အခန်း (၁၆၃-၁၆၅)

အပိုင်း ၁၆၃။ တအန်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်

“အိုး“

ကျုံးမင်းဝေ ချက်ခြင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ ကန်ချက်က ဘယ်ထိသွားတာလဲ”

အားချိုး သည် အလွန်စိုးရိမ်သွားသဖြင့် ကျုံးမင်းဝေ၏ ခြေသလုံးကြွက်သားကို ထိရန် အလျင်စလို တွားသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်‌နေမိသည်။

“ဘယ်ကနာတာလဲ။ ဘယ်မှာလဲ အရမ်းနာ‌သွားတာလား”

“မင်းကိုယ့်ကို အငြိုးနဲ့ ကန်မိလိုက်တာကို၊အိုး မိန်းကလေး၊ မထိနဲ့။ အဲဒါကို ထိလိုက်ရင် ပိုနာလာလိမ့်မယ်”

ကျုံးမင်းဝေက အော်လိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးတွေမှာ ရှုံ့တွနေပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေရတာ သိသာလှသည်။

“ မိန်းကလေး၊ မင်းက ကိုယ့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားစိုက်လိုက်ရတာလဲ”

ကျုံးမင်းဝေက ဝမ်းနည်းစွာ ရေရွတ်ရင်း အားချိုးရဲ့ လက်လေးကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ခြေသလုံးပေါ် တင်လိုက်ကာ

ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် ဤပူ ပြင်းသည့်နန်းဆောင်၌ တစ်ကိုယ်တည်းအထီးကျန်စွာ သုန်မှုန်နေကာ အစေခံအပေါင်းတို့ကို နှင်ထုတ်‌လေသည်။ ကျုံးမင်းကော နန်းတော်ထဲကို မဝင်လာမချင်း သူမ၏အ‌စေခံက သတင်းပို့ရဲမည် မဟုတ်။ ဤအချိန်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် နှုတ်ဆိတ်နေလျက် ရှိသည်ကိုမြင်လျှင် အစေခံမိန်းကလေးသည် စိုးရိမ်တကြီးမျက်နှာထားနှင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်မံအသံ ပြုလိုက်သည်။

“အထဲမ၀င်ခင် နာရီဝက်လောက် ဗုဒ္ဓခန်းမမှာ ဒူးထောက်‌နေလို့ ပြောလိုက်”

အစေခံမိန်းကလေးဟာ စိတ်ရှုပ်နေပြီး တံခါးဝမှာ ချိတုံချတုံ ဖြစ်နေကာ ဝင်ရမလို ထွက်ရမလို ဝေခွဲရခက်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီအစေခံ အခုသွားနေပါပြီ”

အစေခံမိန်းကလေးသည် အလွန်ထိတ်လန့်နေမှန်း သိသာထင်ရှားစွာပင် ဦးညွှတ်ကာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် လေအနည်းငယ်ရှိုက်၍ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သော်လည်း သူမသည် ဒေါသများပြည့်နှက်နေပြီး ဒေါသကို‌လျော့ချရန်နေရာမရှိ ဖြစ်နေသည်။ ထို့‌ကြောင့် အချိန်အ‌တော်ကြာ‌အောင် အေးစက်နေသော‌ေရ‌နွေးခွက်ကိုယူကာ သောက်လိုက်သည်။

လက်ရာမြောက်လှသော အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ကြွေလက်ဖက်ရည်ခွက်သည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲသွားသည်။

ကြမ်းပြင်တပြင်လုံးရှိ ကြွေပန်းကန်လုံး အမှုန်အမွှားများကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် တကိုယ်လုံးတုန်ယင်နေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်သည် ကိစ္စအတော်များများကို ရှုပ်ထွေးစေကာ မယ်တော်မိဖုရားကြီးကို မကျေနပ်‌စေရုံသာမက ဧကရာဇ်မင်းကြီးကလည်း အမတ်မင်းကျောက်ချန်းရုံ ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ဆုံးမခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ဤသည်က ကျောက်မိသားစုကို နန်းတော်အတွင်းရော အပြင်မှာပါ မျက်နှာပျက်သွားစေသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်စား ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် ဆုတောင်းရန် ထွက်သွားသော တတိယမင်းသား ကျုံးမင်းကျန်း သည် နန်းတော်မှ ထွက်သွားသောအခါ စိတ် ကြီးဝင်သွားသည်။ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အရှက်ကွဲ‌စေသည်ဟု ဆိုကာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်ကွေ့ ကို အပြစ်တင်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ဧကရာဇ်မင်းကြီးနဲ့ မရှုပ်ဝံ့တာ‌ကြောင့် ဒေါသအရမ်း‌ထွက်‌နေရပြီး အပြစ်ရှိ‌ကြောင်းဝန်ခံရန် ဆံထိုးကိုချွတ်ကာ တော်ဝင်စာ ကြည့်ဆောင်သို့သွားခဲ့သည်။သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းကြီးက သူမမျက်နှာကို မမြင်ရခင်မှာဘဲ နန်း‌ဆောင်ကိုပြန်ပို့လိုက်တာ‌ကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်တစ်ယောက် ဧကရာဇ်၏တော်ဝင်စာ ကြည့်ဆောင်သို့ ‌ခြေမလှမ်းဝံ့တော့ပေ။ သူမ မသွားရဲပေမယ့် မင်းသား၄ကတော့ တော်ဝင်စာ ကြည့်ဆောင်တွင်းသို့ အခါအားလျော်စွာ သွားခဲ့သည်။ဧကရာဇ်သည် ဤသားအငယ်ဆုံးကို ချစ် မြတ်နိုးသောကြောင့် သူမက သဘာဝအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သားအများကြီးကိုမြင်ရင် သူ့သားရဲ့အမေအပေါ် ပိုပြီးသည်းခံလေ့ရှိတတ်တာ ဓမ္မတာပါပင်။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်ဟာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မနာလိုစိတ်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ ကျုံးဇီဟန်ကလည်း ဒါကို သိပ်အလေးအနက်မထားဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်လိုမျိုး မာနကြီးပြီး စိတ် ကြီးဝင်တတ်သောမိန်းမအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးချင်ရုံသက်သက်သာ။

ယနေ့တွင်‌တော့၊အရုဏ်မတက်မီမှာပင် မင်းသား၃ စံအိမ်၌ သတင်းကောင်းကြားရ‌လေသည်။

“အချစ်လေး၊ကိုယ်က မနက်စာစားဖို့ ယန်ရှီးနန်း‌ဆောင်ကို လာခဲ့တာ၊

မနက်ပိုင်းညီလာခံ ပြီးချိန်တွင် ဧကရာဇ်မင်းကြီး သည် ယန်ရှီးနန်းတော်သို့ထပ်မံ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ယနေ့အဖို့ မှောင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းကြီးသည် ယန်ရှီးနန်းတော်မှ မထွက်လာသေးချေ။

ကျုံးဇီဟန်တစ်ယောက် ယန်ရှီး နန်းတော်၌ ဤမျှအချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေ ခြင်းမှာ မည်သည့်အ‌ကြောင်းရှိမည်နည်း။

“ငါ‌လည်း ဧကရာဇ်အရှင်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ရက်စက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်လို ဟန်ဆောင်ရကောင်းမှန်း သိပါတယ်”

အပိုင်း ၁၆၄။ မင်းငါ့ကို သေအောင်လုပ်နေတာပဲ။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ နာကြည်းမှုသည် အကြောင်းမဲ့သက်သက်‌တော့ မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် သည် အသက်လေးဆယ်မပြည့်သေးသောကြောင့် နောက်ထပ်ကလေးယူရန် မဖြစ်နိုင်သည်‌တော့မဟုတ်။ သူမဘေးမှာ သားနှစ်ယောက်ရှိနေပြီ။ အကယ်၍ သူမသာ နောက်ထပ် သား‌တော်နှင့် သမီး‌တော်ကို ဖွားမြင်ခဲ့ပါက လာမည့် သီတင်းပတ်တွင် ဤဧကရာဇ်လက်ထက်၌ သူမတို့နှစ်ဦးအတွက် ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခု ရှိပါ‌တော့မလား။ ထို့အပြင် တတိယမြောက်ကိုယ်လုပ်တော်သည် ယခု ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြန်သည်။သူမသာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပါက ဧကရာဇ်မင်းကြီး၏ အကြီးဆုံးမြေးတော်၊ တတိယမင်းသား၊ အရှေ့နန်းဆောင်ရှိ အိမ်ရှေ့မင်းသား၊မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တတိယမင်းသားသည် ဒုတိယမင်းသားထက် သုံးနှစ်နောက်ကျပြီးမှ လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း ဒုတိယမင်းသား၏အိမ်‌တော်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် စိုးရိမ်သောကကြောင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု အမြဲစိုးရိမ်နေရသော်လည်း တတိယမင်းသား၏အိမ်‌တော်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် ဘယ်မှသွားစရာမရှိပေ။ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် အမြဲတမ်းအသက်ရှုကြပ်နေသော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ သူမ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံးသိမ်းထားရသည့် သူမ၏စိုးရိမ်စိတ်များနှင့် နာကြည်းမှုများအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“ဒီ မနာခံတတ်တဲ့လူ...”

ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် သူမ၏အံသွားများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုက်ထားကာ သူမကိုယ်သူမ ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်မိခြင်းမှ တားဆီးလိုက်သည်။ သူမသည် ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် ဤမျှ မြင့်မြတ်သော နောက်ခံမရှိသည့်အပြင် ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလည်း မရှိ။ သူမက အနောက်ဆောင်တွင် ဤမျှကြီးမားသောကိစ္စရပ်ကို ပြုလုပ်နေသော်လည်း မျက်နှာအလှည့်တွင် ဧကရာဇ်အရှင်ကို စွဲဆောင်နိုင်ပါက ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက်သာမက သူမချစ်မြတ်နိုးရသလို အမုန်း ကြီးမုန်းရသည့် ပုန်ကန်တတ်သောသားအတွက်ပါ အချိန်တိုင်းခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်လိမ့်မည်...။

“ကြင်ယာတော်မယ်မယ်၊”

ကျုံးမင်းကောသည် နာရီဝက်အကြာတွင် ဗုဒ္ဓခန်းမ‌ဆောင်မှ ထွက်လာပြီး ညောင်းညာနေထုံကျင်နေသော ဒူးများကို တရွတ်ဆွဲကာ နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုင်ခုံရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ

“ကြင်ယာတော်မယ်မယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကိုသတ်လိုက်ပါ...”

“ကြင်ယာတော်တော်မယ်မယ် “

ကျုံးမင်းကောက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကာ ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ မှိုင်းညို့နေသော မျက်လုံးများကို ဆုံတွေ့လိုက် ပြီးနောက် သူထပ်ပြောသောအခါတွင် သူ့အသံက တုန်ယင်နေသည်။

“ကြင်ယာတော်မယ်မယ်၊ ကျွန်တော်က သနားစရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သိတယ်၊ ကျွန်တော်ကမယ်တော့်ကို အရှက်ရ‌စေတယ်ဆိုတာလည်း ကျွန်တော်သိတယ်။ ကျွန်တော်က သားသမီးဝတ္တရားမကျေပွန်ဘူးဆိုတာလည်းကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ကြင်ယာတော်မယ်မယ်၊ မယ်‌တော် ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်သလဲ...”

“ငါဘာလုပ်သင့်လဲ “

ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ ဒေါသ‌ကြောင့် သူမရဲ့ ရင်ဘတ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကာ ကျုံးမင်းကောရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အံကြိတ်၍

“ကျိုးမိန်းက‌လေးလို ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမကို ဘာလို့ မထိချင်ရတာလဲ။ မင်းဘာလို့မလုပ်နိုင်ရတာလဲ မင်းအိမ်ထောင်သက် ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ၊အခုထိ မိန်းကလေးကျိုးရဲ့ စကတ်ထောင့်ကိုတောင် မထိရသေးဘူး၊ ကံကောင်းစွာပဲ မိန်းကလေးကျိုးက အရှက်မဲ့သူတစ်ယောက်သာ မဟုတ်ရင် မင်းလို ဒုတိယမင်းသားက နန်းတော်ထဲကို တစ်နေ့လုံး ဝင်ထွက်သွားလာဖို့ မျက်နှာရှိနေဦးမယ်တဲ့လား”

“ကိုယ်လုပ်တော်မယ်မယ် ၊ကျွန်တော်လည်း ဒါကို မလုပ်ချင်ပါဘူး ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုမျိုး မွေးလာတာပဲ၊မယ်‌တော် ကျွန်တော့်ကို ဘာြဖစ်‌စေချင်‌နေတာလဲ”

ကျုံးမင်းကောသည် မျက်ရည်များဝဲကာ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူလည်ပင်းကိုဆန့်ကာ မှုန်ဝါးသောမျက်လုံးများဖြင့် မျက်စိရှေ့မှ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုကို ကြည့်‌နေသည်။

“မင်း အသံ ပိုကျယ်ရင် မင်းကပုံမှန်မဟုတ်မှန်း နန်းတော်ထဲကလူတိုင်းသိစေတာကမှ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သော်လည်း ကျုံးမင်းကော၏ မျက်ရည်စများခိုတွယ်‌နေသောမျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အသံကို လျော့ချလိုက်မိသည်။ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ထိုသူသည် ငါးနှစ်အရွယ်ကလေးကဲ့သို့ ငိုနေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျုံးမင်းကော က ဝမ်းနည်းပြီးရင်း ဝမ်းနည်းနေ‌လေသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက ဒုတိယမင်းသားရဲ့ သတင်းကောင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဒေါသအရမ်းထွက်ခဲ့သည်။သူ‌ရော အဲ့လိုမခံစားရဘူးလား။သူရောကလေးမလိုချင်ဘူးလား။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ဤထူးခြားသောမြေးတော်အား ဖွားမြင်သည့် ပထမဆုံးသူ မဖြစ်ချင်‌ပေဘူးလား။

ကျုံးမင်းကောသည် ကိုယ်လုပ်တော်ရှု ၏ ခြေထောက်များကို ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို မှီကာ တအီအီ ငို‌ကျွေးနေသည်။ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ နှလုံးသားသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ အပိုင်းအစများကဲ့သို့ ကွဲသွားတော့မလိုပင်။ သူမအသည်းနင့်‌အောင်ချစ်သလောက် အမုန်းတရားများယှဉ်တွဲယူ‌ဆောင်လာ‌ပေးသော ဤသား‌ကြောင့် သူမ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျုံးမင်းကောသည် လုံလောက်စွာ ငိုကြွေးပြီးနောက် ပျော့ပျောင်းသော ထိုင်ခုံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေထည်အပိုင်းအစများကို ‌ကြောင်တက်တက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှုသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားမဆိုနိုင်‌တော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူမ မျက်နှာကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ ကျုံးမင်းကောကို ကြည့်၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာသည်။

ကျုံးမင်းကောက စကားမဆိုဘဲ ခဏအကြာတွင် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းကို ‌ဖြေးညင်းစွာ ချကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်လိုက်လိုက်သည်။

ခေတ္တနားပြီးနောက် ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ပြောလာ၏။

“အပြင်က နေရာတွေမှာ ဒီလိုမျိုး ဆေးစွမ်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တာပဲမလား”

အပိုင်း ၁၆၅။

“ကိုယ်လုပ်တော်မယ်မယ်”

ကျုံးမင်းကော မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာက ထင်ရှားနေသည်။ ဤအချိန်တွင် ပိန်ပါးသောလူတစ်ယောက်အတွက် ဒေါသကြောင့်လား ရှက်ရွံ့ခြင်းလားမသိ၊ ကျုံးမင်းကော၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေသည်။

“ဒီလိုလုပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိလို့လား။ မင်းတစ်သက်လုံး သားသမီးမရှိလို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”

ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက ကျုံးမင်းကောရဲ့ နောက်ကျောကို အလျင်စလို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တီးတိုး‌ပြောသည်။

“မင်းသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင် မင်းအဘိုးကို ငါလွှတ်လိုက်မယ် ၊ဒါကိုလုပ်မယ်ဆိုရင် မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးလို့မရဘူး”

“ကိုယ်လုပ်တော်မယ်မယ်...”

သူ့အသံက‌ဖျော့တော့နေကာ အရင်ကထက် ခံနိုင်ရည်မဲ့ပုံပေါ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး မျက်မှောင်ကြုံ့လျက်

“ကျွန်တော်ဒီလိုမဖြစ်ချင်ဘူးဆိုတာ မယ်တော်လည်းသိရဲ့သားနဲ့”

“ဒါဆို မင်းဘာလိုချင်သလဲ။ ကျိုးမိန်းကလေးကိုပဲ တစ်သက်လုံး လွတ်လပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ‌တော့လား”

ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူမသည် ကျုံးမင်းကော၏ လက်ကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုတ်ကိုင်ကာဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ကိုတည့်တည့်ကြည့်လျက် အသံကိုလျှော့ချကာ

“ဒါမှမဟုတ် မင်းခမည်း‌တော်က မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် သားသမီးမရှိတဲ့မင်းသားကို ခန့်အပ်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား”

ကျုံးမင်းကော၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ စိတ်အားထက်သန်‌နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။

မနက်စာစားချိန်မှာ အားချိုးက ပဲနီယိုနှင့် ဂျုံယာဂု တစ်ဇွန်းပြီး တစ်ဇွန်းစားနေရင်း ကျုံးမင်း‌ဝေအား မေးလာသည်။

နင်းဂုတရှိ ဆောင်းရာသီသည် အဝင်စောလေ့ရှိပြီး စက်တင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ အခြေခံအားဖြင့် ဆောင်းရာသီ‌ရောက် ပြီဟု ယူဆကြသည်။ အခုအချိန်က စက်တင်ဘာလကုန်မို့ သဘာဝအတိုင်း ပို၍အေး‌လာသည်။ အိမ်က အပူပေးမီးဖိုနဲ့ ဆောက်ထား၍ အရင်ကထက် ပို‌နွေးပေမယ့် အခန်းက ကြီးလွန်းတာကြောင့် အပူပေးမီးဖိုက အိပ်ယာကို လုံလောက်အောင် မနွေးထွေးစေနိုင်တော့ပေ။ အားချိုး က မနက်စောစောမှာ ကျုံးမင်းဝေ အေးခဲသွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။

“ရပါတယ်၊ မအေးပါဘူး၊ မင်းကိုယ့်ကို စောင်တစ်ထည်ထပ်ထည့်ပေးထားတယ် မဟုတ်လား၊ကိုယ်အိပ်တဲ့အချိန်မှာ အပူဒဏ်‌ကြောင့်တောင် နိုးလာနိုင်တယ်”

ကျုံးမင်းဝေက ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောပြီး ပန်းကန်ထဲက မြေပဲကြော်ကို အားချိုး ဆီကို လှမ်းထည့်‌ပေးလိုက်သည်။

“မြန်မြန်စား၊ ဒီတစ်ခါ မြေပဲက သေချာ‌ကြော်ထားတာ မမာဘူး”

“ရှင်က ဒါကို ပြောနိုင်သေးတယ်ပေါ့! မြေပဲသုံးကတ်တီကို ခက်ခက်ခဲခဲဝယ်ခဲ့ရပေမဲ့ ရှင် ‌ကြော်ပစ်လိုက်တာ တစ်ကတ်တီတောင်ကျော်တယ်”

သူမ၏ငွေရောင်သွားလေးတွေနှင့် ကိုက်ရင်းအားချိုးက အပြုံး‌လေးနှင့်‌ပြောလာသည်။

“ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ မြေပဲက တကယ်ကောင်းတယ်၊ ကြွပ်ရွပြီး မွှေးနေတာပဲ”

“ဟဲဟဲ၊ ရှင်တတ်တာ အရမ်းမြန်နေသလားဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရှင့်ရဲ့တိုးတက်မှုနှုန်းက မနည်းဘူးဆိုတာ‌တော့ သိတယ်”

“ဘာလို့ဒါကို သင်ချင်ရတာလဲ၊ကျွန်မလုပ်‌ပေးတာနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကိုဘယ်မှာခိုင်းလို့ရမှာမို့လို့လဲ”

“မြန်မြန်စားလိုက်၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့အရာတွေ မပြောနဲ့၊ အများကြီးကျန်သေးတယ်”

ကျုံးမင်းဝေက မဖြေဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အားချိုးကို စားဖို့ တိုက်တွန်းသည်။

အားချိုး သူ့ကို ခနဲ့လိုက်ပြီး ပဲနီယာဂုကို ဆက်စားနေသည်။ ပဲနီယာဂု တစ်ဇွန်းကို ခပ်လိုက်ပြီး မြေပဲကိုထည့်လိုက်သည်။ အားချိုး အဆီရွှဲ‌နေတဲ့ မြေပဲတွေ‌ကိုတစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရင်း ရွှင်မြူးလာပြီး ပဲနီယာဂု တစ်ဇွန်းကို ပျော်ရွှင်စွာ စားလိုက်သည် ။

“ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ စားလို့ကောင်းတာ‌တွေကျန်‌သေးတယ်။ “

ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး ကိုပြောပြီး ပန်းကန်တွေ နဲ့ တူတွေကို ချလိုက်၏။မီးဖို အပေါ်နားကိုတိုးသွားကာ မီးညှပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မီးဖိုထဲကို ချ၍ အနက်ရောင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဘာကြီးလဲ “

အားချိုးက စူးစမ်းချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်ရင်း

“ရှင်က ကျွန်မကိုပဲ မြန်မြန်စားခိုင်းလိုက်၊ ဖြည်းဖြည်းစားခိုင်းလိုက်နဲ့ ရှင့်အလို လိုက်ရတာ တကယ်ကို ခက်တယ်... အာ၊ ဒါ ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်လား”

“မင်း ကြိုက်လား”

ကျုံးမင်းဝေသည် ပြာမှုန်အလွှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ လက်တစ်ဝါးအရွယ် ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကို ပေါ်ထွက်လာစေလျက် အားချိုး၏ ဝမ်းသာအားရမှု‌နှင့်အတူ အားချိုး ရှေ့သို့ ကန်စွန်းဥကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ကျုံးမင်းဝေ ရှင်ကဘာလို့အရမ်းသဘောကောင်း‌နေတာလဲ”

အားချိုး ဝမ်းသာလွန်းလို့ လက်နှစ်ဘက်စလုံးဖြင့် ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ အပူဒဏ်‌ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပေမယ့် ကန်စွန်းဥကို ချလိုက်ဖို့ ဝန်လေးတဲ့အတွက် သူမ ဘယ်လက်မှ ညာလက်ကို ‌ပြောင်းကိုင်ကာ တဖန် ညာလက်မှ ဘယ်လက်သို့ ‌ပြောင်းကိုင်ရင်း ကျုံးမင်းဝေကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ ကျုံးမင်းဝေတစ်ယောက် မထိန်းနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့ ကော့တက်သွားမိသည်။ သူ မီးဖိုထဲမှ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယူရင်း အာချိုးရဲ့ လက်ထဲက ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်ကို ယူကာ ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲထည့်ကာ စားပွဲပေါ် သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်လုံးကို အားချိုး ရှေ့သို့ တွန်းပို့ကာ ပြော၏။

“ စားလိုက်”