အခန်း (၆၃၁-၆၃၂)
Vol. 64 Ch. 631-632
အခန်း (၆၃၁) စိစစ်ရေးမြို့တော်
"ကဲ ပြောစမ်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဓားပြလား" လုံချန်းက ထိုလူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ခြေထောက်ကို မဖယ်ဘဲ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဓားပြမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က အလင်းအလျင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ" ထိုလူက မျက်ရည်များကြားမှ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြေရှာသည်။
"အလင်းအလျင်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား။ မင်းတို့ဂိုဏ်းက ဒီအနားမှာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းက ဒီနားမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကုန်းမြေကြီးရဲ့ တခြားတစ်ဖက်အစွန်းမှာ ရှိတာပါ"
"တခြားတစ်ဖက်မှာရှိတာကို မင်းက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်" လုံချန်းက သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
"ဒါက ဒီကုန်းမြေရဲ့ စည်းကမ်းပါ။ အဓိကဂိုဏ်းကြီးတိုင်းက သူတို့ရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်တွေနဲ့ အကြီးအကဲအချို့ကို ကုန်းမြေဝင်ပေါက်မှာ ကင်းစောင့်ဖို့ လွှတ်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းကလည်း အဓိကဂိုဏ်းကြီးတွေထဲက တစ်ဂိုဏ်းမို့လို့ တခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့အတူ ဒီမှာ ကင်းစောင့်နေရတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ကျတဲ့နေရာမှာ စောင့်နေတုန်း ခေါင်းဆောင်က ကျူးကျော်သူတစ်ယောက် ရောက်နေပြီလို့ ပြောလို့ လိုက်ဖမ်းခိုင်းလိုက်တာပါ" နာကျင်မှုများကြားမှ ထိုလူက ရှင်းပြသည်။
"ဪ... ဒါဆို ငါထင်တာ မှန်တာပေါ့။ မင်းတို့ ငါခိုးဝင်လာတာကို တကယ်သိနေကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုသိတာလဲ၊ ငါ့နောက်ကိုရော ဘယ်လို လိုက်နိုင်တာလဲ။ ဒါကို အမှန်အတိုင်းပြောရင် မင်း လွတ်ဖို့ နီးစပ်သွားပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက ထိုလူကို ပို၍ ကြောက်လန့်စေသည်။
"အဲဒါက အချက်ပေး ဝင်္ကပါကြောင့်ပါ။ မှတ်ပုံတင်မထားတဲ့သူ ကုန်းမြေပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ အချက်ပေးစနစ်က အလုပ်လုပ်တာပါ။ ဝင်ပေါက်ကနေ ခိုးဝင်လာမယ့်သူတွေရှိရင် သိအောင် လုပ်ထားတာပါ"
"ငါ ခိုးဝင်တာကို သိတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့နောက်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ဘယ်လို လိုက်နိုင်တာလဲ။ ငါဝင်လာတဲ့ နေရာကို သိရုံနဲ့တင် ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့ဖို့ မလွယ်ဘူးလေ။ ဘယ်နည်းလမ်း သုံးတာလဲ"
"အဲဒါ... အဲဒါက ကံကောင်းလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ လိုက်ရှာနေတုန်း ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် ခင်ဗျားကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့သွားတာပါ" ထိုလူက အတည်ပေါက် လိမ်ညာလိုက်သည်။
"ဪ... တိုက်ဆိုင်တာပေါ့။ မင်းတို့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ခြေထောက်ကို ဖယ်ကာ လှည့်ထွက်သွားဟန် ပြလိုက်သည်။
ထိုလူက သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းသာသွားစဉ် လုံချန်းက ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပြန်တောင့်သွားရပြန်သည်။
"ဪ... မေ့လို့၊ မင်းကို တစ်ခု ပြောရဦးမယ်" လုံချန်းက ဆိုလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ဓားမှာ ထိုလူ၏ ဘေးတွင် လင်းတတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝဲနေတော့သည်။
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ကတိပေးထားတယ်လေ။ မေးတာဖြေရင် မသတ်ဘူးဆို။ ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့" ထိုလူက အသည်းအသန် အော်ပြောတော့သည်။ လုံချန်း ပြန်လှည့်လာပုံက သူ့ကို သတ်တော့မည်မှန်း ရိပ်မိနေ၍ ဖြစ်၏။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ တစ်ခု မေးဖို့ မေ့သွားလို့ပါ။ ဒါကို အမှန်အတိုင်း ထပ်ဖြေရင် ငါ တကယ် ထွက်သွားပေးမယ်"
"ကောင်း... ကောင်းပါပြီ။ ဘာမေးမှာလဲ"
"မေးခွန်းကတော့... မင်းရဲ့ အဲဒီ အလိမ်အညာကို ငါက တကယ်ယုံမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်ဓားက ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။ သို့သော် အရေးကြီးသော နေရာကိုတော့ လွဲချော်အောင် ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
"နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ရအောင်။ ဒီတစ်ခါတော့ မလွဲစေရဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ဓားက ထပ်မံ ထိုးစိုက်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ထိုလူက အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "နေဦး၊ ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်"
ဓားဦးမှာ ထိုလူ၏ နှလုံးသားနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်စက္ကန့်သာ နောက်ကျလျှင် သူ သေရမည်မှာ သေချာလှ၏။
"ပြောလေ။ မင်း နောက်ကျလို့ ငါ စိတ်မရှည်ရင်တော့ ဓားက ကျလာမှာပဲ"
"အဲဒါ အမှတ်အသားကြောင့်ပါ။ ဝင်္ကပါက အချက်ပေးရုံတင် မကဘဲ ခင်ဗျား ကုန်းမြေပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဖိနပ်ပေါ်မှာ ခြေရာခံအမှတ်အသားတစ်ခု ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်တာမဟုတ်ဘဲ အဲဒီအမှတ်အသားကို အာရုံခံအိမ်မြှောင်နဲ့ လိုက်ရှာတာပါ"
"ဪ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ရိုးရှင်းပေမဲ့ တော်တော် ဒုက္ခပေးတဲ့ နည်းလမ်းပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီ အိမ်မြှောင်ကို ငါ့ကို ပေးစမ်း"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ကြိုက်တာယူပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့"
လုံချန်းသည် ခုနက ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သော ထိုလူ၏ လက်ကို လိုက်ရှာကာ လက်စွပ်ကို ချွတ်ယူလိုက်သည်။ လက်စွပ်ထဲတွင် ငွေရောင်အိမ်မြှောင်လေး တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွား၏။
"ဒါလား မင်းပြောတဲ့ အိမ်မြှောင်"
"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါပါပဲ"
"ငါ အခု ဝင်္ကပါရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေပြီလား။ ဖိနပ်ချွတ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် အမှတ်အသား ထပ်ထင်ဦးမလား"
"ခင်ဗျား ဝင်္ကပါရဲ့ အကွာအဝေး အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေပါပြီ။ နောက်ထပ် အမှတ်အသား မထင်နိုင်တော့ပါဘူး"
လုံချန်းက ထိုလူ လိမ်နေသလားဟု ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အမှန်အတိုင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် သူစီးထားသော ဖိနပ်နှစ်ဖက်လုံးကို ချွတ်၍ လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ အိမ်မြှောင်လက်တံမှာ ဖိနပ်များရှိရာသို့ ညွှန်ပြနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းသွားပြီ။ ငါ အေးအေးဆေးဆေး သွားလို့ရပြီ" လုံချန်းက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဖိနပ်အသစ်တစ်စုံ ထုတ်စီးလိုက်သည်။
"ကဲ... ခြေရာခံတဲ့ ကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်။ ငါက ဒီနေရာကို အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ သိချင်တာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မြို့နဲ့ နီးတဲ့နေရာရောက်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုလူကို မ၍ ဝိညာဉ်ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
"ရှေ့က မြို့အကြောင်း ပြောပြစမ်း" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။ သူသည် ကျိရှင်းဆီ သွားမည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနေခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုလူမှာ လုံချန်းက လမ်းညွှန်စရာမလိုဘဲ မှန်ကန်သော ဘက်သို့ သွားနေသဖြင့် အံ့သြနေမိသည်။
"ရှေ့မှာရှိတာက စိစစ်ရေးမြို့တော်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အင်ပါယာတွေ၊ နိုင်ငံတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ မြို့တစ်မြို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အနီးနားက နိုင်ငံတွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ ဌာနခွဲတွေကို ဒီမှာ ဖွင့်ထားကြတယ်။ အပြင်က လာတဲ့သူတွေကို စိစစ်ပြီး အရည်အချင်းရှိရင် သူတို့နိုင်ငံတွေမှာ ရာထူးကြီးကြီးပေးဖို့ ရွေးချယ်ကြတဲ့ နေရာပေါ့" ထိုလူက ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆို တခြားကုန်းမြေက လာတဲ့သူတွေ ပထမဆုံး ရောက်တဲ့ မြို့ပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝင်ပေါက်နဲ့ အနီးဆုံး မြို့ပါ"
"ဒါဆို မင်းတို့အဖွဲ့တွေရော၊ တခြားကင်းစောင့်တွေရော ဒီမှာ ရှိနေမှာပေါ့" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ ကင်းစောင့်တွေက ဝင်ပေါက်နားမှာပဲ အခြေစိုက်တာပါ။ မြို့ကိုတော့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ပဲ လာကြတာပါ"
"ဒါဆို အဲဒီ မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် အကြောင်း ပြောပြဦး။ အဲဒါက တော်တော် ဒုက္ခပေးလား၊ မြို့တိုင်းမှာ စစ်လား။ အခု ငါက အဲဒါကို ဘယ်လို ရနိုင်မလဲ"
"နိုင်ငံတွေမှာ အလုပ်လုပ်ချင်ရင်တော့ အဲဒီလက်မှတ်က အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ တခြားနေရာတွေမှာတော့ ပြစ်မှုတစ်ခုခု ကျူးလွန်တယ်လို့ သံသယမဖြစ်မချင်း ဘယ်သူမှ လာမစစ်ပါဘူး"
"ငါကတော့ အစစ်ခံရဖို့ များနေပြီ။ အဲဒီလက်မှတ် ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ပြောပြ"
ထိုလူက သက်ပြင်းချရင်း "အခုချိန်မှာ လက်မှတ်ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း မရှိတော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားမှာ လက်မှတ်မရှိတာကို သူတို့ သိသွားရင် အသတ်ခံရမှာပါ" သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အခန်း (၆၃၂) သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်ရလိမ့်မယ်
"ဟက်... ဒါဆို ငါက မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် ရမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါက ဘယ်နိုင်ငံမှာမှ ဝင်အမှုထမ်းမှာမှ မဟုတ်တာ။ ငါက တစ်ကိုယ်တော်သမားပဲ။ ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် သူတို့က သံသယဝင်မယ်ဆိုရင်တောင်... အများအားဖြင့်တော့ ငါကပဲ လူသတ်တဲ့ဘက်က ဖြစ်နေမှာ။ အဲဒီလိုအချိန်ကျရင် ဘယ်သူ့အဖမ်းမှ ခံမှာမဟုတ်တဲ့အတွက် လက်မှတ်ရှိတာ၊ မရှိတာ ဘာမှမထူးတော့ဘူး။ ငါက ဘုရင်တစ်ပါးဆီမှာ အလုပ်အကျွေးပြုပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ ဒါမှမဟုတ် အဖမ်းခံဖို့ ဒီကို လာတာမှ မဟုတ်တာ" လုံချန်းက ပခုံးတွန့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက လက်မှတ်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ရလျှင်လည်း ကောင်းသည်၊ မရလည်း ကိစ္စမရှိ။
"မင်းမှာ ဒီနေရာရဲ့ မြေပုံတို့ ဘာတို့ ရှိလား" သူက ထိုလူကို မေးလိုက်၏။
"သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ မြေပုံရော၊ ပိုက်ဆံရော ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျား အကုန်ရသွားပြီပဲ။ အခု ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလား။ ခင်ဗျားအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ" ထိုကျင့်ကြံသူက ထပ်မံ အသနားခံရှာသည်။
"ငါပြောပြီးပြီပဲ၊ နောက်မြို့ကို ရောက်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်။ အဲဒီအထိတော့ ငါနဲ့အတူ နေရမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ထိုလူမှာ သက်ပြင်းချရင်း သူ၏ ကံကြမ္မာကို လုံချန်း၏ စကားပေါ်တွင်သာ ပုံအပ်ထားလိုက်ရတော့သည်။ သံသယရှိနေသော်လည်း ယုံကြည်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ လုံချန်း သူ့ကို တကယ်လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်တော့ ထားနေဆဲပင်။
လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဓားဖြင့် စိစစ်ရေးမြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းနေစဉ် ကင်းစောင့်တပ်စခန်း၌ ကူချင်တစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ သူသည် အောက်ခြေကင်းစောင့်များ အချက်ပေးအိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ပြီး ကျူးကျော်သူကို ဖမ်းရန် အချိန်ဤမျှ ကြာမြင့်နေခြင်းအပေါ် အံ့သြနေမိသည်။
"တစ်ခုခု မှားနေပြီလား။ အစောင့်အယောက် ၂၀ တောင် သွားတာကို ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ" သူက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ "အဲဒီလူက အစောင့်တွေကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် သန်မာနေလို့လား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အစောင့်တွေလက်က လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဖြစ်မှ ရမှာလေ။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူက ဘာလို့ ခိုးဝင်ရမှာလဲ၊ သူတို့က အလကား ဝင်ခွင့်ရတာပဲကို။ ကိုယ်တိုင် သွားစစ်မှ ဖြစ်တော့မယ်" ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် ကူချင်သည် သူ၏ အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်ကာ လုံချန်းရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ကူချင်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်များနှင့် အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ အလောင်းများပေါ်မှ ဝတ်စုံများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူလွှတ်လိုက်သော လူများမှန်း သိလိုက်ရ၏။
"အိမ်မြှောင်က ဒီနေရာကိုပဲ ညွှန်နေတာ။ အဲဒီကျူးကျော်သူကရော ဒီမှာပဲ သေသွားတာလား" သူက မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်ကာ ရှာဖွေကြည့်ရာ ဖိနပ်တစ်စုံကိုသာ တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
"ပါးနပ်တဲ့ ကျူးကျော်သူပဲ။ သူက ခြေရာခံအမှတ်အသားအကြောင်း သိသွားပြီး ဖိနပ်တွေကို ချန်ထားခဲ့တာပဲ။ အမှတ်အသားမပါဘဲ သူ့ကို လိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" ကူချင်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီလား။ သူ ဘယ်နေရာရောက်နေမလဲ။ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ စိစစ်ရေးမြို့တော်ကို သွားဖို့ များပေမဲ့ သူက ငါထင်သလောက် ပါးနပ်ရင်တော့ အဲဒီမြို့ကို သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒုက္ခပဲ... သခင်ကြီး ဝူယ သိရင် ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကို အရမ်းစိတ်ဆိုးတော့မှာပဲ" ကူချင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူများကို ပိုမိုစေလွှတ်ရန်နှင့် အနီးနားရှိ မြို့များကို အကြောင်းကြားရန် သခင်ကြီး ဝူယထံသို့ အမြန် ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် ဝေးလံသော အရပ်မှ မြို့ရိုးများကို မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
"ဟိုမှာ မြို့ကို မြင်ရပြီ။ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်ပြောပြီးပြီလေ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါတော့" ထိုလူက တောင်းပန်သည်။
"အေးပါ... မင်းလိုလူမျိုးကို မြို့ထဲအထိ ခေါ်သွားရင် ကြည့်လို့မကောင်းဘူးလေ။ ငါ့ကတိအတိုင်း မင်းကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးမယ်" လုံချန်းက အတည်ပေါက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးပြီ။ မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ အားလုံးကနေ မင်းကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။
ထိုလူမှာ အသက်ရှင်ရတော့မည်ဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း လုံချန်းက သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ လုံချန်းက ကောင်းကင်ယံထက်မှ သူ့ကို ပစ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အခုတော့ ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ငရဲကို သွားလို့ရပြီ။ မင်းကို ဒီဘဝကနေ ငါ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။
ထိုလူမှာ ပြုတ်ကျနေရင်း လုံချန်းကို လိမ်ညာသူဟု ကျိန်ဆဲကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ လုံချန်းက ထိုမျှနှင့် မရပ်သေးဘဲ စွမ်းအင်ဖြင့် လှံတစ်စင်း ဖန်တီးကာ အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ထိုလှံမှာ ထိုလူ၏ လည်ပင်းအား ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ခေါင်းနှင့် ကိုယ်ကို တခြားစီ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
"ဒါမှ ဟုတ်တာ" သူက ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ကာ ရင့်ကျက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်လိုက်သည်။
အစောင့်များကို သတ်ခဲ့သဖြင့် တရားဝင် ဝင်ပေါက်မှ ဝင်ရန် မလုံခြုံတော့ဟု သူယူဆသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြံစည်နေစဉ် လမ်းခုလတ်၌ ရပ်ထားသော ရထားလုံးတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုရထားလုံးကို လက်နက်ကိုင်ထားသည့် လူတစ်စုက ဝိုင်းထားကြသည်။
"ဓားပြတွေလား။ သူတို့က ဓားပြတွေနဲ့ တူတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ကျော်တက်သွားသည်။ သို့သော် ဓားပြများက သူ့ကို မြင်သွားကြ၏။
"ခေါင်းဆောင်။ တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သွားပြီ။ အဲဒီကောင်က မြို့ဘက်ကို သွားနေတာ၊ အစောင့်တွေကို သွားတိုင်မှာ သေချာတယ်။ သူတို့ မြို့စောင့်တွေကို မခေါ်လာခင် ကျွန်တော်တို့ အမြန်ရှင်းရမယ်။ ဘာလုပ်ကြမလဲ"
"ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အဲဒီကောင် မြို့နားမရောက်ခင် သတ်ပစ်ရမှာပေါ့" ဓားပြခေါင်းဆောင်က စိတ်ပျက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူက အဝေးကြီး ရောက်နေပြီ။ ငါတို့ ပျံပြီး လိုက်ရင်တောင် မမီတော့ဘူး"
"ငါ သိတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းကို သုံးရတော့မှာပဲ။ အဲဒီကောင်က ငါတို့ကိစ္စထဲ ဝင်ပါမိတာ သူ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ။ သူ သေသွားရင် သူ့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကိုပဲ အပြစ်တင်ရလိမ့်မယ်" ဓားပြခေါင်းဆောင်က ပြုံးလျက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။