ချွေးစိုနေသော လက်ဖဝါးတစ်ခု၏ အငွေ့အသက်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖိကပ်ထားပြီး ရင်းနှီးသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုမှာ လက်ကောက်ဝတ်မှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသည်။ ရုတ်တရက် သူမ စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်.. တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

ကျန်းနျန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိစကားကို အသံထွက်၍ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"မကိုက်နဲ့လေ။"

ထိုစကားလုံးများ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျက်ခွံများပေါ်မှ လေးလံမှုနှင့် သူမကို လွှမ်းမိုးထားသော နုံးချိမှုများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမအနားသို့ တိုးကပ်နေသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ မျက်နှာကို လာထိနေပြီး သွေးညှီနံ့ ခပ်သဲ့သဲ့ ရနေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အိပ်မက်ထဲကလို စုတ်ပြတ်နေသော အင်္ကျီမဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်းသော အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူ၏ ထင်ရှားသော မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ယခုအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများ ထွက်နေကာ ဆံပင်များလည်း ရှည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ လုယွီပင် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အတော်လေး နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ သူသည် သူမ၏ ကြောင်တောင်တောင် မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဝမ်းသာမှုများမှာ ထိတ်လန့်မှုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။ "နျန်နျန် ဒါ တကယ် မင်းပဲလား။"

ကျန်းနျန်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ ပါးပေါ်ရှိ သူ၏လက်မှာ တုန်ရီလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အရောင်အဝါများ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ လုယွီ၏ အကြည့်ထဲမှ တောက်ပမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကျန်းနျန် ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နွေးထွေးမှုနှင့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုများ လျော့ရဲသွားသည့် အချိန်မှသာ သူမ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

လုယွီ အသက်ရှင်နေတာပဲ။

သူ မသေဘူး။ သူက သူမရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာ။

သူ၏ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လျော့ရဲသွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်နေသော လက်မှာ ဖယ်ခွာသွားသည်။ လုံးဝ ဖယ်ခွာမသွားမီမှာပင် ကျန်းနျန်က သူ၏ လက်ဖဝါးကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စနောက်ကာ ကုတ်လိုက်သည်။ သူ ကြောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စနောက်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရှင် အရင်ကထက် အိုသွားတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ လက်မဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်းမှာ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံကို တစ်ယောက် ခံစားနေရကာ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် စိုးရိမ်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။ "နျန်နျန် ဒါ တကယ် မင်းပဲလား။"

ကျန်းနျန်သည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လုယွီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ဆွဲကပ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိတွေ့သွားကြသည်။ စနောက်ပြီး ကလဲ့စားချေသည့်အနေဖြင့် သူမက သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မမှ မဟုတ်ရင် တခြားဘယ်သူ ဖြစ်ဦးမှာလဲ။ ခုနက ရှင် ကျွန်မကို ကိုက်လိုက်တာ မဟုတ်လား။"

လုယွီမှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှ တင်းမာမှုများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သိမ်းပိုက်လိုက်ကာ ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်တော့သည်။ လုယွီသည် သူမ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူခြင်းကို ခံစားနေမိသည်။ သူ၏ ရှေ့မှ လူမှာ အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်တော့ဘဲ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ကျန်းနျန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အား။"

ရုတ်တရက် ရှု့ယန်၏ အသံက ထိုနူးညံ့သော အခိုက်အတန့်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာပင် ရှု့ရွှယ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု အစ်မကျန်း နိုးလာပြီလား။"

သူတို့၏ ချိုမြိန်သော အချိန်လေး နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ စိုစွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ရှု့ယန်နှင့် ရှု့ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောခဲ့သည်။ "သူမ နိုးလာပြီ၊ ကျွန်တော် ဆရာဝန် သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှု့ယန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့မှာ ကျန်းနျန်၏ ကုတင်ဘေးသို့ အပြေးအလွှား လာကြကာ သူမ၏ လက်များကို ကိုင်ရင်း သူမ သတိမေ့နေသည့် ရက်များအတွင်း စိုးရိမ်ခဲ့ရပုံများကို ပြောပြကြသည်။

ရှု့ယန်က ထပ်မံငိုကြွေးရင်း ပြောခဲ့သည်။ "နင် နိုးမလာတော့ဘူး ထင်နေတာ၊ ငါ့ကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ တကယ်လို့ နင်သာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှု့ရွှယ်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း နောက်တစ်ခါ ကျွန်မတို့ကို ဒီလို မလှည့်စားပါနဲ့တော့နော်။ နောက်ခါ အအေးမိရင်လည်း ဆေးခန်းကို ချက်ချင်း သွားရမယ်၊ ဒီအတိုင်း ပစ်မထားပါနဲ့တော့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ။"

သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် သူမသည် ရှစ်ရက်တိုင်တိုင် သတိမေ့နေခဲ့ပြီး ဆေးသွင်းပိုက်ဖြင့်သာ အသက်ဆက်နေရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ အတော်လေး ပိန်သွားခဲ့ရာ အားအင်မရှိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ လုယွီကို ဖက်လိုက်ခြင်းကပင် သူမ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူမသည် ဆေးရုံခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီက ဆရာဝန် သွားခေါ်နေသော်လည်း သူမမှာ ယုံရခက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ခုနကလူက တကယ်ပဲ လုယွီလား။" သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ရှု့ယန် - …

ရှု့ရွှယ် -...

ရှု့ယန်က သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ရိုက်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလု မဟုတ်လို့ ဘယ်သူ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ခုနကတင် နင်တို့ နှစ်ယောက် နမ်းနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျန်းနျန် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

လုယွီသည် သံသရာထဲတွင် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရပြီး သူမနှင့် 'ကျန်းနျန်' တို့မှာလည်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်မရောက်သွားခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီ။

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာရာ သူမ အဆင်ပြေနေပုံရပါလျက် ဘာကြောင့် ငိုနေသည်ကို ရှု့ယန်နှင့် ရှု့ရွှယ်တို့ နားမလည်ဖြစ်နေကြသည်။ လုယွီ ပြန်လာပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည့် အချိန်မှသာ ကျန်းနျန်က သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ ကျွန်မတို့အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ နားရွက်လေးကို နမ်းပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကိုယ်တို့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။"

ဆရာဝန်က ကျန်းနျန်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဆေးရုံတွင် နောက်ထပ် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်ခန့် စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်သော်လည်း တခြားပြဿနာ မရှိပါက မကြာခင် ဆေးရုံဆင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ကြမှသာ လုယွီ၏ ဒဏ်ရာများအကြောင်းကို သိခွင့်ရခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီကို မှီနေစဉ် သွေးညှီနံ့ ခပ်သဲ့သဲ့ ရလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက သူ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်ရာ ပခုံးပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မျက်နှာပျက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက သေနတ်ဒဏ်ရာလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း ဒါပေမယ့် မပြင်းထန်ပါဘူး၊ ကိုယ့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်ရွက်စိမ်းပုံလေး ပါသော အခြားအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ပြောင်းဝတ်ထားသည်။ သူမသည် ကော်လာကို ကိုင်ထားရင်း အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ... ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်း ထပ်ပြီး အိပ်မက်မက်တယ်။"

လုယွီက သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆက်ပြောရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်မက်ထဲမှာ ရှင် တကယ် ရှိနေသလိုပဲ။ ကျွန်မချုပ်ပေးထားတဲ့ အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး တောထဲမှာ ရာဇဝတ်ကောင် နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းနေတာ။ အဲဒီနောက် သေနတ်သံတွေ ကြားရတယ်။ ရှင့်ကို ရှောင်စေချင်ပေမယ့် အဲဒီနောက်ပိုင်းကို ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။" ထိုသို့ ပြောရင်း သူ၏ ပခုံးကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သေနတ်အပစ်ခံလိုက်ရတာလဲ။"

သူမသည် အိပ်မက်ထဲက အဖြစ်အပျက်များနှင့် လက်တွေ့ဘဝမှာ တူညီမှု ရှိမရှိကို သိချင်နေမိသည်။

အိပ်မက်ထဲက လုယွီက တကယ်ဖြစ်နေတာလား၊ သူ လုပ်နေတဲ့ အရာတွေက လက်တွေ့မှာလည်း တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာလား။

လုယွီ၏ ရင်မှာ ခဏမျှ ခုန်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ နဖူးကို နမ်းကာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်သည်။ သူ ပြောပြသည်။ "ကမ်းပါးပေါ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်က ပစ်လိုက်တာ။"

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကျန်းနျန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ သူ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ကျည်ဆန်မှာ သူ၏ နှလုံးကို လွဲချော်သွားပြီး ပခုံးကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆရာဝန်က ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီးနောက် သူသည် ကျန်းနျန်ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့သော်လည်း ချန်ယောင်က ဖုန်းကိုင်ကာ ကျန်းနျန် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး လေးရက်တိုင်တိုင် သတိမေ့နေကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

လုယွီသည် သူ၏ ဒဏ်ရာပြင်းထန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်လာရန် ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ သေနတ်အပစ်ခံရစဉ် ကျန်းနျန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

ဆေးရုံမှာ ကျန်းနျန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကို သူ စဉ်းစားရုံနှင့်ပင် ရင်နာလှသည်။

သူမမှာ ဖြူဖျော့ပြီး နုနယ်နေကာ အလွန်အမင်း ပိန်ကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အေးစက်ပြီး ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာများဖြင့် အစားထိုးခံထားရသည်မှာ အရင်ဘဝများက သူ အိမ်ပြန်လာချိန်တွင် မြင်ရတတ်သော မုဆိုးမလေး၏ မျက်နှာထားအတိုင်းပင်။ လုယွီသည် သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ကာ သူမ မျက်လုံးပွင့်ပြီး နိုးလာစေရန် နေ့ရောညပါ စကားများ ပြောပေးနေခဲ့သည်။

သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် နောက်တစ်ခါ နိုးမလာတော့မှာကို သူ ကြောက်သည်၊ နိုးလာခဲ့ရင်တောင် သူမ အရင်က ကျန်းနျန် မဟုတ်တော့မှာကို သူ ပိုပြီး ကြောက်နေမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ အိပ်မက်ကို ပြန်စဉ်းစားကာ သေနတ်သံနှင့် သူ သေနတ်အပစ်ခံရပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော ညည်းတွားသံကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ကိုက်ညီနေတော့သည်။

သူမမှာ ကြောက်စိတ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာခဲ့သည်။

ဤလူနာခန်းမှာ သီးသန့်အခန်းဖြစ်ပြီး သူမနှင့် လုယွီ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ သူမသည် အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် 'ကျန်းနျန်' ဆီမှ ကြားသိခဲ့ရသော အိပ်မက်အကြောင်းနှင့် အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။ လုယွီမှာ အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူမလည်း ဘဝနှစ်ခုစလုံးမှာ ရုန်းကန်ခဲ့တာပေါ့။"

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို စောစောကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ။"

လုယွီ သူမ၏ဆံပင်ကို အသာအယာ ဖွလိုက်သည်။ "မင်းကို ပြောပြလိုက်ရင် မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေပဲ ပိုလာမှာစိုးလို့ပါ။"

မုဆိုးမလေးက သူမကိုယ်သူမ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးမှန်း သိနေခြင်းက လုယွီကို အံ့ဩစေသည်။ သူမသည် သူ၏ ဘဝနှစ်ခု ပြန်လည်ဝင်စားမှုကို သိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း ယခု တတိယဘဝတွင် သူသည် အရင်ဘဝနှစ်ခုစလုံး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို သူမအား မပြောခဲ့ပေ။

ပထမဘဝတုန်းက ရှု့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင်းဖို့ ပြန်လာပြီးမှသာ သူဟာ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးမှန်း သိခဲ့ရသည်။ စာအုပ်ထဲမှာတော့ သူ့အတွက် မင်းသမီးတစ်ယောက်၊ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်နဲ့ မိသားစုကြီးတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးထားပြီး အိုမင်းတဲ့အထိ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စာအုပ်ထဲက 'လုယွီ' ရဲ့ ဘဝကို သူ မစာနာနိုင်ခဲ့ပေ။ ဘဝရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း ထိန်းချုပ်ခံရတာကို သူ မုန်းသည်၊ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ မမြင်ရတဲ့ သံကြိုးတွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ သူ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ပဲ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အကွက်တိုင်းက သူ့ကို ရှေ့ဆက်ဖို့ တွန်းအားပေးနေခဲ့သည်။

လုယွီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးသားများဖြင့် စာအုပ်၏ စိတ်အာရုံကို တွန်းလှန်ခဲ့ပြီး စွင်းယင်ကို ရှောင်ကြဉ်ကာ ဇာတ်လမ်းနှင့် ပတ်သက်သမျှကို ရှောင်လွှဲခဲ့သည်။

အစပိုင်းမှာတော့ သူ အောင်မြင်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့သော်လည်း ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့နေ့မှာပဲ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ ကျည်ဆန်တစ်ခုက သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အေးစက်စက်နဲ့ စက်ရုပ်ဆန်တဲ့ အသံတစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတက်သည်။ "အခု ပြန်သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

သူဟာ စိတ်အာရုံတစ်ခုရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းခံနေရတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို ခံစားလိုက်ရပြီး ဒုတိယဘဝမှာတော့ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ဆီကို သူ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒုတိယဘဝမှာတော့ သူက အရင်ဘဝရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး စာအုပ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းအတိုင်း ထပ်ကျော့နေပြန်သည်။ ရှု့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင်းဖို့ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကြမှသာ သူဟာ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်မှန်း ထပ်ပြီး သိလာရသည်။ သူဟာ စာအုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို အစွမ်းကုန် တွန်းလှန်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ထောင်ချောက်ဟောင်းထဲကိုပဲ ထပ်ပြီး ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြန်သည်။

လုယွီ ထပ်ပြီး နိုးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ ရှု့မိသားစု ကိစ္စတွေကို ရှင်းနေချိန် မဟုတ်တော့ဘဲ ရှု့ချန် သေဆုံးပြီး နောက်တစ်နေ့ကို ရောက်နေခဲ့သည်။ သူ ရုတ်တရက် အရင်ဘဝနှစ်ခုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရရှိလိုက်သည်။

သူ ခွင့်ယူပြီး အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်ခဲ့ကာ စာအုပ်ရဲ့ အဓိကအချက်က ရှု့မိသားစုထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ သူ သံသယဝင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သေရမယ့်သူတွေက မသေခဲ့ဘူးဆိုရင် စာအုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား။

သူဟာ နံရံနဲ့ ခေါင်းနဲ့ဆောင့်ပြီး သေရမယ့် မုဆိုးမလေးကို အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်ဆီကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမ ရှိနေခြင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ပြိုပျက်သွားစေတာကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အရင်က တိတ်ဆိတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်နေတဲ့ မုဆိုးမလေးဟာ ဘဝရဲ့ အသေးစိတ် အပြောင်းအလဲတွေကြားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုယွီသည် သူမမှာ ကျန်းနျန်အစစ် မဟုတ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ မုဆိုးမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်က အစားဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤငါးနှစ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများမှာ စာအုပ်၏ ဇာတ်လမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

အရင်ဘဝနှစ်ခုတုန်းက စာအုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရတာနဲ့ မတူဘဲ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူဟာ ကိုယ်လက်နာကျင်မှုတွေကို မခံစားရတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူဟာ ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားစစ်စစ်တစ်ယောက်လို ခံစားလာရသည်။

ငါးနှစ်တိုင်တိုင် သူသည် နောက်ထပ် ငါးနှစ်အကြာမှာ ကြုံတွေ့ရမည့် ထိုအလှည့်အပြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူ ကျန်းနျန်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတောင် အဲဒီကံကြမ္မာဆိုးကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားမလားဆိုတာ သူ တွေးနေမိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မလောင်းရဲခဲ့ပေ။ သူသာ အစကနေ ပြန်စရမယ်ဆိုရင် ကျန်းနျန်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးကို ဒီအချိန်ကာလမှာ ထားရစ်ခဲ့ရမှာကို သူ ကြောက်နေမိသည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ချစ်ခင်စုံမက်မှုနှင့် ရင်နာမှုများဖြင့် သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရာအားလုံးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီပင်။