အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း (၂၅) - ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာတစ်ခုကို အလိုရှိခြင်း

မိမိ၏ စနစ်ပန်နယ် ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသော စူးချီသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတွေးနက်နေဟန်ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတတ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီ၏ ထိုမျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေမိ၏။

“ကြည့်ရတာ စူးချီလည်း ဒီကိုယ်ခံပညာကို တော်တော်လေး လက်ပေါက်ကပ်တယ်လို့ ထင်နေပုံပဲ။”

“ဒီတစ်ခါတော့ ဒုတိယသခင်မလေး အခြေအနေ ကောင်းပြီဟေ့။”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိုယ်ခံပညာက ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ရဲ့ စနစ်ဆုကြေးကို အမြင့်ဆုံးအထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးနိုင်ပါ့မလား။”

ထိုသို့တွေးတောရင်း စူးချီ အတွေးပွားနေသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရှန်ကျစ်ရှားသည်လည်း သူမ၏ စနစ်ပန်နယ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“လက်ရှိ မှတ်ပုံတင်ထားသော ကျောင်းသားအရေအတွက် - ၁၆,၄၃၇ ဦး”

“ကျောင်းသားသစ် ဝင်ရောက်မှု - ၁၀,၅၃၉ ဦး”

“ကျောင်းထွက်ရန် လျှောက်ထားသူ - ၀ ဦး”

“ခန့်မှန်းခြေ ပြန်လည်ရရှိမည့် သွေးနှင့်သက်လုံ - ၀ မှတ်”

“လက်ရှိ ကျောင်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက် - ၄၂၀,၀၈၈။ အဆင့်တက်ရန် ၉,၆၆၂ နေရာ လိုအပ်သေးသည်။”

အောက်ဆုံးမှ ဒုတိယမြောက် စာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိလိုက်မိတော့သည်။

သို့သော်လည်း မှတ်ပုံတင်ထားသည့် ကျောင်းသားဦးရေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။

‘သိုင်းကွက်နှစ်ဖြာ ကျွမ်းကျင်မှု’ ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည့် ဤအကြိမ်တွင် ကျောင်းသားဦးရေမှာ တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကျော်အထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ကျောင်းသားသစ် တစ်သောင်းခန့် ရှိခဲ့သည်။

ဤကျောင်းသားဦးရေကို ကြည့်ရင်း ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ ခေါင်းထဲ၌ အကြံတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

“စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးတွေကို သင်ပေးတဲ့အခါ ဒီအွန်လိုင်းကျောင်းသားတွေကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်ရင်ကော။”

“သင်ကြားမှုပုံစံ နှစ်မျိုးစပ် လုပ်လိုက်မယ်။ အပြင်မှာ လူကိုယ်တိုင်လည်းသင်မယ်၊ အွန်လိုင်းကနေလည်း တိုက်ရိုက်လွှင့်မယ်။”

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မကြာခဏ ပေါ်လာတတ်သည့် “ဉာဏ်ကြီးရှင်” အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာသည်။

ကာယဆရာမတစ်ဦး၏ သင်္ချာတွက်ချက်မှု စွမ်းရည်မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် အလုပ်လုပ်တော့သည်။

ကျောင်းသား ၁၆,၀၀၀ ထဲက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကပဲ စိတ်ပျက်ပြီး ကျောင်းထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် လူပေါင်း ၄,၈၀၀ ဖြစ်မယ်။

တစ်ယောက်ကို ပျမ်းမျှ သွေးနှင့်သက်လုံ ၁၃၀ မှတ်နှုန်းနဲ့ အဆ ၁၀၀ ဆုကြေးရမယ်ဆိုရင်... စုစုပေါင်း သွေးနှင့်သက်လုံ ရမှတ် ၆၂.၄ သန်းတောင် ရမှာပဲ။

၅၁.၂ သန်းဆိုရင် ကိုးဆင့်မြောက် ငါးခုမြောက်အဆင့်ကို ရောက်ပြီ... အဲဒီအဆင့်ဆိုရင် လူသားတွေထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အမြင့်ဆုံးပဲလေ။

ဒါကြောင့်... စူးချီ၊ မင်းက ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ခဏခဏ လာဖျက်နေပေမဲ့လည်းပေါ့လေ...

လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်က အမြဲတမ်း ရှုံးနေပါ့မလား။ ကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ယောက်ကကော အမြဲတမ်း ကျရှုံးနေပါ့မလား။

ဒုတိယသခင်မလေးသာ တစ်ကြိမ်လောက် နိုင်လိုက်ရင် လူသားတွေရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်နိုင်ပြီ။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် တွေးလေလေ သူမ၏ အစီအစဉ်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလေလေဟု ခံစားလာရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စူးချီ ဖန်တီးမည့် ကိုယ်ခံပညာသည် စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးများအတွက်သာ အထူးရည်ရွယ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဆိုရိုးစကား ရှိသည် မဟုတ်ပါလား... “အသားလည်း စားချင်၊ အရိုးလည်း ဟင်းချိုသောက်ချင်လို့ မရဘူး” ဟု။

လူတစ်စုအတွက် သီးသန့်ဖန်တီးထားသော ကျင့်စဉ်သည် အခြားလူများအတွက် သင့်တော်ချင်မှ သင့်တော်မည် ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်၍ စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီး အားလုံးက ကျေနပ်ကြသည်ဆိုဦးတော့...

အွန်လိုင်းကျောင်းသားတွေသာ မကျေနပ်ကြဘူးဆိုရင် ဒုတိယသခင်မလေး ရှန်အတွက်တော့ အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်ပြီပေါ့။

ထိုသို့တွေးရင်း ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ခေါင်းထဲ၌ ချမှတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

စနစ်ပန်နယ်၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းမှ ကျောင်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက်နှင့် အဆင့်တက်ရန် အချက်ပေးချက်ကိုမူ သူမ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

‘သိုင်းကွက်နှစ်ဖြာ ကျွမ်းကျင်မှု’ ကြောင့် “နယူးဗိုယေ့ဂျ်” ကျောင်းလေးမှာ နာမည်ကြီးလာခဲ့သလို ကျောင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း နေရာပေါင်း တစ်သိန်းကျော်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ အဆင့်တက်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ကိုယ်ခံပညာ စီးဆင်းမှုအရ သူမသည် အချိန်မရွေး စတုတ္ထအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်။

အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ်တွင် စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ ကိုယ်ခံပညာ မိသားစုကြီးများထဲတွင်ပင် အလွန်ထူးချွန်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ မိသားစုငယ်လေးများတွင်မူ ဤသို့သော တိုးတက်မှုမျိုးရှိသူကို အမာခံတပည့်အဖြစ်ပင် ပျိုးထောင်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း... တစ်ချက်တည်းနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းက ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်အနေနှင့် ဤသို့သော အဆင့်ငယ်လေးများကို ဘယ်မှာ ဂရုစိုက်နေပါတော့မည်နည်း။

“ငါ့မှာ နောက်ထပ် အကြံတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု ထင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ရုတ်တရက် စကားပြန်စလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

“ဒီတစ်ခါ စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးတွေကို သင်ပေးတဲ့အခါမှာ ဘက်စုံသင်ကြားမှု ပုံစံမျိုး လုပ်ကြည့်ရင်ကော။”

လူတိုင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားက ဆက်ရှင်းပြသည်။

“အပြင်မှာ လူကိုယ်တိုင်သင်ပေးတာရော၊ အွန်လိုင်းကနေ သင်ပေးတာရော နှစ်မျိုးလုံး လုပ်မှာ။ ဒါက ဆန်းသစ်တဲ့ သင်ယူမှု အတွေ့အကြုံသစ် တစ်ခုပဲ။”

စူးချီကတော့ ဘာမှ မထူးခြားသလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

တိုက်ချိ ကို သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရော လူငယ်တွေပါ သင်ယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပေ။

‘ဟွန်း။’

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီ၏ ဘာမှမဖြစ်သလို မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

‘ခုနကတော့ မျက်မှောင်တွေ ကြုတ်နေပြီးတော့ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် အလွယ်တကူ သဘောတူနေရတာလဲ။’

‘အင်း... ငါ နားလည်ပြီ။’

‘မင်း လက်လျှော့ဖို့ ပြင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။’

အင်တာနက်ပေါ်က ဟာသတစ်ခုလိုပေါ့... “ငါ့ကို အရောင်စုံတဲ့ အမည်းရောင်လေး တစ်ခုလောက် လုပ်ပေးပါ” ဆိုတာမျိုး။

ဒီလောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ တောင်းဆိုချက်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ... စားပွဲကို ရိုက်ခွဲပြီး ထွက်မသွားချင်ရင်တော့ အဆင်ပြေသလိုပဲ ပြီးစလွယ် လုပ်လိုက်ကြတာ ထုံးစံပဲလေ။

ဒါက ဒုတိယသခင်မလေး အလိုချင်ဆုံး အချက်ပဲ မဟုတ်လား။ ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပို၍ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှား တစ်ယောက်တည်း သဘောကျနေစဉ်မှာပင် ရီရှုယောင်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောတော့သည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်... ဒီလောက်ဆိုရင် တော်ပါပြီ။”

ဟုတ်ပါသည်။

ရီရှုယောင်သည် “သူလျှို” တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့် သူမ၏ ဒေါ်လေးမှာ တစ်မိသားစုလုံးတွင် အသက်အရွယ် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမည်ခံအားဖြင့် အဒေါ်နှင့် တူမ ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်ရင်းနှီးသော ကစားဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ဒေါ်လေးမှာ အရှိန်လွန်နေပြီဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ကိုယ်ခံပညာအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲသလဲဆိုတာ သူတို့လို မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုက လာသူတွေက အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် သီးသန့် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် လူငယ်များအတွက် အွန်လိုင်းမှ သင်ကြားပေးရန် လုံးဝ သင့်တော်မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက အပြင်မှ စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးတွေကလည်း မကျေနပ်၊ အွန်လိုင်းမှ ကျောင်းသားတွေကလည်း ဒေါသထွက်နှင့်... ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ဒေါ်လေး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ ဒါကတော့ ကျောင်းကို ဖျက်ဆီးမယ့် လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးနေတာပဲ။

“ဆရာစု... အခုနက ဆွေးနွေးခဲ့တာတွေထဲမှာ ခက်ခဲတာမျိုးရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်နော်။”

ရီရှုယောင်၏ စကားမှာ စူးချီကို မေးနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူမသည် စူးချီကို မျက်စိတစ်မှိတ်ပြကာ အစည်းအဝေးတွင် ပြဿနာများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် အချက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ရှင်က ဘာမှ မကန့်ကွက်ချင်ဘူးလား။’

သို့သော်... စူးချီကတော့ ဘာမှ မသိသလိုပင်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ရဲ့ အကြံပြုချက်တွေက တကယ်ကို ကောင်းမွန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ဘက်က ထပ်တိုးစရာ မရှိတော့ပါဘူး။”

“...”

“ရှင်က ကိုယ်ခံပညာအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရမှာဆိုတော့ ဒီကြားထဲမှာ အွန်လိုင်းအတန်းတွေကို ဆက်သင်နိုင်ဦးမလား။”

“ကျွန်မ သိသလောက်တော့ တချို့လူတွေက ကိုယ်ခံပညာသစ် တီထွင်ဖို့ဆိုရင် တရားထိုင် အောင်းနေရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် လောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာရတာမျိုးတွေ ရှိတတ်တယ်လေ...”

“ဆရာ့ရဲ့ အလေ့အကျင့်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ မသိဘူး၊ အွန်လိုင်းအတန်းတွေကို ခဏ ရပ်ထားဖို့ လိုမလား။”

ရီရှုယောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စူးချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်ကြားမှုဖြစ်စဉ်ကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ တီထွင်ဖန်တီးမှု ဖြစ်စဉ်ပါပဲ။”

စူးချီသည် အွန်လိုင်းအတန်းများကို မရပ်ချင်သည်မှာ သဘာဝပင်။ အတန်းတွေဖွင့်မှ ဆရာကောင်းရမှတ်တွေ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်... သူ၏ အဖြေက ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို သတိထားမိသွားစေသည်။

‘အင်း... သင်ကြားရင်းနဲ့ တီထွင်မှာလား။ မဖြစ်ဘူး၊ သူ့ကို ကောင်းကောင်း စဉ်းစားခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ သူ့ကို ခွင့်ရက်ပေးပြီး ဘာမှ စဉ်းစားမထွက်အောင် လုပ်ရမယ်။’

ထိုသို့တွေးပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မရဘူး။ ကိုယ်ခံပညာအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးတယ်ဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။”

“တကယ်လို့ သွေးနှင့်သက်လုံ စီးဆင်းမှု ဒါမှမဟုတ် အကွက်တွေက စနစ်တကျ မရှိဘူးဆိုရင် သင်ယူတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အတွင်းဒဏ်ရာ ရသွားနိုင်တယ်...”

“ဒါကြောင့် အွန်လိုင်းအတန်းတွေအတွက် ငါ အစားထိုးဆရာ တစ်ယောက် ရှာပေးမယ်... ဆရာစုကတော့ ကိုယ်ခံပညာသစ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သုတေသနလုပ်ပါ။”

“ဒီကိုယ်ခံပညာကို ဖန်တီးဖို့ ဆရာစု အချိန် ဘယ်လောက်လောက် ယူရမလဲ။”

အချိန်။

အင်း... အဲဒါကို ငါ မေ့တော့မလို့ပဲ။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းက စူးချီကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ အရင်က ‘ဖားခုန်သိုင်း’ နဲ့ ‘သိုင်းကွက်နှစ်ဖြာ ကျွမ်းကျင်မှု’ ကို သူ ပေးခဲ့တာ အရမ်း မြန်လွန်းနေသည်။

ကိုယ်ခံပညာ အနည်းငယ်အတွက်ဆိုလျှင် သူသည် အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်ဟု ဆင်ခြေပေးနိုင်သော်လည်း ယနေ့ ရှန်ကျစ်ရှား တောင်းဆိုလိုက်သည့် အချက်များစွာ ပါဝင်သည့် ကိုယ်ခံပညာအသစ်ကိုပါ အချိန်တိုအတွင်း ထုတ်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက မသင့်တော်ပေ။

ထို့ကြောင့် စူးချီက အနည်းငယ် စဉ်းစားဟန်ပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တစ်လလောက်တော့ အချိန်ယူရပါလိမ့်မယ်။”

စူးချီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားတွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ စူးချီက သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေသည်ဟုပင် သူမ ထင်လိုက်သေးသည်။

တစ်လတည်းနဲ့ ဘာတွေများ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တီထွင်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။

‘ဟဲဟဲ ဝူးဟူး... ပျံသန်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ။’

ထို့ကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ သက်ကြီးတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှု ပွဲတော်ကလည်း နောက်ထပ် တစ်လကျော်လောက်ဆိုရင် ရောက်တော့မှာပဲ။”

“ဒီကြားထဲမှာ ဆရာစု ကောင်းကောင်း လေ့လာပါ၊ ကျောင်းရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကိုလည်း စိတ်ကြိုက် သုံးနိုင်ပါတယ်။”

“ငါတို့အားလုံး နာမည်ကြီးသွားအောင် ကြိုးစားကြတာပေါ့။”

သူမ ပြောလိုက်သည့် စကားထဲ၌ “အင်း... ဒီကိုယ်ခံပညာအသစ်က နာမည်ပျက်နဲ့ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားအောင် ကြိုးစားကြတာပေါ့။” ဆိုသည့် အတွင်းစိတ်ဆန္ဒများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါချေ။

အခန်း ၂၆ - ထိုက်ကျိသိုင်းကွက် ၁၃ ကွက်

ဝူးဟူး အစည်းအဝေးပြီးပြီ။

မကြာမီ ရရှိတော့မည့် များပြားလှသော သွေးသားအရှိန်အဝါ ပြန်အမ်းမှတ်များနှင့် သန်း ၁၀၀ ကျော်တော့မည့် သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အမှတ်များကို တွေးတောရင်း ရှန်ကျစ်ရှား တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားကာ နှစ်ရှည်လများ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများပင် ပျောက်ကင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်တတ်သော သူမ၏ ဦးနှောက်မှာလည်း ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားတော့သည်။

ပြန်အမ်းမှတ်များ ရရှိပြီးသည်နှင့် သူမသည် ကိုးဆင့်မြောက် နယ်ပယ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိနိုင်ရုံသာမက မဟာဧကရာဇ်အဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်ပေတော့မည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ရှန်မိသားစု၏ မည်သည့် သိုင်းပညာ သို့မဟုတ် ဆေးဝါးကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

မြတ်စွာဘုရား ဒါက ဘယ်လိုတောင် အစွမ်းထက်တဲ့ အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးရဲ့ ဇာတ်ကွက်မျိုးလဲ။

"ဟွန်း မိသားစုက ငါ့ကို အထင်သေးပြီး အထောက်အပံ့တွေ မပေးခဲ့ဘူးပေါ့လေ။ ဟွန်း မနေ့ကတော့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားကြပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ မင်းတို့ ငါ့ကို မမှီနိုင်စေရဘူး"

သူမ၏ ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အေးအေးလူလူ နေတတ်သော ကျောင်းအုပ်ရှန်သည် သူမ၏ သွယ်လျရှည်လျားသော ခြေတံများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ငါက ကျောင်းအုပ်ပဲ ငါ့ခြေထောက် ငါကြိုက်တဲ့နေရာ တင်မှာပေါ့"

...

လုပ်ငန်းစဉ်များကို အတည်ပြုပြီးနောက် "ခရီးသစ်" သင်တန်းကျောင်းရှိ လူတိုင်းသည် မိမိတို့ တာဝန်ကိုယ်စီဖြင့် အလုပ်များနေကြတော့သည်။

စူးချီ၏ အွန်လိုင်းသင်တန်းများ လွှင့်တင်နေစဉ်အတွင်း သိုင်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အဆင့်တွင် ပြတ်တောက်မှု မရှိစေရန်နှင့် စီမံခန့်ခွဲမှု အားနည်းချက်ကြောင့် ကျောင်းသားများ နုတ်ထွက်သွားခြင်း မရှိစေရန်အတွက် ယဲ့ရှူးယောင်သည် အွန်လိုင်းဆရာများကို စတင် အလုပ်ခေါ်ယူတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် စူးချီ၏ သင်တန်းများသည် အွန်လိုင်းတွင် လူကြိုက်များနေသဖြင့် လူအများအပြားသည် စူးချီထံမှ တိုက်ရိုက် လမ်းညွှန်မှု ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လာရောက် လျှောက်ထားကြသည်။

လျှောက်ထားသူ အမြောက်အမြားထဲမှ ကျောင်းအုပ်ရှန်သည် အလွန်ပင် စိတ်ချရပုံပေါက်သော ဆရာများကို ပယ်ချလိုက်ပြီး တစ်ဦးကိုသာ သေချာစွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူမ ရွေးချယ်လိုက်သူမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဗီဒီယိုများ ရိုက်ကူးဖူးသည့်အပြင် ကျေးလက်ဒေသတွင် စာသင်ကြားဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိသော ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ ကျေးလက်ဒေသတွင် စာသင်ကြားပေးနေသော ဆရာမ ကောင်းယွမ်ယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက စူးချီ သင်ကြားပေးခဲ့သော အွန်လိုင်း သိုင်းသင်တန်းများမှတစ်ဆင့် သူမသည် ထူးခြားသော အရည်အချင်းရှိသည့် ကျောင်းသားများအတွက် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစကို ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် စူးချီနှင့် အမြဲတမ်း တွေ့ဆုံချင်နေခဲ့သည်။

"ခရီးသစ်" သင်တန်းကျောင်း၏ အလုပ်ခေါ်စာကို မြင်သောအခါ သူမသည် တွေဝေမနေဘဲ ချက်ချင်း လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် ကျောင်းအုပ်ရှန်က သူမကို တော်ရုံတန်ရုံ ဆရာများထဲမှ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဗီဒီယိုတွေ တင်ဖူးတယ်ဆိုတော့ စာသင်တာကို စိတ်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး"

"စူးချီ အွန်လိုင်းမှာ စာမသင်နိုင်တဲ့ အချိန်မှာ သူမကို အစားထိုး သင်ခိုင်းမယ်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမူအရာတွေ ထည့်ခိုင်းပြီး ကျောင်းသားတွေရဲ့ အကြည်ညို ပျက်အောင် လုပ်မယ်။ အင်း တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ"

"ကျောင်းသားတွေ စိတ်ကုန်နေတဲ့ အချိန်ကျမှ စူးချီက ပြန်ပေါ်လာပြီး ဟိုနှေးကွေးတဲ့ သိုင်းကွက်အသစ်ကို ပြလိုက်ရင်တော့ ကျောင်းသားတွေ ပေါက်ကွဲသွားမှာ သေချာတယ်။ သူတို့တွေ ချက်ချင်း နုတ်ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်"

သို့ဖြင့် စူးချီ သိုင်းပညာ ဖော်ထုတ်နေသည့် ကာလအတွင်း ဖြူစင်ဝင်းပသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော ဆရာမလေး တစ်ဦးသည် "ခရီးသစ်" သင်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

...

ကျင့်စဉ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် စူးချီသည် ကျောင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမသို့ ဝင်သွားကာ စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လက်ရှိကျင့်စဉ် - လက်နှစ်ဖက်သုံး သိုင်းပညာ

လက်ရှိ သွေးသားအရှိန်အဝါ - ၇၀၀ မှတ်

ထူးချွန်ဆရာ ရမှတ် - ၈၇၅၇ မှတ်

ကျင့်စဉ်သင်ကြားမှု တိုးတက်မှု - ၁၆၈၁၄ / ၃၃၁၄၅

သင်ကြားမှု အခြေအနေ တွက်ချက်မည့်ရက် - ၂ ရက်နှင့် ၁ နာရီ

ကျင့်စဉ်အသစ်တစ်ခုကို သင်ကြားပြီးနောက် တစ်ပတ်အတွင်း လေ့လာသင်ယူသော ကျောင်းသားအရေအတွက်အလိုက် စူးချီကို ထူးချွန်ဆရာရမှတ်များ ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။

လက်နှစ်ဖက်သုံး သိုင်းပညာကို လူအများအပြား သင်ယူလိမ့်မည်ဟု စူးချီ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင် နောက်ထပ် ကျောင်းသား ၃၀၀၀ ခန့်သာ ထပ်မံ သင်ယူခဲ့ကြသည်။

လူကြိုက်များနေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သင်ယူသူ နည်းပါးနေရသနည်းဟု စဉ်းစားကြည့်ရာ ၎င်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

လက်နှစ်ဖက်သုံး သိုင်းပညာသည် မဖြစ်မနေ သင်ယူရမည့် ပညာရပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းကို စာမေးပွဲများ သို့မဟုတ် တတိယဆင့်အောက် တိုက်ပွဲများတွင်သာ အသုံးချနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သင်ယူရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများစုမှာ "နောက်မှပဲ လေ့လာတော့မယ်" ဆိုသည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သိမ်းထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကြိုးစားလိုသော ကျောင်းသားအချို့ အမြဲရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ကျောင်းသား ၅၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သည် ဤသိုင်းပညာကို တတ်မြောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုက်ကျိကျင့်စဉ်အတွက် လိုအပ်သော ထူးချွန်ဆရာ ရမှတ် - ၆၅၅၀ မှတ်

အသုံးပြုသူ အနေဖြင့် လဲလှယ်လိုပါသလား - ဟုတ်ကဲ့ / မဟုတ်ပါ

စူးချီသည် တွေဝေမနေဘဲ လဲလှယ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ထိုက်ကျိကျင့်စဉ်ကို လဲလှယ်ပြီးပါပြီ။ ကျန်ရှိသော ထူးချွန်ဆရာ ရမှတ် - ၂၂၀၇ မှတ်"

စနစ်မှ ပေးအပ်လိုက်သော သိုင်းပညာမှာ မူလလက်ဟောင်း ထိုက်ကျိ သို့မဟုတ် ထိုက်ကျိ သိုင်းကွက် ၁၃ ကွက် ဖြစ်သည်။

"ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်သည် သွေးသားအရှိန်အဝါကို အခြေခံထားသဖြင့် စနစ်မှ သင့်အတွက် ထိုက်ကျိ သွေးသားစီးဆင်းမှု စနစ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးနေပါသည်"

"ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ အသုံးပြုသူသည် အသစ်ရရှိသော သွေးသားစီးဆင်းမှု ပုံစံအတိုင်း သင်ကြားနိုင်ပါသည်"

ထိုက်ကျိကျင့်စဉ်ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သော အသိပညာများအားလုံး စူးချီ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

"ဒီထိုက်ကျိက ငါ့အရင်ဘဝက သင်ခဲ့တာနဲ့ မတူပါလား"

မတူသည်မှာ သဘာဝပင်။ အရင်ဘဝက စူးချီ သင်ယူခဲ့သည်မှာ အားကစားချိန်တွင် သင်ကြားသော အခြေခံ ထိုက်ကျိကွက် ၂၄ ကွက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုရရှိသော မူလထိုက်ကျိမှာ ကျန်းဆန်းဖုန်း ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သည့် အစစ်အမှန် သိုင်းပညာဖြစ်ရာ တန်ဖိုးချင်း လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။

သိုင်းပညာကို ရရှိပြီးနောက် စူးချီသည် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမတွင် ကိုယ်တိုင် စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

သူသည် အနည်းငယ် ကုန်းလိုက်ပြီး သွေးသားအရှိန်အဝါကို လှည့်ပတ်ကာ ထိုက်ကျိ၏ အဖွင့်ကွက်ကို စတင်လိုက်သည်။

ပထမကွက် - နတ်မင်းဓားအပ်နှင်းခြင်း

ဒုတိယကွက် - မိုးမြေလုံးထွေးခြင်း

...

တေရသမကွက် - ကျင့်စဉ်အမြိုက်တရား

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံး ပြီးမြောက်ရန် စူးချီ တစ်နာရီနီးပါး အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

စင်စစ် လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက ဤမျှ အချိန်ကြာမည် မဟုတ်ပေ။ စူးချီ အချိန်ယူလိုက်ရခြင်းမှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုစီ ပြုလုပ်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးသားစီးဆင်းမှု ပြောင်းလဲပုံကို အာရုံခံနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သွေးသားစီးဆင်းမှုက အနေအထားအလိုက် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ အတွင်းအားက တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာတာကိုး"

"ဒါကြောင့် နှေးကွေးနေတဲ့ လက်တွေက ကြီးမားတဲ့ အားကို တားဆီးနိုင်တာလား"

အရင်ဘဝက သိုင်းဝတ္ထုများ ဖတ်စဉ်အခါက ထိုက်ကျိသည် အဘယ်ကြောင့် နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လျင်မြန်မှုကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ကို စူးချီ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ကျည်ဆန်ကိုပင် လက်ဖြင့် ဖမ်းနိုင်သူသည် ထိုက်ကျိ၏ ဖယ်ထုတ်ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် မခုခံနိုင်ရသနည်း။

ယခု ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ကြည့်သောအခါမှ စူးချီ နားလည်သွားတော့သည်။

ထိုက်ကျိ၏ သွေးသားလှည့်ပတ်မှုသည် အမြဲတမ်း စက်ဝိုင်းပုံစံ ဆွဲနေခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်တွင် အရှိန်အဝါ စက်ကွင်းတစ်ခုကို မသိမသာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါက တိုက်ခိုက်မှုများကို ဘေးသို့ လွှင့်စင်သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်သူကို တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်လည်း ထိုစက်ကွင်းသည် ကပ်ပါသွားသဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီစက်ဝိုင်းပုံ အရှိန်အဝါက အားဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည် ရှိမလဲ"

ထိုသို့ သိလိုသဖြင့် စူးချီသည် လေ့ကျင့်ရေး စက်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။ ထိုစက်သည် လေ့ကျင့်သူကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ ရိုက်နှက်နိုင်သော စက်ဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်သူ၏ သွေးသားအရှိန်အဝါအလိုက် တိုက်ခိုက်မှုအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ယခုအခါ စူးချီ၏ အမှတ် ၇၀၀ အပေါ် အခြေခံ၍ အားကို ပေါင် ၂၁၀၀ သတ်မှတ်ထားသည်။

"ပေါင် ၂၂၀၀... တိမ်တိုက်လက်ဝါးနဲ့ တွန်းထုတ်မယ်"

"ပေါင် ၂၅၀၀... မိုးမြေလုံးထွေးခြင်းနဲ့ ပိတ်ဆို့မယ်"

"ပေါင် ၃၀၀၀... ရေစီးကြောင်းအတိုင်း ဖယ်ထုတ်မယ်"

...

"ပေါင် ၆၃၀၀... တိမ်တိုက်လက်ဝါးနဲ့ ထပ်ပြီး တွန်းထုတ်မယ်"

နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူပြီးနောက်မှသာ စူးချီသည် သူ၏ အားအင် မလုံလောက်တော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သုံးဆ။

ထိုက်ကျိသည် မိမိ၏ သွေးသားအရှိန်အဝါထက် သုံးဆမျှ ကြီးမားသော အားကို တားဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အမှန်တကယ်ပင် သွေးသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စက်ဝိုင်းသည် ဟန်ချက်ညီကာ ဖိအားကို အကောင်းဆုံး ခံနိုင်ရည် ရှိလှသည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် သွေးသားအရှိန်အဝါဖြင့် လူစုခွဲပစ်နိုင်သည်။

၎င်းမှာ ဥခွံကို မထိခိုက်စေဘဲ လက်ဖြင့် ညှစ်သည့်အခါ ဖိအားများ ပြန့်နှံ့သွားသည့် သဘောနှင့် ဆင်တူသည်။

ထိုက်ကျိကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မိမိစွမ်းအားထက် သုံးဆအထိ ခံနိုင်ရည် ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် သွေးသားအရှိန်အဝါနှင့် အားအချိုးမှာ ၁ အချိုး ၃ ရှိသည်။ သွေးသားအရှိန်အဝါ ၁ မှတ် တိုးတိုင်း အား ၃ ပေါင် တိုးလာသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုက်ကျိကို ကျင့်ကြံထားပါက ရန်သူ၏ သွေးသားအရှိန်အဝါသည် မိမိထက် နှစ်ဆ မများနေသရွေ့ မိမိ၏ ခုခံမှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။

ဤသုံးဆသော ခုခံအားတစ်ခုတည်းနှင့်တင် ထိုက်ကျိသည် ဖားခုန်သိုင်းထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

စူးချီကို ပို၍ အံ့ဩစေသည်မှာ ထိုက်ကျိ၏ သွေးသားအရှိန်အဝါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းကွက် တစ်ပတ်ပြည့်၍ သွေးသားများ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် စူးချီ၏ စနစ်ပြကွက်တွင် သွေးသားအရှိန်အဝါသည် ၇၀၅ မှတ် ဖြစ်သွားသည်။

"သိုင်းကွက် တစ်ပတ်မှာ ၅ မှတ် တိုးလာတာလား"

စူးချီ ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ သူသည် စနစ်အကူအညီဖြင့် ချက်ချင်း နားလည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သာမန်လူများ ကျင့်ကြံပါက သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းအပေါ် မူတည်၍ ရလဒ် ကွာခြားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စူးချီ ထပ်မံ လေ့ကျင့်ကြည့်သောအခါ သွေးသားအရှိန်အဝါမှာ ၇၀၅ မှတ်တွင်ပင် ရပ်တန့်နေသည်။

"ထပ်မတိုးတော့ဘူးလား။ တစ်နေ့ကို ၅ မှတ်ပဲ တိုးနိုင်တာလား"

အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် စူးချီ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုက်ကျိကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် သွေးသားအရှိန်အဝါ တိုးတက်နိုင်သော်လည်း ကမ္ဘာဦး အကန့်အသတ်ကြောင့် တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ်သာ တိုးတက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုက်ကျိကို ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်နေသရွေ့ သွေးသားအရှိန်အဝါ တိုးတက်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဤအားသာချက်ကို အထင်မသေးသင့်ပေ။

သာမန်လူများသာ ကြိုးစားရုံဖြင့် သွေးသားအရှိန်အဝါ တိုးတက်နိုင်မည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာတွင် ဒုတိယဆင့် သို့မဟုတ် တတိယဆင့်တွင် တစ်သံသရာလည်နေသော သိုင်းသမားများ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအားသာချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ထိုက်ကျိသည် အမျိုးသားအဆင့် သိုင်းပညာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် သွေးသားအရှိန်အဝါ လျော့နည်းလာသော သက်ကြီးရွယ်အိုများကိုပင် ပြန်လည် တိုးတက်လာစေနိုင်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤသိုင်းပညာသည် ကျောင်းအုပ်ရှန် တောင်းဆိုထားသော အချက်များအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အင်း။

ဒီသိုင်းပညာက တကယ်ကို ခိုင်မာတယ်။

အွန်လိုင်းမှာ သင်ကြားပေးဖို့ပဲ စောင့်နေတော့မယ်။ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိတော့မှာ သေချာတယ်။