အခန်း (၁၆၆-၁၆၈)
Vol. 6 Ch. 166-168
အခန်း ၁၆၆။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မကြောက်ဘူး။
“ရှင့်ရဲ့ နေရာမှာ စားမယ် “
အားချိုးက လှုပ်ယိမ်းကာ ပန်းကန်ကို ယူလာ၍ ကျုံးမင်းဝေ အနားမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ကန်စွန်းဥအခွံကို ခွာလိုက်ပြီး ဇွန်းကိုယူကာ ဖဲ့၍ ပူပူနွေးနွေး ကန်စွန်းဥဖုတ်ကို ကျုံးမင်းဝေကိုအရင် ခွံပေးလိုက်သည်။
“ရှင် အရင်စား”
ကျုံးမင်းဝေသည် သူ့ရှေ့ရှိ အဝါရောင် ကန်စွန်းဥဖုတ်တစ်ဇွန်းကို ကြည့်ပြီး အားချိုး၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးကြီးများကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
“အရသာရှိလား”
အားချိုး စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။
“စားကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်”
ကျုံးမင်းဝေက ရယ်စရာလို့ ထင်ပြီး အားချိုး မသောက်ရသေးတဲ့ ပဲနီယာဂုကို ယူဖို့ လက်ဆန့်လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေး အလျင်စလိုစားရင်းနဲ့ မနင်စေရန် ဖြစ်သည်။
“ဟေး အရမ်းချိုတယ်။ မနေ့က ကျွန်မ ချက်ထားတာထက်တောင် ပိုမွှေးတယ် “
အားချိုးက ကန်စွန်းဥတစ်ဇွန်းကို စားပြီး ချက်ခြင်း အပြုံးဝေလျက် နောက်တစ်ဇွန်းကို ကျုံးမင်းဝေဆီ ယူသွားသည်။
“ အမြန်စားလိုက်။ရှင် ဒီလိုမျိုး ကန်စွန်းဥကို တစ်ခါမှ မစားဖူးမှာမဟုတ်ဘူး၊ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ကန်စွန်းဥမျိုး ဝယ်နိုင်တာ”
‘ ဟုတ်တယ်၊ သူ ဒီလောက်မွှေးတဲ့ ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်ကို တစ်ခါမှ မစားဖူးချေ။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နင်းဂုတကို မရောက်ခင် ဒီကောင်မလေးနဲ့ မတွေ့ခင်က ကန်စွန်းဥကိုတောင် လုံးဝ မစားဖူးခဲ့ပေ။’
“နောက်တစ်ခါ ကန်စွန်းဥဝယ်ဖို့ အဲဒီအဘိုးကြီးဆိုင်ကို သွားရမယ်။ သူတို့ရဲ့ ကုန်တွေက တကယ်ကောင်းပြီး ဈေးသက်သာတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက တကယ်မတတ်နိုင်တော့လို့ နည်းနည်းပဲ ဝယ်ခဲ့လိုက်တာ”
အားချိုးက ခေါင်းငုံ့ပြီး ကန်စွန်းဥတွေကို စားကာ ရေရွတ်ရင်းနဲ့
“ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ နောက်နှစ်မှာ ကန်စွန်းဥတွေ ခြံထဲမှာ စိုက်ပြီး စားချင်တဲ့အခါ ခူးစားလို့ရတာပဲ ၊တောင်ပေါ်က ဆင်းရတဲ့ ဒုက္ခကို ကယ်တင်လိုက်ရအောင်”
“ဘာလို့ စမ်းကြည့်ချင်တာလဲ”
“မင်းမစားချင်ရင် မေ့လိုက်ပါ”
ကျုံးမင်းဝေ က ပြောသည်။
“ဟမ် ကျုံးမင်းဝေ ၊ မကြာသေးခင်ကမှ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ နည်းနည်းထူးဆန်းနေသလိုပဲ “
“ဘာကြောင့် ဒီတလော အရာအားလုံးကို သင်ယူနေတာလဲ။ မြေပဲကြော်နည်း၊ ကန်စွန်းဥဖုတ်နည်း၊ ယာဂုချက်နည်း၊ ကြမ်းပြင်ကို သုတ်နည်း၊ ခုတော့ ကန်စွန်းဥကြော်နည်းကို သင်ယူနေ ပြန် ပြီ ၊ကျုံးမင်းဝေ ရှင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ”
“ဒါပေမယ့် ရှင်ကအရမ်းအလုပ်ကြိုးစားနေတာကြောင့် ကျွန်မလည်း သံသယ ရှိနေရတာပေါ့”
“ရှင်သာ အနာဂတ်မှာ အရာရာကို လုပ်နိုင်သွားရင် ရှင်ကျွန်မကို မလိုအပ်တော့မှာ သေချာတယ်၊ ကျွန်မကို ရှင့်အတွက်တောင် ချက်ပြုတ်ပေးစေချင်မှာ မဟုတ်လောက်တော့ဘူး”
“ကိုယ် မင်းအတွက် အသီးအရွက်နဲ့ ဂျုံယာဂု ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ မင်းမျှော်လင့်ထားနိုင်တယ်”
အားချိုး၏ နှလုံးသည် သေလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း သူမပါးစပ်က မာနကြီးသည်။
“ရှင်က ကျွန်မကို ပြုစုပေးတာမခံချင်ပါဘူး၊ ကျွန်မမှာ ခြေလက်တွေ အကောင်း ကြီးရှိသေးတယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်တို့မိန်းကလေးက နေရာတိုင်းမှာ အရမ်းတော်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ် မင်းကို ကျွေးမွေးနေစရာ မလိုဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းက အရမ်း စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်လေ၊ မင်းက အတွင်းရော အပြင်ရော ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းရဲ့ ယောက်ျား ရှင်သန်ဖို့ လမ်းစကို မင်းတကယ် ချန်ထားဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလား”
ကျုံးမင်းဝေ အားချိုးရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းငုံ့ရင်း မှီလာသည်။ တစ်ဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ အသက်ရှူသံများ ရောနှောသွားကာ ခဏကြာတော့ နှစ်ယောက်လုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အနည်းငယ် တောင့်တင်းလာသည်။ ကျုံးမင်းဝေက အရင်အသိဝင်လာကာ အားချိုး၏ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေသော မျက်လုံးဝိုင်းများကြောင့် ပြုံးမိသွားပြီး
အားချိုးသည် ပို၍ပင် ခေါင်းမာလာသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် လည်တိုင်တစ်လျောက် နီရဲလာပြီး ပါးစပ်က အဆင်မပြေဖြစ်လာသည်။ သူမ အလျင်စလို နောက်ဆုတ်သွားကာ ညည်းတွားရင်း ပြော၏။
“ကြောက်နေတာလား။ ရှင့်ကို ဘာကြောက်ရမှာလဲ။ ကျွန်မ...ကျွန်မ မကြောက်ဘူး”
ကျုံးမင်းဝေ သည် အားချိုးတစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းဆူလျက် တွားသွားနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ အားချိုး သူ့ရှေ့ရှိ ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်ပန်းကန်ကိုမြင်သွားချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများက လင်းလတ်သွားကာ တွန့်ဆုတ်နေသော သနားစဖွယ် သမင်ပျိုလေးကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်
အပိုင်း ၁၆၇။
ကျုံးမင်းဝေ အနည်းငယ်တော့ ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပေမယ့် သူ့နှလုံးသားက အရမ်းနွေးထွေးနေသည်။ သူက ကန်စွန်းဥပန်းကန်ကို အားချိုး ရှေ့သို့ ယူလာပြီး
“မြန်မြန်စားလိုက် အေးသွားတော့မယ်”
“အိုး”
ဒီတခေါက်တော့ သူမ ပိုရိုးရှင်းသည်။ ပန်းကန်လုံးထဲ ခေါင်းကိုမြှုပ်နှံလိုက်ပြီး ကန်စွန်းဥတွေကို စားလိုက်သည်။ ဖုံးကွယ်လို့မရနိုင်တဲ့ ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တွေနဲ့မျက်လုံးတွေကတော့ ကျုံးမင်းဝေကို ရံဖန်ရံခါ ကြည့်နေသေးသည်။ကျုံးမင်းဝေ ခေါင်းစခြေဆုံးအထိ မီးတောက်နေသလိုခံစားနေရပြီး ပန်းကန်လုံးထဲက ပဲနီယာဂုကို လုံးဝသောက်လို့မရနိုင်တော့ပေ။ သူ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးကြည့်မိသည်။
‘ငါ ပဲနီယာဂုကို ပြုတ်ပြီး အပူသက်သာအောင် သောက်ရမယ်။’
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျုံးမင်းဝေ သည် အားချိုး၏ အချိန်အကြာကြီး တိတ်တခိုး စောင့်ကြည့်ခံရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူတွေကို ချလိုက်ပြီး အားချိုးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အားချိုး တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြန်ပြောပြီး ကျုံးမင်းဝေအား ပို၍နိမ့်သောအသံဖြင့်
“အိပ်ရာက တကယ်မအေးဘူးလား။ ကျွန်မနဲ့ အတူနေဖို့ အပူပေးမီးဖိုနားကို ဘာလို့ မပြောင်းတာလဲ”
ကျုံးမင်းဝေ၏ နှလုံးသည် ခုန်သွားကာ အားချိုးနှင့်အကြည့်ဆုံသွားသောအခါတွင် ထိုမိန်းကလေး၏အကြည့်အား ဓားသွားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို ကြည့်လာသည့်ပုံက သူ့နှလုံးသားက အသားစလေးတစ်စလို ဖြစ်နေကာ သူမကတော့ ဓား သေးသေးလေးပင်။ သူက အသားပိုများပြီးထူတာကြောင့် ဒီလိုမျိုး သူမထံမှ ထိတွေ့မှုက မနာကျင်စေပေမယ့် အရမ်းယားယံစေသည်။
ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုးကို ထပ်မကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ ချောင်းခြောက်ဆိုးကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
အားချိုးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားသည်။ကျုံးမင်းဝေက သူမမျက်နှာကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ သူမစကားသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။
“ တောင်အောက် ခဏဆင်းလိုက်ဦးမယ်နော်၊ အဖွား ချန် က ဒီနေ့ ဂေါ်ဖီချဉ် လုပ်မယ်လို့ ပြောတယ်၊ကျွန်မသွားကူရမှာ”
ကျုံးမင်းဝေပြောပြီးတာနဲ့ အနည်းငယ်နောင်တရသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် အားချိုး၏ ခေါင်းထက်မှဆံပင်များကို မျက်နှာမူကာ အူများစိမ်းသွားသည်အထိ သူများစွာနောင်တရနေတော့သည်။ သူ့နောင်တရမှုကို ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်တော့ဘဲ လေကိုသာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အားချိုးကို ပြောလိုက်သည်။
“စောစောသွား စောစောပြန်လာ၊ ဆောင်းရောက်နေပြီ၊ နေဝင်တာစောတယ်”
အားချိုးက စားပွဲမှ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထလာစဉ် စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ကောက်ယူပြီး သူမကိုယ်သူမ သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျုံးမင်းဝေ လက်မှ ပန်းကန်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“ဒီကောင်မလေးကတော့၊ ငါ သူ့ကိုဘယ်လိုပြန်လှည့်ခိုင်းရမလဲ၊ ငါဗိုက်မပြည့်သေးဘူးလေ...”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး ရဲ့ေနာက်ကျောကိုလှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။
.
.
ကျီရှန်း ကျောင်း။
အဖွားချန်သည် ယနေ့တွင် အားချိုး အနည်းငယ် နှေးကွေးနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က သူမနှင့်အတူ ဂေါ်ဖီချဉ်လုပ်နည်းကို သင်ယူမည်ဟုပြောသောအခါက ဤမိန်းကလေးသည်ထိုကဲ့သို့မဟုတ်ပေ။ အဲဒီတုန်းက သူမ အရမ်းပျော်နေပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ဤမိန်းကလေးက ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ဇလုံထဲမှာ ငံပြာရည်ကိုသာ အဆက်မပြတ်မွှေနေလေသည်။
အဖွားချန် အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။ သူမက ဆားငံရည်ထဲ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို နှစ်လိုက်ပြီး အားချိုးအား မေးလိုက်သည်။
“နေမကောင်းဘူးလား။ မင်း အဖွားအခန်းထဲကို ခဏလောက် သွားမနားချင်ဘူးလား”
“ဟင့်အင်း မဟုတ်ဘူး အဖွား၊ သမီး ကျန်းမာရေးကောင်းပါတယ်၊ မဖျားပါဘူး”
အားချိုးက အလျင်စလို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အဖွားချန် ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အားမာန်ကို ပြသရန်အတွက် သူမသည် ငံပြာရည်ကို ထပ်လောင်းချပြီးနောက် အဖွားချန် နှင့် အပြင်ထွက်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ ကန်ထဲက ရေစိုနေသောဂေါ်ဖီထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြော၏။
အဖွားချန်က သက်ပြင်းချကာ အားချိုး အား တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန် ဖြင့်
“ဒါပေမယ့် ကောင်မလေး၊ မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ဖို့ လိုနေသေးတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ နာကျင်မှာဆိုပေမယ့် တကယ်ကို ဖြစ်ခဲတယ်၊ဒါနဲ့ လတိုင်း နာကျင်မှုကိုခံစားနေရသေးတာလား”
အားချိုး ပြောလိုက်သောအခါ သူမမျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီသွားသည်။
အားချိုး ပြောခဲ့တာတွေက မမှန်ချေ။ တကယ်တော့ အချိန်တိုင်း နာကျင်နေသေးပေမယ့် အခုတော့နာကျင်တဲ့အခါတိုင်း ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိမ့်မည်။ တစ်ခါတရံ တစ်ညလုံး ကြာလေ့ရှိပြီး အဲဒီ့အချိန်မှာပဲ သူမဟာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ခိုအောင်းနေနိုင်တာကြောင့် အားချိုးဟာ ဒီနာကျင်မှုကို မမုန်းတီးတော့သည့်အပြင် လိုလိုလားလား စောင့်မျှော်နေမိသည်။ ထိုအချိန်တိုင်းလိုလို၊ အားချိုးသည် ထိုနာကျင်မှုကို နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ထိန်းထားနိုင်လျှင်ကောင်းမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
အခန်း ၁၆၈။ ယင်နှင့်ယန်တို့၏ သဟဇာတဖြစ်မှု
“နာကျင်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊အဲ့ဒါ မင်းက အေးနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ”
အဖွားချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အားချိုးကို မေးလာသည်။
“လစဥ် ပုံမှန်အချိန်ရှိလား”
“အာ”
အားချိုး လန့်သွားပြီး အဖွားချန် က ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြကာ ပြောသည်။
“သိပ်မတိကျဘူး၊ တစ်ခါတလေ စောတယ်၊ တစ်ခါတလေ နောက်ကျတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေချာတာတော့ မရှိပါဘူး။”
“အဲ့ဒါမကောင်းဘူး”
အဖွားချန် ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အားချိုး၏ ပါးလွှာသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း
“ မင်းရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို ချင်းရွှမ် ကို စစ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ယူသွားဖို့ ဆေးနည်းနည်းလည်း ညွှန်းပေးလိုက်မယ် ၊စားလိုက်၊ ပြသနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး..”
“အဖွား၊ မလိုပါဘူး၊ သမီး အခုဆို တရုတ်ဆီးသီးသကြားညိုလက်ဖက်ရည်ကို ခဏခဏသောက်တယ်၊ ပိုကောင်းလာပါတယ်။ သခင်လေးချန်ကို နှောက်ယှက်စရာ မလိုဘူး။”
အားချိုး က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည် ။ ဘာကြောင့် ခဏတာလောက် လုပ်ခဲ့လဲ မသိပေမယ့် အခုတော့ အားချိုးက အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမက အသိဥာဏ်ပိုရှိလာ ပြီ ဖြစ်ကာ၊ အထူးသဖြင့် ထိုသို့သောကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စအချို့ကြောင့် သူမ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးရန် ချန်ချင်းရွှမ်ကို ခွင့်မပြုလိုပေ။
“အားလုံးက ငါ့မိသားစုလိုတွေချည်းပါပဲ။ မင်းနဲ့ ချင်းရွှမ် က ဘာလို့ ယဉ်ကျေးနေရမှာလဲ”
အဖွားချန် က ပြုံးပြီး ပြော၏။အားချိုး ရဲ့ ရှက်ရွံ့မှုကို သူမ မြင်နေလို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အဖွားချန်က ထပ်မပြောတော့ဘဲ အရှိန်လျှော့ပြီး အားချိုး ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိလာရင် မူမမှန်တာတွေ ရှိနိုင်သေးတယ်၊ လက်ထပ်ပြီး ကလေးမွေးတဲ့အခါကျရင်တော့ အဆင်ပြေလာပြီး ဝေဒနာလည်း ထပ်မရှိနိုင်တော့ဘူး၊ နေ့ရက်တိုင်းက ပိုကောင်းလာမှာပါ”
အားချိုး အံ့အားသင့်သွားကာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မျက်နှာနီရဲလာပြီး အရှက်သည်း သွားသော်လည်း
အဖွားချန်သည် အားချိုး ၏ အလွန်အကျွံ အာရုံစိုက်နေမှုကို သတိမထားမိဘဲ အားချိုး နှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း ဂေါ်ဖီခူးနေလျက်
“မိန်းကလေးက နူးညံ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ယင်ဓာတ်များ တဲ့အတွက်ကြောင့် အအေးမိပြီး ဝမ်းဗိုက်နာတတ်တယ်။ အာ မိသားစုထဲမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိရင်တော့၊ သဘာဝအလျောက် ယန်စွမ်းအင်က ရှိနေလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ယင်နဲ့ယန်စွမ်းအင်တွေက သင့်မြတ်သွားပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့အခါ ကလေးကိုအရသာရှိတဲ့အစာတွေ ကျွေးရတာပဲ တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက်တော့ ကြာမှာပေါ့၊မင်း ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်ပဲ အားနည်းတယ် ပြောပြော မင်း အဲ့တာအတွက် လုပ်ကိုလုပ်ရမှာပဲ”
အားချိုးသည် ယင် နှင့် ယန် အကြောင်းကို သိပ်နားမလည်ပေ။ ယခု သူမတွင် မိသားစုဝင်အဖြစ် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူမဟာ ကျုံးမင်းဝေ နဲ့ တစ်နေကုန် အခန်းတစ်ခန်းထဲ အတူတူနေပြီး တစ်ခါတလေ ဆယ်ရက်ထက်မက အပြင်မထွက်ကြတဲ့အတွက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ယန်က အရမ်းနည်းလွန်းမည် မဟုတ်။ ဒါပေမယ့် အချိန်တိုင်း နာကျင်နေတာ ဘာကြောင့်လဲ။
အားချိုး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းသည့်အကြောင်းမဖြစ်နိုင်ဟု မသိစိတ်မှ ခံစားရပြီး အားချိုး ၎င်းကို ပြောရန် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အိုး”
အဖွားချန် က အံ့အားသင့်သွားကာ နဖူးကို ဒေါသတကြီးပုတ်၍ ပြုံးပြုံးလေးနှင့် ပြောသည် ။
“ကောင်မလေး၊ ငါက အရမ်းရှေးကျနေတာပဲ၊ မင်းလိုမိန်းကလေးကို မိုက်မဲတဲ့အရာတွေပြောနေမိတာ တကယ်မိုက်မဲတာပဲ၊ အလုပ်လုပ်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ!”
အားချိုး ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင်နီရဲသွားကာ သူမလက်ထဲတွင် ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ရှက်ရွံ့စွာပွတ်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ အဖွားချန်ကတော့ ယင်နှင့် ယန် နှီးနှောရေးအကြောင်းပြောနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဂေါ်ဖီချဉ်အစပ်လုပ်နည်းကိုသာ သင်ပေးလေသည်။ အားချိုးက အနည်းငယ် စိတ်လွင့်မျောနေပေမယ့် အဖွားချန်၏ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အတုယူပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ခုစီပေါ်မှာ ငံပြာရည်ကို ဂရုတစိုက် လိမ်းကျံနေသည်။ သူမသည် လေထဲမှ ငရုတ်သီးခြောက်နံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ထိုနေ့အကြောင်းကို သူမစိတ်ထဲတွင် မတွေးဘဲမနေနိုင်ပေ။ နွေးထွေးသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် ကျုံးမင်းဝေက သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများဖြင့် နားရွက်ကို ဖိလိုက်ကာ...
“ကောင်မလေး ကိုယ့် ခြေထောက်တွေ ပိုကောင်းလာတဲ့အခါ ကိုယ်မင်းကိုလက်ထပ်မယ်”
ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေတာကြောင့် ထိုအကြောင်းကို သိပ်မစဉ်းစားမိဘဲ ယခုပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ ကျုံးမင်းဝေ၏ စကားထဲတွင် တစ်ခုခုရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါဆို ကျုံးမင်းဝေက သူမကို သူ့မိန်းမအစစ်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။
အားချိုး သူမကိုယ်သူမ မကောင်းသည့်သူလို ခံစားလိုက်ရသည်။သူမသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်လွန်းသည်။ သူမသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် မိသားစုထဲကယောက်ျားတစ်ယောက်အကြောင်း တွေးနေမိပြီး သူမနားလည်သည့်အရာ ဘာမှမရှိသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာ တွေးတောနေမိသည် ။
“ကောင်မလေး မင်းအရမ်းသုတ်နေတယ် အဲ့ဒါက အရမ်းများတယ်”
အဖွားချန်က အားချိုး ရဲ့လက်ထဲက နီရဲနေေသာ ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ဝက်ကို ကြည့်ပြီး ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါထပ်မပစ်နိုင်တော့ဘူး၊ လေးခါလောက် အဲ့လိုသုတ်ရင် လုံလောက်ပြီလေ”
အားချိုး သူ့လက်ထဲက ဂေါ်ဖီထုပ်ကို အလျင်စလိုချလိုက်ပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်၏ အခြားတစ်ဝက်ကို အမြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။