အခန်း (၂၇-၂၈)
Vol. 3 Ch. 27-28
အခန်း (၂၇) - ခိုးချခြင်းကင်းဝေးကာ စာရင်းပေးသွင်းခြင်း စတင်ခြင်း
အချိန်တွေက ရေလိုနှင်နှင် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
ယနေ့သည် သက်ကြီးတက္ကသိုလ် ‘ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်’ ဖြစ်မြောက်ရေးကော်မတီ၏ နောက်ဆုံးအဆင့် ညှိနှိုင်းအစည်းအဝေး ကျင်းပသည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ ယနေ့အစည်းအဝေးတွင် လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာ အသေးစိတ်စီမံချက်များကို အထက်လူကြီးများထံ အစီရင်ခံ တင်ပြရမည်ဖြစ်သည်။
အစည်းအဝေးစားပွဲဝိုင်းတွင် လူအများစုမှာ နေရာယူထားကြပြီဖြစ်ကာ ရှေ့ရှိ မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်တွင်လည်း တင်ပြရမည့် စာရွက်စာတမ်းများ အသင့်ရှိနေသည်။ လူတိုင်း၏လက်ထဲတွင်လည်း စီမံချက်မူကြမ်းများကို အသီးသီး ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။ အစည်းအဝေး၏ အဓိကနေရာဖြစ်သော ထိပ်ဆုံးခုံတစ်ခုသာ လွတ်နေသေးသည်။
ခဏအကြာတွင် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး အစည်းအဝေးခန်းမထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ သပ်ရပ်သောဆံတောက်၊ လေးထောင့်ကျကျမျက်နှာပေါက်ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးမရှိသော်လည်း မျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ဆင်ထားရာ ပညာတတ်ဆန်သော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
သူကား ပြည်နယ်ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနအောက်ရှိ ပညာရေးနှင့် လေ့ကျင့်ရေးဦးစီးဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးသစ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံထားရသူ ကျန်းလီချွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ပညာရေးနှင့် လေ့ကျင့်ရေးကဏ္ဍတစ်ခုလုံး၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်ကြီးတက္ကသိုလ် ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်ထားမှုများကို နားထောင်ရန် ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဝင်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂါရဝပြုနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ကျန်းလီချွမ်းက လက်ဝေ့ယမ်းကာ ခပ်အေးအေးပင် ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်ရာ အတွင်းရေးမှူးလီက အနားသို့ကပ်၍ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
“ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... လူစုံပါပြီခင်ဗျာ။”
“အင်း။”
ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းက ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ကာ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် စလိုက်ကြတာပေါ့။”
သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့ရှိမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ Slide များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ခေါင်းဆောင်တို့ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်ကတော့ ပွဲစီစဉ်သူတွေဘက်က ကျန်းယွမ်ကျယ် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်ထားမှု အခြေအနေတွေကို အစီရင်ခံ တင်ပြပါ့မယ်။”
သူသည် ရှေ့ရှိမှတ်စုစာအုပ်ကို လှန်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ပွဲကို ဒီလ ၁၂ ရက်နေ့၊ ဆိုလိုတာက နောက်ထပ် ၁၀ ရက်အကြာမှာ တရားဝင်စတင်ဖို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ ပွဲကတော့ တစ်နေကုန်ကျင်းပမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကတော့ ပွဲကျင်းပမယ့်နေရာရဲ့ လူဝင်လူထွက်ပြမြေပုံ ဖြစ်ပါတယ်။ ပွဲခင်းအပြင်အဆင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကတော့...”
“ဆက်လက်ပြီး ပွဲအစီအစဉ်ဇယားကို တင်ပြပါ့မယ်။ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို မနက် ၉ နာရီမှာ စတင်မှာဖြစ်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ အဖွင့်အမှာစကားနဲ့ စတင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်...”
ပွဲအစီအစဉ်များကို တင်ပြပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်များဘက်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျန်းယွမ်ကျယ်က စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ ကျန်းလီချွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပွဲရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်တဲ့ သင်တန်းကျောင်းအသီးသီးရဲ့ သင်ကြားမှုနဲ့ အမှတ်ပေးမှု အစီအစဉ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ စုစုပေါင်း သင်တန်းကျောင်း ၂၇ ကျောင်းက ပါဝင်ဖို့ စာရင်းပေးထားပါတယ်။ သင်ကြားပေးမယ့် ကျင့်စဉ်တွေကတော့... အစည်းအဝေးပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ပတ်ကြာ စာရင်းပေးသွင်းမှုကို ဖွင့်လှစ်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သင်တန်းတွေ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ပညာရေးကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ တာဝန်ရှိသူတွေက အမှတ်ပေးမှုတွေ လုပ်ဆောင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်... ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ပွဲရဲ့ ခြုံငုံထားတဲ့ အယူအဆပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအစီအစဉ်အပေါ် ခေါင်းဆောင်တို့အနေနဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ယူဆပါသလားခင်ဗျာ။”
စကားပြောရင်း လူငယ်လေး ကျန်းယွမ်ကျယ်သည် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာဖြစ်သည့် “ခေါင်းဆောင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို နှိမ့်ချစွာ တောင်းခံအပ်ပါသည်” ဟူသော စာသားတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဤစီမံချက်မှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်လှသည်။ ယခင်နှစ်ကထက်လည်း ကဏ္ဍစုံတွင် ပိုမိုတိုးတက်အောင် ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော်... စီမံချက်တစ်ခုလုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျန်းလီချွမ်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“လုပ်ငန်းအဆင့်ဆင့်မှာတော့ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး... မင်းတို့ တော်တော်လေး ကြိုးစားထားတာ သိသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပွဲရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်တဲ့ အမှတ်ပေးတဲ့ကဏ္ဍမှာတော့ အဓိကပြဿနာနှစ်ခု ရှိနေတယ်။”
“ပထမတစ်ချက်ကတော့... ရှေ့တန်းကနေ သင်ကြားပေးနေတာလည်းမဟုတ်၊ ကျောင်းသားတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကိုလည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားမလည်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူဆိုသူတွေကို အမှတ်ပေးခိုင်းတာဟာ လုံးဝ မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်။ ဒီပွဲ ကျင်းပရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးတွေအတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ ယူဆောင်လာပေးဖို့ပဲ... ဒါကြောင့် အမှတ်ပေးပိုင်ခွင့်ကို သက်ကြီးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေဆီမှာပဲ ရှိစေချင်တယ်။”
ကျန်းလီချွမ်း၏ စကားမှာ တိုတုတ်ပြီး လိုရင်းရောက်လှသည်။ သူကား အခြားသော အရာရှိများကဲ့သို့ စကားပတ်ချွဲနေသူမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ညွှန်ကြားရေးမှူးသစ်၏ အတွေးအခေါ်နှင့် ရပ်တည်ချက်ကို ပွဲစီစဉ်သူများ ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။
သူသည် လက်ရှိအမှတ်ပေးစနစ်ကို အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အပြောင်းအလဲတစ်ခု လုပ်ချင်နေသည်။
အမှန်စင်စစ် ကျန်းလီချွမ်းသည် လက်ရှိအမှတ်ပေးစနစ်ကိုသာမက ပညာရေးစနစ်တစ်ခုလုံးကိုပါ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် အမျှတဆုံးဟု ဆိုရမည့် အချိန်ပြည့်ပညာရေးစနစ်မှာ ပြဿနာများ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းနှင့် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုများ လုံးဝ တခြားစီ ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
ကျောင်းသားများကို မုန့်စိမ်းနယ်နည်း သင်ပေးပြီးမှ စာမေးပွဲကျတော့ ပေါက်စီပေါင်းနည်းနှင့် ကိတ်မုန့်ဖုတ်နည်းကို မေးနေသကဲ့သို့ပင်။ ကျောင်းသားများ၏ အခြေခံဖတ်စာအုပ်မှာ “လျှို့ဝှက်အဝါရောင် သွေးနှင့်သက်လုံကျင့်စဉ်” ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်သို့ တည်ဆောက်ကာ သွေးနှင့်သက်လုံရမှတ် တိုးအောင် လုပ်ရမည်ကို သင်ကြားပေးသည်။ သို့သော် ဤကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေပါက လူ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အသက် ၁၈ နှစ်အထိပင် ပထမအဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ကြပေ။
တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရန် အနိမ့်ဆုံးသတ်မှတ်ချက်မှာ ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်ကာ သွေးနှင့်သက်လုံ ၃၅၀ မှတ် ကျော်လွန်ရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းဖြင့် အင်အားအချိုးမှာ ၁:၃ သာ ရှိနိုင်ပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သွေးနှင့်သက်လုံ ၁၀၀ ရှိလျှင် အင်အား ပေါင် ၃၀၀ သာ ထွက်ပေါ်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်... ပို၍ကောင်းမွန်သော နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်များသို့ ဝင်ခွင့်ရရန်အတွက် အင်အားအချိုးမှာ ၁:၃ ထက် သာလွန်ရမည် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကိုယ်ခံပညာရပ်များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင်များမှာ အလွယ်တကူပင် ထူးချွန်လာကြသည်။ သာမန်ကျောင်းသားများမှာမူ... ဦးခေါင်းမရှိသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြင်းအထန် အားပြိုင်ရင်း လမ်းပျောက်နေကြရသည်။ ကိုယ်ခံပညာသစ်တစ်ခု ထွက်လာသလား။ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပေါ်လာသလား။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအရာများမှာ ထိရောက်မှု မရှိနိုင်မှန်း သိနေပါလျက်နှင့်ပင် သူတို့မှာ ငွေကုန်ကြေးကျခံကာ အပူတပြင်း သင်ယူကြရသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် လူအများက “ကျောင်းဆိုတာ စိစစ်ဖယ်ထုတ်ဖို့အတွက်ပဲ ရှိတာ၊ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကဲ့ရဲ့နေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း... ကျန်းလီချွမ်း သိသည်မှာ ဤအရာသည် အထက်လူကြီးများ၏ မူလရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပေ။ လူကြီးများက ကျောင်းသားတိုင်းအား မျှတသော အခွင့်အရေးနှင့် အကောင်းဆုံးသော လေ့ကျင့်မှုများကို ရစေချင်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လာမှသာ ချောက်နက်ကြီးမှ လာသော ဘေးအန္တရာယ်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
အထက်လူကြီးများက ကျန်းလီချွမ်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ပညာရေးဌာန အသီးသီးသို့ စေလွှတ်လိုက်ခြင်းမှာလည်း လက်ရှိအခြေအနေများကို ပြောင်းလဲပစ်ရန်နှင့် ပညာရေးကို မျှတမှုရှိသော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ သက်ကြီးတက္ကသိုလ် ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်သည် ကျန်းလီချွမ်းအတွက် သူ၏ ရာထူးသစ်တွင် ပထမဆုံးသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်။ သူသည် မူလကရှိခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူများ အမှတ်ပေးသည့်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းပစ်ချင်သည်။ ကျင့်စဉ်များကို တကယ်လိုအပ်နေသည့် စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးများ၏ အသံကို သူ ကြားချင်သည်။
“ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ကတော့... ဒီအမှတ်ပေးမှုမှာ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေကို ပိုပြီး ဦးစားပေးစေချင်တယ်။ ဆန်းသစ်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေက အပိုဆုမှတ်တွေ ရသင့်တယ်။”
ခေတ္တရပ်ကာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းက ဆက်လက် လမ်းညွှန်သည်။
“ငါတို့က ကိုယ်ခံပညာတွေကို ဆန်းသစ်စေချင်တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီတစ်ခါမှာတော့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စစ်ဆေးရမယ်၊ သူများဆီက ခိုးချတာမျိုး လုံးဝမရှိအောင် ကြပ်ကြပ်မတ်မတ် စစ်ဆေးရမယ်။”
ဒါကတော့ သူ၏ ဒုတိယမြောက် ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ခံပညာသစ်များကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အဖွဲ့အစည်းများကို အခွင့်အရေးနှင့် ဂုဏ်ပြုမှုများ ပေးလိုသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူများပညာကို ခိုးယူတတ်သည့် အလေ့အထကိုလည်း နှိမ်နင်းလိုသည်။
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သင်တန်းကျောင်းများသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျင့်စဉ်ဟောင်းတစ်ခုကိုသာ သုံးကြသည်၊ သို့မဟုတ် အောင်မြင်ပြီးသား ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုခုကို ခိုးချကာ ပြန်လည် တင်ပြကြရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အမှတ်ပေးမည့် ကျွမ်းကျင်သူများကို လာဘ်ထိုးကာ သူတို့ဘက်က ပါအောင်လုပ်လိုက်လျှင် အလွယ်တကူပင် အနိုင်ရနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အခုတော့ ဤလမ်းကြောင်းက မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်ရသည်။ အချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသလို၊ အချို့ကမူ “မြို့စားထက် မင်းတိုင်ပင်က ပိုအာဏာပြနေတယ်” ဟု တွေးကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင်... ကျန်းလီချွမ်းသည် ပွဲတွင် ပါဝင်မည့် သင်တန်းကျောင်းများ၏ အချက်အလက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။ “နယူးဗိုယေ့ဂျ်”ဆိုသည့် အမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ ဤအစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်လာခြင်းမှာ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အမှန်မှာ... သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက “နယူးဗိုယေ့ဂျ်” မှ ကိုယ်ခံပညာသစ် နှစ်ခုကို သူ့အား ပြသခဲ့ဖူးရာ ဤပညာရေးကုမ္ပဏီအပေါ် သူ အထူးပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဖားပြုတ်သိုင်း”မှတစ်ဆင့် သာမန်ကျောင်းသားများထဲမှ ပါရမီရှိသူများ ထိပ်တန်းသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူ မြင်ခဲ့ရသည်။ “သိုင်းကွက်နှစ်ဖြာ ကျွမ်းကျင်မှု”မှတစ်ဆင့်မူ ပါရမီ အသင့်အတင့်သာရှိသော်လည်း ကြိုးစားလိုစိတ်ရှိသည့် ကျောင်းသားများအတွက် အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ဒါကို ဘာလို့ ခေါ်သလဲ။ ဒါဟာ ပညာရေးနဲ့ အနာဂတ်ကို သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ လက်ထဲကို တကယ် ပြန်ပေးအပ်နေတာပဲ။
ထို့ကြောင့်... “နယူးဗိုယေ့ဂျ်” သည် “ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်” တွင် ပါဝင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ... သူသည် ဤကျောင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်တွေ့ချင်စိတ်ဖြင့် ထက်သန်နေမိသည်။ ကိုယ်ခံပညာ ဆန်းသစ်မှုကို အားပေးသော ဤကျောင်းကို ပံ့ပိုးပေးရန်အတွက် သူသည် စည်းမျဉ်းများကိုပင် တမင် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ခိုးချမှု လုံးဝမရှိစေရ။ ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ အမှတ်ပေးမှုလည်း မလို။
‘ငါ မကြာခင်မှာ ဒီကျောင်းဆီကနေ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာသစ်ကို ထပ်ပြီး မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။’
…
ညှိနှိုင်းအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်...
ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့် သင်တန်းကျောင်း ၂၇ ကျောင်း၏ အမည်များနှင့် သင်ကြားပေးမည့် ကိုယ်ခံပညာ အမည်များကို ပွဲ၏ တရားဝင် ဝဘ်ဆိုဒ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ ဆက်စပ်နေသည့် အချက်အလက်များကိုလည်း သက်ကြီးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားတိုင်းထံသို့ SMS နှင့် အခြားသော နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ပေးပို့လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၂၈) - သမင်ကို မြင်းဟု ဇွတ်ပြောခြင်းလား
တစ်ရက်အကြာတွင်...
နယူးဗိုယေ့ဂျ်၏ တရားဝင်လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာမှ ကိုယ်ခံပညာသစ်တစ်ခုအတွက် ကြိုတင်အသိပေးချက်ကို ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်သည်။
နယူးဗိုယေ့ဂျ်၏ ကိုယ်ခံပညာသစ် “တိုက်ချိ” ကို ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ကျင်းပမည့်နေ့တွင် အွန်လိုင်းနှင့် လူကိုယ်တိုင်သင်ကြားမှုပုံစံနှစ်မျိုးဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး၌ ပထမဆုံးအကြိမ် စတင်မိတ်ဆက်သွားမည်ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နယူးဗိုယေ့ဂျ်စာမျက်နှာမှ “ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော် တရားဝင်ဝဘ်ဆိုဒ်” ရှိ စာရင်းပေးသွင်းရန် လင့်ခ်ကိုလည်း ပြန်လည်မျှဝေပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ဆရာစူးချီ၏ ပရိသတ်များသည် ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော် ဝဘ်ဆိုဒ်အတွင်းသို့ တသီတတန်းကြီး ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုကြတော့သည်။
“ဆရာစုရဲ့ ကိုယ်ခံပညာအသစ်က ‘တိုက်ချိ’ တဲ့လား၊ နာမည်ကတင် တာအိုအငွေ့အသက်တွေ ပါနေတာပဲ။”
“မိတ်ဆက်စာကို ကြည့်ရတာတော့ ဒါက အတွင်းအားရော အပြင်အားပါ ကျင့်ကြံရတဲ့ လက်ဝှေ့ပညာလား။ အမလေး... ‘သွေးနှင့်သက်လုံ’ ရမှတ်ကိုပါ တိုးစေနိုင်တယ်တဲ့လား။’’
“အသက်ရှူလမ်းကြောင်း ထိန်းချုပ်မှုကို အိုက်ချင်းကျမ်းက အချက်အလက်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာလား။ ဒီအရာတွေကို ပေါင်းစပ်ဖို့က အဲဒီလောက် လွယ်လို့လား။”
“အနှေးနဲ့ အမြန်ကို တုံ့ပြန်မယ်၊ နောက်မှစပေမဲ့ အရင်ရောက်မယ်တဲ့... ဒီစကားစုကို ငါ လုံးဝနားမလည်နိုင်တော့ဘူး။”
“အပျော့နဲ့ အမာကို အောင်နိုင်မယ်၊ လေးဂါဝတ် (၄ အောင်စ) နဲ့ ပေါင်တစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်မယ်တဲ့လား။ ကြားလေလေ ပိုပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်လေလေပဲ။”
ကိုယ်ခံပညာ၏ မိတ်ဆက်စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ပရိသတ်များမှာ လုံးဝကို ကြောင်အမ်းသွားကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
သွေးနှင့်သက်လုံရမှတ်ကို တိုးစေနိုင်သည့် လက်ဝှေ့ပညာ။ သူတို့ တစ်ခါမှပင် မကြားဖူးခဲ့ချေ။
အနှေးဖြင့် အမြန်ကို တုံ့ပြန်မည်။
အပျော့ဖြင့် အမာကို အောင်နိုင်မည်။
လေးဂါဝတ်ဖြင့် ပေါင်တစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်မည်။
နောက်မှ တိုက်ခိုက်သော်လည်း အရင်ရောက်စေရမည်။ ဤသည်တို့မှာ ကြားဖူးနားဝပင် မရှိသော အရာများ ဖြစ်သည်။
စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သူတို့ နားလည်သော်လည်း အားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိတော့ဘဲ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။
သို့သော်လည်း ဆရာစူးချီ ယခင်သင်ကြားပေးခဲ့သော ကျင့်စဉ်နှစ်ခု၏ ကောင်းသတင်းကြောင့် ပရိသတ်အများစုသည် တရားဝင်ထုတ်ပြန်ချက်ကို ယုံကြည်ကြဆဲဖြစ်ပြီး “တိုက်ချိ” အပေါ်တွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိနေကြသည်။
ဆရာစုက သူတို့ကို လှည့်စားချင်သည်ဆိုလျှင်ပင် ဘာများ လှည့်စားစရာ ရှိဦးမှာလဲ။ သင်တန်းကြေးကလည်း တစ်လမှ ယွမ် ၂၀၀ သာ မဟုတ်ပါလား။
တိုက်ချိကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပရိသတ်များသည် အခြားသော သင်တန်းကျောင်းများမှ ကိုယ်ခံပညာ မိတ်ဆက်များကိုလည်း ထုံးစံအတိုင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကြသည်။
ထိုအခါတွင်တော့။ အိုးလ်ဒ်အီးစ်တ်၏ “ဖားပြုတ်သိုင်း”ကို သူတို့ မြင်တွေ့သွားကြသည်။
သင်ကြားမှု မစတင်ရသေးသော်လည်း...
ယခု ထုတ်ပြန်ထားသည့် အခြေခံမိတ်ဆက်ချက်များနှင့် တချို့သော သရုပ်ပြဗီဒီယိုများကို ကြည့်ရုံနှင့်တင် ဤကိုယ်ခံပညာသည် ခိုးချထားခြင်း’’အနံ့အသက်များ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေလေပြီ။
၎င်းသည် ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးသည့် “ဖားပြုတ်သိုင်း”နှင့် အစအဆုံး တူညီနေသော်လည်း အမြင့်ဆုံး မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့်နှုန်းမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်။
ထို့ပြင် ၎င်း၏ လေ့ကျင့်ခန်းအကွက်များသည်လည်း ဖားပြုတ်သိုင်းနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။
ဒါကတော့ ဗြောင်ကျကျ ခိုးချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။။။
ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပရိသတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်ကုန်ကြတော့သည်။
“အမလေး... ဒါက ဖားပြုတ်သိုင်းနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။”
“ဗီဒီယိုကို ကြည့်ရတာ အမူအရာတွေကအစ အတူတူပဲ။”
“အိုးလ်ဒ်အီးစ်တ်တို့ကတော့ အရှက်မရှိလိုက်တာ။”
“ဒါက ခိုးချတာပဲ။”
မကြာမီမှာပင်...
‘အိုးလ်ဒ်အီးစ်တ်မှ ကိုယ်ခံပညာကို ခိုးချခြင်း’ ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်မှာ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာ အသီးသီး၏ ရေပန်းစားခေါင်းစဉ်စာရင်းတွင် ပါဝင်လာတော့သည်။
သို့သော်လည်း ဆရာစူးချီ၏ သစ္စာရှိပရိသတ်ဦးရေမှာ အလွန်အမင်း မများပြားသေးသဖြင့်...
ဤရေပန်းစားခေါင်းစဉ်မှာ လောလောဆယ်တွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အားကောင်းကောင်းဖြင့် မရရှိသေးပေ။
ထို့အပြင် နာမည်ကြီး အဖွဲ့အစည်းကြီးများမှာလည်း လူထု၏ ဝေဖန်သံများကို ဂရုစိုက်လေ့ မရှိကြပါချေ။
…
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
အိုးလ်ဒ်အီးစ်တ် အွန်လိုင်းအဖွဲ့အစည်း၏ အဆောက်အဦးအတွင်းရှိ စီအီးအို ဆန်ရွှီ၏ ရုံးခန်းထဲတွင်...
“မစ္စတာဆန်... ‘ဖားပြုတ်သိုင်း’ ကို စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့တဲ့ ‘နယူးဗိုယေ့ဂျ်’ ကျောင်းကလည်း ဒီဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်မှာ ပါဝင်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးဗျ။”
“အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာဟာ ခိုးချထားတာလို့ ဖော်ထုတ်နေကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ‘ဖားပြုတ်သိုင်း’ ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သင့်သလား။ ပြီးတော့ ကိုယ်ခံပညာအသစ်တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးမလား။”
ကောချန်းသည် လက်ပ်တော့ကို ကိုင်ထားရင်း အင်တာနက်ပေါ်မှ ရေပန်းစားနေသည့် အကြောင်းအရာများကို ဆန်ရွှီအား ပြသလိုက်သည်။
“မင်းကတော့လေ... ငတုံးပဲ။ ဘာလို့ အရင်ကတည်းက သေသေချာချာ မစုံစမ်းခဲ့တာလဲ။”
“အခုအချိန်မှာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တာဟာ ငါတို့ ခိုးချထားတာကို ပိုပြီး သက်သေပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။”
ဆန်ရွှီက သူ့အား ချက်ချင်းပင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။
ကောချန်းမှာတော့ ရင်ထဲတွင် မချိတင်ကဲ ဖြစ်သွားရသည်။
‘ခိုးချဖို့ ခိုင်းတာလည်း ခင်ဗျားပဲ၊ အဆင်ပြေတုန်းကတော့ ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ အခု ပြဿနာတက်တော့မှ အပြစ်အားလုံးကို ကျွန်တော့်အပေါ် ပုံချနေတာလား။’
စိတ်ထဲ၌ အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ကောချန်းမှာ ရိုရိုသေသေဖြင့်ပင် ဆက်မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် လူထုဆက်ဆံရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ပို့စ်တွေကို ဖျက်ခိုင်းရမလား၊ ပြီးတော့ ဒီသတင်းကိုလည်း ဖုံးဖိလိုက်ရမလားဗျ။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီခိုးချတဲ့ကိစ္စကို လူအများကြီး အာရုံမစိုက်ကြသေးတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် သူ့အလိုလို အေးဆေးသွားမှာပါ...”
ဆန်ရွှီသည် ကောချန်း၏ အကြံပြုချက်ကို ချက်ချင်း ပြန်မဖြေသေးပေ။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွေးချယ်စရာများကို အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောချိန်ဆနေမိသည်။
ကိုယ်ခံပညာကို ပြောင်းလိုက်ရမလား။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ခိုးချထားတာကို ဝန်ခံလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား။
အဲဒီလိုလုပ်ခြင်းက ကုမ္ပဏီရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေရုံသာမက အချိန်အရ ကြည့်ရင်လည်း ကိုယ်ခံပညာသစ်တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးဖို့က နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါဆို သတင်းကိုပဲ ဖုံးဖိလိုက်ရမလား။
အရင်ကဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုက အထက်လူကြီးတွေက မူပိုင်ခွင့်ကို လေးစားဖို့နဲ့ ခိုးချမှုတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညွှန်ကြားထားတဲ့ အချိန်။
ဒီအချိန်မှာ သတင်းကို ဖုံးဖိလိုက်တာဟာ ပေါက်ကွဲတော့မယ့် ဗုံးတစ်လုံးကို မြေမြှုပ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ ရေနောက်အောင်လုပ်ပြီး ငါးဖမ်းဖို့ပဲ။
ဒါ့အပြင် “ဖားပြုတ်သိုင်း” ဆိုတာက ခွန်အားကို ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခု။
ဒါကို ခိုးချထားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါဟာ အိုးလ်ဒ်အီးစ်တ်မှာတော့ ထိပ်တန်းကိုယ်ခံပညာတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ။
ဒီကိုယ်ခံပညာကို သူတို့ အိုးလ်ဒ်အီးစ်တ်ကနေ အကြီးအကျယ် ကြော်ငြာပြီး အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်လိုက်ရင်...
အဲဒီကနေ ရလာမယ့် ဝင်ငွေဟာ သူ့ရဲ့ အိုးလ်ဒ်အီးစ်တ် အွန်လိုင်းဌာနကို အုပ်စုတစ်ခုလုံးမှာ အစွမ်းဆောင်နိုင်ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာဖြစ်သလို၊ သူ့ရဲ့ ရာထူးတက်လမ်းအတွက်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။
သူ့လက်ထဲမှာ အရင်းအမြစ်တွေ ပိုရှိလာရင် သူ့ရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေအတွက်လည်း ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်မှာပေါ့...
ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့...
အထက်လူကြီးတွေက ဒီပွဲမှာ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေကိုပဲ သုံးရမယ်လို့ အလေးပေး ပြောထားတယ်ဆိုတာ ကြားထားပေမဲ့။
ခိုးချရင် ပြစ်ဒဏ်တွေ ရှိမယ်ဆိုပေမဲ့လည်း...
အရင်က အတွေ့အကြုံတွေအရ ခိုးချတဲ့သူတွေဟာလည်း ဈေးကွက်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့ကြတာပဲ။
အောင်မြင်သွားပြီဆိုရင် ပရိသတ်တွေကပဲ “ခိုးချတော့ ဘာဖြစ်လဲ” ဆိုတဲ့ အခြေအနေမျိုးရောက်အောင် ဝိုင်းပြီး ဖုံးဖိပေးကြမှာပဲ မဟုတ်လား။
ထို့ကြောင့် ဆန်ရွှီသည် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ ခိုးချထားလည်း ခိုးချထားတာပေါ့၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ။
လူထုရဲ့ အမြင်ကို လှည့်စားပြီးတဲ့နောက် ဘယ်သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ပိုပျက်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။
“အခုကစပြီး ပြင်ပကို ထုတ်ပြန်မယ့် စကားကို တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်။ ငါတို့ရဲ့ ‘သွေးနှင့်သက်လုံ’ စီးဆင်းပုံဇယားက သူ့ဟာနဲ့ မတူဘူး၊ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ခိုးချတာလို့ ပြောနိုင်မှာလဲ။”
“ဒီအကွက်တွေကကော... ဖားဆီကနေ အတုယူတာကို သူတို့တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်ခွင့်ရှိတာလား။ ငါကကော ဖားဆီကနေ အတုမယူနိုင်ဘူးလား။”
သူ ဤသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရိုးရိုးလေးပင် ရှိသည်။ ကိုယ်ခံပညာ ခိုးချမှုကို အတည်ပြုရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးနှင့်သက်လုံ စီးဆင်းသည့် သွေးကြောမှတ်ပေါင်း ၇၂၀ ရှိပြီး ၎င်းတို့အနက် ၁၀၈ ခုမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။
ကိုယ်ခံပညာအားလုံးမှာ သွေးနှင့်သက်လုံ လည်ပတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကိုယ်ခံပညာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုမှာ အသက်သွင်းသည့် သွေးကြောမှတ်များ မတူညီကြပေ။
‘မင်းက သွေးကြောမှတ် ၆၄ ခုကို အသက်သွင်းတယ်၊ ငါက ၄၈ ခုကို အသက်သွင်းတယ်၊ ငါ ခိုးချတယ်လို့ မင်း ဘယ်လိုပြောမလဲ။’
ဒါဟာ ဂိမ်းလောကနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကစားပုံက ဆင်တူနေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကုဒ်တွေက မတူဘူးလေ။ ငါ ခိုးချတယ်လို့ မင်း ပြောရဲသလား။
“ဒါဆို အခု အွန်လိုင်းပေါ်က ဝေဖန်သံတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲဗျ။”
ကောချန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဆန်ရွှီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ညွှန်ကြားချက် ပေးလိုက်သည်။
“ဒီနှစ် ဆည်းဆာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေက အမှတ်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုပေမဲ့၊ ငါတို့ရဲ့ လူထုဆက်ဆံရေး စရိတ်တွေကို အဲဒီကျွမ်းကျင်သူတွေဆီ ပေးထားပြီးသားပဲ မဟုတ်လား။”
“ဒါဆို သူတို့ကို ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာဟာ ကောင်းမွန်ကြောင်း ထောက်ခံခိုင်းလိုက်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ကလေးမွေးစ စူးချီကိုပါ တစ်ခါတည်း နာမည်ဖျက်ခိုင်းလိုက်။”
“ပြီးရင် အဲဒီ စူးချီဆိုတဲ့ ကောင်လေးအကြောင်းကိုလည်း စုံစမ်းဦး၊ သူ့မှာ ပုတ်ခတ်စရာ အားနည်းချက် ဘာတွေရှိသလဲဆိုတာ ရှာစမ်း။ ရေနောက်အောင်လုပ်လိုက်ရင် လူအများက သူ့ကိုပါ သံသယဝင်လာလိမ့်မယ်... ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီပဲ။”
နယ်ပယ်အားလုံးက ကုမ္ပဏီကြီးတွေဟာ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို လုပ်လေ့ရှိကြသည်။
ငါ ခိုးမချပါဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေစရာ မလိုဘူး၊ မူရင်းဖန်တီးသူရဲ့ ပြဿနာတွေကိုပဲ လိုက်ရှာပြီး ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံပဲ။
သူ့ရဲ့ ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အချင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တွေကို မေးခွန်းထုတ်ပြီး လူအများက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာအပေါ် သံသယဝင်လာအောင် လုပ်လိုက်မယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာဟာ တကယ်ကို သေသေချာချာ အားထုတ်ပြီး ဖန်တီးထားတာပါဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်ရုံပဲ။
အင်း... လူတိုင်း ငါ့ကို ယုံကြည်ဖို့ မလိုပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လမ်းဘေးက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူအများစု ငါတို့ကို ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရင်ပဲ ဒီကိစ္စက အောင်မြင်ပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်။
ဤသည်မှာ နာမည်ကျော် “ပုပ်ခတ်ဖျက်ဆီးရေး လူထုဆက်ဆံရေး” ပင် ဖြစ်တော့သည်။
စူးချီကဲ့သို့သော လူငယ်လေး တစ်ဦး၊ သို့မဟုတ် နယူးဗိုယေ့ဂျ်ကဲ့သို့သော သင်တန်းကျောင်း သေးသေးလေး တစ်ခုမှာ...
လူထု၏ ဝေဖန်မှု မုန်တိုင်းများကို ရင်ဆိုင်ရသည့် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ဝေဖန်မှု မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းမှာလည်း အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။
ဝေဖန်မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်ချိန်မှာတင် ရေပန်းစားနေသည့် သတင်းများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရမည်။
သို့မဟုတ် ဝေဖန်မှုများ ပြင်းထန်နေချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အာရုံကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပြောင်းပစ်ရန် လူထုဆက်ဆံရေး နည်းလမ်းများကို သုံးရမည်။
သို့မဟုတ်... လူတိုင်းကို ပါးစပ်ပိတ်သွားစေမည့် ခိုင်မာလွန်းသော သက်သေအထောက်အထားများကို တင်ပြရမည် ဖြစ်တော့သည်။