အခန်း (၂၃-၂၄)
Vol. 3 Ch. 23-24
အခန်း (၂၃) - ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် နားမလည်ဘဲ ဝင်ရှုပ်ခြင်း
မှန်ပေသည်။
စူးချီသည် ပါးနပ်လှသည့် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ကို ရိပ်မိပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် ရင်ဘတ်စည်တီး၍ ညည်းတွားခြင်း သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ကြီးကို တိုင်တည်၍ အပြစ်တင်ခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။
အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူ ညည်းတွားမနေနိုင်တော့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ယခင် ဆရာကြီးသည် ငါးနှစ်အကြာမှ အနားယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချီသည် ယခုမှ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးသာ ရှိသေးရာ သူ နောက်ထပ် အနှစ်လေးဆယ်ခန့် ဆက်စောင့်နိုင်ပါ့မလား။ ဧကရီတစ်ပါး ဖြစ်မလာခင် အသက်ခြောက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် အပျိုကြီးဘဝဖြင့်သာ ဇာတ်သိမ်းရမည်လား။
ထို့ကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် သူ၏ဗျူဟာကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ခံပညာသစ် ဖန်တီးမှုတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
ထို့အပြင် သူသည် ခိုင်လုံသည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကိုလည်း အသင့်ပြင်ထားခဲ့သည်။
“အထက်လူကြီးတွေက ဒီပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ကျွန်မတို့ကို အထူးတလည် နာမည်တပ်ပြီး တာဝန်ပေးထားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါဟာ ကျောင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ဆိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲပဲ”
“ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်”
“ကျွန်မက ရှန်မိသားစုထဲမှာ ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ အဲဒီဝါရင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်ကြီးတွေ ဘာလိုအပ်သလဲဆိုတာ အသိဆုံးပဲ”
“ဒါကြောင့် ဒီကိုယ်ခံပညာ ဖန်တီးမှုပိုင်းကို ကျွန်မကပဲ ဦးဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”
“ဆရာစုအနေနဲ့ ကျွန်မပေးတဲ့ လိုအပ်ချက်တွေပေါ် မူတည်ပြီး ကိုယ်ခံပညာကို ဖန်တီးပေးရုံပဲ”
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် သွယ်လျပြီး အသားအရေ နူးညံ့ချောမွတ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကမူ ချောမွေ့ခြင်းမရှိလှပေ။ စိတ်ကူးများစွာ ရှိသော်လည်း မကောင်းသော စိတ်ထားမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်လွဲအတွေးများသာ စုပုံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှောက်ယှက်ဖျက်ဆီးလိုသည့် ပါရမီမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။
ဉာဏ်များလှသည့် စူးချီကို ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ အမြန်ပင် စဉ်းစားမိသွားသည်။
နားမလည်သူတစ်ဦးက ကျွမ်းကျင်သူကို လမ်းညွှန်ခြင်းနှင့် အသေးစိတ်ကအစ လိုက်လံချုပ်ကိုင်ခြင်းထက် အလုပ်တစ်ခုကို ပျက်စီးစေနိုင်သည့် နည်းလမ်း အခြားမရှိပေ။
စူးချီက ပါရမီရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ သူ သင်ကြားပေးခဲ့သည့် ကိုယ်ခံပညာ နှစ်မျိုးစလုံးက လူအများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင် အနီးကပ် ဝင်ရောက်ချုပ်ကိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ထိုကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်၍ ရနိုင်လျှင်ပင် အသုံးပြုသူများက စက်ဆုပ်ရွံရှာပြီး လေ့ကျင့်သူများက လုံးဝ လက်မခံနိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်စေရမည်ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် ကြံစည်လိုက်တဲ့ ပြောင်မြောက်လှတဲ့ အကြံအစည်ပဲ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
…
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက စူးချီထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် အဓိကဆရာဖြစ်သလို ကိုယ်ခံပညာများကို ဖန်တီးသူလည်း ဖြစ်သည်။ သဘောတူမည် သို့မဟုတ် ကန့်ကွက်မည်ကို သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူ သဘောမတူပါက ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို သူကသာ နားချရမည် ဖြစ်သည်။
“အင်း”
စူးချီသည် အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က အကြံပေးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ဘက်က ပြဿနာမရှိပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံပညာ ဖန်တီးမှုဆိုတာက တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အမြင်နဲ့လည်း ဆိုင်တဲ့အတွက် ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းအတွင်းကနေ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်”
စူးချီ၏ စကားမှာ ခုနစ်ပုံခန့် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော်လည်း သုံးပုံခန့်မှာမူ မတတ်သာသည့် လေသံမျိုး ပါဝင်နေသည်။ ဤကျောင်းကို ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ အထွေထွေ လမ်းညွှန်ချက်များကို သူကသာ ဆုံးဖြတ်မည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ သို့သော် အသေးစိတ် အချက်အလက်များနှင့် ပါဝင်မည့် အကြောင်းအရာများတွင်မူ စူးချီက ကိုယ်ပိုင်အမြင်များကို ထည့်သွင်းသွားမည် ဖြစ်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို စွက်ဖက်၍လည်း ရမည်မဟုတ်ပေ။
အမှန်စင်စစ် စူးချီသည် ကိုယ်ခံပညာ ဖန်တီးသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးမှ ကိုယ်ခံပညာများကို ဤကမ္ဘာသို့ သယ်ဆောင်လာသူမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ စိုးရိမ်သည်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က တစ်စုံတစ်ဦးအတွက် သီးသန့်ဖြစ်သည့် ကိုယ်ခံပညာမျိုးကို ဖန်တီးပေးရန် တောင်းဆိုလာမည်ကို ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် စူးချီ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်သွားနိုင်သလို စနစ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့်လည်း လောလောဆယ်တွင် ကိုက်ညီမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် စူးချီ၏ စကားက ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို ကျေနပ်သွားစေသည်မှာ သိသာလှသည်။
“အောင်မလေး စူးချီက သဘောတူလိုက်တာလား”
“ငါ့လို ပါရမီရှင်မျိုးမှပဲ ကိုယ်ခံပညာတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့တော့တာပဲ”
“ရှန်မိသားစုရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သမီးတော်၊ အခမဲ့စားပြီး အပျော်ပတ်နေတတ်တဲ့ ငါကလည်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို လမ်းညွှန်ရမယ့်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ”
“ဟိဟိ”
“စူးချီရေ”
“နင်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အယောင်ဆောင်ပြီး ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ဆီကနေ နှစ်ခါတောင် လိမ်စားသွားခဲ့တယ်”
“ဒါပေမဲ့ ငါက လူကဲခတ် တော်တဲ့သူဆိုတော့ နင့်ကို ဆက်ပြီး အသုံးချရင်း ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ပေးရဦးမှာပေါ့”
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရှန်ကျစ်ရှသည် စားပွဲပေါ်သို့ မှီချလိုက်ရာ သူ၏ ရင်အစုံမှာ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးများကို အုပ်ထားလိုက်သည်မှာ အလွန်ပင် လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ ကွန်ပျူတာထဲတွင်မူ သူ မကြာသေးမီက စုဆောင်းထားသည့် သုတေသန အချက်အလက်များ ရှိနေသည်။
ထိုအချက်အလက်များထဲတွင် လက်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အို တက္ကသိုလ်မှ စစ်တမ်းများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ဝါသနာများ၊ လက်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည့် နည်းပြစနစ်များ စသည်တို့ ပါဝင်သည်။
“အင်း အရင်ဆုံး ကိုယ်ခံပညာရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို အတည်ပြုရအောင်”
ရှန်ကျစ်ရှားသည် တည်ကြည်လေးနက်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် စူးချီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာစုအနေနဲ့ ကိုယ်ခံပညာရဲ့ ဦးတည်ချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ကူးရှိလား”
စူးချီက ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဦးဆောင်ချင်သည်ဟု ပြောထားသည် မဟုတ်ပါလား။ စူးချီတွင် စိတ်ကူးရှိခြင်း မရှိခြင်းမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ လိုအပ်ချက်နှင့် စနစ်အတွင်းမှ လဲလှယ်၍ ရနိုင်မည့် အရာပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။
ထို့ကြောင့် စူးချီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီသက်ကြီးရွယ်အိုတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက် ကျွန်တော့်မှာ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘာစိတ်ကူးမှ မရှိသေးပါဘူး။ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာရော ဘာများ ရှိမလဲ”
“ဟဲဟဲ ဒါကိုပဲ စောင့်နေတာ”
“နင်က အချက်အလက်တွေကို သုတေသန မလုပ်ရသေးပေမဲ့ ငါက လုပ်ပြီးသား”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူ၏ လက်ပ်တော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချက်အလက်များအရ ထိုစစ်ပြန်ကြီးများ ရင်ဆိုင်နေရသည့် အကြီးမားဆုံး ပြဿနာမှာ သွေးလေ ချို့တဲ့အားနည်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့်တွင် သွေးလေ အင်အားများ ကျဆင်းလာသဖြင့် သူတို့၏ သက်တမ်းမှာလည်း ကုန်ဆုံးရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့ အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ အဘယ်နည်း။ သွေးလေ အင်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ကိုယ်ခံပညာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သင်က သွေးလေကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်လျှင် သင်သည် သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်လာမည်။ သို့သော် သင်ဖန်တီးသည့် ကိုယ်ခံပညာက သွေးလေကို ကုန်ခမ်းစေမည် ဆိုပါက သူတို့က သင့်ကို အလွန်ပင် မုန်းတီးသွားကြလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှားက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့ကို လက်သီးပညာ သင်ပေးဖို့ စဉ်းစားကြတာပေါ့”
ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လက်သီးပညာ အများစုမှာ ပြင်းထန်ပြီး အားအင်ကို အသုံးချရသည်သာ များသည်။ ထိုသို့ ပြင်းထန်ခြင်းမှာ သွေးလေ အားအင်ကို ကုန်ခမ်းစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သွေးလေ အားနည်းနေသူများသည် လက်သီးပညာ အသုံးပြုရသည်ကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည်။
ရှေးလူကြီးများ ပြောသကဲ့သို့ လက်သီးဆိုသည်မှာ လူပျိုလူရွယ်များကိုသာ ကြောက်ရသည် ဆိုခြင်းမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများ လက်သီးပညာကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုပါက သွေးလေကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် သွေးလေ အားနည်းနေပြီး သက်တမ်းမှာလည်း ကုန်ဆုံးလုနီး ဖြစ်နေချိန်တွင် သင်က သူတို့ကို လက်သီးပညာ သင်ပေးမည် ဆိုသည်မှာ သေတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့နေခြင်းနှင့် မခြားပေ။
အကယ်၍ ဤလက်သီးပညာကိုသာ သင်ပေးလိုက်ပါက သင်တန်းကြေး ပြန်တောင်းမည့်သူ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း ရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။
…
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် စကားဆုံးသည်နှင့် စူးချီ မတုံ့ပြန်ရသေးမီ အတွင်းရေးမှူးလေး ရဲ့ရှူးယောင်က အရင်ဆုံး အသက်ရှူမှားသွားသည်။
“ဘုရားရေ ကျွန်မဒေါ်လေးကတော့ သေတွင်းထဲ ဆင်းဖို့ ပြင်နေပြီပဲ”
“ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်... ဒီကိုယ်ခံပညာကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်”
ရဲ့ရှူးယောင်မှာ စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် ခြေဆောင့်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ဒေါ်လေးက လက်ဝါးပညာ သို့မဟုတ် ဓားသိုင်းပညာ သင်ပေးမည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် လက်ခံနိုင်သေးသည်။ လက်ဝါးပညာနှင့် ဓားသိုင်းပညာတို့တွင် လျင်မြန်ပေါ့ပါးသည့် နည်းစနစ်များ ရှိရာ သွေးလေကို မမြှင့်တင်ပေးနိုင်လျှင်ပင် ကျန်းမာရေးအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က လက်သီးပညာ သင်ပေးရန် ချက်ချင်း အဆိုပြုလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ရဲ့ရှူးယောင်မှာ ခေါင်းများပင် မူးနောက်သွားပြီး သူ၏ ဒေါ်လေးသည် အထက်လူကြီးများကို တမင်သက်သက် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေသည်လားဟုပင် သံသယ ဝင်မိတော့သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၊ လက်သီးပညာက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် သိပ်ပြီး အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်”
“သက်ကြီးရွယ်အို တက္ကသိုလ်က စစ်ပြန်ကြီးတွေက သွေးလေ အားနည်းနေကြတာ... သူတို့ သင်ချင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး”
အတွင်းရေးမှူးလေး၏ စကားမှာ ဤကမ္ဘာရှိ လူသားတစ်ဦး၏ ပုံမှန် တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစီအစဉ်များကို ဤအဆင့်ထိ ဆွဲတင်ထားပြီးမှ ရှန်ကျစ်ရှားအနေဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ကန့်ကွက်ခွင့် ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“အင်း နင်ပြောတဲ့ အချက်ကိုလည်း ငါ စဉ်းစားပြီးသားပါ၊ ဒါကြောင့် ဆရာစုအတွက် ငါ့မှာ ဒုတိယ တောင်းဆိုချက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်”
“အဲဒါကတော့ ဒီလက်သီးပညာက မြန်လို့မရဘူး၊ ငါတို့က အနှေးလက်သီးမျိုးကို ဖန်တီးလို့ ရတယ်လေ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက စူးချီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာစု၊ ဒါက ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား”
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ ဒုတိယ တောင်းဆိုချက်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။ အနှေးလက်သီးပညာများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြေလျော့စေသည့် အာနိသင်ရှိရာ ပေါ့ပါးသည့် လက်ဝါးပညာ သို့မဟုတ် ဓားသိုင်းပညာများနှင့် ဆင်တူသည်။
သို့သော် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခု၏ တန်ဖိုးမှာ မည်သည့်နေရာတွင် အသုံးချသနည်း ဆိုသည်အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ ဤကမ္ဘာသည် လူတိုင်း ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်သည့် ကမ္ဘာ ဖြစ်သည်။
ဤကမ္ဘာရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ အမုန်းဆုံးအရာမှာ ဘာနည်း။ မိမိ၏ လက်သီးက ပြိုင်ဘက်ထက် နှေးကွေးနေခြင်းကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ တစ်လှမ်းမျှ နှေးကွေးသွားသည်နှင့် ပြိုင်ဘက်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကိုသာ ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် နှေးကွေးခြင်းကို အလွန်ပင် ရွံရှာကြသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရဲ့ရှူးယောင်မှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သို့သော် စူးချီမှာမူ လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။
အကယ်၍ သက်ကြီးရွယ်အိုများကို လက်သီးပညာ သင်ပေးမည်ဆိုပါက ပြင်းထန်သည့် လက်သီးမျိုးမှာ လုံးဝ မသင့်တော်ပေ။ သို့သော် အနှေးလက်သီးပညာမျိုးမှာမူ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်။
သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာမှ ဝူချ သို့မဟုတ် ပါကွမ်းကျင် ကဲ့သို့သော ကျန်းမာရေး လေ့ကျင့်ခန်းများသည် အနှေးလက်သီး နည်းစနစ်များ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်းမာရေးကို ကောင်းမွန်စေကာ အသက်ရှည်စေသည့် အာနိသင် ရှိကြသည်။
အဓိကအချက်မှာ သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာမှ ထိုသို့သော အနှေးလက်သီးပညာမျိုးသည် ဤကမ္ဘာတွင် မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ထိုကဲ့သို့သော လက်သီးပညာမျိုးကို ထုတ်ပြလိုက်ပါက ယင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ အနည်းဆုံးတော့ လူအများ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ လူအများ စိတ်ဝင်စားလာပါက လေ့ကျင့်သူ ပိုများလာမည် ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း ဆရာကောင်း အမှတ်များကို ပိုမို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း စူးချီက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“အနှေးလက်သီးက စိတ်ကူးကောင်းတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်”
အခန်း (၂၄) - ဒီကိုယ်ခံပညာကို ငါသင်ပေးမယ်
“နှေးကွေးတဲ့ လက်ဝှေ့ပညာက အကြံကောင်း ဟုတ်လား...”
ရီရှုယောင်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားပြီး မျက်လုံးအစုံကိုသာ အပေါ်လှန်ကြည့်မိတော့သည်။
‘စူးချီ... မင်းကတော့ မျက်ခုံးကောင်းကောင်း မျက်လုံးရဲရဲနဲ့ လူရိုးပုံစံလေး ဖြစ်ပြီးတော့မှ အခုတော့ မင်းရဲ့ သိက္ခာကို စတေးလိုက်ပြီပေါ့လေ။ အထက်လူကြီးကို ဖားရတာက လမ်းကြောင်းဖြောင့်ဖြူးစေတယ်ဆိုတာကို မင်းပါ နားလည်သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား'
‘ဒါပေမဲ့... အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်လိုက်ရတာ မင်းကိုယ်ချင်းစာတရားမရှိဘူးလား'
အတွင်းရေးမှူးလေး ရီရှုယောင်၏ ရင်ထဲ၌ ဗလောင်ဆူနေသော ကန့်ကွက်သံများကို ခဏထားဦး။
ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်ကတော့ ဆရာစူးချီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဤလူငယ်လေးသည် သူမမျက်စိထဲ၌ ပို၍ ကြည့်ကောင်းလာသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
အွန်လိုင်းပေါ်ကလူတွေ ပြောကြသလိုပေါ့... “အစ်မကြီးတွေက ကောလိပ်ကျောင်းသားအရွယ် မောင်လေးတွေကို သဘောကျတယ်” ဆိုတာမျိုးလား။
စူးချီကို ကြည့်ရသည်မှာ နေရောင်ခြည်လို တောက်ပလန်းဆန်းသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။
‘သူကတော့ ငါ့ကို တမင်သက်သက် လှည့်စားတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား'
ထို့ကြောင့် သူမ၏ အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပိတ်ဆို့ခဲ့သည့်အတွက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်က သူ့ကို လောလောဆယ် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီ၏ နားလည်မှုပေးနိုင်စွမ်းကို အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် လက်ဝှေ့ပညာပဲ ဖြစ်စေရမယ်”
ထို့နောက် သူမ ခေတ္တရပ်ကာ ရှေ့ရှိ လက်ပ်တော့ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“နောက်တစ်ခုက တခြား အသေးစိတ်အချက်တွေကို ဆွေးနွေးရအောင်။ ငါ လေ့လာမိသလောက်တော့ လက်ဝှေ့ကွက် အများစုက တည့်တည့်တိုးတဲ့ ပုံစံတွေချည်းပဲ”
“ဆရာစုအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ လက်ဝှေ့ကွက်အသစ်ကို နည်းနည်းလေး ဆန်းသစ်အောင် လုပ်နိုင်မလားလို့ သိချင်တယ်၊ ဥပမာ... လက်သီးချက်တွေကို မျဉ်းကွေးပုံစံမျိုး ထည့်တာမျိုးပေါ့”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရီရှုယောင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းဖန့်သွားတော့သည်။
ဒါကတော့ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားပဲ။
သက်လုံတွေကျဆင်းနေတဲ့ လူအိုကြီးတစ်စုကို လက်ဝှေ့သင်ပေးမယ်ဆိုကတည်းက ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်နေပြီ။
အခုတော့ နှေးကွေးတဲ့လက်ဝှေ့တဲ့... ကိုယ်ခံပညာလောကမှာ ‘အနှေး’ ဆိုတာက အနှိမ်ခံရဆုံး အရာဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ။
‘မင်းက နှေးလိုက်တာ မင်းတစ်မိသားစုလုံး နှေးနေတာ’ ဆိုတာမျိုးက အကြီးအကျယ် စော်ကားခံရတာမျိုး မဟုတ်လား။
ပြီးတော့ တည့်တည့်တိုးတဲ့ လက်သီးချက်တောင် မဟုတ်ဘူးတဲ့။
တည့်တည့်ထိုးတဲ့ လက်သီးချက်မရှိတဲ့ လက်ဝှေ့ပညာ မျဉ်းကွေးပုံစံနဲ့ ဝိုက်ပြီး ထိုးရမှာလား အဲဒီလိုဆိုရင် အားကောပါပါ့ဦးမလား။
အတွင်းရေးမှူးလေးရီရှုယောင် စကားဖြတ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စူးချီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ရပါတယ် ကျွန်တော့်မှာ အကြံအစည်တချို့ ရှိပြီးသားပါ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် ကျေနပ်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော်အာမခံပါတယ်”
‘အမလေး... ငါ့ဒေါ်လေးကတော့ ရူးသွားပြီ၊ အခုတော့ အဓိကနည်းပြကပါ လိုက်ရူးနေပြီ'
‘ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က အစိုးရအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို အကုန် အာပူတိုက်ဖို့ ကြံနေကြတာလား'
‘ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ အဖိုးဆီသွားပြီး တိုင်ရမလား...’
ထိုအချိန်တွင်...
ရှန်ကျစ်ရှား၏ တောင်းဆိုချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် စူးချီသည် သူ၏ လက်မှတ်စာအုပ်ပေါ်တွင် ကိုယ်ခံပညာအမည်တစ်ခုကို ရေးချလိုက်သည်။
“တိုက်ချိ”
…
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အတွင်းရေးမှူးလေး ရီရှုယောင်မှာ ဆက်၍ နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်... ကျွန်မ ထင်တာတော့ ဒီလောက်ဆိုရင် လိုအပ်ချက်တွေက လုံလောက်ပါပြီ”
‘အန်တီရယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး တော်ပါတော့။’
‘တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီအွန်လိုင်းကျောင်းအစုတ်အပြတ်ကိုပဲ ရောင်းစားလိုက်ပါ၊ ဒါမှမဟုတ် အဖိုးလက်ထဲပဲ ပြန်အပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့လည်း အိမ်ပြန်ပြီး အမေတို့ဆီပဲ သွားကြရအောင်။ ဘာလို့ ဒီလောက်အရှုပ်အထွေးတွေ လုပ်နေရတာလဲ'
“ဒါပေမဲ့... ငါ မပြောရသေးတာတွေ ရှိသေး...”
ရှန်ကျစ်ရှားတွင် ပြောရန်ကျန်သေးသော တောင်းဆိုချက်များ ရှိနေသေးသည်။
သို့သော် ရီရှုယောင်၏ ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုသော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...
သူမနည်းနည်း လက်လွန်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်သည်။
သူမငယ်စဉ်ကတည်းက ပျင်းရိခဲ့ပြီး တက်ကြွမှုမရှိခဲ့သည်မှာ သူမ အမှားပင်။ သူမ၏ မိသားစုက သူမကို အလုပ်အကိုင်တစ်ခု အတည်တကျ လုပ်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။
ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဖခင်နှင့် အစ်မဖြစ်သူက ဤတူမလေးကို သူမအား ကူညီရန်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ ရီရှုယောင်ဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် သူမ၏ အစ်မနှင့် ဖခင်တို့ လွှတ်လိုက်သော သူလျှိုလေးဖြစ်သည်။
ရှန်ကျစ်ရှားက အရာရာကို ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေချိန်တွင် ရီရှုယောင်သည် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ပေးတတ်သည်။
သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှားတစ်ခုခု လျှောက်လုပ်လိုက်သည်နှင့် ဤကောင်မလေးက ချက်ချင်း သွားတိုင်တော့သည်။
ရှန်ကျစ်ရှားတစ်ခုခု လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူမ၏ ဖခင်အိုကြီး သို့မဟုတ် ဆယ်ကိုးပေလောက် မြင့်မားသည့် အရှိန်အဝါရှိသော သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက လာရောက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ရှန်ကျစ်ရှားတွန့်သွားကာ...
‘တော်ပြီ... ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်တာ ကောင်းမယ်ထင်တယ်။ အခု တောင်းဆိုထားတာတွေကလည်း တော်တော်လေး လက်တွေ့မကျဖြစ်နေပြီပဲ’ ဟု တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် စူးချီက ရှန်ကျစ်ရှားကို ကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ရပါတယ် အတွင်းရေးမှူးရီ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေက ပြဿနာကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပါဘူး”
စကားပြောရင်း စူးချီက ရှန်ကျစ်ရှားကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်... တခြား ဘာလိုအပ်ချက်တွေ ရှိသေးလဲဗျ”
စူးချီ၏ စကားကြောင့် ရီရှုယောင်မှာ လုံးဝကို စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
‘အစ်ကိုကြီးရယ်... ကျွန်မက အစ်ကို့ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ပေးနေတာလေ။’
‘ကျွန်မဒေါ်လေး တောင်းဆိုနေတာတွေက လူကောင်းတစ်ယောက် တောင်းဆိုမယ့်အရာတွေ ဟုတ်လို့လား'
‘ရှင်ရူးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ကိုယ်ရှင် နှိပ်စက်ခံချင်နေတဲ့ လူစားမျိုးလား’
‘တကယ်လို့ လက်ဝှေ့ပညာတစ်ခုက ဒီလိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီနေရင်တောင်မှ သက်ကြီးတက္ကသိုလ်က စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးတွေက ဒါကို လေ့ကျင့်ကြပါ့မလား’
‘သူတို့တွေ စားပွဲကို ရိုက်ခွဲပြီး ထမထွက်သွားရင်ပဲ ကံကောင်းလှပြီ’
ရီရှုယောင်သည် သူမ၏ မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော ဒေါ်လေးနှင့် အဓိကနည်းပြဖြစ်သူကို မည်သို့သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။
ရှန်ကျစ်ရှားကိုယ်တိုင်လည်း စူးချီ၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဒီလောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို စူးချီက တစ်ခုမှ ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိဘူးလား။
သို့သော် ပျင်းရိခြင်း၌ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးဖြစ်သော ရှန်ကျစ်ရှားသည် အခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမက ချက်ချင်းထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ ပြောတော့မယ် အဲဒါက... ဒီကိုယ်ခံပညာရဲ့ အကွက်တွေက ယဉ်ကျေးမှုရသရှိတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနိုင်မလား”
‘ယဉ်ကျေးမှုရသ’
ဒါကတော့ ရှန်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသမီးပျို ရှန်ကျစ်ရှားရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပဲ။
ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်အရာက အဲဒီ အဘိုးကြီးတစ်စုကို အမုန်းဆုံးဖြစ်စေသလဲ။
ထူးဆန်းတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေ မဟုတ်သလို၊ လူငယ်တွေရဲ့ အမြင်မတော်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါကတော့ ‘ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု’ ကို စော်ကားတာပဲ။ စူးချီ၏ အရင်ဘဝက ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုကို စော်ကားခဲ့သည့် ကုန်အမှတ်တံဆိပ်များ မည်ကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
ဤကိုယ်ခံပညာ အဆင့်မြင့်သည့် ကမ္ဘာတွင်လည်း သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုကို အလွန်မြတ်နိုးကြသည်။
ထိုအခါ စူးချီက အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိုယ်ခံပညာအကွက်များကို ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပတ်သက်သည့် နာမည်ကြီးကြီးတွေ ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက...
ထိုစစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့တွေးရင်း ရှန်ကျစ်ရှားက စူးချီကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
စူးချီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်... ဒါတွေက နောက်ဆုံး လိုအပ်ချက်တွေဆိုတာ သေချာလားဗျ၊ ထပ်တိုးစရာ မရှိတော့ဘူးနော်”
စူးချီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှား တစ်ယောက် ခိုးပြုံးလိုက်မိတော့သည်။
စူးချီက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်မှာကို သူမ မကြောက်ပေ။
သူမကြောက်သည်မှာ စူးချီက အရာရာကို အေးအေးဆေးဆေး လုပ်နိုင်နေမှာကိုသာ ဖြစ်သည်။
အခုတော့ စူးချီပင် ခက်ခဲနေပြီဆိုလျှင် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်များက ကွက်တိပင်။
သူမ၏ တိကျသော ကြိုးကိုင်မှုအောက်တွင် စူးချီတစ်ယောက် လမ်းပျောက်နေပြီဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။
“တခြားလိုအပ်ချက်လား”
“မရှိတော့ဘူး”
…
ရှန်ကျစ်ရှား မသိလိုက်သည်မှာ...
စူးချီမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရခြင်းမှာ ကိစ္စက ခက်ခဲနေ၍ မဟုတ်ပေ။
‘တိုက်ချိ’ ပညာရပ်ကို လဲလှယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် စူးချီသည် သူ၏ စနစ်ပန်နယ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
“လက်ရှိ သက်လုံ : ၇၀၀ မှတ်”
“ဆရာကောင်းရမှတ် : ၈၇၅၇ မှတ်”
“တိုက်ချိ လဲလှယ်ရန် လိုအပ်သော ဆရာကောင်းရမှတ်: ၆၅၅၀ မှတ်”
အင်း... ဟုတ်တယ်။
စူးချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရတာက ရှန်ကျစ်ရှားရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါက... “တိုက်ချိ” က အရမ်းဈေးကြီးနေလို့ပဲ။
စူးချီ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် “နဂါးနှိမ်ဆယ့်ရှစ်ချက် လက်ဝါးသိုင်း” လို ကိုယ်ခံပညာမျိုးတောင်မှ ရမှတ် ၁၈၀၀ လောက်ပဲ ပေးရတာ မဟုတ်လား။
အခုတော့ “တိုက်ချိ” တစ်ခုတည်းက “နဂါးနှိမ်ဆယ့်ရှစ်ချက် လက်ဝါးသိုင်း” သုံးခုစာလောက် ဈေးကြီးနေတာလား။
သို့သော် အနည်းငယ် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဤဈေးနှုန်းက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု စူးချီ ခံစားလိုက်ရသည်။
စနစ်၏ သတ်မှတ်ချက်အရ သူသည် ဤကိုယ်ခံပညာကို လူများများ သင်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သင်ယူသူများက ‘အခြေခံအဆင့်’ သို့ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။
‘အခြေခံအဆင့် ရောက်အောင်သင်ရခြင်း’ ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုချင်းစီတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ခက်ခဲမှု အဆင့်ဆင့် ရှိနေခြင်းပင်။
နဂါးနှိမ်ဆယ့်ရှစ်ချက် လက်ဝါးသိုင်း လိုမျိုးကျတော့... ဝတ္ထုတွေထဲမှာ တောင်းရမ်းစားသောက်သူများအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပဲ တတ်မြောက်တာ မဟုတ်လား။
အင်အားကြီးမားပေမဲ့ သင်ယူရတာ မလွယ်ကူဘူး။
ပြီးတော့ အဲဒီလက်ဝါးသိုင်းရဲ့ စွမ်းအားက အတွင်းအား ပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေတာ။
ဒါပေမဲ့ နဂါးနှိမ်ဆယ့်ရှစ်ချက် လက်ဝါးသိုင်းကိုယ်တိုင်က အတွင်းအားကို ဖြစ်ပေါ်စေတာ မဟုတ်ဘူး။ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒါကို သွားသင်ရင် လူပဲ ပင်ပန်းသွားမယ်၊ အကျိုးကျေးဇူးကလည်း ဖားခုန်သိုင်း လောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့် ဒါကို ပြန့်ပွားအောင်လုပ်ဖို့က သိပ်ပြီး အကျိုးမရှိလှဘူး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ‘ပင်ပန်းရုံပဲ ရှိမယ့်အလုပ်’ မျိုးပေါ့။
ဒီလို တွက်ကြည့်ရင်တော့ အဲဒီသိုင်းက ဈေးပေါတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်၊ သူသင်ပေးရတာလည်း ပင်ပန်းမယ်၊ ကျောင်းသားတွေကလည်း တတ်မှာမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ “တိုက်ချိ” ကတော့ မတူဘူး၊ သူက ‘နားလည်ဖို့ လွယ်ကူပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့’ ကိုယ်ခံပညာ အမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်တယ်။
ဒါက သင်ယူဖို့ မခက်ခဲဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။
သင်ယူဖို့ မခက်ခဲဘူးဆိုရင် လူအများကြီးဆီ ပြန့်နှံ့သွားနိုင်ပြီး ဆရာကောင်းရမှတ်တွေ ပိုရလာမှာပေါ့။
သိုင်းပညာကို လဲလှယ်ဖို့ ရမှတ် ၃ ဆ ပေးရပေမဲ့...
ပြန်ရလာမယ့် အကျိုးအမြတ်ကလည်း ပိုမြန်မယ်။
အရေးကြီးဆုံးအချက်က ဒါက အတွင်းအားကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ကျန်းမာရေးကို စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ လက်ဝှေ့ပညာမျိုး ဖြစ်တယ်။ မူရင်းမှတ်တမ်းတွေအရ ဒါကို လေ့ကျင့်ရင် အတွင်းအားတွေ တိုးပွားလာနိုင်တယ်။
အတွင်းအား တိုးလာရင် သက်လုံလည်း တိုးလာမှာပဲ မဟုတ်လား။
ဒီကမ္ဘာမှာ ကိုယ်ခံပညာတွေကို အထက်တန်းလွှာတွေကပဲ လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတဲ့အချိန်မှာ... သက်လုံကို တိုးပွားစေနိုင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခု အွန်လိုင်းပေါ် ရောက်လာရင် ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်သွားမလဲ။
တိုက်ချိဟာ လူအများကြားမှာ ရေပန်းစားဆုံး ကိုယ်ခံပညာ ဖြစ်လာမှာ သေချာပြီး၊ သာမန်ကျောင်းသား အမြောက်အမြားကို သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။
ဒါ့အပြင်... ဒီကိုယ်ခံပညာက ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေနဲ့လည်း ကွက်တိပဲ။
တိုက်ချိကလည်း လက်ဝှေ့ပညာပဲလေ။
နှေးကွေးတဲ့ လက်ဝှေ့လည်း ဖြစ်တယ်၊ အနှေးနဲ့ အမြန်ကို နိုင်တာမျိုးပေါ့။
ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အကွက်တိုင်းက တည့်တည့်ထိုးတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဆွဲတာတွေက အဓိကပဲ။
နောက်ပြီး... “ဗျိုင်းဖြူ တောင်ပံဖြန့်ခြင်း”၊ “ဒူးသိုင်း၍ ခြေလှမ်းလှည့်ခြင်း”၊ “စောင်းတီးဟန်”၊ “စာကလေးအမြီးကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်း”... စတဲ့ နာမည်လှလှလေးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။
အားလုံးထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးကတော့...
ဒါကို လေ့ကျင့်ရင် အသက်ရှည်စေတယ်။
ဒါကတော့ သက်လုံတွေ ကုန်ခမ်းနေပြီး သေခြင်းတရားနဲ့ နီးစပ်နေတဲ့ စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးတွေအတွက် တကယ်ကို လိုအပ်နေတဲ့ အရာပဲ။
တိုက်ချိ အဘိုးကြီး စစ်သည်တော်ကြီးတွေ ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်စေရမယ်။