အခန်း (၆၄၅-၆၄၆)
Vol. 65 Ch. 645-646
အခန်း (၆၄၅) ရောဂါဆိုး
"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဓားအတွက် ကိုယ်ထည်အသစ် သွန်းလုပ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက တကယ်ရော ဖြစ်နိုင်လို့လား။ နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောခဲ့တာလဲ။ ငါ့ဆီမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့်ဓားတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ အဲဒါတွေကို သုံးပြီး ဝိညာဉ်ဓားကို အဆင့်မြှင့်လို့ ရခဲ့တာပေါ့" လုံချန်းက ရွှင်းကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နေဦး၊ အဲဒီအကြောင်း နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့။ အခုတော့ ဒီပိုးမွှားတွေကို အရင်ရှင်းလိုက်ဦးမယ်။ တခြားလူတွေ ထပ်ရောက်မလာခင် ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုသေးတယ်" လုံချန်းက ရွှင်းကို စကားဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ရှားမှာ ရန်သူများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရပြီး အနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာနေရသည်ကို မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။
ရှားမှာ အစွမ်းထက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်လောက်သည့် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား ရှိသော်လည်း တိုက်စစ်ပိုင်းတွင်မူ အားနည်းနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံနေရသည့် ဒိုင်းလွှတ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဝိညာဉ်ဓား၏ အကူအညီ မပါဘဲ သူမတစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသည်မှာ သိသိသာသာ အားနည်းနေပုံ ရသည်။
"ရှား... ပြန်လာတော့။ အားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" လုံချန်းက ရှားကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ဓားကွက်တစ်ကွက် ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
'ငါ ဒီတိုက်ကွက်ကို မသုံးဖြစ်တာ ကြာပြီပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ဒီတိုက်ကွက်က ဘယ်လောက်အထိ ပြင်းထန်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့' လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သည့် သူတော်စင်ဘုရင်၏ သူတော်စင်ဓား တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ရန် ဘုရင်ဓားအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ဓားကို သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။
"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်... သတ္တမမြောက်ပုံစံ..."
လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်များနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများကို ရဲရဲနီနေသည့် ဘုရင်ဓားထဲသို့ စုစည်းထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ချီစွမ်းအင်များ ဓားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ဓားမှာ ပို၍ ပို၍ တောက်ပလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေးရောင်အလား နီမြန်းသည့် အတွင်းအား မီးလျှံများ တောက်လောင်လာတော့သည်။
"သေစမ်း" လုံချန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားကို အောက်သို့ အားကုန်ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဓားကို အလျားလိုက် တစ်ချက် ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အပေါင်းလက္ခဏာပုံစံ မီးလျှံတံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျင့်ကြံသူများအုပ်စုထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
ရှားသည် လုံချန်း၏ အမိန့်ကို ကြားကတည်းက အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလာခဲ့သဖြင့် လုံချန်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဘေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်း၏ မီးလျှံတိုက်ကွက်မှာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေလေ ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
"ထွက်ပြေးကြဟေ့"
ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုတိုက်ကွက်ကို မြင်သောအခါ ခုခံရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မကြိုးစားတော့ဘဲ အသက်လု ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားကြတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုတိုက်ကွက်မှာ သူတို့ ခုခံနိုင်မည့် အရာမဟုတ်မှန်း သိသာလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှေ့က ကောင်လေးမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ထင်ရသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သူ မဟုတ်လော။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ကွက်မျိုးကို သူတို့ အထင်မသေးရဲကြပေ။
သူတို့အားလုံး ထွက်ပြေးချင်ကြသော်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ ရုန်းမရတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူတို့၏ ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသလိုမျိုး၊ သေမင်းကိုယ်တိုင်က သူတို့ကို မထွက်သွားနိုင်အောင် ဆွဲထားသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။ သူတို့ မည်မျှပင် ကြိုးစားရုန်းကန်ပါစေ ခြေတစ်လှမ်းမှပင် ရွေ့၍ မရတော့ပေ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း နှေးကွေးလာပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသလို ခံစားရသည်။ သူတို့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး လာနေသော အနီရောင် မီးလျှံတံဆိပ်ကြီးမှာ သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်များအလား ထင်မှတ်နေကြရသည်။
"ငါတို့မှာ တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူး" အကြီးအကဲတစ်ဦးက အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် လှုပ်မရတော့သော မိမိ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ စွမ်းရည်အား အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားပေါ်တင်ပြီး ပျံသန်းထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။
အခြားသူများကလည်း ထိုလူ ခြေထောက်ဖြတ်သည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခု မှားနေပြီမှန်း သိလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည်လည်း ထိုလူလုပ်သလို ခြေထောက်ကို ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်ကြသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ လက်များပါ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ဘဲ လေဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ထိတ်လန့်တကြား သိလိုက်ရပြန်သည်။
ခြေထောက်ကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော လူမှာလည်း ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ သူ၏ ဓားမှာ ပျံသန်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူ၏ စွမ်းရည်များမှာလည်း အလုပ်မလုပ်တော့သလို ဖြစ်နေသည်။
"ဒ... ဒါက ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ကွက်လဲ။ ငါတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ" ခြေထောက်ဖြတ်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ ရူးမတတ် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ဤတိုက်ကွက်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို အလုပ်မလုပ်တော့အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။ ၎င်းမှာ အရှိန်မြန်သဖြင့် ရှောင်ရန်ခက်ခဲခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသော ထူးဆန်းသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများ ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်မှာ သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချက်ချင်း သေဆုံးစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတိုက်ကွက်မှာ ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ဘဲ မူရူးမျိုးနွယ်စု၏ သခင်လေး ပါလာသော ရထားလုံးဆီသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားပြန်သည်။
ရထားလုံးမှာ မီးလျှံများကြားတွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ တိုက်ကွက်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အားနည်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရထားလုံးတစ်ခုလုံးကိုတော့ အမှုန့်မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် ရထားလုံးမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။ မူရူးမျိုးနွယ်စု သခင်လေးမှာ ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း ရထားလုံးထဲမှ အပြင်သို့ အချိန်မီ ခုန်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။
ဆံပင်နက်နှင့် ထိုလူငယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ နေရာအနှံ့ လောင်ကျွမ်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှလည်း သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိပေ။
သူသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းက သွေးများကို သုတ်ကာ အဝတ်အစားများအား ခါလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင်မူ လုံချန်းကို သတ်ရန် လာခဲ့ကြသည့် အကြီးအကဲများ၏ အလောင်းများကိုပင် မမြင်တွေ့ရတော့ပေ။
သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ညီမလေး ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် စည်းဝိုင်းနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်နေသော လုံချန်းနှင့် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဘေးတွင်မူ ဓားတစ်လက်က ဝဲပျံနေသည်။
လုံချန်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ ယခင်က လုံချန်းကို မာနကြီးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှသာ လုံချန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူ၏ အမွေဆက်ခံသူ အစစ်အမှန်ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ အမည်နာမသာမက လုံချန်း၏ လုပ်ရပ်များမှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အကြီးအကဲများကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် သတ်ဖြတ်သူဘွဲ့နှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ လုံချန်း၏ နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်မှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုလူမှာ ကြောက်လန့်တကြား အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်စဉ် တစ်ခုခုနှင့် တိုက်မိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
လုံချန်းက ထိုလူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ရာ ထိုလူမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
"မကြောက်ပါနဲ့။ ငါ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ငါ တော်တော် သဘောကျတာ။ မင်းက တကယ့် ယောကျ်ားစစ် ယောကျ်ားမှန်ပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
အခန်း (၆၄၆) အန္တရာယ် ရောက်လာပြီ
"တခြားလူတွေရဲ့ မိန်းမတွေကို အငမ်းမရ လိုက်ကြည့်နေရအောင် မင်းထဲမှာ ယန်စွမ်းအင်တွေ အရမ်းများနေပုံပဲ။ ဒါက မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ရောဂါတစ်ခုပဲ... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီးပေါ့။ မင်း ကိုယ်တိုင်လည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာအတွက် ငါ မင်းကို အပြစ်မပေးပါဘူး" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးကပင် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားကို ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
လုံချန်း ဆက်ပြောမည့် စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့သည်။
"ဒီရောဂါကြောင့် မင်းကို အပြစ်ပေးမယ့်အစား ငါ မင်းကို ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒါက မင်းအမှားမှ မဟုတ်တာလေ။ ဒီရောဂါကို ကုသဖို့ ငါ့မှာ အကြံအစည်အချို့ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ခုကတော့ ယန်စွမ်းအင်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကိုပဲ ဖြတ်တောက်လိုက်ဖို့ပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုလူ၏ အနားတွင် ပေါ်လာသဖြင့် ထိုသူမှာ ပို၍ပင် လန့်သွားတော့သည်။
"မင်း... မင်း... ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ" ထိုလူက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနောက်သို့ ဆွဲဆုတ်လိုက်သော်လည်း မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ သူ အနောက်ကို ဆုတ်လေလေ လုံချန်းက ရှေ့ကို ပိုတိုးလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
"ငါ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာ တစ်ခုရှိတယ်။ မင်းကြောင့် ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဓား ထိခိုက်သွားရတယ်။ ဒါကလည်း မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ ရောဂါကြောင့်ပါ။ အဲဒီတော့ ငါ့ဓားကပဲ အဲဒီရောဂါကို ကုပေးပါစေ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ဓားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည်။ ထိုသူမှာ ဘာဖြစ်တော့မည်ကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဓားက သူ့ထက် ပိုမြန်နေသည်။ သူသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တည့်တည့်ပင် မပြေးနိုင်ဘဲ ပြန်လဲကျသွားစဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်ဓားမှာ တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ဓားမှာ ထိုလူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြား တည့်တည့်သို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ၏ အဖိုးတန် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရာ သွေးများမှာ သူ၏ ဘောင်းဘီပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
ထိုလူမှာ အသတ်ခံနေရသော ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို အံတုရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နာကျင်မှုမှာ ပို၍သာ တိုးလာတော့သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ အစမှာပဲ နာမှာပါ။ ပြီးရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက မင်းရဲ့ ပြဿနာက ထာဝရအတွက် ပြေလည်သွားပြီလေ။ မင်းမှာ ပိုလျှံနေတဲ့ ယန်စွမ်းအင်တွေကို သိမ်းထားစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ တခြားမိန်းကလေးတွေကို ကြည့်ဖို့တောင် စိတ်ကူးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" လုံချန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း... မင်း... ဒီ... ကောင်..."
ထိုလူက တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သဖြင့် သူ၏ အသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ လုံချန်းကမူ ဆက်လက် ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးလိုက်တာပါ။ မင်းရဲ့ ရောဂါကို ငါ ကုပေးလိုက်ပေမဲ့ အခုထိတော့ အပြီးအပိုင် မပျောက်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့ဦး" လုံချန်းက ပြောကာ နောက်လှည့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူ ထွက်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
ထိုလူမှာ မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုံချန်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မုန်းတီးမှုများ အထင်အရှား ရှိနေသော်လည်း လုံချန်းက သူ့ကို အပြတ်မသတ်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုမကောင်းဆိုးဝါး ထွက်သွားပြီ မဟုတ်လော။ သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကျန်သည့်အရာ ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လုံချန်းကိုတော့ နောက်မှ သူ၏ အဖေနှင့်အတူ ပြန်လည် ရှာဖွေပြီး ကလဲ့စားချေ သတ်ဖြတ်မည်ဟု သူ တွေးထားသည်။
ထိုလူမှာ သက်ပြင်းချရုံရှိသေးသော်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များမှာ ပို၍ မှောင်မည်းလာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။ ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံမှာ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးကို စိမ့်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။
လုံချန်းက နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ လုံမျိုးနွယ်စု၏ ဆံပင်နက်နှင့် အမွေဆက်ခံသူထံသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။
"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ့နှုတ်ဖျားမှ ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အားကောင်းသော မိုးကြိုးတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာပြီး ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်ဘတ်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး သူသည် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သေဆုံးသွားတော့သည်။ သေဆုံးသွားသည့်တိုင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ သေဆုံးသွားသော်လည်း လုံချန်းမှာ ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားက ထိုသူ၏ လောင်ကျွမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ထံ ပြန်ရောက်လာသည်အား စောင့်ကြည့်နေသည်။
"မင်းရဲ့ ပြဿနာက ယန်စွမ်းအင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲက မကောင်းမှုတွေပါ။ မိုးကြိုးဆိုတာ မကောင်းမှု အားလုံးကို နှိမ်နင်းတဲ့အရာပဲ။ အခုတော့ မင်း ရောဂါပျောက်သွားပြီ။ ကောင်းကောင်း အနားယူတော့" လုံချန်းက ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူသည် ရှားကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... နင် ပြန်နားလို့ ရပြီ" လုံချန်းက ရှားကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်ရာ သူမမှာ ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်းသည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည့် နက်ပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထက်ရှသည့် အလင်းတန်းတစ်တန်း ထွက်ပေါ်သွားပြီး အကျဉ်းထောင်ကို အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ လုံချန်းက အကျဉ်းထောင်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်ခြင်းအပေါ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အကျဉ်းထောင် ဖန်တီးသူ သေဆုံးသွားသဖြင့် အကျဉ်းထောင်မှာ အားနည်းနေသည် ဆိုသော်လည်း လုံချန်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူမ၏ မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲ အားလုံးကို လုံချန်းက ရှင်းပစ်လိုက်သည်အား မြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူမမှာ အံ့သြနေမိဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမသည် လုံချန်းထံသို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
လုံချန်းသည်လည်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီထင်တယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။ အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့သူတစ်ယောက် ဒီကို လာနေပြီ။ ဒီမှာ ကြာကြာ မနေနဲ့တော့" ရွှင်းက အလွန် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်မှုများ အထင်အရှား ပါဝင်နေသည်။
"ငါ သိပါတယ်။ ငါ လုပ်စရာ ရှိတာတွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ဘုရင်ဓားနှင့် ဝိညာဉ်ဓားတို့ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ဓားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများမှာလည်း လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် နေရာပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး၏ အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာပြီး အထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ထိုအိမ်မှာ လူမရှိဘဲ အလွတ်ဖြစ်နေသည်။
လုံချန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်တန်း တောက်ပလာသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လုံချန်းသည် ထိုဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ဝင်ပေါက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လုံချန်း မသိလိုက်သည်မှာ သူ ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် မူရူးမျိုးနွယ်စုမှ အခြား အကြီးအကဲများနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာပြီး ထိုအိမ်ကို အင်အားကြီးမားသော စည်းဝိုင်းဖြင့် ဝန်းရံလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိမာမျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများလည်း ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က လုံချန်း အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း လုံချန်းကမူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။